Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Ωμό Θράσος

Και μετά από πολύ καιρό ήρθε  ώρα να ξαναμιλήσω. Μέσα σε αυτό το διάστημα που έχει μεσολαβήσει έχουν γίνει πολλά. Έχουν μπει στο σπίτι μου και έχουν πάρει όλα μου τα πράγματα, έχω κοντέψει να σκοτωθώ με το αμάξι, έχουν σπάσει οι σωλήνες του μπάνιου, έχω κάνει επίκληση στην λογική, στο συναίσθημα και στην αυθεντία για να πείσω (με θαυμαστή αποτυχία) τους γείτονες να με αφήσουν να βάλω αυτόνομη θέρμανση, έχω βρει δουλειές, έχω φύγει από δουλειές, φίλοι παντρεύτηκαν, φίλοι γίναν γονείς. Έχω κλάψει τόσες φορές από θυμό, όσες και από συγκίνηση.

Αυτός ο χρόνος μου έτριψε στην μούρη την πιο απλή απάντηση σε όλα τα γιατί. Γιατί κάποιος να μπει στο σπίτι μου και να πάρει όλα μου τα πράγματα?Γιατί μπορεί. Γιατί οι γείτονες δεν υπογράφουν για να βάλω αυτόνομη και μου λένε την μια μαλακία πίσω από την άλλη?Γιατί μπορούν. Γιατί την μια συνεννοούμαι για κάτι με τον εργοδότη μου και την επόμενη μου λέει τα ακριβώς αντίθετα? Γιατί μπορεί.

Και μένει μόνο μια τελευταία απορία. Γιατί μπορει? Και η απάντηση είναι γιατί εγώ αφήνω το περιθώριο.

'Εχει αρχίσει και με ανησυχεί πολύ σοβαρά το θράσος και η αγένεια που έχουν πάρει διαστάσεις μάστιγας πια. Είμαι πολύ κουρασμένη για να αναφερθώ στο γιατί δεν μιλάμε άσχημα στον κόσμο ή γιατί όταν "στολίζουμε" κάποιον περισσότερα αποκαλύπτουμε για το δικό μας ποιόν, παρά για του κακομοίρη που πιάσαμε στο στόμα μας. Έλεγα σήμερα σε μια φίλη ότι πια δεν αντέχω να κρατάω μέσα μου τον παραμικρό θυμό για την παραμικρή αδικία. Δεν θέλω να ξαναφήσω το περιθώριο σε κανέναν να μου φερθεί άσχημα. Γιατί η μεγαλύτερη επιφοίτηση ήταν ότι αν στο ωμό τους θράσος απαντήσεις αναλόγως, δεν σε πειράζουν πια. Ο θρασύς άνθρωπος να ξέρετε, είναι πολύ μεγάλος χέστης.

Όταν έφτιαξα αυτό το blog, το έκανα γιατί πάντα κάτι μέσα μου μου έλεγε "πήγαινε εκεί μέσα, εκεί οι άνθρωποι φαίνονται να τρώνε καλά", "πήγαινε εκεί μέσα, θα ανακαλύψεις κάτι όμορφο", "διάβασε αυτό, θα μάθεις κάτι καινούργιο", "πήγαινε σε αυτή την πόλη, εκεί οι άνθρωποι ζουν διαφορετικά από εσένα, δες πως". Όλο αυτό, ήθελα να το μοιραστώ κυρίως με τους φίλους μου, αλλά και με όσους έψαχναν τρόπους να ζουν συνεχώς καλύτερα. Έχω γράψει για τα πάντα, εκτός από το βασικότερο. Κανείς δεν μπορεί να ζήσει καλά όσο φοβάται. Κανείς δεν μπορεί να ζήσει καλά όσο αδικείται. Κανείς δεν μπορεί να ζήσει καλά όσο επιτρέπει στους άλλους να του φέρονται άσχημα.

 Μια συμβουλή έχω να σας δώσω. Μην δικαιολογήσετε ποτέ κανέναν. Μην πιστέψετε ούτε δευτερόλεπτο ότι κανατε κάτι για να αξίζετε τέτοια συμπεριφορά. Μην φοβηθείτε ποτέ τις συνέπειες. Μιλήστε ψύχραιμα, ευγενικά και σταθερά και λύστε ή λήξτε ό,τι σας τρώει τα σωθικά. Α, και φροντίστε πολύ τον εαυτό σας.

Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2015

Γιατί δεν γράφω πια

Την τελευταία βδομάδα έτυχε να βρεθώ με ανθρώπους που είχα να τους δω πολύ καιρό και όλοι με ρώτησαν το ίδιο πράγμα "γιατί σταμάτησες να γράφεις?". Δεν ξέρω αν οι άνθρωποι ρώτησαν τυπικά ή από πραγματικό ενδιαφέρον, αλλά ειλικρινή απάντηση μπορώ να δώσω μόνο γραπτά. Σταμάτησα να γράφω λοιπόν γιατί βαρέθηκα. Όχι να γράφω, όχι να δοκιμάζω, όχι να βγαίνω. Βαρέθηκα να ακούω, να σχολιάζω και να αντικρούω την αποψάρα του καθενός, διατυπωμένη με όσο περισσότερη αγένεια και δεικτικότητα γίνεται πασπαλισμένη με την ημιμάθεια του ξερόλα που μας διακρίνει ως έθνος. Αυτό το blog ξεκίνησε, και όταν έρθει η στιγμή θα συνεχίσει, με ένα πολύ συγκεκριμένο concept: να μεταβιβάζω την γνώμη μου για κάτι που έχω κάνει σε όσους θεωρούν ότι η άποψη μου έχει αξία και θα τους είναι με κάποιο τρόπο χρήσιμη. Βαριέμαι ελεεινά όσους κάθονται αγκαλιά με το πληκτρολόγιο τους και ξεσπάνε τον θυμό ή την οργή τους πάνω σε bloggers γιατί είναι ευκολος στόχος. (Πληρώνονται/δεν ξέρουν τίποτα/γέμισε ο κόσμος ψωνάρες που ανοίγουν όλοι ένα blog και νομίζουν ότι κάτι κάνουν κλπ κλπ). Ήδη είναι πολύ δύσκολο να βρεις καλό μαγαζί για να γράψεις, το οποίο θα έχει νορμάλ τιμές, ευγενικό σέρβις, νόστιμο φαγητό και δεν θα κλείσει σε 3 βδομάδες. Ασε που για να βρεις ένα πρέπει να πας σε δέκα, και να τραβολογήσεις μαζί σου όποιον κακομοίρη είναι πρόθυμος να πάρει το ρίσκο ότι ίσως τελικά πετάξει τα λεφτά του και καταλήξετε σε κάποιο παγκάκι κάποιας πλατείας να τρώτε σουβλάκια. Αν προστεθεί στην εξίσωση και η γενικότερη παράνοια που ζούμε με τα capital controls, την οικονομική και πολτική αστάθεια, την προσφυγική κρίση, το μόνο που θέλω να κάνω είναι να κάτσω σπιτάκι μου, να μαγειρεύω, να βλέπω ταινίες και να μην ακούω κανέναν. Σε ένα σύμπαν που μιλάνε όλοι ακατάπαυστα εγώ, η πρώτη γλωσσοκοπάνα, επιλέγω συνειδητά την σιωπή. Όταν αμβλυνθούν τα πνεύματα, σταματήσουμε να βγάζουμε την χολή μας και τα κόμπλεξ μας ό ένας πάνω στον άλλον και ξαναμάθουμε ότι το να ζεις αξιοπρεπώς είναι τέχνη που δεν έχει να κάνει με το διαθέσιμο εισόδημα μας αλλά με την παιδεία μας, θα επανέλθω. Μέχρι τότε θα ανεβάζω στο άλλο blog, ότι αξιόλογη συνταγή κατεβάσει η κούρτα μου. Εις το επανειδείν.

Σάββατο, 5 Σεπτεμβρίου 2015

on tour: Αρκοί

Εννέα στους δέκα φίλους μου δεν ήξεραν καν κατά που πέφτει το νησί. Με 44 μόνιμους κατοίκους, τρεις παραλίες και άλλες τόσες ταβέρνες, παράλογο δεν το λες που ο κόσμος δεν το ξέρει. Έτσι κι αλλιώς εκεί πας για να χαθείς και να ηρεμήσεις. Το μοναδικό νησί που έχω πάει και δεν ακούγεται καν ο ήχος των αυτοκινήτων, οι τουρίστες είναι περισσότεροι από τους κατοίκους και τα ιστιοπλοικά περισσότερα από τα ενοικιαζόμενα δωμάτια. Για την ιστορία, οι Αρκοί βρίσκονται λίγο πιο πάνω από τους Λειψούς και διοικητικά ανήκουν στον Δήμο Πάτμου.

Πως θα πάτε: Από κάποιο άλλο νησί των Δωδεκανήσων, από την Σάμο ή την Ικαρία με πλοίο. Αλλιώς, με ιστιοπλοικό.

