Base Grill Vs Τραβόλτα

Τα αδέρφια Λιάκου τα είδα πρώτη φορά πολλά πολλά χρόνια πριν σε μια εκπομπή μαγειρικής να φτιάχνουν αυτήν την κολασμένη φωλιά πατάτας πάνω στην οποία σπάνε τέσσερα αυγά και άστραψε το μάτι μου και γουργούρισε η κοιλιά μου ταυτόχρονα. Σήμερα που ευτυχείς συγκυρίες με ώθησαν να πάω και στα δύο τους εστιατόρια μπορώ να γράψω για αυτά.

Καταρχήν με ενθουσίασε το γεγονός ότι και τα δυο τους μαγαζιά είναι στο Μπουρνάζι. Έχω βαρεθεί λίγο τον σνομπισμό που έχουν τα καλά εστιατόρια στις απλές γειτονιές. Η Αθήνα είναι μια μεγάλη πόλη και καλό θα ήταν να υπάρχουν καλά εστιατόρια παντού. Το στομάχι μας είναι η καλύτερη πυξίδα για να μας οδηγήσει να ανακαλύψουμε όλη την πόλη και να την δούμε και να την αγαπήσουμε για αυτό που πραγματικά είναι.

Τραβόλτα: Όταν πήγα εγώ ενάμιση χρόνο περίπου πριν δεν είχε κάνει το γκελ που έχει το base grill. Ίσως γιατί από την φύση μας έχουμε συνδυάσει τα θαλασσινά με καλοκαίρι και θέα θάλασσα. Το service ήταν ευγενικό και εξυπηρετικό, ότι πήραμε ήταν σωστά μαγειρεμένο και νόστιμο. Πήραμε το σπετζοφάι με το δικό τους λουκάνικο θαλασσινών, γαρίδες, καλαμαράκια και το κριθαράκι με το μελάνι σουπιάς και τις σουπιές. Νιώθω όμως ότι επειδή εγώ δεν τρώω ψάρια αλλά μόνο θαλασσινά, δεν δοκίμασα τα signature dishes του μαγαζιού, όπως την φάβα με το καπνιστό χέλι. Σίγουρα η ποιότητα τους είναι εξαιρετική, σίγουρα ο σεφ τους είναι έμπειρος αλλά έχετε κατα νου ότι δεν είναι μια κλασσική ψαροταβέρνα. Η κουζίνα τους έχει ένα concept δημιουργικής παρέμβασης στην παράδοση, το οποίο όπως είναι αναμενόμενο σε κάποιους ταιριάζει και σε κάποιους όχι. Νομίζω ότι αξίζει μια επίσκεψη, αλλά είναι θέμα προσωπικής άποψης και γευστικών προτιμήσεων η γνώμη που θα σχηματίσετε και το αν θα ξαναπάτε.

Base Grill: Σε αντιδιαμετρικά αντίθετη λογική βρίσκεται το άλλο μαγαζί των διδύμων. Πρόκειται για μια ωδή στην κρεατοφαγία. Όλα τα υπόλοιπα ορεκτικά ωχριούν μπροστά στις πατάτες με τα σπασμένα αυγά, ενώ καλό θα ήταν να παραγγείλετε και κάποια δρσερή σαλάτα, για να προετοιμάσετε το στομάχι σας για το κυρίως, το κρέας. Πρόκειται για εξαιρετικής ποιότητας κρέατα, ψημμένα από έμπειρους ψήστες που κόβονται μπροστά σας ζυλιέν και έρχονται σκέτα με τρία διαφορετικά ήδη αλατιού για να τα αρτύσετε μόνοι σας. Από τα λίγα μαγαζιά που αξίζει να φάτε μόνο μοσχάρι. Εξαιρετική η πικάνια, η μοσχαρίσια μπριζόλα και το φιλέτο. Συνοδεύεται με κρασί ή μπύρα (έχει πολύ ενημερωμένη κάβα) αν κι εγώ έχω μια αδυναμία στην Schlenkerla, τόσο για την γεύση της όσο και γιατί μου αρέσει να χαζέυω την διαδικασία καπνίσματος του ποτηριού.  Έχετε υπόψιν ότι εκεί χρειάζεται να κάνετε κράτηση ακόμα και τις καθημερινές.

Συμπέρασμα: Προσωπική μου πεποίθηση, το Base Grill κερδίζει με διαφορά, αλλά για μένα παίζει με σημαδεμένα χαρτιά γιατί έχω μεγαλύτερη αδυναμία στο κρέας από ότι στο ψάρι. Καταλαβαίνω την λογική πάνω στην οποία βασίστηκαν τα αδέρφια Λιάκου για να στήσουν και τα δύο μαγαζιά, επιμένω να τονίζω ότι και το Τραβόλτα και το Base Grill έχουν εξαιρετικούς ψήστες και άψογο σέρβις, αναγνωρίζω την προσπάθεια να δουν με καινούργια οπτική την ψαροφαγία κάτι το οποίο θέλει πολλά κότσια και ελπίζω να είμαι εγώ η παράξενη και όλη αυτή η προσπάθεια να τους αποδώσει τα δέοντα.

Μπυραρίες της Αθήνας

Δεν ξέρω πότε ακριβώς ο μέσος Έλληνας αποφάσισε να αποποιηθεί την παλιά καλή καλοκαιρινή μπυρίτσα στο μπαλκόνι και να ψάξει για γερμανικού τύπου μπυραρίες για να γεμίσει τα χειμωνιάτικα βράδια του (μάλλον όταν έκλεισε ο φιξ γιατί πολύ μεταξύ μας η amstel και η heinenken είναι λίγο μπουγαδόνερα), αλλά γεγονός είναι ότι λίγο πολύ έχουμε ενστερνιστεί την φιλοσοφία τους. ακολουθούν λοιπόν οι 9 πιο εγγυημένες μπυραρίες...enjoy!!!

1) B.A. Bierhaus: Η Bayern που έπιναν νερό στο όνομα της όλοι οι λάτρεις την μπύρας που ξέρω, ξανάνοιξε με άλλο όνομα και άλλον ιδιοκτήτη. Ίδιος χώρος, ίδια δροσερή αυλή και το κυριότερο, ίδια, ολόιδια pretzels. Μπορεί να μην έχει την ποικιλία που είχε σε μπύρες και από την ποικιλία κρεατικών να λείπουν τα ζυμαρικά από τυρί, αλλά αξίζει μια επίσκεψη, έστω και "τιμής ενεκέν". Εκτός από τα pretzels μην παραλείψετε να ενδώσετε και στην Pretzel, την χαδιάρα φουντωτή γάτα του μαγαζιού.

2) Berlin by 5 Drunk men: Αυτή είναι δική ΜΟΥ ανακάλυψη. Βρίσκεται σε έναν όμορφο πεζόδρομο στο Παγκράτι και έχει τον πιο καλόκαρδο και ευγενή σερβιτόρο που έχω δει. Καλή ποικιλία από μπύρες, μεζεδάκια για να τις συνοδεύσετε και ένα πρωτότυπο gadget για φοντύ τυριού που θέλω να το πάρω και σπίτι μου. Το ατού του μαγαζιού είναι οι κάνουλες μπύρας που έχει σε κάθε τραπέζι, lager και weiss, οι οποίες είναι συνδεδεμένες με έναν πίνακα που μετράει το πόσο ήπιατε. Δίνετε όνομα στην ομάδα σας και ξεκινάτε μια ευγενή άμιλλα με τα άλλα τραπέζια.

3) Octoberfest: Αν το ξύλο ήταν πιο σκούρο και οι χώροι λίγο πιο σκοτεινοί ίσως να το έκαναν πιο urban chic άλλα δεν παραπονιέμαι. Μεγάλη λίστα από μπύρες, μεγάλες και χορταστικές ποικιλίες, σωστό μένου και για τα υπόλοιπα, σου κάνει και για casual στέκι άμα υπάρχει στην γειτονιά σου. Πολύ κοντά στην σχολή μου, υπέφερα όταν είχε Octoberfest και έψηναν κοψίδια έξω κι εγώ έπρεπε να πάω για μάθημα. Μεγάλες αδικίες της ζωής.

4) Ζύθος: Για να την πω την αμαρτία μου το περίμενα πολύ καλύτερο. Μην παρεξηγηθώ, δεν ήταν καθόλου κακό, απλά ο θόρυβος γύρω από το όνομα του με είχε βάλε στο τριπάκι ότι θα είναι γενικά εμπειρία, και δεν ήτανε. Έχει ωραίο φαγητό και ωραίες μπύρες, λατρεύω το decor με τα καπάκια από τα μπουκαλια μπύρας που είναι σαν ψηφιδωτό, είναι λίγο overpriced, αλλά όταν δεν είναι φίσκα αξίζει. Ειδική μνεία στην αυλή του, που ήταν πολύ ήσυχη πριν το Χαλάνδρι γίνει hip (μην πω καμιά κουβέντα)...

5) Αλεξάνδρα: Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου πέφτει και σε πλακώνει, και η Αλεξάνδρα είναι τρομακτικά κοντα στο σπίτι μου. Έχει το κλασσικό ξύλινο decor πολύ ενημερωμένο κατάλογο με μπύρες, νόστιμο φαγητό και είναι πάνω στην πλατεία Αργεντινής Δημοκρατίας, η οποία σχεδιάστηκε για να είναι όμορφη αλλά κατέληξε λίγο σκοτέινή. Αν δεν είσαι της περιοχής είναι το τέλειο μερος not to be seen, ενώ καλοκαίρι με μια τεράστια σαλάτα σε τραπεζάκι στην πλατεία Αργεντινής Δημοκρατίας είσαι ευτυχής κι ας είσαι στην Αθήνα.

6) Alpen-stube: Είναι στην Γλυφάδα, αλλά πολύ χωμένη, σε ένα δρομάκι που έχει και άλλα μαγαζιά εστίασης αλλά παραμένει ήσυχο και διακριτικό. Είναι πολύ όμορφο μέσα, έχει λίγα και καλά πράγματα στον κατάλογο του και πολύ πολύ πολύ ευγενικούς ιδιοκτήτες. Κι εκεί που νόμιζα ότι ανακάλυψα το δεύτερο τέλειο not to be seen μέρος, έπεσα πάνω σε 3 γνωστους μου που είχαν έρθει με 3 άκυρες παρέες ο καθένας. Είναι πολύ όμορφη και χαλαρή όμως. Μοιάζει με την μπυραρία των Hobbits στο Lord of the Rings.

7) Barrel House: Στην εξωτική Αργυρούπολη, στην οποία είχα χρόνια να πατήσω κι από τότε έχει κάνε άλματα στον τομέα της εστίασης. Σαν χώρος τολμώ να πω ότι είναι σχεδόν αδιάφορος και λίγο παραφορτωμένος. Αλλά η ποικιλία σε μπύρες είναι αξιόλογη και οι μερίδες και οι ποικιλίες είναι τεράστιες και νόστιμες. Από τιμές είναι value for money. Καλό χειμωνιάτικο μαγαζί.

8) Silly Wizards: Παρά το σουρρεαλιστικό του όνομα είναι συπαθέστερη της Octoberfest που βρίσκεται στην ίδια περιοχή. Ωραία αυλίτσα, καλές τιμές, μεγάλες μερίδες και εξαιρετικό κοτόπουλο, όπως και να το χω φάει. Ήσυχο και λίγο παρείστικο μαγαζάκι για χαλαρή καθημερινή έξοδο.

9) Pulp: Στο προσβάσιμο και ανερχόμενο Κουκάκι. Ικανοποιητική ποικιλία από μπύρες σε πολύ καλές τιμές, με έχει βγάλει ασπροπρόσωπη σε κεράσματα σε περιόδους μεγάλης αφραγκίας. Από φαγητό μην περιμένετε πολλά, ποικιλίες λουκάνικων, πλατώ αλλαντικών και τυριών και κάνα τοστάκι. Η ουσία στην λιτότητα.

Γειτονιές της Αθήνας part 3: Αμπελόκηποι

Δεν έχω χαρτογραφήσει καμία άλλη περιοχή τόσο καλά όσο αυτήν, ούτε καν την περιοχή που μένω. Την τελευταία δεκαετία και βάλε περνάω σημαντικό μέρος του χρόνου μου περιδιαβαίνοντας την περιοχή. Σχολείο, φίλοι, οι πρώτες εφηβικές έξοδοι, μπαράκια και μεζεδοπωλεία όταν ήμουν φοιτήτρια, κομμώτρια, μανικιουρίστρα, θερινά σινεμά, η πρώτη μου δουλειά, όλα εδώ. Ακολουθεί ο κατάλογος με τα πιο καλά κρυμμένα μυστικά της περιοχής, ξεκινώντας από το Εφετείο και καταλήγοντας στην Κατεχάκη.

Η μεγαλύτερη ποικιλία σε ζυμαρικά Barilla: Στον Γαλαξία στην Κυρίλλου Λουκάρεως. Συναγωνίζεται ευθέως τα macro και πίνουν νερό στο όνομα του ψυχανώμαλοι σαν κι εμένα που κάθε σάλτσα του φτιάχνουν έχει και το δικό της ζυμαρικό και τους χαλάει αν βάλουν φιογκάκια αντί για πένες.

Η Βοημία: Ένα από τα δύο τσέχικα εστιατόρια στην Αθήνα, σίγουρα το φθηνότερο, με τεράστιες μερίδες κρέατος, τρελό τυρί και σως ταρταρ. Πολλές τσέχικες μπύρες για να αποτελειώσετε την κραιπάλη. Για επιδόρπιο πάρτε άμα πετύχετε το cheesecake με το φραμπουάζ. Το καλοκαίρι βγάζει και τραπεζάκια στο πάρκο απέναντι.

Η Αγορά: Σταθερή αξία όταν θέλουμε κάτι να φάμε και να χορτάσουμε. Από τα κλασσικά του πιάτα, το κοτόπουλο με το γουακαμόλε και το σπαγγέτι με την κόκκινη σάλτσα και το μπέικον είναι τα αγαπημένα μου, η ζεστή σαλάτα με το κοτόπουλο και το ουίσκι επίσης. Αν πετύχετε την μηλόπιτα, πάρτε την για επιδόρπιο. Μερίδες τεράστιες, σέρβις και χώρος προσεγμένα, πάμφθηνο δεν το λες, value for money το λες όμως.

Lime Cafe: Λειτουργεί μέχρι τις 8-9 το βράδυ, αλλά είναι ιδανικό για πρωινό ή απογευματινό καφέ. Άνετοι καναπέδες μέσα και έξω και μουσική που δεν σου παίρνει τα αυτιά. Διαθέτει υπέροχο yogi tea λεμόνι τζίντζερ και έχει καλό καφέ από ότι λένε οι φίλοι μου που δεν έπεσαν στην χύτρα με την καφείνη όταν ήταν μικροί. Από φαγώσιμα διαθέτει το πρωι κρουασάν και βουτύρου και σοκολάτας, ενώ κάποιοι γνωστοί μου πέτυχαν και κολασμένο κέικ κανέλας, αλλά δεν μου έφεραν. Από αλμυρά έχω δοκιμάσει τις μπαγκέτες και ήταν αρκετά χορταστικές και συμπαθητικές.

Το καλύτερο πεϊνιρλί της Αθήνας: Ιωνία. Με καυτερό σουτζούκι για να λιποθυμήσεις με την ησυχία σου αν έχεις μετά δουλειά/γυμναστήριο/ψώνια. Εξαιρετικό και το σάντουιτς λαχανικών του και η πίτσα του. Ανοιχτά μόνο πρωί.

