on tour: Μήλος

Η Μήλος ήταν για πολλά χρόνια στην λίστα που έχω βάλει την Μύκονο, την Πάρο, την Σαντορίνη και την  Ίο. Δηλαδή στη λίστα με τα νησιά που δεν θέλω να πάω. Γενικά αποφεύγω τα μέρη που πάνε όλοι, κυρίως ζευγαράκια και φωνακλάδες, μονίμως ημιμεθυσμένοι έφηβοι, μπας και περισώσω ότι έχει απομείνει από την ψυχική μου υγεία και διασφαλίσω την σωματική ακεραιότητα των προαναφερθέντων. Επειδή όμως οι συγκυρίες είναι πολύ ύπουλες, κατέληξα με ένα δωρεάν αεροπορικό εισιτήριο στα χέρια, μόνο τρεις μέρες στην διάθεση μου και μια φωτογραφία του Σαρακήνικου απέναντι μου, οπότε με συνοπτικές διαδικασίες άρθηκε το εμπάργκο στο νησί και, σε αντίθεση με την Σκιάθο και την Ρόδο, είναι η πρώτη φορά που δεν το μετάνιωσα.

Πως θα πάτε: Για σύντομες διακοπές συμφέρει να πάτε με αεροπλάνο γιατί η διάρκεια ταξιδιού είναι μόνο 35 λεπτά. Για περισσότερες μέρες αλλά και μεγαλύτερη άνεση κινήσεων μάλλον συμφέρει να πάτε με πλοίο και το όχημα σας.

Πως θα μετακινηθείτε: Με αμάξι ή γουρούνα ή buggy ή μηχανή. Όπως σε κάθε κυκλαδονήσι που σέβεται τον εαυτό του τα ΚΤΕΛ περισσότερο θα σας εκνευρίσουν παρά θα σας εξυπηρετήσουν και τα ταξί είναι πανάκριβα. Αν δεν πάρετε δικό σας μέσο, με λίγη έρευνα αγοράς θα βρείτε όχημα σε αρκετά καλή τιμή. Μάλιστα, ήταν η χαμηλότερη τιμή ανά ημέρα που έχω κλείσει ποτέ για ενοικιαζόμενο αμάξι σε νησί.

Που θα μείνετε: Ευτυχώς, πλέον τα περισσότερα νησιά έχουν αξιοπρεπή καταλύματα σε πολύ λογικές τιμές. Την περίοδο που πήγαμε εμείς με 25-30 ευρώ το βράδυ υπήρχαν πολλές επιλογές στον Αδάμαντα, στα Πολλώνια και στο Παλαιοχώρι.

Που θα κολυμπήσετε: Όπου μπορέσετε και όπου προλάβετε. Το νησί έχει άπειρες παραλίες και ακόμα και α Αν οι άνεμοι είναι βόρειοι προτιμήστε την Φυρίπλακα, που είναι πολύ όμορφη και αρκετά μεγάλη. Απομονωμένη αλλά με πολύ μεγάλες πέτρες είναι η Τράχηλα, ενώ ο Καστανάς έχει εξαιρετικά χρώματα, ωραίες πετρούλες να μαζέψετε και συνήθως ησυχία. Εμείς που έχουμε το συννεφάκι να ρίχνει καταιγίδες πάνω μας πετύχαμε Ιταλούς. Πολλούς Ιταλούς. Με πολλά πιτσιρίκια. Ωραία παραλία είναι και η Αλογόμαντρα που από την μία έχει άμμο και από την άλλη βράχο σαν του Σαρακήνικου. Κλασσικές παραλίες που προτείνουν όλοι οι τουριστικοί οδηγοί είναι ο Παπάφραγκας, η Αχιβαδολίμνη, το Τσιγκράδο (αν θέλετε να κάνετε και αναρρίχηση πριν και μετά το μπάνιο σας) και το Παλαιοχώρι. Δυσπρόσιτες (τα γραφεία ενοικιάσεων σας αποτρέπουν ευθέως να πάτε με τα αμάξια τους) είναι ο Άγιος Ιωάννης, τα Θειορυχεία και οι Τρειάδες. Στο Κλέφτικο μπορείτε να πάτε μόνο με καραβάκι (25-35 ευρώ το άτομο, για να είστε προετοιμασμένοι).
ν είναι η μία δίπλα στην άλλη είναι εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους. Αν πετύχετε καλό καιρό (όχι βοριά) θα κολυμπήσετε στο Σαρακήνικο και θα περπατήσετε μέσα στις σπηλιές.

Που θα φάτε: Στα Γλαρονήσια για τον κύριο που είναι σαν τον καπετάνιο φίλο του Τεν Τεν και πιάνει κουβέντα με όλο τον κόσμο λέγοντας αστεία και κερνώντας γκράπα (τσίπουρο). Το μαγαζί είναι καθαρό, οι τιμές ελαφρώς αυξημένες αλλά οι μερίδες τίμιες και το κρέας καλοψημμένο. Στην Μέδουσα στα Μαντράκια για χταποδάκι λιαστό και γαρίδες φρέσκιες. Πανάκριβο, αλλά τα θαλασσινά ήταν ολόφρεσκα και πεντανόστιμα, η εξυπηρέτηση άμεση και θέα απλά το απόλυτο γαλάζιο. Στις Φάτσες, που βγάζουν τραπεζάκια έξω σε μια δροσερή αυλή. Έχει και ζωντανή μουσική με πρόγραμμα από παλιά λαϊκά, υποστηρίζουν το κίνημα του slow food, κάνουν εξαιρετικές πατάτες σαν τσιπς με τυρί και δυόσμο, τίμιο ντάκο και πολλά μεζεδάκια. Σημείωση με βαρύνουσα σημασία: το μόνο μαγαζί που είδαμε να γεμίζει κυρίως από ντόπιους. Πολύ κατόπιν εορτής μάθαμε ότι υπάρχει και ένα ταβερνάκι το οποίο σερβίρει φαγητό ψημμένο μέσα στην άμμο ή σε ξυλόφουρνο, πρόκειται για το Sirocco και παρόλο που δεν πήγα, έμπιστες πηγές μου είπαν ότι αξίζει τον κόπο.

Που θα φάτε γλυκό: Τον Παλαιό τον ανακαλύψαμε με την αλάνθαστη μέθοδο "ακολουθάμε πιτσιρίκι που τρέχει να πάρει γλυκό και το βροντοφωνάζει σε όποια θειά πάει να το σταματήσει". Εκεί θα δοκιμάσετε την παραδοσιακή καρπουζόπιτα αλλά και μηλόπιτα με σταφίδες και καρύδια (φλαούνες), κάτι απίστευτα αμυγδαλωτά καλυμμένα με ψημμένο αμύγδαλο και τα πιο ωραία σμυρνέικα κουλουράκια που έχω φάει απέξω. Στα "Παραδοσιακά εδέσματα" εκτός από παγωτό, δικά τους ζυμαρικά και γλυκό κουφέτο κάνουν και ένα άκρως δελεαστικό γαλακτομπούρεκο, αλλά θα πρέπει να το πάρετε στο χέρι γιατί δεν έχουν τραπεζάκια να κάτσετε.