Που θα μείνετε: Οι επιλογές είναι πολύ περιορισμένες. Υπάρχουν τα δωμάτια του Τρύπα, του Κατσαβίδη και του Νικόλα. Είναι περίπου ισότιμα σε παροχές και κόστος διαμονής, οπότε δείτε πιο σας αρέσει αισθητικά ή πιο έχει διαθέσιμα δωμάτια και αποφασίστε.

Που θα φάτε: Λογικά αν μείνετε πάνω από δύο μέρες, θα φάτε και στις τέσσερις ταβέρνες. Η πιο απομονωμένη είναι η "Απόλαυση" που έχει ολόφρεσκα θαλασσινά και ψάρια, αλλά και κρέατα της ώρας ψημμένα στο μπάρμπεκιου στην αυλή. Δοκιμάστε την χταποδοσαλάτα και τα καλαμαράκια ενώ για το τέλος αν δεν έχει πολύ κόσμο σερβίρει λουκουμάδες. Στην Ταβέρνα του Νικόλα θα φάτε την σαλάτα με το μαύρο καλύμνιο παξιμάδι από χαρούπια, κατσικάκι αν το πετύχετε σαν πιάτο ημέρας και ο,τι θέλετε από πιάτα της ώρας. Στο τέλος σερβίρουν μπισκοτογλυκό. Η τρίτη ταβέρνα είναι η ταβέρνα του Τρύπα (ναι, αυτός έχει και τα δωμάτια). Αν βρείτε πάρτε κρεμμυδόπιτα και ψευτομουσακά, ενώ από κυρίως έχει και ψάρια και θαλασσινά. Τελευταίο είναι το ουζερί πάνω στο λιμάνι, στο οποίο κάτσαμε μόνο για καφέ, αλλά ήταν πεντακάθαρο, η ιδιοκτήτρια ευγενέστατη και τα πιάτα που ερχόντουσαν στα γύρω τραπέζια δελεαστικά. Σημειώστε ότι τα δωμάτια δεν προσφέρουν πρωινό, αλλά οι δύο τελευταίες ταβέρνες λειτουργούν από νωρίς το πρωί ακριβώς γι αυτό το λόγο.

Που θα κολυμπήσετε: Η πιο διαφημισμένη παραλία του νησιού είναι τα Τηγανάκια, όπου όμως είναι πολύ πιθανό να πετύχετε ημερόπλοια και ορδές τουριστών να κάνουν βουτιές από τα πλοία και φασαρία. Η δεύτερη παραλία είναι το Λιμνάρι, όπου πάτε με μονοπάτι. Δώστε ιδιαίτερη προσοχή στην σήμανση γιατί ο προφανής δρόμος είναι πιο δύσβατος από τον κρυμμένο. Η τρίτη παραλία είναι δίπλα από το λιμάνι και προσφέρετε για όσους έχουν παιδιά ή δεν έχουν καμια όρεξη να κάνουν τα κατσίκια. έχει και εξαιρετική σκιά κάτω από τα αρμυρίκια.

Που θα ψωνίσετε/πιείτε ποτό: Στο μαγαζάκι 2 σε 1 που βρίσκεται λίγο πιο κάτω από τις ταβέρνες του Τρύπα και του Νικόλα. Έχει μαγνητάκια, κοσμήματα και ρούχα, ενώ στα τραπεζάκια έξω μπορείτε να απολαύσετε το ποτό σας ή μπισκοτογλυκο. Σερβίρει και αυτό το μαγαζί πρωινό.

Γιατί θα πάτε: Για να ηρεμήσετε/λιώσετε/σαπίσετε. Σε ένα νησί που δεν ακούγεται τίποτα, περπατιέται ολόκληρο σε 2 ώρες και έχετε εξασφαλισμένη διαμονή και σίτιση δεν έχετε να κάνετε τίποτα άλλο από το να αποσυμπιεστείτε και να ξεκουραστείτε πραγματικά.

Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2015

Base Grill Vs Τραβόλτα

Τα αδέρφια Λιάκου τα είδα πρώτη φορά πολλά πολλά χρόνια πριν σε μια εκπομπή μαγειρικής να φτιάχνουν αυτήν την κολασμένη φωλιά πατάτας πάνω στην οποία σπάνε τέσσερα αυγά και άστραψε το μάτι μου και γουργούρισε η κοιλιά μου ταυτόχρονα. Σήμερα που ευτυχείς συγκυρίες με ώθησαν να πάω και στα δύο τους εστιατόρια μπορώ να γράψω για αυτά.