Κώστας: Στην πλατεία Αγίου Δημητρίου, πίσω από την εκκλησία. Το σουβλάκι όπως το θυμάσαι από τα παιδικά σου χρόνια. Πίτα λίγο πιο λαδωμένη από ότι επιτάσσει το σύγχρονο τρεντ, καλό κρέας και συμπαθητική σως μουστάρδας. Αν κάτσετε εκεί πάρτε μερίδα κοτόπουλο παϊδάκι με σως μουστάρδας και θα φάτε και το πιάτο.

Σερφετό: Μεζεδοπωλείο για όσους συμπαθούν το ούζο και τους ψαρομεζέδες. Τραπεζάκια στην πλατεία, ιδανικό για καλοκαίρι μετά τις 10 το βράδυ, που έχουν μαζέψει τα πιτσιρίκια από την πλατεία (ναι, ακόμη παίζουν έξω αυτά). Συνήθως παίρνουμε μύδια και γαρίδες σαγανάκι, την σαλάτα του μαγαζιού και καλαμαράκια τηγανητά. Και Βαρβαγιάννη. Μπλε.

Οριακόν: Από την άλλη πλευρά της πλατείας, πιο προσανατολισμένο στο κρέας. Μικρό μέσα, αλλά για χειμώνα πολύ ζεστό, αρκεί να μην έχει αγώνα ή live. Εξαιρετικό κοτόπουλο με σάλτσα μουστάρδας, τηγανιτές πατάτες χειροποίητες και ωραία σαλάτα με φωλιά από φύλλο.

Πετράκης: στην οδό Λαμίας. Κοσμηματοπωλείο που θυμίζει τέλη δεκαετίας 80, βαριά αρχές 90. Ο συμπαθέστατος κύριος που το διατηρεί, με την υπομονή και την ευγένεια του, σε κάνει να αγνοήσεις πλήρως την βιτρίνα. Θα βρείτε σχεδόν ότι θέλετε, σε πολύ λογικές τιμές. Όλα τα δώρα αποφοίτησης της παρέας μου ήταν σε δικό του σακουλάκι.

Παγωτό από σπίτι: Ζαχαροπλαστείο Παπανικολάου λίγο πιο κάτω από τον Πετράκη. Μάλλον κι αυτός έχει δώσει το βάρος του στο παγωτό γιατί έκτος από μια τεράστια βιτρίνα με παγωτά υπάρχουν μόνο κάτι γλυκά ταψιού και κάτι πάστες σε όλο το μαγαζί.

Stock Naf Naf: Στην οδό Λαμίας επίσης. Επίσης αγνοούσα χρόνια την ύπαρξη του μέχρι που μπήκα και είδα ότι ιδιοκτήτρια είναι η μαμά ενός summer friend και την ξέρω άπειρα χρόνια. Πολύ ωραία ρούχα, σε πολύ φθηνές τιμές, ταξινομημένα κατά μέγεθος. Μάλλον συνταξιοδοτείται γιατί σήμερα που πέρασα όλα τα ήδη ήταν από 2 έως 20 ευρώ. Knock yourselves out.

Pefko: Το σημείο συνάντησης της μισής γειτονιάς. Μετονομάστηκε από Παραθήν λιγότερο από ένα χρόνο πριν. Το τσάι έρχεται σε επικών διαστάσεων κούπα, πάντα κερνάνε γλυκάκι/μπισκοτάκι/μάφιν ενώ έχει και ωραίο γαλακτομπούρεκο, μιλφέιγ και μπουγάτσα. Τιμές νορμάλ προς χαμηλές.

Artista Loca: Το μαγαζί που αγοράζω ρούχα heel, true love και άλλων ελληνικών εταιρειών. Πρωτότυπα ρούχα και αξεσουάρ, τιμές λογικότατες, ποιότητα εξασφαλισμένη. Τώρα συνενώθηκε και με το παιδικό κατάστημα που είχε, οπότε μπορείτε να αγοράσετε και κάτι καλόγουστο για κάποιον μπόμπιρα.

Pixel on paper: Ότι ήταν μέσα στα μούτρα μου και έπρεπε να πάω στο Meet Market για να τους ανακαλύψω δεν με τιμά και ιδιαίτερα. Θα βρείτε πανέμορφα organizer, σημειωματάρια και κάθε λογής τζάρτζαλο γραφικής ύλης, στα οποία προσωπικά μπορώ να αφήσω περιουσία ολόκληρη. Προσωπικό αγαπημένο το σημειωματάριο-ουράνιο τόξο. Νομίζω ότι κάνουν και custom made παραγγελίες. Ρωτήστε.

Το κουτούκι του 54: Ημιυπόγειο και πέτρινο με σοφράδες, κιλίμια και τραπεζομάντηλα με το βελονάκι. Μεγάλο χιτ του μαγαζιού το κοτόπουλο μελιτζάνα γιαουρτλού, τα κεμπάπ του, οι τυροκροκέτες, η σαλάτα του 54 και το δικό τους ρακόμελο και οινόμελο. Τιμές ελαφρώς τσιμπημένες.

Όπως παλιά: Σχετικά καινούργια άφιξη, σε μια αρκετά δροσερή πλατειούλα κοντά στο μετρό. Σε αυτή την πλατεία ήταν η Θράκα, που πηγαίναμε να φάμε όταν οι ζέστες γίνονταν αποπνικτικές. Τώρα πάμε σε αυτό. Κολασμένες πατάτες τηγανιτές με 2 τυριά κ μπέικον, κεφτεδάκια, ντάκος, μαραθόπιτες κλπ θα συνοδεύσουν την αστείας τιμής καλοκαιρινή σας μπύρα. Μεγάλο μείον (ή συν): η flatscreen tv στερεωμένη σε ενα δέντρο που μεταδίδει κάθε ποδοσφαιρικό αγώνα.

Ace Burger Company: Έχουμε και μπεργκεράδικο, αμέ αμέ. Κριτική γι αυτό έγραψα πρόσφατα, μην τα ξαναλέω.

4 Νάνοι: Το έχουν ανοίξει κάτι πολύ αισιόδοξα και πολύ νέα παιδιά. Κατάφεραν να μεταμορφώσουν την είσοδο μιας πολυκατοικίας σε αυλή παραδοσιακού καφενείου με μια κληματαριά. Θα συνοδεύσετε το ρακόμελο ή το οινόμελο σας με μία από τις φοκάτσιες τους, μαραθόπιτα, σφακιανή πίτα ή τον ντάκο με την ρόκα και το τσαλαφούτι. Ιδανικό και για καφέ. Τιμές χαμηλότατες.

Καπάκι: Το έχουν παλιοί συμμαθητές μιας φίλης μου και δουλεύουν μερικοί παλιοί συμμαθητές δικοί μου. Πέραν του συναισθηματικού δεσίματος με το μαγαζί θα πάτε εκεί για το κοτόπουλο με το ουίσκι, την σαλάτα με την λιαστή ντομάτα, το μπουγιουρντί και πολλά πολλά άλλα. Αφήστε χώρο για το μωσαϊκό στο τέλος.

Red elephant: Γιατί αν δεν ήταν multi culti αυτή η γειτονιά, δεν θα την αγαπούσα τόσο. Έχοντας προλάβει τα αυθεντικά ινδικά που είχαν ανοίξει με το πρώτο κύμα μεταναστών στην Πλατεία Θεάτρου, ψάχνω μονίμως να βρω αυτήν την γεύση. Το Red Elephant προσπαθεί φιλότιμα να συγκεράσει τις γευστικές ιδιαιτερότητες του Έλληνα, με την παραδοσιακή ινδική κουζίνα. Έχει τις χαμηλότερες τιμές που έχω βρει σε ινδικό, φέρνει τεράστιες ποσότητες ρύζι, νάαν και έχει νόστιμο κοτόπουλο ταντούρι.

Lateau: Από τα πιο παλιά ζαχαροπλαστεία της περιοχής, έχει επεκταθεί δίπλα και σε μπιστρό. Εξαιρετικά και λιγωτικά μικροσκοπικά εκλεράκια (εμένα έτσι μου αρέσουν ξενέρωτοι Γάλλοι) και το καλοκαίρι παγωτο λουκούμι και παγωτό τριαντάφυλλο.

Wee Drum: Ο Σκωτσέζος. Αθεράπευτα ερωτευμένη με τις 2 παππουδίσιες πολυθρόνες που έχει έξω κάτω από την σόμπα. Δυστυχώς μόνο η μια είναι κουνιστή και αναγκάζομαι να δώσω μάχη κάθε φορά για να την διεκδικήσω. Μεγάλη ποικιλία από μπύρες και ουίσκι. Είναι από τα ελάχιστα μαγαζιά στην Αθήνα που φτιάχνει hot toddy. Διαφορετικές προσφορές για κάθε ημέρα και φυσικά event για το st. Patrick's day.

Lab: Αγαπημένο για ψημμένη ρακή ή τσαγάκι. Industrial ύφος και μεγάλη δροσερή αυλή. Τώρα τελευταία το έχει γυρίσει λίγο σε πιο bar με δυνατή μουσική από μια ώρα και μετά και εμείς οι γέροι άνθρωποι αποθαρρυνόμαστε. Πάμφθηνα σνακς, ωραία σπιτική λεμονάδα, πολύ προσιτές τιμές.

Matagliati: Χρόνια οι ντόπιοι λύσσαγαν για ένα καλό ιταλικό στην περιοχή. Μετά το άδοξο τέλος του pasta με...νου, έχουν βρει όλοι καταφύγιο στο matagliati. Μεγάλες χορταστικές μακαρονάδες και ένα από τα καλύτερα tiramisu της πόλης. Ακριβό αν ρωτάτε την γνώμη μου, αλλά τουλάχιστον αυθεντικό ιταλικό και αρκετά νόστιμο.

Σουφάλα: Παραδοσιακή οικογενειακή ταβέρνα όπου γίνονται οι βαφτίσεις της γειτονιάς. Κατάλογος απλός και λιτός με ψητά και μαγειρευτά. Τον εμπιστεύομαι αρκετά για να φάω από κει μπιφτέκι. Δεν θα φύγετε χωρίς να φάτε τυροπιτάκια, μπουρεκάκια και κρέμα καραμελέ.

Βανίλια Κανέλα: Το πόσο συμπαθώ τον κυριούλη που το πρωτοάνοιξε και πια έχει αποσυρθεί δεν θα κουραστώ να το λέω. Ντελικατέσεν και καφέ μπιστρό 2 σε 1. Αν βαριέστε να τρέχετε στην Ευρυπίδου θα βρείτε εκεί ότι θέλετε σε μπαχαρικά. Διαθέτει και ποικιλία σε τσάι, κούπες τσαγιού, βιολογικούς ξηρούς καρπούς και cranberries, αλλαντικά, τυριά, ζυμαρικά, αποξηραμένα μανιτάρια ενώ η τελευταία τους ανακάλυψη, το μαντολάτο με cranberry και ξηρούς καρπούς με εξέπληξε πολύ ευχάριστα.

Μαραμπού: Από τα πρώτα μαγαζιά που άνοιξαν κι έκαναν την Πανόρμου talk of the town κάτι χρόνια πριν, μαζί με το santa botella και το ποτοπωλείον. Για μένα η πιο δροσερή ταράτσα, το λιγότερο δήθεν μαγαζί και η λιγότερη βαβούρα.

Spring Roll: Το κινέζικο που το έχουν Κινέζοι και λειτουγεί πάνω από 10ετία. Ευτυχώς για εμάς ξεσκαρφάλωσε απο την βουνοπλαγιά που ήταν και μετακόμισε κοντά στο Γηροκομείο. Παραγγέλνετε απαραιτήτως spring rolls, won ton με κρέας, ρύζι ή noodles με λαχανικά και πάπια Πεκίνου. Από κοτόπουλα πάντα μου θυμίζουν τι παίρνω, έχουν και αυτές τις ωραίες γαρίδες που ανοίγουν σαν βεντάλια (αυτές νομίζω οτι τις παίρνω Σατάυ). Μην παραλέιψετε να δοκιμάσετε κινέζικη μπύρα και τηγανιτές μπανάνες.

Τσεκ: Κοσμηματοπωλείο στην οδό Λαρίσης, ο πάνω όροφος εργαστήριο. Θα βρείτε πρωτότυπους σταυρούς αν έχετε σκοπό να γίνετε πνευματικοί γονείς κάποιου παιδιού, αλλιώς θα το επισκεφτείτε για τα μανικετόκουμπα, τα σκουλαρίκια και τα δαχτυλίδια του, εμπνευσμένα από οργανικές φόρμες. Δουλεύει αποκλειστικά χρυσό και ασήμι, οπότε συγκριτικά οι τιμές του είναι καλές, πρακτικά αποχαιρέτα το το 50άρικο που χάνεις. Τουλάχιστον θα πιάσει τόπο.

Viva Vida: Στον Δαναό έχει πάει για προβολή η μισή Αθήνα. Πόσοι όμως έχουν προσέξει το μαγαζί με ρούχα ακριβώς δίπλα? Στον πάνω όροφο έχει μόνο τσάντες και αξεσουάρ και δεν σου πολυγεμίζει το μάτι. Μετά κατεβαίνεις στο υπόγειο, Επιλεγμένα ρούχα από brands όπως το mutaki, μεσοφόρια, πουκαμίσες κλπ κλπ. Τιμές ανάλογα με το τι θέλετε.

Θερινά σινεμά με Domino's Pizza: Άλλος ένας λόγος για να αγαπήσεις αυτή τη γειτονιά. Το "Ανεσις" και η "Ελληνίδα" εκτός από τα κλασσικά ποπ κορν και νάτσος διαθέτουν και πίτσα. Το δε Άνεσις το τερμάτισε, με τις ξαπλώστρες στις μπροστινές σειρές και τα μοχίτο στο bar. Και ξαφνικά η Αθήνα το καλοκαίρι σταματάει να φαντάζει εφιαλτική.

Αθήναιον, Δαναός και Νιρβάνα: Κλασσικά και αγαπημένα. Το 90% των προβολών που έχω δει χειμώνα είναι στις αίθουσες αυτών των τριών σινεμά. Μετά ή ποτό ή κρέπα στο Ετουάλ.

F shop: Στην Φειδιππίδου. Η πολύ καινούργια μου ανακάλυψη. Μικροσκοπικό μαγαζάκι, χωρίς ταμπέλα, αλλά με ένα φόρεμα της Ιωάννας Κουρμπέλα να σου τραβάει το μάτι. Φέρνουν αποκλειστικά ελληνικά ρούχα, σε τιμές που ξεκινάνε από τα πολύ χαμηλά, για να φτάσουν στα επίπεδα της προαναφερθείσας σχεδιάστριας. Η ιδιοκτήτρια είναι και η ίδια σχεδιάστρια. Λάτρεψα μια μπορντώ ζακέτα που είχε μόνο 18 ευρώ καθώς και πολλά φορέματα τους. Γενικά έχουν λιτά και καλοραμμένα ρούχα που αξίζουν να επενδύσετε μέρος ή και όλη την αγοραστική σας δύναμη.

Τσίρος: Μπορώ να χαλαρώσω αρκετούς από τους ηθικούς φραγμούς μου για τα ατομικά του γαλακτομπούρεκα. Το πρωί σερβίρει και πίτες ενώ το τσουρέκι και η βασιλόπιτα του θα σας βγάλουν ασπροπρόσωπους σε εορταστικό κάλεσμα.