Που θα πιείτε ποτό: Το νησί έχει πάρα πολλές επιλογές για όλα τα γούστα. Εγώ, όμως, λύσσαξα που δεν πήγα στο Bacalico στην Πλάκα που μου άρεσε τόσο, μα τόσο πολύ. Μικροσκοπικό, προσεγμένο και ήσυχο.

Που θα ξετινάξετε ότι έχει απομείνει από το budget σας: Στο Φασκόμηλο στον Αδάμαντα. Οκ, το έχει μια γνωστή μου, αλλά αυτό μέτρησε μόνο στο να πάω να της πω ένα "γεια". Μου άρεσε γιατί δεν είναι το κλασσικό μαγαζάκι με τα τουριστικά. Έχει ωραίες κούπες και τσαγιέρες, έξυπνα γκαντζετάκια (εγώ πήρα βεντουζάκια για να ξεχωρίζεις τα ποτήρια), τούρκικες πετσέτες, αλλά και μπαχαρικά, σαπούνια και κρέμες από μικρούς Έλληνες παραγωγούς. Σε ένα εργαστήριο στην Πλάκα που ένας κύριος φτιάχνει μοντέρνα minimal κεραμικά μόνος του (ειδικά τα μαγνητάκια του μου άρεσαν πάρα πολύ). Θα τον αναγνωρίσετε, έχει ένα γωνιακό μαγαζί κοντά στο Δίπορτο και από την μικρή βιτρίνα της μιας πλευράς, φαίνεται το εργαστήριο του. Στο μαγαζάκι στην οδό Κατακομβών στην Πλάκα με το χειροποίητο ξύλινο αλογάκι. Όνομα δεν θυμάμαι, αλλά το μαγαζί ήθελα να το σηκώσω ολόκληρο. Στο Pliatsiko στο Κλίμα που το χει ένας ευγενέστατος ζεν ρασταφάρι και θα πάρετε ξύλινες καρτ ποστάλ και μαγνητικό ημερολόγιο.

Τι θα δείτε: Τις Κατακόμβες, το ηλιοβασίλεμα από το Κάστρο (ή αν δεν αντέχουν τα πόδια σας από την αυλή του Αη Γιάννη στην Πλάκα) και τα σύρματα στο Κλίμα και στο Μαντράκι. Τα σύρματα είναι στην ουσία αμπάρια για τις βάρκες, από πάνω έχουν το σπίτι και μπροστά γλίστρα για να μπαίνει η βάρκα στο νερό. Από τα πιο ωραία ψαροχώρια που έχω δει.

Τι άλλο μπορείτε να κάνετε: Να Επισκεφτείτε το Οινοποιείο του Κωσταντάκη στα Πολλώνια, όπου το κρασί φτιάχνεται σε σπηλιές. Επίσης, μπορείτε να πάρετε από τα Πολλώνια το καραβάκι και να περάσετε στην Κίμωλο.

Τέλος, μην φύγετε από το νησί χωρίς να δοκιμάσετε πιταράκια.

On tour: Κωνσταντινούπολη

Μεγάλωσα σε μια πολυκατοικία όπου έμεναν μια Σμυρνιά και μια Πολίτισσα. Όταν ήμουν μικρή τα απογεύματα πήγαινα καθόμουν μαζί τους, άκουγα ιστορίες για τις πόλεις που γεννήθηκαν και έτρωγα τα κεράσματα τους. Αυτές θυμόντουσαν τα νιάτα και την πατρίδα τους, εγώ άκουγα μαγεμένη ιστορίες και η μάνα μου έβρισκε για κάνα 3ωρο την ησυχία της. Κι αν η Σμύρνη των ιστοριών που άκουγα κάηκε την ώρα που η κυρα Θεοπίστη έμπαινε στο καράβι, η Πόλη στέκει ακόμα εκεί και ούσα περίεργη από την φύση μου λύσσαγα να πάω πριν καν μάθω γραφή και ανάγνωση. Φέτος το Πάσχα οι συγκυρίες ήταν ευνοικές και τα κατάφερα. Επέστρεψα με ό, τι γλυκό κυκλοφορούσε ανά χείρας, μπαχαρικά και τσάγια, αλλά ακόμα με την Πόλη έχουμε αφήσει ανοιχτούς λογαριασμούς. Δικαιολογία για να επιστρέψω.

Που θα μείνετε: ΟΧΙ στην Taksim. Πολύς κόσμος, πολύ βαβούρα, πολλοί πορτοφολάδες και υψηλές τιμές. Αν πάτε πρώτη φορά καλύτερα να μείνετε στο Karaköy ή κοντά στον πύργο του Galata. Αν δεν είναι η πρώτη σας φορά και δεν θέλετε να κάνετε ότι οι κλασσικοί τουρίστες προτιμήστε το  Kadiköy, που είναι στην ασιατική πλευρά, με σαφώς φθηνότερα δωμάτια, αλλά είναι λιγότερο τουριστικό, πολύ πιο ήσυχο και ωραία συνοικία.

Από που θα παίρνετε πρωινό αν δεν παρέχεται από το ξενοδοχείο σας: Στο Hafiz Mustafa. Τα φθηνότερα και πιο αφράτα ψωμάκια και πιτοειδή. Έχει επίσης εξαιρετική πίτα με λαζάνια και τυρί, πολύ decent κιουνεφέ, την ωραιότερη τάρτα φράουλα που έχω φάει και νορμάλ τσάι. Ωραίο πρωινό κάνει επίσης και το Ravouna 1906, πάνω στην Istiklal, με συμπαθητικά pancakes, υπερτεράστια ομελέτα και βαρύ χαρμάνι τούρκικου καφέ.

Που θα πάτε για καφέ/τσάι/αναψυκτικό: Στο Limonlu bahce, που βρίσκεται σε ένα παράλληλο δρόμο της Istiklal, για σπιτική λεμονάδα και cheesecake ψητό, όπως το κάνουν στην Αμερική. Είδα να πηγαινοέρχονται και κάτι ενδιαφέρουσες σαλάτες στολισμένες με μια μπριζόλα από πάνω. Προτείνω να τις δοκιμάσετε παρόλο που δεν έφαγα η ίδια, γιατί ο κόσμος που παρήγγελνε ήταν γηγενείς. Επίσης στα στενάκια πίσω από την Istiklal θα βρείτε το Art cafe, αρκούντως εναλλακτικό για να σας θυμίσει Εξάρχεια. Στο Karaköy να πάτε στο Karaköy Karabatak, έχει υπέροχη λεμονάδα και ένα τούρμπο κέικ προφιτερόλ. Σε ένα στενάκι κοντά στον Πύργο του Galata, ανακαλύψα το Galeta το οποίο έχει λίγα τραπεζάκια που τα λούζει στην κυριολεξία ο ήλιος τις καλές μέρες. Αν δεν βρείτε να κάτσετε εκεί, υπάρχει και το Cha'ya λίγο πιο δίπλα που διατείνεται ότι κάνει τα καλύτερα cupcakes της Πόλης. Αν θέλετε να δείτε την πόλη από το ψηλότερο σημείο της θα ανεβείτε με το τελεφερίκ στο Pierre Loti και θα πιείτε το τσάι σας με θέα απρόσκοπτη. Αν πεινάτε, παραγγείλτε και τόστ, θα σας έρθει μια παντόφλα νούμερο 39. Καφέ μόνο μην πάρετε, κοστίζει όσο 2 τσάγια κι ένα τοστ μαζί. Επιβάλλεται να πιείτε καφέ μέσα στο Kapali Carsi, σε κάποιο από τα παραδοσιακά καφενεία με τραπεζάκια-δίσκους. Στο Kadiköy θα πάτε στο Thales που στεγάζεται σε ένα υπέροχο παλιό κτήριο και έχει δροσερή αυλή ή σε κάποιο άλλο από τα μαγαζιά αυτού του δρόμου.