Καταρχήν με ενθουσίασε το γεγονός ότι και τα δυο τους μαγαζιά είναι στο Μπουρνάζι. Έχω βαρεθεί λίγο τον σνομπισμό που έχουν τα καλά εστιατόρια στις απλές γειτονιές. Η Αθήνα είναι μια μεγάλη πόλη και καλό θα ήταν να υπάρχουν καλά εστιατόρια παντού. Το στομάχι μας είναι η καλύτερη πυξίδα για να μας οδηγήσει να ανακαλύψουμε όλη την πόλη και να την δούμε και να την αγαπήσουμε για αυτό που πραγματικά είναι.

Τραβόλτα: Όταν πήγα εγώ ενάμιση χρόνο περίπου πριν δεν είχε κάνει το γκελ που έχει το base grill. Ίσως γιατί από την φύση μας έχουμε συνδυάσει τα θαλασσινά με καλοκαίρι και θέα θάλασσα. Το service ήταν ευγενικό και εξυπηρετικό, ότι πήραμε ήταν σωστά μαγειρεμένο και νόστιμο. Πήραμε το σπετζοφάι με το δικό τους λουκάνικο θαλασσινών, γαρίδες, καλαμαράκια και το κριθαράκι με το μελάνι σουπιάς και τις σουπιές. Νιώθω όμως ότι επειδή εγώ δεν τρώω ψάρια αλλά μόνο θαλασσινά, δεν δοκίμασα τα signature dishes του μαγαζιού, όπως την φάβα με το καπνιστό χέλι. Σίγουρα η ποιότητα τους είναι εξαιρετική, σίγουρα ο σεφ τους είναι έμπειρος αλλά έχετε κατα νου ότι δεν είναι μια κλασσική ψαροταβέρνα. Η κουζίνα τους έχει ένα concept δημιουργικής παρέμβασης στην παράδοση, το οποίο όπως είναι αναμενόμενο σε κάποιους ταιριάζει και σε κάποιους όχι. Νομίζω ότι αξίζει μια επίσκεψη, αλλά είναι θέμα προσωπικής άποψης και γευστικών προτιμήσεων η γνώμη που θα σχηματίσετε και το αν θα ξαναπάτε.

Base Grill: Σε αντιδιαμετρικά αντίθετη λογική βρίσκεται το άλλο μαγαζί των διδύμων. Πρόκειται για μια ωδή στην κρεατοφαγία. Όλα τα υπόλοιπα ορεκτικά ωχριούν μπροστά στις πατάτες με τα σπασμένα αυγά, ενώ καλό θα ήταν να παραγγείλετε και κάποια δρσερή σαλάτα, για να προετοιμάσετε το στομάχι σας για το κυρίως, το κρέας. Πρόκειται για εξαιρετικής ποιότητας κρέατα, ψημμένα από έμπειρους ψήστες που κόβονται μπροστά σας ζυλιέν και έρχονται σκέτα με τρία διαφορετικά ήδη αλατιού για να τα αρτύσετε μόνοι σας. Από τα λίγα μαγαζιά που αξίζει να φάτε μόνο μοσχάρι. Εξαιρετική η πικάνια, η μοσχαρίσια μπριζόλα και το φιλέτο. Συνοδεύεται με κρασί ή μπύρα (έχει πολύ ενημερωμένη κάβα) αν κι εγώ έχω μια αδυναμία στην Schlenkerla, τόσο για την γεύση της όσο και γιατί μου αρέσει να χαζέυω την διαδικασία καπνίσματος του ποτηριού.  Έχετε υπόψιν ότι εκεί χρειάζεται να κάνετε κράτηση ακόμα και τις καθημερινές.

Συμπέρασμα: Προσωπική μου πεποίθηση, το Base Grill κερδίζει με διαφορά, αλλά για μένα παίζει με σημαδεμένα χαρτιά γιατί έχω μεγαλύτερη αδυναμία στο κρέας από ότι στο ψάρι. Καταλαβαίνω την λογική πάνω στην οποία βασίστηκαν τα αδέρφια Λιάκου για να στήσουν και τα δύο μαγαζιά, επιμένω να τονίζω ότι και το Τραβόλτα και το Base Grill έχουν εξαιρετικούς ψήστες και άψογο σέρβις, αναγνωρίζω την προσπάθεια να δουν με καινούργια οπτική την ψαροφαγία κάτι το οποίο θέλει πολλά κότσια και ελπίζω να είμαι εγώ η παράξενη και όλη αυτή η προσπάθεια να τους αποδώσει τα δέοντα.