Τυρόψωμο και ελιόψωμο: από το πρατήριο Σεβαστουπόλεως και Κορινθίας. Τραγανό απέξω, με χοντρό αλάτι και μέσα αφράτο. Στο τυρόψωμο μπαίνει και λιαστή ντομάτα και είναι σαν φοκάτσια. Love.

Salamat: Πολυδιαφημισμένο και ξακουστό για τα φρέσκα εξωτικά του φρούτα. Θα βρείτε μάνγκο, παπάγια και λίτσι, ενώ θα ρωτήσετε και θα μάθετε και άλλα εξωτικά φρούτα. Από εκέι μπορείτε να προμηθευτείτε και άλλα εξειδικευμένα προιόντα, όπως panko, φύλλα sprin roll, ρύζι για σούσι κλπ κλπ.

La tienda: Όταν λέει ότι φέρνει προίόντα από όλο τον κόσμο το εννοεί. Μεγάλα σακιά jasmin rice στο ντεκόρ, μέσα noodles και ένα βαζάκι crunchy cookie butter να στοιχειώνει τον ύπνο μου.

Το καλύτερο προφιτερόλ της Αθήνας: Ανδριάς στην Σεβαστουπόλεως. Από ατομικό μέχρι μπωλ του fruit punch, το ίδιο φρέσκο κ αφράτο σε όποιο μέγεθος. Δεν είναι πολύ γλυκό, δεν έχει περίεργα υλικά μέσα, είναι άψογα εκτελεσμένη κλασική συνταγή. Και να παραμείνει έτσι.

Μαντινεία: Από το παντοπωλείο του θα προμηθευτείτε καλό τσίπουρο, κρασί και γαλακτοκομικά προιόντα. Έχει τα πάντα, μέχρι και αλεύρι ζέας. Ειδική μνεία στα ρυζόγαλα και τις κρέμες του, που μου θύμισαν το καφενείο της θείας μου στην Άνδρο. Επίσης σίγουρα θα πετύχετε κάποιο γλυκό ταψιού, συνήθως γαλακτομπούρεκο. Δοκιμάστε.

Καινάρι: Μικρό και χωμένο στην οδό Ξηρομέρου. Το ρακόμελο φτιάχνεται επιτόπου, αρκετές επιλογές στον κατάλογο, ρωτήστε όμως όπωσδήποτε για τα πιάτα ημέρας. Ένα κοτόπουλο κοκκινιστό που είχα φάει προ 18μήνου, ακόμα με κάνει να ξερογλείφομαι.

Το καλύτερο ψωμί του τοστ: Juliet στην Σεβαστουπόλεως. Επίσης έχει πολύ καλό ψωμί, μεγάλη ποικιλία γεύσεων σε μπατόν σαλέ και κρουτόν ενώ θα βρείτε και κουλουράκια και παξιμαδάκια.

Zoe's Premium Latteria ή η επιστροφή του γαλακτοπωλείου

     Μια φορά κι έναν καιρό (όχι τόσο παλιά όσο νομίζουμε), ο μέσος Αθηναίος προμηθευόταν το γάλα του από τον πλανόδιο γαλατά, ο οποίος είχε δικά του ζωάκια. Όταν απαγορεύτηκε η πώληση γάλακτος από πλανόδιους οι περισσότεροι γαλατάδες άνοιξαν γαλακτοπωλεία, από όπου προμήθευαν τον κόσμο με γάλα, βούτυρο, τυρί, ρυζόγαλα και κρέμες. Συνήθως είχαν και τραπεζάκια όπου προσέφεραν καφέ, πίτες και γαλακτομπούρεκα. Το βιομηχανοποιημένο γάλα αλλά και η ιλιγγιώδης ανάπτυξη της Αθήνας σχεδόν τους εξαφάνισε. Χρόνια μετά, αφού βαρεθήκαμε να βάζουμε στο γάλα ότι βλακεία μας ερχόταν για να το πιούμε, αρχίσαμε να ψάχνουμε γάλα που δεν έμοιαζε με νερό και είχε γεύση γάλακτος. Με φωτεινή εξαίρεση το American Farm School που είναι εξαιρετικό, αλλά για να το βρεις πρέπει να κάνεις χιλιόμετρα και την έντιμη προσπάθεια της εταιρείας 'Oλυμπος, για να βρεις πραγματικό γάλα στην Αθήνα έπρεπε να έχεις γνώση, επιμονή και χρόνο για ψάξιμο. Έπρεπε λοιπόν, το παραδοσιακό γαλακτοπωλείο να μεταλλαχθεί λίγο για να καλύψει την ανάγκη μας για πραγματικό γάλα. Κι αν δεν έχει ο ιδιοκτήτης του Zoe's Premium Latteria τα δικά του ζωάκια, δεν πειράζει, φέρνει γάλα, γιαούρτι και ρυζόγαλα από μικρές επιχειρήσεις από όλη την Ελλάδα, για να διαλέξεις. Not bad at all.

   Η Zoe's Premium Latteria βρίσκεται μέσα στο κέντρο της Αθήνας, Ακαδημίας και Ομήρου. Είναι λιτή και φωτεινή, με άνετες καρεκλίτσες και λευκά τραπεζάκια. Προσφέρει γάλα, γιαούρτι, κρέμες και ρυζόγαλα από μικρές βιομηχανίες της Ελλάδας, είτε για να κάτσεις εκεί, είτε για να πάρεις μαζί σου. Φτιάχνει επίσης και φανταστική τυρόπιτα (καθώς και άλλες πίτες), τίμιο γαλακτομπούρεκο και σάντουιτς. Επίσης σε άλλη βιτρίνα έχει και μαγειρευτά πιάτα ημέρας τα οποία φτιάχνονται εκεί, σε ανοιχτή κουζίνα, φυσικά. Ο καφές είναι επίσης από μια μικρή εταιρεία, το τσάι από το "Τσάι" και οι χυμοί φρεσκοστυμμένοι. Φιλοδοξεί σύντομα να ανοίξει και τον πάνω όροφο, έχει ευγενέστατο σέρβις, πολλή ησυχία και μεγάλα παράθυρα. Προσανατολίζεται σαφώς στο να γίνει στέκι ημέρας, θέλει να προσφέρει ένα πιο ελληνικό πρωινό στον αντίποδα της λαίλαπας του brunch, με καλό γάλα, χυμούς και γιαούρτι με γλυκό του κουταλιού, αλλά μεσημεριανό που μοιάζει σπιτικό σε προσιτές τιμές (5-6 ευρώ).  Φυσικά όμως, θέλει να διατηρήσει το κύριο χαρακτηριστικό των παλιών γαλακτοπωλείων: την συστηματική πώληση τόσο σε καθήμενους όσο και σε περαστικούς πελάτες. Γάλατα, γιαούρτια, τυριά αλλά και γλυκά του κουταλιού, μαρμελάδες, μέλι μέχρι και λικέρ περιμένουν συσκευασμένα να τα πάρεις σπίτι σου, αλλά εσύ κάθεσαι και χαζεύεις αμέριμνος τον κόσμο πίνοντας τσάι καραμέλα που πάει με το γαλακτομπούρεκο ή ένα από τα καλύτερα σοκολατούχα γάλατα της Ελλάδας, σερβιρισμένο σε κομψό γυάλινο ψηλό ποτήρι. Οι τιμές είναι προσιτές, το περιβάλλον καθαρό, αξιοπρεπές και ήσυχο, ό,τι πρέπει για να ξεκινήσεις την μέρα σου ομαλά, όπως τότε που σου έφτιαχνε πρωινό η μαμά σου και το μεγαλύτερο άγχος σου ήταν να μην σε σηκώσουν και πεις μάθημα στην Γεωγραφία. Κάνει και delivery στα πέριξ, ιδανικό για τις δύσκολες μέρες στο γραφείο που θα θελες να είναι η μαμά σου κάπου να σε κανακέψει- ή να σε αναγκάσει να πιεις το γάλα σου...

Tortuga: Slow food- fast food εν Αθήναις

Το κίνημα του slow food το ξέρω και το παρακολουθώ περίπου μια δεκαετία πρίν γίνει mainstream. Όλα ξεκίνησαν από έναν Ιταλό που νευρίασε όταν είδε ένα πανέμορφο κτήριο στην πόλη του να μετατρέπεται σε McDonalds. Αποφάσισε λοιπόν να δημιουργήσει ένα κίνημα με trademark ένα σαλιγκάρι, ενάντια στην  δικτατορία του έτοιμου, κακής ποιότητας και μαζικής παραγωγής φαγητού και να εστιάσει στις φρέσκες πρώτες ύλες, στα σπάνια εδέσματα κάθε τόπου και στην παραγωγή φαγητού a la minute. Κι αν νευρίασε τόσο ώστε να δημιουργήσει παγκόσμιο κίνημα στην θέα των McDonalds μάλλον στην θέα του μικροσκοπικού μαγαζιού στο Παγκράτι θα φούσκωνε από υπερηφάνια. Βασισμένο στις αρχές του slow food αλλά εκπληκτικά γρήγορο στο service, το Tortuga με έμβλημα ένα άλλο αργό ζωάκι, την χελώνα, ήρθε με τις τορτίγιες του για να κατακτήσει μια από τις πρώτες θέσεις στην καρδιά μας, ό δρόμος για την οποία περνάει μόνο από το στομάχι μας.

Ο χώρος είναι μικρός αλλά λειτουργικός, με πολύ χρώμα, πάγκους για να φας και φυσικά ορθάνοιχτη κουζίνα για να πείσει και τους πιο δύσπιστους για την διαφάνεια της διαδικασίας. Και ναι, κάνει ότι υπόσχεται. Οι τορτίγιες δεν είναι ετοιματζίδικες, ψήνονται εκείνη την ώρα, οι γεμισεις είναι μαγειρευτές (σιγομαγειρεμένες για την ακρίβεια) και χειροποίητες και οι πατάτες είναι Νάξου, δηλαδή από την καλύτερη ελληνική ποικιλία. Και σε αυτό το σημείο θέλω να βροντοφωνάξω ότι τηγανίζουν τις πατάτες τους ΟΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ. Πρώτα βρασμένες για να είναι τραγανες μέχρι μέσα, και πασπαλισμένες με πάπρικα. Το μενού επιμελήθηκε ο Marko Rossi, οι γεμίσεις είναι έξι: tagine μοσχάρι, κεμπάπ, κοτόπουλο κάρι, χοιρινή πανσέτα, φρέσκο τυρί (που το φτιάχνουν οι ίδιοι) και κροκέτα μανιταριών. Εγώ διάλεξα το κοτόπουλο το οποίο για τα 4,60 του ήταν αρκετά μεγάλο, χορταστικό και φυσικά νόστιμο. Μου άρεσε επίσης ότι ακολουθεί την μίνι τάση των τελευταίων ετών που προσπαθεί να εντάξει τις σούπες στην καθημερινότητα μας και να μας ξεκολλήσει από την παραδοσιακή (και ολίγον σιχαμένη) ψαρόσουπα/κοτόσουπα/φιδέ που τρώμε μόνο όταν αρρωστήσουμε. Με 3 ευρώ μπορείτε να απολάυσετε την σούπα ημέρας, ενώ αν η πείνα σας δεν σταματάει στο αλμυρό, υπάρχει πάντα και το γλυκό ημέρας.

Βρίσκεται σε στρατηγικό σημείο, δίπλα από το Chelsea και σε απόσταση αναπνοής από τον πιο όμορφο και ήσυχο πεζοδρομημένο δρόμο της Αθήνας, την Εμπεδοκλέους, οπότε προσφέρεται για την λιγούρα μετά (ή ενδιάμεσα) από τα ποτά ή μετά από χαλαρή περιπατητική βόλτα σε Παγκράτι-Μετς. Πλέον κάνει και delivery (με ελάχιστη παραγγελία 7 ευρώ), οπότε αν μένετε ή δουλέυετε κάπου εντός εμβέλειας μπορείτε να απολάυσετε την τορτιγια σας χωρίς καν να κουνηθείτε. Ανοιχτό από τις 2 το μεσημέρι και μετά. Enjoy!

Just visited:Καλαμάκι Πεϊνιρλί του Σπύρου

     Το είχα δει σε ένα άρθρο χαζολογώντας στο internet και μου έτρεχαν για κάνα μήνα τα σάλια. Μετά από παρακάλια, απειλές και υποχθόνια επίκληση στο φιλότιμο, έπεισα το πρώτο κύμα φίλων να με συνοδεύσει. Το μαγαζί μικρό, λιτό και καλόγουστο, με την κουζίνα ανοιχτή κατά το trend της τελευταίας 10ετίας, να μην μένει τίποτα κρυφό και να μην αμφιβάλλεις για το πόσο a la minute είναι αυτό που σου σερβίρουν. Ανα 3 λετπά το τηλέφωνο τους χτυπάει για τηλεφωνικές παραγγελίες. Πάλι καλά γιατί αν όλοι αυτοί ερχόντουσαν στο μαγαζί, για να βρεις να κάτσεις θα έπρεπε να βάλεις μέσον.
     Σου έρχεται ο κατάλογος και δεν ξέρεις τι να πάρεις. Από όρεκτικά δοκίμασα τις μελιτζάνες με την σάλτσα από ντομάτες φούρνου και γιαούρτι και ήταν πολύ ελαφρύ και καθόλου λαδερό. Την πρώτη φορα που πήγα πήρα το vegeterian πεϊνιρλί και, επειδή δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος, του κότσαρα κι ένα καλαμάκι κοτόπουλο από πάνω. Η ισσοροπία ζύμης γέμισης ήταν ιδανική, ούτε σε μπούκωνε ψωμί, ούτε ήταν σαν πίτσα με τοιχωματάκια, τα υλικά ήταν φρέσκα και έδεναν μεταξύ τους, αλλά το συστατικό που με ενθουσίασε ήταν το καλαμάκι κοτόπουλο. Καταρχήν ήταν εξαιρετικής ποιότητας σαν κρέας. Ούτε ίνες, ούτε λίπη, ούτε νεύρα, καθαρό φιλετάκι. Κατά δευτερον παρόλο που το είδα, ψήθηκε μπροστά μου στα κάρβουνα, ήταν μαλακό και ζουμερό και καλοψημμένο και ειχε πιάσει καθόλου τσίκνα από τα κάρβουνα.
    Η αλήθεια έιναι ότι δεν περίμενα ότι θα είναι τέτοια βάρκα. Το ότι μου άρεσε τόσο αλλά δεν κατάφερα να το φάω όλο συγκαταλέγεται στις μεγάλες νίκες του μαγαζιού και στις μεγάλες προσωπικές μου ήττες.  Αποφασισμένη να μη το αφήσω να περάσει έτσι πήγα ξανά (αυτή τη φορά οι παρέες μου ήταν πιο πρόθυμες να με ακολουθήσουν) και πήρα το πεϊνιρλί μπουγιουρντί, επίσης με ένα καλαμάκι κοτόπουλο από πάνω και κάπου εκεί νομίζω ότι βρήκα τον χειμερινό μου έρωτα. Πήρα και το αίμα μου πίσω γιατί δεν άφησα ούτε ψιχουλάκι οπότε θεωρώ την νίκη μου διπλή. Μετά ήρθε ο λογαριασμός και εκεί γελάσαμε όλοι γιατί 5 άτομα δώσαμε 35 ευρώ μέ αναψυκτικά. Προσωπικά για να φάω και να χορτάσω έδωσα 5 ευρώ, το τοποίο συνεπάγεται με τα ίδια λεφτά που θα έδινα σε σουβλατζίδικο, με ποιότητα σαφώς ανώτερη της μέσης σουβλακερί και σε περιβάλλον που δεν μυρίζει λαδίλα, δεν έχει στην διαπασών ποδοσφαιρικό αγώνα και οι καρέκλες δεν μοιάζουν με αυτές στις οποίες έπινε τις μπύρες του ο Τσάκωνας στις ταινίες του '80. Νομίζω ότι ανακάλυψα φλέβα χρυσού....