Που θα φάτε γλυκά: Έκτος από το Hafiz Mustafa που ύμνησα πιο πάνω, θα φάτε λουκούμια από τον Haci Bekir, μαλεμπί από το Sutis και σιροπιαστά από το Karaköy Güllüoglu. Στον τελευταίο να κάτσετε κι εκεί και να συνοδεύσετε το γλυκό σας με παγωτό καϊμάκι. Παίζει να είναι το καλύτερο παγωτό που έχω φάει.

Που θα φάτε: Από ότι έφαγα στην Κωνσταντινούπολη μόνο 2 μαγαζιά με ενθουσίασαν. Το Lokanta Maya στο Karaköy και το Ciya στο Kadiköy. Το πρώτο είναι από τσιμπημένο έως ακριβό, αλλά το φαγητό του αξίζει τα λεφτά. Ο κατάλογος περιλαμβάνει και κρέας και ψάρι, το αρνί με πουρέ είναι εξωπραγματικό (δοκίμασα και μου άρεσε - και δεν τρώω αρνί) ενώ τα κρασιά του είναι όλα εγχώρια. Στο δεύτερο θα πάτε για κεμπαπ και λαχματζούν, το οποίο θα φάτε όπως οι ντόπιοι, με λεμόνι και μαιντανό. Οι ντόπιοι γύρω μας τιμούσαν πολύ και το σις κεμπαπ του. Πολύ αξιοπρεπές είναι και το Otantik στην Istiklal, το οποίο από ότι κατάλαβα είναι διάσημο για τους γκιουζλεμέδες του.

Που θα κάνετε τουρισμό: Τα μέρη είναι λίγο πολύ κλασσικά. Αγία Σοφία, Μπλε Τζαμί, Υδραγωγείο, Τοπ Καπι και Ντολμά Μπαχτσέ. Καλά λόγια έχω ακούσει και για το Istanbul Modern αλλά δεν πήγαμε, όπως επίσης και στο μουσείο κεραμικών που είναι στο παζάρι με τα χαλιά. Μην δώσετε λεφτά για κανένα λόγο για να δείτε την Αγία Ειρήνη και αν στο Τοπ Καπί γίνεται χαμός, προτιμήστε το Ντολμά Μπαχτσέ. Το Φανάρι είναι ένα άλλο σημείο ενδιαφέροντος, άσχετα με το θρησκευτικό σας υπόβαθρο όπως και η Αγια Τριάδα κοντά στην Istiklal και η  καθολική εκκλησία του Αγίου Στεφάνου.

Από που θα ψωνίσετε: Από την αγορά των μπαχαρικών θα αγοράσετε τσάι και μπαχαρικά. Πηγαίνετε μέσα στα μαγαζιά και ψάξτε πράγματα που δεν θα βρείτε ποτέ εδώ. Εγώ πέτυχα λευκό παπαρουνόσπορο. Αγοράστε τσάι μήλο και μέντα, ενώ υπέροχο άρωμα έχει και το τσαι βανίλια. Γεμίστε το υπόλοιπο της βαλίτσας σας με μείγματα μπαχαρικών όπως ταντούρι, γκαραμ μασάλα και ρας ελ χανούτ που νικούν τα αντίστοιχα δικά μας κατά κράτος. Από το Kapali Carsi θα αγοράσετε κυριολεκτικά ότι σας έρθει. Αρώματα, μαντήλια, σαπούνια, ασημένιους δίσκους και σετ τούρκικου τσαγιού. Υπάρχει και ένα τρίτο παζάρι, πολύ πιο ήσυχο και συμπαθητικό και ευτυχώς λιγότερο τουριστικό, το παζάρι των χαλιών. Εκεί βρήκα τούρκικες πετσέτες και παλιές γκραβούρες. Εκτός από τα παζάρια, αξίζει να χαζέψετε τα μαγαζιά στο Kadiköy, όπου θα βρείτε πολύ φθηνά ρούχα, gadgets και πρωτότυπα είδη σπίτιού, καθώς και τα στενάκια κοντά στον πύργο του Γαλατά. Υπέροχα δερμάτινα σακίδια και σε καλές τιμές έχει ένα μικρό μαγαζάκι στον δρόμο που ενώνει τον πύργο του Γαλατά με την Istiklal, ενώ εντυπωσιακά κοσμήματα βρήκα και στο Selda Okutan στο Karaköy και στην οδό sedar-i ekrem κοντά στον πύργο του Γαλατά.

Χρήσιμα tips: Επενδύστε τα λεφτά σας σε δύο μαγικές καρτούλες. Την Istanbul card με την οποία πληρώνεται σχεδόν το μισό εισητήριο σε όλα τα μέσα και την 3ήμερη ή 5ήμερη κάρτα των μουσείων. Είναι τόσο ακριβά που σας συμφέρει απίστευτα. Έχετε μαντήλι μαζί σας αν σκοπεύετε να μπείτε σε τζαμί. Επίσης λάβετε υπόψιν σας την εξωπραγματική κίνηση που έχει στους δρόμους και ξεκινήστε για το αεροδρόμιο πολύ νωρίτερα. Μην φάτε τίποτα με σπανάκι, δεν ξέρω τι του κάνουν, αλλά όπου το δοκίμασα ήταν πικρό και λίγο άνοστο.

Γειτονιές της Αθήνας part 3: Αμπελόκηποι

Δεν έχω χαρτογραφήσει καμία άλλη περιοχή τόσο καλά όσο αυτήν, ούτε καν την περιοχή που μένω. Την τελευταία δεκαετία και βάλε περνάω σημαντικό μέρος του χρόνου μου περιδιαβαίνοντας την περιοχή. Σχολείο, φίλοι, οι πρώτες εφηβικές έξοδοι, μπαράκια και μεζεδοπωλεία όταν ήμουν φοιτήτρια, κομμώτρια, μανικιουρίστρα, θερινά σινεμά, η πρώτη μου δουλειά, όλα εδώ. Ακολουθεί ο κατάλογος με τα πιο καλά κρυμμένα μυστικά της περιοχής, ξεκινώντας από το Εφετείο και καταλήγοντας στην Κατεχάκη.

Η μεγαλύτερη ποικιλία σε ζυμαρικά Barilla: Στον Γαλαξία στην Κυρίλλου Λουκάρεως. Συναγωνίζεται ευθέως τα macro και πίνουν νερό στο όνομα του ψυχανώμαλοι σαν κι εμένα που κάθε σάλτσα του φτιάχνουν έχει και το δικό της ζυμαρικό και τους χαλάει αν βάλουν φιογκάκια αντί για πένες.