Γειτονιές της Αθήνας part 2: Κουκάκι

Μία από τις 3 ανερχόμενες περιοχές της Αθήνας, ζούσε στην σκιά της Πλάκας και του Μοναστηρακίου μέχρι να ανοίξει το Μουσείο της Ακρόπολης, αλλά τα τελευταία χρόνια αναπτύσσει έναν ιστό καταστημάτων, εστιατορίων, καφέ και μπαρ, τα οποία δεν είναι τουριστικά (αλλά είναι ενδιαφέροντα για τον εναλλακτικό τουρίστα), κρατάνε σε γενικές γραμμές τον χαρακτήρα της περιοχής και σέβονται και υποστηρίζουν την «γειτονιά», που στην Αθήνα τείνει να εκλείψει ως έννοια.

Τα trivia: Η περιοχή Μακρυγιάννη πήρε το όνομα της από τον γνωστό ήρωα της επαναστάσεως…που μετά λέγεται ότι διέπρεψε ως τοκογλύφος και η συνοικία ήταν ολωσδιόλου δική του. Η ευρύτερη περιοχή του Κουκακίου πήρε το όνομα της από την βιοτεχνία κρεβατιών του Κουκάκη που λειτουργούσε προπολεμικά στο ύψος του Φιξ.

Τα βασικά: Οι κύριοι άξονες στους οποίους θα κινηθείτε στο Κουκάκι είναι 3. Οι πεζόδρομοι Γ. Ολυμπίου και Δράκου και ο κεντρικός της Βεΐκου που τους τέμνει.

Που θα φάτε: Αν θέλετε κάτι πιο προσεγμένο και formal αλλά όχι και Διόνυσο, θα πάτε στο Μάνη Μάνη, Υπέροχο νεοκλασικό, ωραίο φαγητό, λογικές τιμές και άψογο service. Αν θέλετε να φάτε burger θα πάτε στο Tiki, σχεδόν απέναντι. Ωραίο μαγαζί, μάζευε κόσμο πριν γίνει η Βεΐκου mainstream, λειτουργεί και ως bar-ακι με καλά Live, αλλά απογευματάκι με λιακάδα όξω και ένα burger συγκινεί πολύ περισσότερο την υποφαινόμενη κοιλιόδουλη. Μεζεδάκια στην «Σβούρα» στον πεζόδρομο της Ολυμπίου.. Από τα μαγαζιά που δεν φωνάζουν (δηλαδή έχουν κάτι να πουν), μικρό συμπαθητικό και για καφέ άλλα και για κάνα ρακόμελο. Δοκιμασμένο και χορταστικό και το Mystic Pizza με φοβερές πίτσες και μακαρονάδες από αλεύρι κάναβης. Αν βρείτε να κάτσετε, θα φάτε καλά και φτηνά στο συνεταιριστικό Ποτάμι στο τέρμα της Ολυμπίου, ενώ το ολοκαίνουργιο Μπελ Ρεϋ σχεδόν δίπλα ευελπιστεί εκτός από ποτά να σερβίρει και το κατιτίς του. Επιφυλάσσομαι, κριτική μόλις οριστικοποιηθεί το μενού. Η Αυλή είναι διάσημη για την τοστάδα της, αλλά είναι πολύβουη και φασαριόζικη ώρες-ώρες, την προτιμώ καθημερινές. Στο μέγα ερώτημα «που τρώνε σουβλάκι οι μόνιμοι κάτοικοι» μου απάντησαν στον Καλύβα, αλλά δεν έχω προλάβει ακόμα να διαμορφώσω άποψη.

Που θα πιείτε καφέ/μπύρες/κρασί: Είναι αυτή η μεσοβέζικη κατάσταση που πολύ κόσμο τον βολεύει, γιατί ξεκινάει με τον ένα και καταλήγει στο άλλο - εμένα όχι γιατί κάπου ανάμεσα στον καφέ και στη μπύρα μεσολαβεί ένα βόδι που πρέπει να φάω. Για χαλαρό ποτό/καφέ λοιπόν, μου άρεσαν πάρα πολύ ο Μπαμπάς (το οποίο με χαρά ανακάλυψα ότι έχει και φαγητό, το Συγκρουόμενο και ο "Monsieur Barbu" που δημιουργούν μια πιο ήσυχη και συμπαθητική γωνία, στην οδό Φαλήρου. Φυσικά θα πάτε στην Pulp για φτηνές τσέχικες μπύρες (και πολύ κάπνα). Για πιο εκλεπτυσμένους ουρανίσκους υπάρχει το άκρως ενδιαφέρον Wine Point, από τα πρώτα wine bars της Αθήνας παρακαλώ! Αν περάσετε από κει πρωί, θα επισκεφθείτε το «Μαμά Ψωμί», που εκτός από το προφανές προσφέρει πίτες, μάφιν και λοιπές λιχουδιές, για να πάρετε στο χέρι και να βολτάρετε.

Που θα ψωνίσετε: Το πιο ύπουλο μέρος για αγορές. Για αρχή θα πάτε να χαζέψετε στην γκαλερί της κυρίας Μαρνέρη, όπου υπάρχουν συλλογές εικαστικού χειροποίητου κοσμήματος, με πολύ εντυπωσιακά κομμάτια, τα οποία φυσικά είναι προς πώληση και απευθύνονται σε όλα τα βαλάντια. Το ακριβώς επόμενο μαγαζί στην οδό Λεμπέση είναι το Skoomoky το οποίο εκτός από σαπούνια με φελτ έχει και κάτι φανταστικά ξύλινα μπολ που μοιάζουν με βάση σβούρας (θέλω να τα πάρω όλα!). Λίγο πιο κάτω είναι το Artshot το οποίο επίσης ενδείκνυται για χάζεμα . Πάνω στην Βεΐκου υπάρχουν το «ψιτ!», και το Sous Sol σε απόσταση αναπνοής μεταξύ τους, όμορφα, φωτεινά και φροντισμένα στα οποία θα βρείτε χειροποίητα κοσμήματα, σαπούνια, lip balm, κούπες και λοιπά τζουρτζουλίδια, ιδανικά για δώρα. Ειδικά στο Sous Sol θα βρείτε μοναδικά δικά τους έπιπλα και τον Μέλιο, το πιο γλυκό οικόσιτο σκυλάκι της περιοχής. Αρκετά πιο κάτω βρίσκεται το Tintinnabulum το οποίο επεκτείνεται και δίπλα, με ωραία χειροποίητα σημειωματάρια, παλιές καρτ ποστάλ και κεριά μέσα σε παλιά φλιτζανάκια. Το αμέσως προηγούμενο μαγαζί (που η μνήμη μου έχει διαγράψει το όνομά του), έχει τις πιο ωραίες χειροποίητες κορνίζες που έχω δει (κι έχω ερωτευτεί μια κατακόκκινη, αχαχ). Μην ξεχάσετε να αγοράσετε κάτι από το shοp της Action Aid. Για ρούχα θα δείτε στην Φαλήρου και στην Βείκου σε μαγαζάκια μικρά με ρούχα συμπαθέστατα, αλλά όχι επώνυμα.

Ειδική μνεία: Στα κτήρια, σε μικρά πεζοδρομάκια και στις παλιές ταμπέλες του Ε.Β.Ε. Κουκακίου που δεν άντεξα, τις φωτογράφισα και σας τις παραθέτω.

Γειτονιές της Αθήνας part 1: Παγκράτι

Από τις τέσσερις ραγδαία αναπτυσσόμενες περιοχές του κέντρου είναι η πιο «elegant». Περιοχή που από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα προτιμούσε η αστική τάξη, έχει ακόμα μερικά νεοκλασσικά διαμάντια, ενδιαφέρουσες παλιές πολυκατοικίες και τον φούρνο με το καλύτερο ψωμί της Αθήνας. Ο πιο πλήρης οδηγός που θα μπορούσα να συντάξω για μια περιοχή που τα τελευταία 15 χρόνια εξελίσσεται συνέχεια, αλλά τα τελευταία 100 κρατάει τα σκήπτρα του πιο διαδραστικού σημείου της πόλης.

Που θα φάτε: Έχει τόσα πολλά κρυμμένα μαγαζάκια που σχεδόν είναι εκνευριστικό. Λοιπόν, αν είσαι ξενύχτης και πεινάς πολύ ή κυκλοφορείς ντάλα μεσημέρι αλλά πεθύμησες το ανάμεικτο κρουασάν τους στην πιο value for money τιμή, θα πας στην ciao. Αν είσαι ξενύχτης, πεινάς αλλά δεν θες να τρως ότι κι ότι θα πας στο ολοκαίνουργιο Tortuga, όπου χρησιμοποιούν μόνο φρέσκα υλικά, οι τορτίγιες τους είναι χειροποίητες και τις φτιάχνουν μπροστά στα έκπληκτα και πεινασμένα ματάκια σου, ενώ έχουν και σούπα και γλυκό ημέρας. Αν θες να φας μεζεδάκια φτηνά θα πας στον Βρούτο, ειδικά αν είναι καλοκαίρι. Οι τιμές του είναι αστείες, το φαγητό του decent και ο χώρος που σερβίρει το καλοκαίρι είναι flashback στα 80’s με τα τραπεζάκια ότι να ‘ναι και τις καρέκλες τις κόκκινες και τις πράσινες με το πλεγμένο πλαστικό… Μου ήρθε να παραγγείλω μια fanta μπλε με καλαμάκι. Αν θες να φας μεζεδάκια αλλά πιο κομψά και περιποιημένα, θα πας στην Επ’ αυλή. Ένα από τα πιο ωραία νεοκλασσικά πίσω από το Καλλιμάρμαρο, με εξαιρετικούς μεζέδες και καλό χύμα ροζέ κρασί. Must try: το καταΐφι με τα τυριά κι ένα πιάτο ημέρας με κοτόπουλο κρασάτο. Αν θέλετε να γουρουνιάσετε με burgers και πίτσα θα πάτε στο Colibri. Αν θέλετε να πάτε σε vintage εστιατόριο θα προσανατολιστείτε προς το Saloon ή το Μαγεμένο Αυλό. Αν δεν θεωρείτε το mainstream βρισιά, θα πάτε μια κουλή ώρα και θα φάτε στο Μαύρο Πρόβατο (αν και τώρα που άνοιξε το αδερφάκι του στα βου-που μάλλον θα αποσυμφορηθεί κάπως). Αν είστε λάτρεις του ιταλικού, θα αγαπήσετε για πολύ διαφορετικούς λόγους την Vespa Rossa και το Facce Stranne. (Σας έχω μιλήσει για αυτά και δεν θέλω να επαναλαμβάνομαι). Αν για εσάς το φαγητό αποτελεί συνοδευτικό της μπύρας, θα πάτε στην Berlin. Το πιο έξυπνο gadget για fondue που έχω δει και μια κατασκευή που μετράει πόση μπύρα ήπιες, την αναρτά σε πίνακα και κερδίζεις και δωράκια, και όλα αυτά σε ΕΝΑ μαγαζί.

Που θα πιείτε καφέ: Βρίθει επιλογών. Αν θέλετε κάτι ήσυχο θα πάτε στο bookstore café Συλλαβή. Αν θέλετε να πάτε κάπου για να δείτε και να σας δουν γνωστοί σας θα πάτε στο Chelsea. Αν θέλετε να νιώσετε ότι είστε σε γαλλικό μπιστρό θα πάτε στο L’ Arret du Temps. Αν πάλι είστε ένας από εμάς, που σκέτο το ρόφημα μας κάθεται στραβά, θα πάτε στο Odeon και θα φάτε την πιο ωραία κερασόπιτα που υπάρχει εκεί έξω (θέλω την συνταγή απεγνωσμένα). Για ωραία σοκολάτα σε μαγαζί με μεγάλες τζαμαρίες και ξύλινο παταράκι θα πάτε στην Mendez. Οτιδήποτε πιο φασαριόζικο θα το βρείτε μπροστά σας σε κάποιον κεντρικό δρόμο και η δική μου αρωγή θεωρείται περιττή.

Που θα πιείτε ποτό: Επίσης οι επιλογές είναι άπειρες. Στον ίδιο, πολύ ωραίο πεζόδρομο είναι η Berlin (βλέπε παραπάνω), το Κουνούπι με τις πιο φτηνές μπύρες και τον πιο ανοιχτόκαρδο σερβιτόρο, και το ολοκαίνουργιο Πάροτ μπαρ, με τον καλογραμμένο κατάλογο και την εξαιρετική σπιτική λεμονάδα (που πήρα εγώ η ξενέρωτη και δεν μετάνιωσα στιγμή). Πολλά μπαράκια θα βρείτε και εκεί που είναι ο Βρούτος, αλλά όταν πήγα εγώ δεν είχε να κάτσεις ούτε όρθιος και πείναγα κιόλας, οπότε απλά προσπέρασα. Ειδική μνεία στο creepy μπαράκι λίγο πιο πάνω από το Piggyπόπουλο με τα παλιά παιδικά παιχνίδια (κι απέναντι από το Piggyπόπουλο έχει ένα πολύ ωραίο μικρό μπαρ – συγχωρείστε με, μα όνομα δεν θυμάμαι). Εξαιρετικό και για ποτό αλλά και για την φοβερή πίτσα με το κρεμμύδι και το τυρί είναι το Cue, στην αρχή της Σπύρου Μερκούρη.

Που θα ψωνίσετε: Αν και η αγορά του Παγκρατίου όσον αφορά ρούχα δεν με πολυσυγκινεί, για το σπίτι μπορεί να μου φύγει και ολόκληρο μηνιάτικο… υψηλόβαθμου στελέχους πολυεθνικής. Τα δύο αγαπημένα μου είναι το Coffee Nation και το Comtesse du Barry. Στο πρώτο εκτός από το προφανές θα βρείτε και εξαιρετικά τσάγια, mix σοκολάτας που καμία σχέση δεν έχουν με τις σκόνες που δημιουργούν απλά ένα νερόπλυμα, μπισκοτάκια, αλλά και αλμυρές επιλογές. Το δεύτερο είναι γαλλικό delicatessen με την ωραία του την μωβ μουστάρδα, τις μαρμελάδες με αρμανιάκ, το Beaujolais nouveau το φθινόπωρο, αλλά και άλλα καλά γαλλικά κρασιά όλο το χρόνο. Η χαρά του λιχούδη είναι τα Home Cookies, μπισκότα με τα πάντα. Φυσικά δεν νοείται βόλτα στο Παγκράτι χωρίς να αγοράσετε ψωμί από την Πνύκα (κρατάει γύρω στις 10 μέρες και γίνεται και εξαιρετικό σάντουιτς), και παγωτό μουστάρδα από την Τούλα. Αν βρεθείς στην περιοχή και δεν έχεις το κατιτίς σου να πας σε μια επίσκεψη, play it safe και πάρε κάτι από το Pastry Family. Πρόσφατη ανακάλυψη φίλου: μαγαζάκι με καλή μπουγάτσα επί της Βασιλέως Γεωργίου, λίγο πιο πάνω από την Ριζάρη. Μπουγάτσα μου ‘δωσε, ακριβή διεύθυνση και επωνυμία όμως όχι…

Facce Strane: Το Παγκράτι πάει στην Ιταλία Part II

Είναι κάτι βράδια που θες απλά να κάτσεις έξω, να δεις μόνο χαμογελαστούς ανθρώπους και να φας μια χορταστική μακαρονάδα, να σε γεμίσει θαλπωρή ως το κόκκαλο. Για αυτά τα βράδια ενδείκνυται το facce strane. Έχει την πιο γλυκιά και χαμογελαστή σερβιτόρα που έχω συναντήσει. Μιλάει πάντα ήρεμα, ευγενικά και ή χαμογελάει ή γελάει και έτσι σε προδιαθέτει θετικά ακόμα και αν εκείνη την ημέρα σε έχει εκνευρίσει το σύμπαν ολόκληρο. Το facce strane στεγάζεται σε ένα παλιό παγκρατιώτικο διόρωφο, το οποίο στο εσωτερικό του είναι απλό φωτεινό με πολύ προσεγμένες καλλιτεχνικές πινελιές και τραπεζακια έξω. Τα τραπέζια είναι minimal, σωστά σημμένα (δεν είναι στριμωγμένα, η σερβιτόρα μπορεί αν τα επιβλέπει ακόμα και από απόσταση) και οι γλάστρες αριστερά και δεξια σε κάνουν να αισθάνεσαι ότι είσαι σε αυλή φιλικού σου σπιτιού και όχι σε εστιατόριο. Ο κατάλογος έχει τα πάντα μιας και ξεκινάει να σερβίρει στην 1 μ.μ. καφέδες, χυμούς, πανίνι, πίτσα και σαλάτες. Τα έχω δει να πηγαινοέρχονται, ειδικά κάτι σαλάτες πρέπει να είναι θεικές, αλλά εγώ μένω πάντα πιστή στην μακαρονάδα μου (τώρα που το σκέφτομαι, πρέπει να πάω και καμια μέρα με κέφι, όχι μόνο με νεύρα, να δοκιμάσω και τα υπόλοιπα). Απο μακαρονάδες λοιπόν, οι τρεις αγαπημένες μου είναι αυτή με το κοτόπουλο και το κονιάκ, αυτή με το μοσχαρίσιο φιλέτο (σε χαμηλή τιμή και με υπέροχο ψήσιμο) και αυτή με τα μανιτάρια.Τέλεια βρασμένα ζυμαρικά, γενναίες μερίδες και πλούσιες σάλτσες ΚΑΙ μύλος για φρεσκοτριμμένο πιπέρι, τα οποία στο μυαλό μου συνεπάγονται με τον ορισμό του comfort food. Μέχρι να αδειάσεις το πιάτο σου έχεις γίνει πολύ πιο χαρούμενος άνθρωπος. Συζητάς χαλαρά (ωραίες μουσικές που δεν σε ξεκουφαίνουν, άλλο ένα plus του μαγαζιού), τελειώνεις το κρασί σου και περνάς στο μεγαλύτερο ατού του μαγαζιού, το semifreddo amaretto. Δεν πρέπει να φύγετε από εκεί χωρίς να το δοκιμάσετε, ακόμα και αν έχετε πάει μόνο για καφέ, πραγματικά δεν έχω ξαναφάει τέτοιο γλυκό, είναι κρίμα να το χάσετε!!Ιδανικά, το επόμενο βήμα θα ήταν να σου φέρουν μια κουβερτούλα να κοιμηθείς μακάρια κάνα μισαωράκι, αλλά επειδή αυτά δεν γίνονται, φροντίστε να έχετε παρκάρει κάπου κοντά ή επιλέξτε μια ωράια διαδρομή για να περπατήσετε σπίτι.

Vespa Rosa: Το Παγκράτι πάει Ιταλία part I

Το Παγκράτι λατρεύει την Ιταλία. Το αποδεικνύει σχεδόν σε κάθε κεντρικό του δρόμο. Το πιο καινούργιο entry, γκουρμέ, άνετο και ολοφώτιστο είναι η vespa rosa. Κατάλογος δια χειρός Κώστα Τσίγκα, διακόσμηση όσο πρέπει minimal χωρίς να γίνεται ψυχρή, με μεγάλα παράθυρα για να χαζεύεις το παρκάκι έξω. Η υποδοχή χαμογελαστή και εξυπηρετική, παρόλο που πήγαμε χωρίς κράτηση και σαν τα γυφτάκια (εγώ με λερωμένη μπλούζα από τον καφέ που έπινα προηγουμένως). Ωραία ατμόσφαιρα, ήρεμος κόσμος στα γύρω τραπέζια. Το σέρβις άμεσο, γρήγορο, ευγενικό και πολύ υπομονετικό. Ο κατάλογος συνεκτικός, οι τιμές αξιοπρεπέστατες και δυνατότητα για ποτήρι κρασί που δεν μοιάζει με ξύδι. Το κουβέρ περιλάμβανε όταν πήγαμε φοκάτσια από πατάτα με κρεμμύδι και μυρωδικά (το τσάκισα) και σκορδόψωμο το οποίο ήρθε σαν καρβέλι, με τις σκελίδες σκόρδου ψημένες μέσα, δίνοντας σου έτσι την ευχέρεια να το κάνεις όσο δυνατό ή όσο απαλό ήθελες.  Στα μεγάλα συν του μαγαζιού η υπέροχη πίτσα του. Λεπτή ζύμη, σχεδόν αλάδωτη και τραγανή, με την ιδανική ποσότητα υλικών πάνω της, ούτε πολύ φορτωμένη, ούτε πολύ φτωχή. Γενικά αν δεν έχετε όρεξη για μεγάλες κραιπάλες (εμείς είχαμε) με μια πίτσα και μια σαλάτα χορταίνουν άνετα δύο άτομα. Τα ζυμαρικά του έρχονται σε ικανές μερίδες, al dente με ισορροπημένη σάλτσα. Από τα κυρίως η σαλτιμπόκα αλα ρομάνα είναι ότι πιο κλασσικό μπορείς να πάρεις, σε τιμή πολύ φτηνή για μοσχάρι και δη για την ποιότητα του κρέατος τους. Το κρέας ψημένο υπέροχα και πολύ μαλακό (εδώ να τονίσω ότι όσο και να προσπαθούν να με πείσουν ότι το κρέας καταστρέφεται όταν είναι καλοψημένο εγώ φρίττω στην ιδέα του σενιάν), το μόνο που δεν με ενθουσίασε ήταν τα φασολάκια με τα οποία συνοδευόταν. μάλλον θα προτιμούσα αρακά. Στα επιδόρπια πήραμε σουφλέ σοκολάτας με σάλτσα εσπεριδοειδών που δεν ήταν λιγωτικό αλλά δεν ήταν και καμια τεράστια μερίδα. ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ: Μέσα σε στις 3 βδομάδες που μεσολάβησαν από τότε που πήγαν μέχρι τώρα που γράφω, ο κατάλογος έχει προλάβει να ανανεωθεί. Κατεβάστε τον από το site τους για να πάτε διαβασμένοι.

Food on the go:2014 edition

Έχω να γράψω για το φαγητό στο πόδι τουλάχιστον 3 χρόνια. Πολλά έχουν αλλάξει από τότε. Καινούργια μαγαζιά έχουν ανοίξει, κάποια έκλεισαν και κάποια αποδείχθηκαν σταθερές αξίες στον κόσμο του street food. Αυτός είναι ο ενημερωμένος κατάλογος του ανθρώπου που πεινάει και θέλει να φάει. ΤΩΡΑ.
Επιβίωσαν:
Repeat: το αγαπημένο μου κουλούρι γεμιστό με μερέντα(το απόξω είναι φύλλο,όχι ψωμί)με περιμένει ακόμα κάθε πρωί που έχω τις μαύρες μου/εφυγα βιαστικά από το σπίτι/θέλω κάτι γλυκό για να μην δαγκώσω κανέναν. Μερικές απολαύσεις είναι απλές. Ψωμί και σοκολάτα. Αχχχ!!!
Ιωνία: Όλοι μα ΟΛΟΙ πάνε για το πεϊνιρλί. Και έχουν δίκιο. Αλλά το κορυφαίο σαντουιτς λαχανικών τους είναι ιδανική επιλογή αν πεινάς τωρα,αλλά έχεις και καλό φαί στο σπίτι. Το ψωμάκι είναι ζύμη πεϊνιρλί,τα λαχανικα σχεδόν αλάδωτα κ αν το ζητήσετε το ζεσταίνουν κιόλας στον ξυλόφουρνο(τα χω ξαναγράψει αυτά).
Ελληνικόν ταχυφαγείον: επιτέλους έμαθα το όνομα του!!πάνω στην Κολοκοτρώνη(που μου γινε κ hip τρομάρα της) μια μαμά και μια κόρη φτιάχνουν την καλύτερη παντόφλα νουμερο 39 που μπορείτε να φάτε μέρα. Φρέσκα κρέατα,ωραίο ψωμάκι κ ΠΟΛΥ καυτερη σως(μην κάνετε καμια βλακεία και δεν βάλετε γιαουρτι,καήκατε κυριολεκτικά). Ανοιχτό μέχρι τις 6 το απόγευμα το πολύ.
Μαμ: Κιμαδόπιτα κ μόνο κιμαδόπιτα. Ο πιο περίεργος άνθρωπος του κόσμου (η γλυκιά μου μανούλα) εξακολουθεί να τρώει από εκεί όταν κατεβαίνει κέντρο. Πολλά χρόνια παράδοση και σταθερή ποιότητα. Ο,τι πιο safe για να μην καταληξετε στα επείγοντα.
Βρώμικο Μιχαλακοπούλου: Δεν το απατάω για καμία άλλη καντίνα στον κόσμο. Το καλύτερο σαντουιτς με κοτομπουκιές ever!!κλέψτε και το σκαμνακι που κουβαλάει η γιαγιά σας στην εκκλησία,καθίστε αναπαυτικά κ παρακολουθείστε την μισή Αθήνα να τρώει. Δυστυχως την μισή που δεν θέλετε να δείτε.
Άριστον: πίτα με κοτοπουλο,μανιτάρια κ μουστάρδα. Αν δεν την πετύχετε πάρτε την μανιταρόπιτα. Δεν είναι ότι πιο ελαφρύ μπορείτε να φάτε,αλλά είναι τόσο αμαρτωλά νόστιμο που του το συγχωρείς.
Άρτιστον: Τα καλύτερα πολύσπορα της Αθήνας. Με μεγάλη διαφορά από τον επόμενο. Δοκιμάστε επίσης όλες τις γεύσεις κριτσινιών με καρότο,ελιά κλπ κλπ. Ονειρεμένα.
Προστέθηκαν:
Quick pleasure: Το πόσο αγαπάω τα μαγαζιά που μπορούν να σου προσφέρουν εύκολα κ γρήγορα μακαρόνια δεν το φαντάζεστε. Το quick pleasure ανοιξε στο Γκάζι πριν 2 χρόνια κ μας έσωσε από την μονομανία του σουβλακίου. Στρώνει κ πιο εύκολα το στομάχι.
Mirch: Χαμηλά στην Ερμού,το ινδικό σουβλάκι τους είναι τεράστιο,παμφθηνο κ χορταστικό. Και νόστιμο. Προσωπικά θα το ήθελα με λιγότερο ή καθόλου κρεμμύδι. Για τα υπόλοιπα πιάτα του προτείνω να κάτσετε σε κάνα τραπεζάκι κ να φάτε σαν άνθρωποι. Αν βρείτε.
Falafellas: Τα λατρεύω τα φαλάφελ, οπότε καταχάρηκα όταν άνοιξε μαγαζί που η επιβίωση του βασίζεται αποκλειστικά σε αυτά. Ακόμα περισσότερο χάρηκα γιατί άνοιξε στην Αιόλου που την περιδιαβαίνω συχνά πυκνά. Αυτό που δεν είχα υπολογίσει είναι το πόσος κόσμος εκτός από μένα λυσσάει για φαλάφελ. Έχει ουρά ΠΑΝΤΑ αλλά η αναμονή αξίζει τον κόπο. Σερβίρει 4 πράγματα μόνο: φαλάφελ,κεφτεδάκια, χούμους και ταμπουλέ. Στηθείτε στην ουρά με παρέα και πάρτε τα όλα. Αν βρουν και 1 πατέντα για να κάθεσαι κάπου να φας επιτόπου,θα τους περιμένω κάθε μέρα να ανοίξουν σαν το ημιαδέσποτο του body shop.

Τα ήσυχα μπαρ

Οι μέρες που τρώγαμε στην μάπα τους φίλους μας ολημερίς και αφού είχαμε αναλύσει από φιλοσοφία μέχρι τα τραγούδια του Πανταζή και το βαθύτερο νόημα τους (που φυσικά δεν υπήρχε) και μετα γυρίζαμε σπίτι,ντυνόμασταν και ξαναβγαίναμε για να χορέψουμε/φλερτάρουμε/δειξουμε το καινούργιο μας φόρεμα,εχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Πια δν έχουμε χρόνο/χρήμα/διάθεση να βλέπουμε τους φίλους μας όλη την ώρα,δν έχουμε κουράγια να χορέψουμε και έχει πολύ καιρό να δει η ντουλάπα μας καινούργιο φόρεμα. Θέλουμε λοιπόν αυτές τις 3 ρημαδοώρες που θα δούμε τους φίλους μας για ένα ποτό να μην πάθουμε ημικρανία απο τις τσιρίδες και να μην πούμε το ίδιο πράγμα 8 φορές γτ μας ακούει μόνο ο διπλανός μας,ο οποίος κάθε τέταρτο εναλλάσεται για να προλάβει κι αυτός να μιλήσει σε όλους. Τα ήσυχα μπαρ λοιπόν τα ψάχνουμε σαν όαση στην έρημο και δυστυχώς έχουμε βρει πολύ λίγα.
42: Ευτυχώς ακόμα και όταν είναι κατάμεστο τα επίπεδα των ντεσιμπέλ δεν ξεπερνούν τα όρια αντοχής του αυτιού και του νευρικού μας συστήματος. Κ παρόλο που ειναι καθαρά cocktail bar,το ποτήρι κρασί του πίνεται!!Κρίμα που δεν ανοίγει πια πρωί...
Λόλα: Υπέροχη. Κάθεσαι στο σκαμπο/καρεκλάκι σου και μιλάς. Και σε ακούνε ΟΛΟΙ οι φίλοι σου χωρίς να γκαρίζεις. Έχει και το κατιτίς να τσιμπήσεις αμα έχεις έρθει κατ ευθείαν από την δουλειά και δν θες να πιείς το ποτό σου ξεροσφύρι. Σάββατα έχω την εντύπωση ότι γίνεται της αναλήψεως πάντως οπότε τα παραπάνω δεν ισχύουν.
Αλχημεία: Πρόσφατη ανακάλυψη που βαράω την κεφάλα μου στον τοίχο γιατί δεν το είχα ανακαλύψει νωρίτερα. Συζητήσεις τουλάχιστον 3 ατόμων λαμβαναν χώρα,τα οποία άτομα δε,είχαν και personal space γυρω γυρω. Μαγεία. Έχει κ ωραίο παμφθηνο burger 4,5-5,5 ευρω ΜΑΖΙ με τις πατάτες. Fell in love.
Οντεόν: Άλλη μια πολυ πρόσφατη ανακάλυψη. Τι κι αν το πιάνο του δελεάζει τους πλανόδιους μουσικούς να κάνουν ένα αυτοσχέδιο live,ακόμα και αν κάθεσαι ακριβως δίπλα (φυσικά κι εκεί καθόμουνα,για τι με περάσατε??για καμια κ...φαρδη??) μπορείς να μιλήσεις άνετα με την παρέα σου. Ειδική μνεία στην υπέροχη,πανάλαφρη και ολόφρεσκη κερασόπιτα τους.
Με λύπη μου διαπιστώνω ότι μόνο αυτά ξέρω. Μακάρι να μας λυπηθούν περισσότεροι μαγαζάτορες και να χαμηλώσουν τα ντεσιμπέλ τους αλλα δν νομίζω να το κάνουν. Γιατί??Βρε κουτό, όσο περισσότερο μιλάς τόσο λιγότερο πίνεις. Αν δν πίνεις βαριέσαι πολύ πιο γρήγορα και τους αδειάζεις την γωνιά για να έρθει κάποιος που θα πιεί. Γι αυτο κι εγώ θα πηγαίνω μόνο στα ήσυχα μπαρ, σαν ενίσχυση και ευχαριστήριο που δεν θέλουν να μας κουφάνουν αλλά και σαν απόσβεση για όλες αυτές τις βραδιές που βάραγα το κεφάλι μου στον ρυθμό των decibel.  Αν αυτό δεν αρκεί για την επιβίωση τους θα φάω και όλη την κερασόπιτα...