Η Βοημία: Ένα από τα δύο τσέχικα εστιατόρια στην Αθήνα, σίγουρα το φθηνότερο, με τεράστιες μερίδες κρέατος, τρελό τυρί και σως ταρταρ. Πολλές τσέχικες μπύρες για να αποτελειώσετε την κραιπάλη. Για επιδόρπιο πάρτε άμα πετύχετε το cheesecake με το φραμπουάζ. Το καλοκαίρι βγάζει και τραπεζάκια στο πάρκο απέναντι.

Η Αγορά: Σταθερή αξία όταν θέλουμε κάτι να φάμε και να χορτάσουμε. Από τα κλασσικά του πιάτα, το κοτόπουλο με το γουακαμόλε και το σπαγγέτι με την κόκκινη σάλτσα και το μπέικον είναι τα αγαπημένα μου, η ζεστή σαλάτα με το κοτόπουλο και το ουίσκι επίσης. Αν πετύχετε την μηλόπιτα, πάρτε την για επιδόρπιο. Μερίδες τεράστιες, σέρβις και χώρος προσεγμένα, πάμφθηνο δεν το λες, value for money το λες όμως.

Lime Cafe: Λειτουργεί μέχρι τις 8-9 το βράδυ, αλλά είναι ιδανικό για πρωινό ή απογευματινό καφέ. Άνετοι καναπέδες μέσα και έξω και μουσική που δεν σου παίρνει τα αυτιά. Διαθέτει υπέροχο yogi tea λεμόνι τζίντζερ και έχει καλό καφέ από ότι λένε οι φίλοι μου που δεν έπεσαν στην χύτρα με την καφείνη όταν ήταν μικροί. Από φαγώσιμα διαθέτει το πρωι κρουασάν και βουτύρου και σοκολάτας, ενώ κάποιοι γνωστοί μου πέτυχαν και κολασμένο κέικ κανέλας, αλλά δεν μου έφεραν. Από αλμυρά έχω δοκιμάσει τις μπαγκέτες και ήταν αρκετά χορταστικές και συμπαθητικές.

Το καλύτερο πεϊνιρλί της Αθήνας: Ιωνία. Με καυτερό σουτζούκι για να λιποθυμήσεις με την ησυχία σου αν έχεις μετά δουλειά/γυμναστήριο/ψώνια. Εξαιρετικό και το σάντουιτς λαχανικών του και η πίτσα του. Ανοιχτά μόνο πρωί.

Κώστας: Στην πλατεία Αγίου Δημητρίου, πίσω από την εκκλησία. Το σουβλάκι όπως το θυμάσαι από τα παιδικά σου χρόνια. Πίτα λίγο πιο λαδωμένη από ότι επιτάσσει το σύγχρονο τρεντ, καλό κρέας και συμπαθητική σως μουστάρδας. Αν κάτσετε εκεί πάρτε μερίδα κοτόπουλο παϊδάκι με σως μουστάρδας και θα φάτε και το πιάτο.

Σερφετό: Μεζεδοπωλείο για όσους συμπαθούν το ούζο και τους ψαρομεζέδες. Τραπεζάκια στην πλατεία, ιδανικό για καλοκαίρι μετά τις 10 το βράδυ, που έχουν μαζέψει τα πιτσιρίκια από την πλατεία (ναι, ακόμη παίζουν έξω αυτά). Συνήθως παίρνουμε μύδια και γαρίδες σαγανάκι, την σαλάτα του μαγαζιού και καλαμαράκια τηγανητά. Και Βαρβαγιάννη. Μπλε.

Οριακόν: Από την άλλη πλευρά της πλατείας, πιο προσανατολισμένο στο κρέας. Μικρό μέσα, αλλά για χειμώνα πολύ ζεστό, αρκεί να μην έχει αγώνα ή live. Εξαιρετικό κοτόπουλο με σάλτσα μουστάρδας, τηγανιτές πατάτες χειροποίητες και ωραία σαλάτα με φωλιά από φύλλο.

Πετράκης: στην οδό Λαμίας. Κοσμηματοπωλείο που θυμίζει τέλη δεκαετίας 80, βαριά αρχές 90. Ο συμπαθέστατος κύριος που το διατηρεί, με την υπομονή και την ευγένεια του, σε κάνει να αγνοήσεις πλήρως την βιτρίνα. Θα βρείτε σχεδόν ότι θέλετε, σε πολύ λογικές τιμές. Όλα τα δώρα αποφοίτησης της παρέας μου ήταν σε δικό του σακουλάκι.

Παγωτό από σπίτι: Ζαχαροπλαστείο Παπανικολάου λίγο πιο κάτω από τον Πετράκη. Μάλλον κι αυτός έχει δώσει το βάρος του στο παγωτό γιατί έκτος από μια τεράστια βιτρίνα με παγωτά υπάρχουν μόνο κάτι γλυκά ταψιού και κάτι πάστες σε όλο το μαγαζί.

Stock Naf Naf: Στην οδό Λαμίας επίσης. Επίσης αγνοούσα χρόνια την ύπαρξη του μέχρι που μπήκα και είδα ότι ιδιοκτήτρια είναι η μαμά ενός summer friend και την ξέρω άπειρα χρόνια. Πολύ ωραία ρούχα, σε πολύ φθηνές τιμές, ταξινομημένα κατά μέγεθος. Μάλλον συνταξιοδοτείται γιατί σήμερα που πέρασα όλα τα ήδη ήταν από 2 έως 20 ευρώ. Knock yourselves out.

Pefko: Το σημείο συνάντησης της μισής γειτονιάς. Μετονομάστηκε από Παραθήν λιγότερο από ένα χρόνο πριν. Το τσάι έρχεται σε επικών διαστάσεων κούπα, πάντα κερνάνε γλυκάκι/μπισκοτάκι/μάφιν ενώ έχει και ωραίο γαλακτομπούρεκο, μιλφέιγ και μπουγάτσα. Τιμές νορμάλ προς χαμηλές.

Artista Loca: Το μαγαζί που αγοράζω ρούχα heel, true love και άλλων ελληνικών εταιρειών. Πρωτότυπα ρούχα και αξεσουάρ, τιμές λογικότατες, ποιότητα εξασφαλισμένη. Τώρα συνενώθηκε και με το παιδικό κατάστημα που είχε, οπότε μπορείτε να αγοράσετε και κάτι καλόγουστο για κάποιον μπόμπιρα.

Pixel on paper: Ότι ήταν μέσα στα μούτρα μου και έπρεπε να πάω στο Meet Market για να τους ανακαλύψω δεν με τιμά και ιδιαίτερα. Θα βρείτε πανέμορφα organizer, σημειωματάρια και κάθε λογής τζάρτζαλο γραφικής ύλης, στα οποία προσωπικά μπορώ να αφήσω περιουσία ολόκληρη. Προσωπικό αγαπημένο το σημειωματάριο-ουράνιο τόξο. Νομίζω ότι κάνουν και custom made παραγγελίες. Ρωτήστε.

Το κουτούκι του 54: Ημιυπόγειο και πέτρινο με σοφράδες, κιλίμια και τραπεζομάντηλα με το βελονάκι. Μεγάλο χιτ του μαγαζιού το κοτόπουλο μελιτζάνα γιαουρτλού, τα κεμπάπ του, οι τυροκροκέτες, η σαλάτα του 54 και το δικό τους ρακόμελο και οινόμελο. Τιμές ελαφρώς τσιμπημένες.