Tea Party

Στα πλαίσια της γιαγιαδοποίησης που αργά αλλά σταθερά καταλαμβάνει τον ελεύθερο χρόνο μας, το tea party με τα κουλουράκια του,την ησυχία του και την θαλπωρή του αντικαθιστά τα φασαριόζικα ποτά των ξέφρενων(λέμε τώρα)νιάτων μας. Το πρώτο βήμα,τα μέρη που μπορείτε να προμηθευτείτε το τσάι σας στην Αθήνα υπάρχει σε προηγούμενη ανάρτηση,με ένα μικρό update,ο δρόμος του τσαγιού άλλαξε...δρόμο κ βρίσκεται πλέον στην οδό Καψάλη. Για τα υπόλοιπα ακολουθεί πλήρης οδηγός.

Που θα βρείτε ωραία σερβίτσια:
Στην 7η αίσθηση στην Χαριλάου Τρικούπη. Υπέροχες τσαγιέρες και φλιτζανια σε πάρα πολύ λογικές τιμές και σε χώρο που νομίζεις ότι θα έρθει ο μικρός πρίγκηπας να σου προσφέρει το τριαντάφυλλο του.
Στα notos galleries home: Είχα να πατήσω κάτι χρόνια για να είμαι ειλικρινής,αλλά μόλις γύρισα απο εκεί κι εχω εκστασιαστεί. Πολύ ωραία πράγματα, πάρα πολυ λογικές τιμές και είναι όλα μαζεμένα.
Στον Ζούλοβιτς:Αν τον αντέχει η τσέπη σας έχει τα καλύτερα και τα ομορφότερα,αλλά μιλάμε για 3ψήφιο νούμερο. Βέβαια, ότι και αν πάρετε θα το έχετε μια ζωή.
Στην Βουλής δίπλα απο το τυροπιτάδικο. Δεν έχει όνομα νομίζω,έχει χρόνια τώρα κομμάτια ακριβα σε τιμές εκποίησης. Παζαρέψτε αν το χετε στο αίμα σας.
Στο cuisine et bain στο Χαλάνδρι: Υπέροχα καλόγουστο μαγαζί. Πρέπει να πάτε έχοντας πολύ χρόνο μπροστά σας και πολύ χρήμα στην τσέπη σας. Έχει πράγματα για όλα τα βαλάντια, αλλά μετα βεβαιότητος σας λέω ότι θα θέλετε να αγοράσετε όλο το μαγαζί.

Που θα βρείτε φτηνά παρελκόμενα των σερβίτσιων:
Στο Tiger στην Ερμού έχει σουρωτήρια για το χύμα τσάι σας που ξεκινούν από 1 ευρώ, καθώς και χαρτοπετσέτες, καλαμάκια κι όμορφα χάρτινα πιατάκια αν δν θέλετε να πλένετε.
Στα Βutlers στο Χαλάνδρι:μικροσκοπικά πιατάκια για ατομική ζάχαρη ή για να βάλετε το σουρωτήρι/φακελάκι,ωραία κανονικά ανάγλυφα πιάτα για να βάλετε τα κεράσματα σας κι ο φτηνότερος θρυμματιστής πάγου της αγοράς αν αλλάξετε διάθεση στην πορεία και το ρίξετε στα cocktails.

Τι θα προσφέρετε:
αλμυρά και γλυκά μπισκότα, σαντουιτς, cupcakes και muffins. Α, και τρουφάκια!!Αν θέλετε να τα φτιάξετε μόνοι σας θα τρέξετε στο bazzar βιβλιου του Ιανού και θα πάρετε το βιβλιο"η φόρμα του κεικ"που περιλαμβάνει εκτός από το βιβλίο μια φόρμα του κεικ και μια σπάτουλα. Κοστίζει 6 ευρώ απο σχεδόν 30 που είχε αρχικα και έχει 25 γλυκες και 25 αλμυρες συνταγές να σας περιμένουν καρτερικά. Για τα μπισκότα θα πάρετε το βιβλίο της Εβίτας Παπαχαραλάμπους(το οποίο δυστυχώς δν βρήκα σε κανένα bazaar).Για σαντουιτς θα αυτοσχεδιάσετε με ότι έχετε στο ψυγείο σας και για τρουφάκια θα μπείτε στις συνταγές με πτι μπερ στο site της Παπαδοπούλου. Αν θέλετε να τα αγοράσετε θα πάτε στο Sweet Spot για cupcakes κ στο Μπισκότο από Σπίτι(για το προφανές),αμφότερα στο Χαλάνδρι. Για μπατόν σαλέ και πιροσκί στο Άρτιστον στην Σπυρίδωνος Τρικούπη και για μινι σαντουτσάκια στο "Άρτος και υγεία" στην Πλατεία Κλαυθμώνος. Τα τρουφάκια μόνοι σας!!

Οι καλύτερες κρέπες της Αθήνας

Αντικειμενικά, οι καλύτερες κρέπες της Αθήνας είναι αυτές που φτιάχνω εγώ σπίτι μου με ντομάτα και μοτσαρέλα (η συνταγή στο τέλος της ανάρτησης). Για όσους από εσάς δεν έχετε την τύχη να με έχετε φίλη και βαριέστε να μαγειρέψετε, η λύση είναι απλή. Θα πάτε σε ένα από τα παρακάτω μαγαζιά.

Au grand zinc: Στην Μπενάκη ψηλά. Έχει μαρμάρινα τραπεζάκια σε μπορντώ φόντο που σε κάνουν να νιώθεις λίγο σαν intellectual νιάτο των 90's, με απαλή αλλά ωραία μουσική. Οι κρέπες του, και οι αλμυρές και οι γλυκιές, είναι πολύ νόστιμες, σε λογικές τιμές, με πρωτότυπους συνδυασμούς γεύσεων και πολύ ελαφριές.

Ρωξάνη: Πίσω από την Πλατεία Καρύτση. Ίσως η πιο γκουρμέ κρέπα στο χέρι. Υπάρχουν διάφορα διαλεχτά υλικά για να βάλεις στην κρέπα σου, όπως προσούτο, ρόκα, μοτσαρέλλα και cheddar, καθώς και φρεσκοτριμμένο πιπέρι, κατευθείαν από το μύλο πιπεριού. Η κρέπα είναι ικανού μεγέθους και το μόνο πρόβλημα που αντιμετωπίζεις είναι το που θα βρεις να κάτσεις για να την απολάυσεις με την ησυχία σου.

Παραμύθι. Στην Γλυφάδα μεν, μακριά από το κέντρο που γίνεται το σύστριγγλο δε. Διώροφο με ωραία αυλή για το καλοκαίρι και εσωτερικό διάκοσμο φουλ στις τοιχογραφίες. Πίτερ Παν, Τινκερμπελ, νομίζω και Πινόκιο είναι λίγες από τις φιγούρες που απεικονίζονται. Ο κατάλογος στο ίδιο πνεύμα, κάθε κρέπα έχει και διαφορετικό όνομα ήρωα παραμυθιού. Έχετε και την επιλογή η κρέπα σας να γίνει ολικής αλέσεως ή αν είναι γλυκιά, με ζύμη σοκολάτας.

Αμάλθεια: Στην Τριπόδων στην Πλάκα. Λίγο τουριστική και λίγο ακριβή, αλλά το γαλακτοπωλείο slash κρεπερί κάνει καλό γαλακτομπούρεκο και ακόμα καλύτερες κρέπες. Δεν θυμάμαι ποια ήταν αυτή που είχα πάρει πάντως ήταν λεπτή, ελαφριά και με spring roll sauce από πάνω.

Amouage: Στην στοά Κοραή. Δεν μένει μέχρι αργά το βράδυ ανοιχτός πια, δυστυχώς. Η κρέπα του με μερέντα και μαλακό cookie σοκολάτας είναι ικανή να με κατεβάσει στο κέντρο ακόμα και αυτή τη στιγμή που γράφω. extra plus το έξυπνο θηκάκι που σας επιτρέπει να την φάτε στο χέρι χωρίς να λουστείτε με την γέμιση.

Και τώρα η συνταγή μου:

Κρέπες με ντομάτα και μοτσαρέλα

Υλικά:

10 φύλλα κρέπας

1 μπαλίτσα μοτσαρέλα των 200 γραμμαρίων

3 ντομάτες

ελαιόλαδο

1 σφηνάκι μπαλσάμικο

αλάτι

πιπέρι

θυμάρι

ζάχαρη

τριμμένο κασέρι

κρέμα γάλακτος

Εκτέλεση:

Κόβουμε τις ντομάτες και την μοτσαρέλα σε μικρα κυβάκια και τα βάζουμε σε μεγάλο μπολ. προσθέτουμε το μπαλσάμικο, 2 κουταλιές ελαιόλαδο, αλάτι, πιπέρι, θυμάρι και έλαχιστη ζάχαρη. Στο κέντρο κάθε φύλλου κρέπας βάζουμε μια κουταλιά της σούπας γέμιση και διπλώνουμε στα 4. Βάζουμε τις κρέπες σε πυρέξ. Πασπαλίζουμε με τριμμένο κασέρι και περιχύνουμε με την κρέμα γάλακτος ώστε να καλυφθούν καλά οι άκρες. Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 200 μέχρι να ροδίσουν. Σερβίρουμε ζεστές, αλλά τρώγονται ευχάριστα και κρύες.

Οι καλύτεροι λουκουμάδες της Αθήνας

Όσο περίεργη είμαι στο φαγητό,τόσο καλόβολη είμαι στα γλυκά. Έκτός από μόκα που έχει καφέ και δεν μου αρέσει,τρώω ακόμα και σκέτη ζάχαρη. Πρακτικα αυτό σημαίνει ότι όπου δω γλυκό μπουκάρω. Προσθέστε στην εξίσωση και το γεγονός ότι θεωρώ τους λουκουμάδες το καλύτερο πρωινό(παιδικό κατάλοιπο απο το καφενείο της θείας μου στην Άνδρο) και θα καταλάβετε γιατί η έρευνα για τους καλύτερους λουκουμάδες της Αθήνας έχει πάρει διαστάσεις διατριβής.

Κτιστακης: Το μόνο κακό αυτού του μαγαζιού είναι ότι βρίσκεται στην εξωτικη Σωκράτους. Χανιώτικοι λουκουμάδες, τραγανοί απέξω και γεμισμένοι με σιρόπι μέσα, σερβίρονται με κανέλα και σουσάμι από το 1912 μέχρι σήμερα. Είναι λίγο λιγωτικοί για όσους δν συμπαθούν πολύ την ζάχαρη,αλλά εγώ ποτε δεν άνηκα σε αυτήν την κατηγορία. Μια μεγάλη αγάπη γεννήθηκε.

Sugar Inn: Οι καλύτεροι λουκουμάδες με μερέντα που έχω φάει. Μικροί, σφαιρικοί, τραγανοί και σχεδόν αλάδωτοι, εξαφανίζονται σε δευτερόλεπτα και μένεις να προσπαθείς να εξαφανίσεις την λιμνούλα μερέντας με το πιρούνι.

Lukumami: Ολοκαίνουργιο μαγαζί με όλοκαίνουργιο concept. Ο δικός μας λουκουμάς συγχρωτίζεται με τα γαλλικά μπενιέ και τα ισπανικά τσούρος, καλυπτεται με γκουρμέ σως και σερβίρεται ανανεωμένος και κοσμοπολίτης. Η μεγαλύτερη επιτυχία του μαγαζιού είναι τα τσούρος, τα οποία όταν πήγα τα βούταγε ένας κουστουμάτος κύριος μπροστά μου σε μια παχύρρευστη σως σοκολάτας και ήμουν στο τσακ να παω να του βουτήξω ένα απο το χέρι. Επίσης το προσωπικό είναι συμπαθέστατο και ευγενέστατο.

Μελουκ: Το αγαπημένο μου concept μαγαζιού. Και κανονικοί αλλά και αλμυροί λουκουμάδες. Λύνεται αυτομάτως το πρόβλημα"που να παμε αφου εγω θέλω να φάω κι εσυ θέλεις γλυκό", ησυχάζεις και τσιμπιλογάς και από τον άλλον αν αλλάξεις γνώμη και τελικά πεινάς. Τους αλμυρούς τους λιγουρεύομαι ακόμα και τώρα που γράφω. Δν νομίζω οτι υπάρχει τρόπος να τους φτιάξεις και να μην είναι νόστιμοι.

Μπαλατσούρα: Οι πιο παραδοσιακοί λουκουμάδες από όλους. Στην Ιερά Οδό στο Αιγαλεω, σε ένα χώρο που θυμίζει παραδοσιακό καφενείο. Σερβίρονται στο μεταλλικό πιατάκι και έχουν τις ατέλειες που έχουν και οι λουκουμάδες της μαμας/γιαγιάς αλλά και την νοστιμιά τους. Η θαλπωρή του comfort food σε πλημμυρίζει και θες να παραγγείλεις και μια βανίλια υποβρύχιο. Αλλά ντρέπεσαι. Και δεν ξέρω κι αν έχουν.

Το φαϊ του ξενύχτη

Το σκηνικό γνωστό και επαναλαμβανόμενο. Τρως σπίτι, βγαίνεις για ποτό, το ποτό τραβάει λίγο παραπάνω/πίνεις λίγο παραπάνω και θες να γεμίσεις το κενό που δημιουργήθηκε παντελώς ξαφνικά και τυχαία στο στομάχι σου. Και που μυαλό να ψάχνεις τέτοια ώρα για τι στον κόρακα είναι ανοιχτό. Γι αυτό είμαι εγώ εδώ βρε!!Σημειώστε σε χαρτάκι/εκτυπώστε την σελίδα λοιπόν και βάλτε στην τσέπη σας προτου φύγετε από το σπίτι. Αν πεινάσετε μετά απλά βρείτε το πλησιέστερο ξενυχτάδικο απο το μπαράκι ή αυτο που είναι στο δρόμο για το σπίτι σας.

1)Βρώμικο Μιχαλακοπούλου: Το καλύτερο σαντουιτς με κοτομπουκιές μακράν. Η ταχύτητα με την οποία το ετοιμάζουν θα σας κάνει να πιστεύετε οτι έχετε πιει περισσότερο απο όσο νομίζατε γιατί απλά είναι ασύλληπτη. Έχει πάρκινγκ ακριβως από πίσω οπότε μην φέρεστε σαν μπαστουνόβλαχοι και αφήνετε το όχημα με αλαρμ πάνω στο δρόμο. Ιδανικό μέρος για να πετύχεις γνωστούς σου που έχεις να δεις καιρό με τις σάλτσες να τους περιλούζουν το φόρεμα ή την μάπα, οπότε αν έχεις τις κλειστές σου απλά πάρε το σαντουιτσάκι σου και φάε μέσα στο αμάξι σου ήσυχα ήσυχα.

2)Ciao: Με 2 μαγαζιά ανοιχτά όλο το βράδυ, ένα στο Παγκράτι κι ένα πάνω στην Συγγρου και 2 επιλογές φετίχ ανάλογα με το αν θέλεις να φας αλμυρό ή γλυκό. Το ανάμεικτο κρουασάν, το οποίο έιναι μια παντόφλα νούμερο 39 γεμισμένη με λευκή, μαύρη και γάλακτος σοκολάτα, ικανή για να σε κάνει να μην θες να ξαναφας γλυκό για 2 μέρες αλλά σίγουρα γεμίζει το στομάχι σου και η μακαρονάδα. Τεραστίων διαστάσεων, νομίζω οτι βάζουν ένα πακέτο ανα μερίδα, αν και θολά θυμάμαι κάποιον να μου λέει ότι κάποτε η μερίδα ήταν μεγαλύτερη. Έχει πίτσες, πεινιρλί, ακόμα και σαλάτες, πολυθρόνες βελούδινες και καναπέδες δερμάτινους, ιδανικά να αναπαύσουν την μέση σας μετά από τόση ώρα ορθοστασία.

3)Ντερλίσιους (δλδ πια ντερλικατέσεν): Στην Τσακάλωφ στο Κολωνάκι. Το πληρώνεις λίγο παραπάνω, αλλά έχει εξοβελίσει το γύρο και μπορείς να φας σουβλάκι με καλαμάκι κοτόπουλο, μανιτάρια, χαλούμι, χοιρινο, πανσετα ή λουκάνικο...Η πίτα έναι καλαμποκένια ενώ το δικάβαλο σε τορτίγια είναι αρκετό για να κορέσεις την πείνα σου. Δίπλα ακριβώς ξενυχτάει και το Sugar Inn με κρέπες και τους πιο υπέροχους μικρούς και σχεδόν αλάδωτους λουκουμάδες.

4)Feticcio: Κλασσικό ξενυχτάδικο νοτίων προαστείων με πολλές πολλές κρέπες και τοίχους γεμάτους από αυτόγραφα όσων επώνυμων έχουν φάει κατά καιρολυς εκει σε σουπλά καδραρισμένα. Η διασημότερη κρέπα τους νομίζω ότι είναι η 49, δοκιμάστε την. Τώρα που είναι και καλοκαίρι έχει και τραπεζάκια έξω να σας φυσάει και λίγο το αεράκι (αν υπάρχει)

5) Souk: Αν είσαι ξενύχτης, είσαι και Multi culti (τρομάρα σου) μόλις βρήκες το ιδανικό 24ώρο εστιατόριο για εσένα. Λιβανέζικο, σχεδιασμένο από το διάσημο και ταλαντούχο γραφειο K-studio. Υπάρχουν και άνθρωποι που θα σου εξηγήσουν τι είναι το καθε τι στον κατάλογο και πως ακριβώς γίνεται η παραγγελία, μιας και το μαγαζί είναι self service. Εμείς για 2 τυλιχτές πίτες (1 φαλάφελ, 1 κοτόπουλο) και 1 μπαμπαγκανους πληρώσαμε γύρω στα 7-8 ευρώ το άτομο. Είναι περισσότερο σαν after hours εστιατόριο, δν είναι αρπα κατι στο χέρι και φύγε. Αλλά είναι πολύ πρωτότυπο και προσεγμένο, τόσο στην διακόσμηση, όσο και στο φαγητό του. Και κυρίως ξεφεύγει από το τρίπτυχο σουβλάκι-κρέπα-σαντουιτς.

6) Ετουάλ: Η διασημότερη κρέπα της Αθήνας. Δν ξέρω αν ξενυχτάει πια όλο το 24ωρο για να είμαι ειλικρινής, αλλά η κρέπα αναμεικτη διπλή σοκολάτα μπισκότο μου μουδιάζει το κούτελο ακόμα και τώρα που την σκέφτομαι παρόλο που εχω να την φάω 2 χρόνια. Μικρό αλλά σε μεγάλο πεζοδρόμιο, θησαυριζε όταν υπήρχε το taj mahal δίπλα...Ειδική μνεία στο ιδανικό δίπλωμα της κρέπας ώστε να μην γίνετε σύχρηστοι.

7) Το μαγειρείο απέναντι από το Batman στον Ν.Κόσμο: Πίνουν νερό στο όνομα της κρεατόσουπας του πολλοί καλοφαγάδες φίλοι μου. Εγώ δεν τρώω σούπες, αλλά τους εμπιστεύομαι, στρώνει στομάχι και έκει μέσα σίγουρα έχει περισσότεη άπλα από το Batman.

8) Αυθεντικόν στην Δάφνη: Έχει και άλλα μαγαζιά (σίγουρα έχω δει στο Γαλάτσι). Το πιο value for money σάντουιτς της Αθήνας. Μπαμπάτσικο και χορταστικό, με ωραία τυροκαυτερή(για να ανατιναχτεί το στομάχι και να ησυχάσουμε), άπειρα υλικά να διαλέξεις και έφτρα σουσαμένιο ψωμάκι.

9) Κάνδαυλος: Έχει την καλύτερη σως μουσταρδας της Αθήνας (και νομίζω ότι έχω βρει και την συνταγή). Μεγάλα χοσταστικά σουβλάκια, είτε τα πάρεις στο χέρι, είτε καθίσεις εκεί, είναι ό,τι πιο descent εχω συναντήσει σε σουβλατζίδικο που ξενυχτάει, μεγάλη καταναλωση, αρκετη βαβούρα, αλλά αν περιμένεις να πάει 5:30 για να ανοίξει το ρημαδομετρό μετά από ξενύχτι, this is the place to be!!

Διευθύνσεις:
Souk: Γρηγορίου Λαμπράκη 3, Γλυφάδα
Feticcio: Ανδρέα Παπανδρέου 4, Γλυφάδα
Κανδαύλος: Περσεφόνης 47, Γκάζι
Batman: Βρεσθένης 40 (το μαγειρείο είναι φάτσα απέναντι, θα το δείτε)
Ντερλικατέσεν και Sugar Inn: Τσακάλωφ 14
Ciao: Σπύρου Μερκούρη 4, Παγκράτι και Λ.Συγγρού 133, Καλλιθέα
Ετουάλ:Λ.Αλεξάνδρας 194
Αυθεντικόν: Λ.Βουλιαγμένης 220 Δάφνη
Βρώμικο Μιχαλακοπούλου: Seriously, περιμένετε διευθυνση για καντίνα??στο ύψος των Ιλισσίων, στην άνοδο προς Μεσογείων is the best description I can give!!Θα το δείτε!!!

Πολίτικα κι απλά/Σουζάνα: Εστιατόρια αυθεντικής πολίτικης κουζίνας

Δύο πολίτικα εστιατόρια μου έχουν εκθειάσει Πολίτες στην Αθήνα. Μόνο.Το "πολίτικα κι απλά" και την Σουζάνα. Και τα δύο έχουν αρκετά κοινά σημεία: εξαιρετική κατάφυτη αυλή, πολύ καλό service, ευγενέστατο, χαμογελαστό και διακριτικό, πολύ καλό κόσμο στα γύρω τραπέζια και πολύ σωστά στημένο κατάλογο (όχι γραφιστικά, απλά τα πιάτα έχουν συνοχή, χαρακτήρα κι αλληλοσυμπληρώνονται). Και στους δύο χώρους μπαίνεις μεσα και απλά ξέρεις ότι θα φας καλά. Και τα δύο καταρρίπτουν τον μύθο που θέλει την πολίτικη κουζίνα να είνα βαριά. Η αυθεντική πολίτικη κουζίνα είναι πλούσια, είναι ιδιαίτερη και ενδιαφέρουσα, σαν τους Πολίτες, αλλά βαριά δεν είναι. Τα μπαχαρικά που χρησιμοποιούνται είναι πολλά, σπάνια αλλά χρησιμοποιούνται σε ελάχιστη ποσότητα. Τα ψητά και τα τηγανητά τους είναι μαγικά και η διαδικασίες της μαγειρικής πολύπλοκες και πολύωρες. Η πολίτικη κουζίνα είναι τεχνη, και μάλιστα δύσκολη. Και τα δύο εστιατόρια είναι αντάξια των προσδοκιών μας.

Σουζάνα: Το πιο προβεβλημμένο από τα δύο. Είναι στο Φάληρο, λίγο πιο μακριά από τους φασαριόζικους κεντρικούς δρόμους. Το χούμους τους είναι to die for. Ήθελα να τους πω να γεμίσουν 3-4 βαζάκια και να πάρω και σπίτι μου. Συνοδεύετε με ζεστά πιτάκια και εξαφανίζεται από το τραπέζι εν ριπεί οφθαλμού. Εξαιρετικό είναι και το μπαμπαγκανούς καθώς και τα τυροπιτάκια του. Από κυριώς έχει φημισμένο γιαουρτλού και ότι έχω πάρει σε κοτόπουλο ή μοσχάρι (κάθε φορά διαλέγω ένα διαφορετικό) το έχω κατασπαράξει. Για το τέλος πρέπει να πάρετε οπωσδήποτε μουχαλεμπί (αχ, αυτό το άρωμα του ροδόνερου) και κιουνεφέ.

Πολίτικα κι απλά: Ας ξεκινήσω από το τέλος. Δεν ξέρω τι θα κάνετε, αφήστε χώρο για τους λουκουμάδες τους. Μαμαδίσιοι, από αυτούς που έχουν ακανόνιστο σχήμα, τρύπα στην μέση, είναι τραγανοί και λουσμενοι στο μέλι. Για κυρίως έχετε να διαλέξετε ανάμεσα σε πολλά. Έχει χουνκιαρ, έχει ιτσλί, έχει γιαουρτλού αλλά η απόλυτη και δυσευρετη γκουρμεδιά είναι το μοσχαρίσιο σουβλάκι. Καλοψημένο!!Για ορεκτικά εκτός από το ταμπουλέ που ΠΡΕΠΕΙ να πάρετε (τώρα είναι και καλοκαίρι, χρειάζεστε την δροσιά του), έχει κανταιφι τυριών (προσοχή, έχει ροκφορ μέσα), πλευρώτους, κεφτεδάκια και άλλα πολλά, ένώ αν θέλετε να δοκιμάσετε έναν σπάνιο ποντιακό μεζε, το μαντί, καλυτερη ευκαιρία δεν θα έχετε. Στην αρχή σας φέρνουν και ζεστό ψωμί με ντιπ, για να εξασφαλίσουν ότι θα φύγετε έρποντας...

Πικ νικ:που να πάτε και τι να φτιάξετε

Σας το έλεγα από το χειμώνα, το πικ νικ θα είναι πολύ μεγάλο trend αυτή την χρονιά, βλέποντας να ξεπουλάνε στην κυριολεξία μπροστά στα μάτια μου τα καλαθάκια από το butlers είπα να σας δώσω κάποιες χρήσιμες συμβουλές-και συνταγές.

Που να πάτε:
Κάπου που να έχει γκαζόν και όχι χώμα κατα προτίμηση. Top of my list, το πάρκο του Βενιζέλου δίπλα από τον σταθμό Μεγαρο Μουσικής, το πάρκο στο μετρό Ευαγγελισμός, καθώς το αλσύλιο σχεδόν απέναντι του στην Βασιλέως Κωνσταντίνου. Πεδίο του 'Αρεως ρητά και κατηγορηματικά όχι έκτός αν είστε μεγάλη παρέα.

Τι να έχετε μαζί σας (εκτός από φαγητό)

1) Σεντόνι ή πικεδένια κουβέρτα. Αυστηρά ΟΧΙ μάλλινη. Εκτός από το αισθητικό κομμάτι που στην καλύτερη θυμίζει εκδρομή στα Βλάχικα της δεκαετίας του 70 και στην χειρότερη άστεγο, θα ανάψει ο αποτέτοιος σας ενώ κάθεστε πάνω της με τέτοια ζέστη και θα σας φύγει η μαγκιά προσπαθώντας να την πλύνετε μετά.

2) Αντιηλιακό και αντικουνουπικό, το πρώτο για να μην γυρίσετε σπίτι σας σαν την Μάτα την ντομάτα, το δευτερο για να μην είστε σαν βλογιοκομμένο επίσης την ίδια ώρα της ημέρας.

3) φορτισμένο κινητό και σήμα. sh!t can happen, ειδικά όποτε θέλετε να περάσετε καλά. Να είστε έτοιμοι.

4) Τάπες για το κρασί ή τα αναψυκτικά. Δεν είμαι υπερβολική, αλλά αν σας χυθεί κάποιο από τα 2, τα μισά έντομα του δασακίου θα κάνουν πικ νικ μαζί σας.

5) Σακούλα σκουπιδιών. ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ότι θα μαζέψετε Ο,ΤΙ σκουπίδι κάνετε, ιδανικά θα τα πάτε και στην ανακύκλωση.

Τι να φάτε:

Γενικοί κανόνες

1) Προτιμάμε φαγητά που δεν χρειάζονται σκεύη. Μαχαίρια, πιρούνια, κουτάλια, πιάτα, τάπερ είναι περιττά.

2) Προτιμάμε φαγητά που δεν αφήνουν κατάλοιπα (κόκαλα κλπ κλπ), γενικά προσπαθούμε να μην κάνουμε πολλά σκουπίδια.

3) Περιορίζουμε τις σάλτσες

4) Δεν παίρνουμε μαζί μας φρούτα που γίνονται εύκολα νια νια (επιστημονικός όρος)

5) Δεν παίρνουμε μαζί μας ότι δεν μπορεί να διατηρηθεί πολύ ώρα εκτός ψυγείου (παγωτά, τυριά, σοκολάτες)

Συνταγες:

1) peanut butter and jelly sandwich: κλασική αμερικανιά και κλασσικη αξία!!κ πανευκολο να γίνει, φέτες του τοστ, η μια αλειμμένη με φυτισκοβούτυρο, η αλλη με μαρμελάδα (φράουλα κατα προτίμηση), ενώνονται, στοιβάζονται και τοποθετούνται στο καλαθάκι σας σε διαφανη μεμβράνη.