Όπως παλιά: Σχετικά καινούργια άφιξη, σε μια αρκετά δροσερή πλατειούλα κοντά στο μετρό. Σε αυτή την πλατεία ήταν η Θράκα, που πηγαίναμε να φάμε όταν οι ζέστες γίνονταν αποπνικτικές. Τώρα πάμε σε αυτό. Κολασμένες πατάτες τηγανιτές με 2 τυριά κ μπέικον, κεφτεδάκια, ντάκος, μαραθόπιτες κλπ θα συνοδεύσουν την αστείας τιμής καλοκαιρινή σας μπύρα. Μεγάλο μείον (ή συν): η flatscreen tv στερεωμένη σε ενα δέντρο που μεταδίδει κάθε ποδοσφαιρικό αγώνα.

Ace Burger Company: Έχουμε και μπεργκεράδικο, αμέ αμέ. Κριτική γι αυτό έγραψα πρόσφατα, μην τα ξαναλέω.

4 Νάνοι: Το έχουν ανοίξει κάτι πολύ αισιόδοξα και πολύ νέα παιδιά. Κατάφεραν να μεταμορφώσουν την είσοδο μιας πολυκατοικίας σε αυλή παραδοσιακού καφενείου με μια κληματαριά. Θα συνοδεύσετε το ρακόμελο ή το οινόμελο σας με μία από τις φοκάτσιες τους, μαραθόπιτα, σφακιανή πίτα ή τον ντάκο με την ρόκα και το τσαλαφούτι. Ιδανικό και για καφέ. Τιμές χαμηλότατες.

Καπάκι: Το έχουν παλιοί συμμαθητές μιας φίλης μου και δουλεύουν μερικοί παλιοί συμμαθητές δικοί μου. Πέραν του συναισθηματικού δεσίματος με το μαγαζί θα πάτε εκεί για το κοτόπουλο με το ουίσκι, την σαλάτα με την λιαστή ντομάτα, το μπουγιουρντί και πολλά πολλά άλλα. Αφήστε χώρο για το μωσαϊκό στο τέλος.

Red elephant: Γιατί αν δεν ήταν multi culti αυτή η γειτονιά, δεν θα την αγαπούσα τόσο. Έχοντας προλάβει τα αυθεντικά ινδικά που είχαν ανοίξει με το πρώτο κύμα μεταναστών στην Πλατεία Θεάτρου, ψάχνω μονίμως να βρω αυτήν την γεύση. Το Red Elephant προσπαθεί φιλότιμα να συγκεράσει τις γευστικές ιδιαιτερότητες του Έλληνα, με την παραδοσιακή ινδική κουζίνα. Έχει τις χαμηλότερες τιμές που έχω βρει σε ινδικό, φέρνει τεράστιες ποσότητες ρύζι, νάαν και έχει νόστιμο κοτόπουλο ταντούρι.

Lateau: Από τα πιο παλιά ζαχαροπλαστεία της περιοχής, έχει επεκταθεί δίπλα και σε μπιστρό. Εξαιρετικά και λιγωτικά μικροσκοπικά εκλεράκια (εμένα έτσι μου αρέσουν ξενέρωτοι Γάλλοι) και το καλοκαίρι παγωτο λουκούμι και παγωτό τριαντάφυλλο.

Wee Drum: Ο Σκωτσέζος. Αθεράπευτα ερωτευμένη με τις 2 παππουδίσιες πολυθρόνες που έχει έξω κάτω από την σόμπα. Δυστυχώς μόνο η μια είναι κουνιστή και αναγκάζομαι να δώσω μάχη κάθε φορά για να την διεκδικήσω. Μεγάλη ποικιλία από μπύρες και ουίσκι. Είναι από τα ελάχιστα μαγαζιά στην Αθήνα που φτιάχνει hot toddy. Διαφορετικές προσφορές για κάθε ημέρα και φυσικά event για το st. Patrick's day.

Lab: Αγαπημένο για ψημμένη ρακή ή τσαγάκι. Industrial ύφος και μεγάλη δροσερή αυλή. Τώρα τελευταία το έχει γυρίσει λίγο σε πιο bar με δυνατή μουσική από μια ώρα και μετά και εμείς οι γέροι άνθρωποι αποθαρρυνόμαστε. Πάμφθηνα σνακς, ωραία σπιτική λεμονάδα, πολύ προσιτές τιμές.

Matagliati: Χρόνια οι ντόπιοι λύσσαγαν για ένα καλό ιταλικό στην περιοχή. Μετά το άδοξο τέλος του pasta με...νου, έχουν βρει όλοι καταφύγιο στο matagliati. Μεγάλες χορταστικές μακαρονάδες και ένα από τα καλύτερα tiramisu της πόλης. Ακριβό αν ρωτάτε την γνώμη μου, αλλά τουλάχιστον αυθεντικό ιταλικό και αρκετά νόστιμο.

Σουφάλα: Παραδοσιακή οικογενειακή ταβέρνα όπου γίνονται οι βαφτίσεις της γειτονιάς. Κατάλογος απλός και λιτός με ψητά και μαγειρευτά. Τον εμπιστεύομαι αρκετά για να φάω από κει μπιφτέκι. Δεν θα φύγετε χωρίς να φάτε τυροπιτάκια, μπουρεκάκια και κρέμα καραμελέ.

Βανίλια Κανέλα: Το πόσο συμπαθώ τον κυριούλη που το πρωτοάνοιξε και πια έχει αποσυρθεί δεν θα κουραστώ να το λέω. Ντελικατέσεν και καφέ μπιστρό 2 σε 1. Αν βαριέστε να τρέχετε στην Ευρυπίδου θα βρείτε εκεί ότι θέλετε σε μπαχαρικά. Διαθέτει και ποικιλία σε τσάι, κούπες τσαγιού, βιολογικούς ξηρούς καρπούς και cranberries, αλλαντικά, τυριά, ζυμαρικά, αποξηραμένα μανιτάρια ενώ η τελευταία τους ανακάλυψη, το μαντολάτο με cranberry και ξηρούς καρπούς με εξέπληξε πολύ ευχάριστα.

Μαραμπού: Από τα πρώτα μαγαζιά που άνοιξαν κι έκαναν την Πανόρμου talk of the town κάτι χρόνια πριν, μαζί με το santa botella και το ποτοπωλείον. Για μένα η πιο δροσερή ταράτσα, το λιγότερο δήθεν μαγαζί και η λιγότερη βαβούρα.

Spring Roll: Το κινέζικο που το έχουν Κινέζοι και λειτουγεί πάνω από 10ετία. Ευτυχώς για εμάς ξεσκαρφάλωσε απο την βουνοπλαγιά που ήταν και μετακόμισε κοντά στο Γηροκομείο. Παραγγέλνετε απαραιτήτως spring rolls, won ton με κρέας, ρύζι ή noodles με λαχανικά και πάπια Πεκίνου. Από κοτόπουλα πάντα μου θυμίζουν τι παίρνω, έχουν και αυτές τις ωραίες γαρίδες που ανοίγουν σαν βεντάλια (αυτές νομίζω οτι τις παίρνω Σατάυ). Μην παραλέιψετε να δοκιμάσετε κινέζικη μπύρα και τηγανιτές μπανάνες.

Τσεκ: Κοσμηματοπωλείο στην οδό Λαρίσης, ο πάνω όροφος εργαστήριο. Θα βρείτε πρωτότυπους σταυρούς αν έχετε σκοπό να γίνετε πνευματικοί γονείς κάποιου παιδιού, αλλιώς θα το επισκεφτείτε για τα μανικετόκουμπα, τα σκουλαρίκια και τα δαχτυλίδια του, εμπνευσμένα από οργανικές φόρμες. Δουλεύει αποκλειστικά χρυσό και ασήμι, οπότε συγκριτικά οι τιμές του είναι καλές, πρακτικά αποχαιρέτα το το 50άρικο που χάνεις. Τουλάχιστον θα πιάσει τόπο.

Viva Vida: Στον Δαναό έχει πάει για προβολή η μισή Αθήνα. Πόσοι όμως έχουν προσέξει το μαγαζί με ρούχα ακριβώς δίπλα? Στον πάνω όροφο έχει μόνο τσάντες και αξεσουάρ και δεν σου πολυγεμίζει το μάτι. Μετά κατεβαίνεις στο υπόγειο, Επιλεγμένα ρούχα από brands όπως το mutaki, μεσοφόρια, πουκαμίσες κλπ κλπ. Τιμές ανάλογα με το τι θέλετε.

Θερινά σινεμά με Domino's Pizza: Άλλος ένας λόγος για να αγαπήσεις αυτή τη γειτονιά. Το "Ανεσις" και η "Ελληνίδα" εκτός από τα κλασσικά ποπ κορν και νάτσος διαθέτουν και πίτσα. Το δε Άνεσις το τερμάτισε, με τις ξαπλώστρες στις μπροστινές σειρές και τα μοχίτο στο bar. Και ξαφνικά η Αθήνα το καλοκαίρι σταματάει να φαντάζει εφιαλτική.

Αθήναιον, Δαναός και Νιρβάνα: Κλασσικά και αγαπημένα. Το 90% των προβολών που έχω δει χειμώνα είναι στις αίθουσες αυτών των τριών σινεμά. Μετά ή ποτό ή κρέπα στο Ετουάλ.

F shop: Στην Φειδιππίδου. Η πολύ καινούργια μου ανακάλυψη. Μικροσκοπικό μαγαζάκι, χωρίς ταμπέλα, αλλά με ένα φόρεμα της Ιωάννας Κουρμπέλα να σου τραβάει το μάτι. Φέρνουν αποκλειστικά ελληνικά ρούχα, σε τιμές που ξεκινάνε από τα πολύ χαμηλά, για να φτάσουν στα επίπεδα της προαναφερθείσας σχεδιάστριας. Η ιδιοκτήτρια είναι και η ίδια σχεδιάστρια. Λάτρεψα μια μπορντώ ζακέτα που είχε μόνο 18 ευρώ καθώς και πολλά φορέματα τους. Γενικά έχουν λιτά και καλοραμμένα ρούχα που αξίζουν να επενδύσετε μέρος ή και όλη την αγοραστική σας δύναμη.

Τσίρος: Μπορώ να χαλαρώσω αρκετούς από τους ηθικούς φραγμούς μου για τα ατομικά του γαλακτομπούρεκα. Το πρωί σερβίρει και πίτες ενώ το τσουρέκι και η βασιλόπιτα του θα σας βγάλουν ασπροπρόσωπους σε εορταστικό κάλεσμα.

Τυρόψωμο και ελιόψωμο: από το πρατήριο Σεβαστουπόλεως και Κορινθίας. Τραγανό απέξω, με χοντρό αλάτι και μέσα αφράτο. Στο τυρόψωμο μπαίνει και λιαστή ντομάτα και είναι σαν φοκάτσια. Love.

Salamat: Πολυδιαφημισμένο και ξακουστό για τα φρέσκα εξωτικά του φρούτα. Θα βρείτε μάνγκο, παπάγια και λίτσι, ενώ θα ρωτήσετε και θα μάθετε και άλλα εξωτικά φρούτα. Από εκέι μπορείτε να προμηθευτείτε και άλλα εξειδικευμένα προιόντα, όπως panko, φύλλα sprin roll, ρύζι για σούσι κλπ κλπ.

La tienda: Όταν λέει ότι φέρνει προίόντα από όλο τον κόσμο το εννοεί. Μεγάλα σακιά jasmin rice στο ντεκόρ, μέσα noodles και ένα βαζάκι crunchy cookie butter να στοιχειώνει τον ύπνο μου.

Το καλύτερο προφιτερόλ της Αθήνας: Ανδριάς στην Σεβαστουπόλεως. Από ατομικό μέχρι μπωλ του fruit punch, το ίδιο φρέσκο κ αφράτο σε όποιο μέγεθος. Δεν είναι πολύ γλυκό, δεν έχει περίεργα υλικά μέσα, είναι άψογα εκτελεσμένη κλασική συνταγή. Και να παραμείνει έτσι.

Μαντινεία: Από το παντοπωλείο του θα προμηθευτείτε καλό τσίπουρο, κρασί και γαλακτοκομικά προιόντα. Έχει τα πάντα, μέχρι και αλεύρι ζέας. Ειδική μνεία στα ρυζόγαλα και τις κρέμες του, που μου θύμισαν το καφενείο της θείας μου στην Άνδρο. Επίσης σίγουρα θα πετύχετε κάποιο γλυκό ταψιού, συνήθως γαλακτομπούρεκο. Δοκιμάστε.

Καινάρι: Μικρό και χωμένο στην οδό Ξηρομέρου. Το ρακόμελο φτιάχνεται επιτόπου, αρκετές επιλογές στον κατάλογο, ρωτήστε όμως όπωσδήποτε για τα πιάτα ημέρας. Ένα κοτόπουλο κοκκινιστό που είχα φάει προ 18μήνου, ακόμα με κάνει να ξερογλείφομαι.

Το καλύτερο ψωμί του τοστ: Juliet στην Σεβαστουπόλεως. Επίσης έχει πολύ καλό ψωμί, μεγάλη ποικιλία γεύσεων σε μπατόν σαλέ και κρουτόν ενώ θα βρείτε και κουλουράκια και παξιμαδάκια.

on tour: Καστοριά- Πρέσπες

Το να πάω στις Πρέσπες ήταν όνειρο τουλάχιστον δεκαετίας. Δεν θυμάμαι που τις είχα δει για πρώτη φορά (ξέροντας με σε καμιά εκπομπή μαγειρικής μάλλον), αλλά το είχα αποφασίσει ότι θα πάω, έστω και με τα πόδια. Ευτυχώς η συγκυρία ήταν ευτυχής και όχι μόνο δεν πήγα ποδαράτη, αλλά ανακάλυψα και την Καστοριά, που μπορεί να μην είχα την ίδια λαχτάρα να την δω, αλλά ήταν μια πολύ πολύ ευχάριστη έκπληξη.