2)Γλυκά και αλμυρα muffins: Χωρις frosting απο πάνω, χωρις να χρειαστείτε μαχαίρι για να κόψετε το κεικ. Η πιο έυκολη βασική συνταγη που βρήκα για γλυκό κέικ είναι αυτή http://www.queen.gr/MAGEIRIKH/KATI-GLYKO/item/42108-vasiki-syntagi-gia-keik-me-4-ylika και για αλμυρό είναι αυτή
http://magyreuontas.blogspot.gr/2012/10/blog-post_25.html#.UZD-PaLX-5w για να τις κάνετε Muffins απλά μειώνετε το χρόνο ψησίματος. Καταλαβαίνετε πότε είναι έτοιμα αν βυθίσετε 1 ξυλάκι στο κέντρο του κεκακίου και βγεί καθαρό.

3)Σπιτική λεμονάδα: Συνταγή της μάνας μου. Κάνετε σιρόπι με 2 ποτήρια νερό κι ενα κιλό ζάχαρη. Όταν το σιρόπι κρυώσει προσθέτετε 1 κανάτα φρέσκο χυμό λεμονιού και ανακατεύετε. Διατηρείται στο ψυγείο και αραιώνετε με νερό όταν σερβίρετε. Για εφε μπορέιτε να βάλετε και sparkling water!!

4)Wraps: Τα συμπαθώ πολύ περισσότερο από τα τοστ και τα sandwiches γτ είναι πολύ πιο δύσκολο να λερωθείς όταν τα τρώς. Tip: το ψημμένο τυρί διατηρείται. Προσωπικά αγαπημένα:

Wrap Με cheddar και καπνιστή γαλοπούλα. Σωτάρουμε σε έλαχιστο βούτυρο την γαλοπούλα σε κομματάκια κια όταν πάρει χρώμα προσθέτουμε το cheddar, λίγη κρέμα γάλακτος, καπνιστή πάπρικα, αλάτι και λίγο tandoori mix. Απλώνουμε πάνω στις πίτες και τυλίγουμε όσο είναι ζεστή η γέμιση.

Wrap με πέστο, μοτσαρέλα και λιαστή ντομάτα. Γεμίζουμε το wrap με τα υλικά, τυλίγουμε και βάζουμε στο φούρνο μέχρι να λιώσει το τυρί.

Wrap με guacamole Και ψητό κοτόπουλο. Απλώνουμε το guacamole στις πίτες, προσθέτουμε το κοτόπουλο και λίγη φρέσκια ντομάτα (περασμένη λίγο από το τηγάνι) και τυλίγουμε.

5)Κεφτεδάκια: Κλασσική αξία στο πικ νίκ, απλά κάνετε ότι κεφτεδάκι θέλετε, ντοματοκεφτέδες, κολοκυθοκεφτέδες, πατατοκεφτέδες, τυροκροκέτες, μελιτζανοκεφτέδες. Αντί για συνταγές θα σας παραπέμψω στην εκμομπή του Μαμαλάκη, αφιερωμένη στους κεφτέδες από όλο τον κόσμο.

6)Deep fried Mars και Deep fried Bounty: Συνταγή της Nigela Lawson φτιάχνετε κουρκούτι με απλό αλευρι και σόδα (το αναψυκτικό) βουτάτε τις mars και της bounty να καλυφθούν οκόκληρες και τηγανίζετε. Στεγνώνετε σε απορροφητικό χαρτί και τρώτε μουγκανίζοντας.

4 μαγαζιά για να αγοράσετε τσάι στην Αθήνα

Το τσάι όπως και να το κάνουμε είναι ιεροτελεστία. Για τους Κινέζους που το ανακάλυψαν, για τους Γιαπωνέζους που φτάνουν σε νιρβάνα μετέχοντας στην διαδικασία παρασκευής του και για τους Άγγλους που το ενέταξαν στην κουλτούρα τους, το εμπορεύτηκαν και το έκαναν γνωστό σε όλο τον κόσμο. Έχω πιεί φυτείες ολόκληρες Lipton ως παιδάκι γιατί ποτέ μα ποτέ δεν συμπάθησα το γάλα, μετά το γύρισα σε κόκκινο που δεν πειράζει και στα νεύρα και μετά εθίστηκα στα αρωματικά blends, τα οποία αγοράζω με την ταχύτητα και τον ενθουσιασμό που αγοράζαμε παπούτσια προ κρίσης. Τα 4 καλύτερα μαγαζιά για να προμηθευτείτε τσάι στο κέντρο της Αθήνας λοιπόν είναι:

1) Ο δρόμος του τσαγιού. Καψάλη 5 στο Κολωνάκι. Το μαγαζί που έκανε μόδα το χύμα τσάι στην Αθήνα, πολλά πολλά χρόνια πριν. Έχει κατάλογο με τα διαθέσιμα blends για να μην γυροφέρνετε σαν τα χαζά στο μαγαζί σαν την υποφαινόμενη την πρώτη φορά που μπήκε. Personal favorites: Αδερφές Tatin με ψημμένο μήλο και φθινοπωρινή σονάτα με φουντούκι και βανίλια.

2) Το τσάι: Στην Ομήρου, σχεδόν απέναντι από το Petit Fleur. Οι καλύτερες τιμές σε χύμα τσάι που βρήκα. Βρήκα το λατρεμένο μου τσάι τριαντάφυλλο, 2 blends με πικραμύγδαλο και ένα με σοκολάτα και καραμέλα, τα πήρα όλα κι έφυγα. Αν δεν είστε από τους τύπους που τους αρκεί να μυρίσουν ένα τσάι για να το αγοράσουν αλλά πρέπει να το γευτούν, το τσάι έχει και τειοποτείο, στην Λυκαββητού και Αλεξάνδρου Σούτσου, το οποίο εκτός από τσάι σερβίρει και γλυκά αλλά και ελαφρια πιάτα.

3) Tsaina: Σόλωνος 28. Φέρνει τσάγια από το Paliais de Thes. Έχει πολύ συμπαθητικές και εξυπηρετικές ιδιοκτήτριες, ένα φοβερό χειμωνιάτικο blend που μυρίζει κάστανο (soiree d'hiver), πολλά blends με φρούτα (ανακάλυψα μέχρι και Lychee) ενώ τα τσάγια του μπορείτε να τα κάνετε και παγωμένα.

4) Βανίλια Κανέλα: Δίπλα από τα ΚΕΠ της Πανόρμου, είναι κυριολεκτικά ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΟ, έχει μπαχαρικά, ζυμαρικά, αλλαντικά, ποτά, βιολογικά αποξηραμένα φρούτα και τσάγια. Κάποτε έφερνε και τα celestials με τα οποία εγω ζώ έναν έρωτα από τότε που πήγα τουρίστας στην Σουηδία και τα δοκίμασα, τώρα έχει χύμα σε αρκετές γευσεις. Σημειωτέον: Μου είχαν πουλήσει τσάι με goji berry πολύ πριν γίνει trend. Έχει μάυρο τσάι με πορτοκάλι και κανέλα και συμπαθητικό καπνιστό τσάι. Συνδυάζετε εύκολα και με γενικότερο ανεφοδιασμό κουζίνας, οπότε παρόλο που είναι πολύ μακριά από τα άλλα βολευει ακόμα κι αν δεν έχετε πάει για tea shopping αλλά θέλετε να πάρετε ένα καλό τσάι μιας και το θυμηθήκατε.

Δεν θα ξεχάσεις ΠΟΤΕ το άρωμα μου

Κάποτε είχα διαβάσει ότι επιτυχημένο θεωρείται ένα άρωμα που θα πιάσει μόνο το 1,5% με 2% της αγοράς. Ως μικρή και άμαθη δεν μπορούσα να καταλάβω το γιατί. Όταν μεγάλωσα κατάλαβα ότι οι πρώτες ύλες του αρώματος αυτού καθ εαυτού δεν είναι εξωφρενικά ακριβές, η πατέντα όμως είναι, οπότε το περιθώριο κέρδους είναι τεράστιο. Και επειδή πια ο τριψήφιος αριθμός στον οποίο κοστολογούν τα αρώματα, μας ζαλίζει περισσότερο από την μυρωδιά τους, η λύση που θα σώσει και την τσέπη μας και την κοκεταρία μας έγκειται στα αρωματοποιεία. Και κάπου εδώ ξεκινάει η μεγάλη αναζήτηση. Κάποια χρόνια πριν, που είχε αποσυρθεί το υπέροχο, χαρακτηριστικό άρωμα που είχα ξετρυπώσει, έψαχνα μετά μανίας να βρώ αρωματοποιείο στην Αθήνα. Πέρασα υπέροχα συναντώντας πολύ ενδιαφέροντες και τρομακτικούς τύπους οι οποίοι με άδεια αρωματοποιού έφτιαχναν μαγικά φιλτρα (τον έναν ακόμα τον βλέπω στους εφιάλτες μου) και είχα βρει μόνο το Lemon Tree. Κατέληξα λοιπόν στο συμπέρασμα ότι σε αυτή τη χώρα πιο εύκολα μπορείς να βρεις το ελιξίριο της νεότητας παρά έναν άνθρωπο να κάνει αυτό που επαγγέλεται, έγραψα για το Lemon Tree κι έκατσα στα αυγά μου (φροντίζοντας να μην ξαναπεράσω ούτε απέξω από τα αρωματοπωλεία-μαγικομάγαζα). Τώρα που η κρίση έχει γίνει πιο βαθειά, ευτυχώς βρεθηκαν και άλλοι άνθρωποι που αποφάσισαν να γίνουν αρωματοποιοί με την κυριολεκτική έννοια του όρου. Για την ακρίβεια βρέθηκαν υπερβολικά πολλοί οι οποίοι ήταν πρόθυμοι να αντιγράψουν τα επώνυμα αρώματα (σε σημείο φυσικά που να μην σπάνε τα δικαιώματα της πατέντας), με ποικίλα αποτελέσματα. Επειδή όμως εγω έχω μια λόξα που μου υπαγορεύει ότι ή θα πάρω το αυθεντικό ή κάτι παντελώς διαφορετικό, αλλά σε καμία περίπτωση την απομίμιση, όσο φθηνή και να είναι, σας παραθέτω τα τέσσερα μαγαζιά που βρήκα τα οποία εκτός από τα "τύπου" επώνυμα αρώματα πουλάνε και δικά τους στα οποία επικεντρώθηκα εξ ολοκλήρου.

Lemon Tree: Μικροσκοπικό μαγαζάκι στην Σταδίου, το πρώτο που άνοιξε με δικά του αρώματα.  Έχει 27 μόνο δικά του αρώματα για να διαλέξεις. Ακόμα και σε κλασσικές επιλογές (βανίλια, καρύδα, τριαντάφυλλο, σανδαλόξυλο) τα αρώματα είναι πολύ διαφορετικά από αυτά που βρίσκεις συνήθως, οι μυρωδιές είναι πιο "ατόφιες" και τα αιθέρια έλαια που βάζει πιο σπάνια (η βανίλια δεν είναι Μαγαδασκάρης είναι Ταιτής, το blooming rose έχει έλαια από 7 είδη τριαντάφυλλου ενώ το rosebud champange έχει έλαια από τον μίσχο του τριαντάφυλλου και εντελώς διαφορετική μυρωδιά, το Jasmin Riviera έχει έλαια από γιασεμί παραθαλλάσιων περιοχών κ.ο.κ. )You get it. Επίσης έχει και αντισυμβατικά αρώματα, ερωτευτηκα την μάυρη παπαρούνα και την γαζία, αλλά έχει και μαύρη ορχιδέα, ιβίσκο, γαρδένια, καμέλια, ένα μείγμα εσπεριδοειρών το lemon pie και fresh lime+ginger. Και έχει και body lotion για να κρατάει το άρωμα περισσότερο. Τα αρώματα του κοστίζουν 12 ευρώ και βγαίνουν σε μπουκαλάκια των 60 ml.

Indie Scent: Ακόμα πιο μικροσκοπικό μαγαζάκι στην οδό Αγίας Ειρήνης. Την πρώτη φορά που πάτησα το πόδι μου είχε μόνο 5 αρώματα, εχθές είχε γύρω στα 30, τα οποία η περίεργη μύτη μου τα μύρισε όλα. Εδώ μπορείς να φτιάξεις το δικό σου, κατάδικο σου άρωμα, με την βοήθεια των υπομονετικότατων και εξυπηρετικότατων ιδιοκτητριών. Κι αν το νυχτολούλουδο ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά, το άσπρο τσάι εξελίχθηκε σε αγάπη μετά από φλερτ ωρών. Αν θέλετε μπορείτε να συνδυάσετε και αρώματα για το δικό σας μοναδικό αποτέλεσμα. Εδώ τα 30 ml κοστίζουν 7 ευρώ, τα 50 ml 11 ευρώ και τα 100 ml 15 ευρώ. Επίσης μπορείτε να βρείτε αιθέρια έλαια, κεριά, σαπούνια και body scrub, ενώ έχετε και την δυνατότητα να φτιάξετε και αφρόλουτρο και body lotion με το άρωμα σας.

KK's Lab Perfume Shop: Στην οδό Λέκκα. Ίσως το πιο ευρύχωρο αρωματοποιείο από όλα. Ο ευγενέστατος κύριος μου έδωσε να μυρίσω μανόλια και γαρδένια που με μετέφεραν νοερά σε καλοκαιρινή βραδιά σε νησί και βανίλια, μπισκότο και σοκολάτα, τόσο λαχταριστά που με το ζόρι δεν δάγκωσα το πώμα. Κι εδώ έχετε την επιλογή να συνδυάσετε αρώματα για το δικό σας αποτέλεσμα, ενώ μερικούς συνδυασμούς τους έχουν κάνει οι ίδιοι, όπως βανίλια-σοκολάτα, σοκολάτα-μπισκότο και το ανατρεπτικό πεπόνι-καρύδα (που σε εμένα, τον υπέρμαχο της υγιεινής διατροφής από μικρή, μου θύμισε κάτι limited edition big bubble). Εδώ τα 30 ml κοστίζουν 5 ευρώ (νομίζω), τα 50 ml 7 ευρώ και τα 100 ml 12 ευρώ (οι δύο τελευταίες τιμές ισχύουν σίγουρα, ακόμα αμφιταλαντέυομαι στο αν θέλω να πάρω δύο συσκευασίες των 50 ml με 2 διαφορετικούς συνδυασμούς ή μια των 100 και να αναγκαστώ να διαλέξω). Επίσης μπορείτε να φτιάξετε body lotion και showergel με το άρωμα σας, να προμηθευτείτε κεριά και σαπούνια, αλλά το μάτι μου εντόπισε κάτι πολύ ενδιαφέροντα lip balm στην τιμή των 4,5 ευρώ τα οποία μάλλον θα πάρουν περίοπτη θέση στην τσάντα θαλλάσης μου.

Magic De Smell: Στην οδό Πραξιτέλους. Μικροσκοπικό μαγαζάκι το οποίο δυστυχώς διαθέτει μόνο τύπου επώνυμα αρώματα και βανίλια, μπισκότο και καραμέλα. Όμως είναι το μόνο το οποίο έχει ανθόνερα, τα οποία με την υπόταση που έχω είναι τα μόνα τα οποία μπορώ να φορέσω τις ημέρες του καύσωνα χερίς να λιποθυμήσω, στην ιδανική τιμή των 4 ευρώ τα 100 ml. Διαθέτει επίσης βιολογικά σαμπουάν και αρωματικά χώρου, καθώς και πλήθος άλλων προιόντων για τα οποία αξίζει να το επισκεφθείτε.