Πως θα πάτε: Η Καστοριά έχει αεροδρόμιο, θεωρητικά σε μια ώρα είσαστε εκεί. Πρακτικά το εισιτήριο κοστίζει γύρω στα 170 ευρώ, αλλά αν είναι λίγο βαρύ για την τσέπη σας έχετε τις εξής επιλογές:

α) ΚΤΕΛ Αθήνα Καστοριά, μόνο 7-8 ώρες ταξίδι, αλλά το πιο φτηνό από όλα

β) Αεροπλάνο μέχρι Θεσσαλονίκη και από κει ΚΤΕΛ. Αν βρείτε φτηνό εισιτήριο σε low cost είναι η ιδανική επιλογή, γιατί η απόσταση Καστοριά-Θεσσαλονίκη είναι 2 ώρες, οπότε δεν θα ταλαιπωρηθείτε πολύ ούτε εσείς ούτε η τσέπη σας

γ) Με δικό σας μέσο, κάνοντας road trip και το κομμάτι Γιάννενα- Καστοριά, το οποίο προϋποθέτει, χρόνο, διάθεση και αξιόπιστο αμάξι, και σας ζηλεύω ήδη.

Που θα μείνετε: Αν αποφασίσετε να μείνετε στην Καστοριά, προτείνω με το χέρι στην φωτιά το Kyknos De Luxe Hotel. 45 ευρώ το δίκλινο με πρωινό το οποίο περιλαμβάνει τα πάντα, πεντακάθαρα δωμάτια, μπουρνούζι, παντόφλες, οδοντόβουρτσα (!), κιτ με μπατονέτες και βαμβάκια, κόκκαλο για τα παπούτσια και μίνι σίδερο και σιδερώστρα ήταν μερικά από τα πράγματα που ανακαλύψαμε στο δωμάτιο και μας εξέπληξαν ευχάριστα. Αν αποφασίσετε να μείνετε εκτός Καστοριάς, προτείνω το Σιδηροχώρι που είναι αρκετά κοντά στην πόλη, αλλά έχει και φανταστική θέα. Είχα δει και μου είχαν γυαλίσει οι ξενώνες Nimbus και Ίασπις γιατί είναι πολύ προσεγμένοι και οι τιμές τους πολύ λογικές, αλλά τελικά επικράτησε ο Κύκνος.

Που θα φάτε: Στην πόλη της Καστοριάς έχετε πολλές επιλογές. Αυτό  που προτείνεται από ντόπιους, ταξιδιωτικούς οδηγούς, και πρώην φαντάρους που θήτευσαν στην Καστοριά, είναι "το στέκι της Παρέας", στην αρχή της πόλης. Αν σας αρέσουν το μοσχαράκι και οι μελιτζάνες αγνοείστε τα πάντα και πάρτε τον "ηγούμενο", αν δεν ανήκετε σε αυτήν την συνομοταξία, υπάρχουν πολλές επιλογές σε χοιρινό, κατσικάκι και ψητά της ώρας για να διαλέξετε. Είδα κι ένα πρόστυχο κοκκινιστό με χοντρό μακαρόνι να τριγυρίζει στα διπλανά τραπέζια, αλλά δεν άντεχα να φάω άλλο για να το δοκιμάσω. Από ορεκτικά έχει τεράστιες σαλάτες, εξαιρετική τυροκαυτερή που την φέρνει σε πήλινο και την βάζει στον φούρνο, μανιτάρια, σαγανάκια από διάφορα τυριά (που τα σερβίρει με αυγό τηγανητό και ντομάτα), μελιτζάνες και κολοκυθάκια. Έχει και εξαιρετικό χύμα ημίγλυκο κόκκινο κρασί, ενώ τα καραφάκια του τσίπουρου έρχονται σε ρόι λαδιού, για πιο εύκολο σερβίρισμα. Μας πρότειναν επίσης και το Αλλοτινό, την Παλιά Πόλη και το Βυζαντινό στην Λαδόκολλα, εγώ λιγουρευόμουν και τις μακαρονάδες του Ακάκιου, αλλά όλα αυτά θα τα δοκιμάσω σε επόμενη επίσκεψη. Αν πάτε στις Πρέσπες, θα φάτε στους Ψαράδες, στο τελευταίο μαγαζί στην παραλία, λέγεται η Συντροφιά, έχει και ξενώνα και παντοπωλείο και ένα δίδυμο αδερφάκι στον Άγιο Γερμανό, το Πρέσπειων. Έχει εξαιρετική θέα στην λίμνη, είναι ευγενέστατοι και εξυπηρετικοί και το τσίπουρο είναι δικό τους και είναι άνευ γλυκάνισου. Από φαγητό αν ο ουρανίσκος σας είναι περίεργος για νέες γεύσεις θα δοκιμάσετε γριβάδι ψητό και χέλι καπνιστό, αν είστε της πιο παραδοσιακής σχολής θα πάρετε τα εξαιρετικά μανιτάρια σουβλάκι, μελιτζανοσαλάτα και κάποιο κρεατικό της ώρας. Ειδική μνεία στις πίτες του, ειδικά στην μανιταρόπιτα. Λεπτή, τραγανή, με νόστιμη γέμιση και χωρίς πολλά λάδια. Φεύγοντας, θα πάρετε έγχρωμους ελέφαντες Πρεσπών από το παντοπωλείο τους, τσίπουρο και φυσικά πιπεριές Φλωρίνης. Εναλλακτικά (ή ακόμα καλύτερα, συμπληρωματικά) θα πάτε στα Ψαράδικα του Χάσου, στην Μικρολίμνη. Παρόλο που δεν πήγα εγώ, κάπου είχα δει την ιδιοκτήτρια να μαγειρεύει, 3-4 χρόνια πριν και ήθελα να σπάσω την οθόνη για να πάρω το πιάτο από τα χέρια της.

Που θα καφετίσετε: Εδώ τα καφέ προσφέρουν και ρακόμελο, τσίπουρο και μπύρες, οπότε απλά καθίστε και όπου σας βγάλει. Να πάτε στην Αυλή, όλοι εκθειάζουν τον χώρο και τα μεζεδάκια της, έχετε υπόψιν μόνο ότι κάθε Κυριακή είναι κλειστά. Άλλη πολύ καλή επιλογή είναι ο Ταξιδιάρης Γάτος, το τελευταίο μαγαζί της παραλίας, με τραπεζάκια σχεδόν πάνω στην λίμνη όταν το επιτρέπει ο καιρός. Πιο cozy, με περίεργα ροφήματα και σπιτικό ρακόμελο είναι η Σβούρα, η οποία ενδείκνυται για χαλάρωμα και τάβλι. Για πιο βραδυνές μπύρες, θα πάτε στο Περίπου και θα τις συνοδεύσετε με μεγάλη πιατέλα ορεκτικών.

Που θα ψωνίσετε: Όσο το προλαβαίνετε, θα πάτε στο DeΣigne, χωμένο μέσα σε ένα εμπορικό (ναι έχει και τέτοια η Καστοριά, αμέ). Χειροποίητα ασημένια κοσμήματα και custom made παραγγελίες, σε τιμές απλά αστείες. Έπαθα και απίστευτο flash back γιατί είχε και εκείνα τα γυάλινα/πλαστικά πολύχρωμα δαχτυλιδάκια που ήταν πολύ της μόδας όσο ήμουν στο δημοτικό. Για γούνες ρωτήστε κάποιον άλλο, εμείς εδώ είμαστε οικολόγοι.

Που θα βολτάρετε: Η επιβεβλημένη βόλτα με όποιο μέσο σας επιτρέψει ο καιρός, είναι ο γύρος της παραλίμνιας Καστοριάς. 7 χιλιόμετρα περίπατος χαζεύοντας πάπιες, κύκνους και πελεκάνους. Και fit Καστοριανούς να πάνε για τρέξιμο. Θα χαθείτε επίσης στα στενά της πόλης χαζεύοντας τα αρχοντικά, τις άπειρες εκκλησίες και σε κάποια από αυτές θα ανακαλύψετε και τον τάφο του Παύλου Μελά. Θα ανεβείτε να χαζέψετε την θέα από τον  Προφήτη Ηλία και τον Άγιο Αθανάσιο. Με το αμάξι θα πάτε στο Σιδηροχώρι που έχει πανοραμική θέα στην πόλη. Θα κάνετε και τον γύρο της λίμνης, όσο σας το επιτρέπει ο δρόμος δηλαδή. Θα περάσετε από το Δισπηλιό, όπου βρίσκεται και ένας από τους αρχαιότερους λημναίους οικισμούς της Ευρώπης, θα πάτε στο Νόστιμο, στο Παλαιολιθικό Δάσος και στην σπηλιά του Δράκου. Στον δρόμο για τις Πρέσπες θα περάσετε από το χωριό Παύλος Μελάς, που ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του και έχει και το ομώνυμο μουσείο, από το χωριό Γάβρος που καταστράφηκε ολοσχερώς από τους Napalm του Εμφυλίου και στέκει ακόμα μισοχαλασμένο και έρημο καθώς και από το χωριό Άγιος Γερμανός όπου θα δείτε και το καλά διατηρημένο εκκλησάκι του. Φτάνοντας στις Πρέσπες θα περάσετε μέσω της πεζογέφυρας στον Άγιο Αχίλλειο, ερημωμένο πια νησάκι με άπειρες εκκλησίες ιστορικού και αρχιτεκτονικού ενδιαφέροντος. Τελευταία στάση οι Ψαράδες, το μοναδικό ελληνικό χωριό πάνω στις Πρέσπες, όπου μπορείτε να πάτε και με καραβάκι βόλτα στην λίμνη (μέχρι τα δικά μας σύνορα τουλάχιστον). Σε όλη την διαδρομή υπάρχουν πλατώματα για να σταματήσετε να θαυμάσετε/φωτογραφήσετε το τοπίο, που δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι είναι ελληνικό, ενώ αν σας ενδιαφέρει το bird watching (ο Θεός ξέρει γιατί) υπάρχουν και κατάλληλες υποδομές και για αυτό.

Γειτονιές της Αθήνας part 2: Κουκάκι

Μία από τις 3 ανερχόμενες περιοχές της Αθήνας, ζούσε στην σκιά της Πλάκας και του Μοναστηρακίου μέχρι να ανοίξει το Μουσείο της Ακρόπολης, αλλά τα τελευταία χρόνια αναπτύσσει έναν ιστό καταστημάτων, εστιατορίων, καφέ και μπαρ, τα οποία δεν είναι τουριστικά (αλλά είναι ενδιαφέροντα για τον εναλλακτικό τουρίστα), κρατάνε σε γενικές γραμμές τον χαρακτήρα της περιοχής και σέβονται και υποστηρίζουν την «γειτονιά», που στην Αθήνα τείνει να εκλείψει ως έννοια.

Τα trivia: Η περιοχή Μακρυγιάννη πήρε το όνομα της από τον γνωστό ήρωα της επαναστάσεως…που μετά λέγεται ότι διέπρεψε ως τοκογλύφος και η συνοικία ήταν ολωσδιόλου δική του. Η ευρύτερη περιοχή του Κουκακίου πήρε το όνομα της από την βιοτεχνία κρεβατιών του Κουκάκη που λειτουργούσε προπολεμικά στο ύψος του Φιξ.

Τα βασικά: Οι κύριοι άξονες στους οποίους θα κινηθείτε στο Κουκάκι είναι 3. Οι πεζόδρομοι Γ. Ολυμπίου και Δράκου και ο κεντρικός της Βεΐκου που τους τέμνει.

Που θα φάτε: Αν θέλετε κάτι πιο προσεγμένο και formal αλλά όχι και Διόνυσο, θα πάτε στο Μάνη Μάνη, Υπέροχο νεοκλασικό, ωραίο φαγητό, λογικές τιμές και άψογο service. Αν θέλετε να φάτε burger θα πάτε στο Tiki, σχεδόν απέναντι. Ωραίο μαγαζί, μάζευε κόσμο πριν γίνει η Βεΐκου mainstream, λειτουργεί και ως bar-ακι με καλά Live, αλλά απογευματάκι με λιακάδα όξω και ένα burger συγκινεί πολύ περισσότερο την υποφαινόμενη κοιλιόδουλη. Μεζεδάκια στην «Σβούρα» στον πεζόδρομο της Ολυμπίου.. Από τα μαγαζιά που δεν φωνάζουν (δηλαδή έχουν κάτι να πουν), μικρό συμπαθητικό και για καφέ άλλα και για κάνα ρακόμελο. Δοκιμασμένο και χορταστικό και το Mystic Pizza με φοβερές πίτσες και μακαρονάδες από αλεύρι κάναβης. Αν βρείτε να κάτσετε, θα φάτε καλά και φτηνά στο συνεταιριστικό Ποτάμι στο τέρμα της Ολυμπίου, ενώ το ολοκαίνουργιο Μπελ Ρεϋ σχεδόν δίπλα ευελπιστεί εκτός από ποτά να σερβίρει και το κατιτίς του. Επιφυλάσσομαι, κριτική μόλις οριστικοποιηθεί το μενού. Η Αυλή είναι διάσημη για την τοστάδα της, αλλά είναι πολύβουη και φασαριόζικη ώρες-ώρες, την προτιμώ καθημερινές. Στο μέγα ερώτημα «που τρώνε σουβλάκι οι μόνιμοι κάτοικοι» μου απάντησαν στον Καλύβα, αλλά δεν έχω προλάβει ακόμα να διαμορφώσω άποψη.

Που θα πιείτε καφέ/μπύρες/κρασί: Είναι αυτή η μεσοβέζικη κατάσταση που πολύ κόσμο τον βολεύει, γιατί ξεκινάει με τον ένα και καταλήγει στο άλλο - εμένα όχι γιατί κάπου ανάμεσα στον καφέ και στη μπύρα μεσολαβεί ένα βόδι που πρέπει να φάω. Για χαλαρό ποτό/καφέ λοιπόν, μου άρεσαν πάρα πολύ ο Μπαμπάς (το οποίο με χαρά ανακάλυψα ότι έχει και φαγητό, το Συγκρουόμενο και ο "Monsieur Barbu" που δημιουργούν μια πιο ήσυχη και συμπαθητική γωνία, στην οδό Φαλήρου. Φυσικά θα πάτε στην Pulp για φτηνές τσέχικες μπύρες (και πολύ κάπνα). Για πιο εκλεπτυσμένους ουρανίσκους υπάρχει το άκρως ενδιαφέρον Wine Point, από τα πρώτα wine bars της Αθήνας παρακαλώ! Αν περάσετε από κει πρωί, θα επισκεφθείτε το «Μαμά Ψωμί», που εκτός από το προφανές προσφέρει πίτες, μάφιν και λοιπές λιχουδιές, για να πάρετε στο χέρι και να βολτάρετε.

Που θα ψωνίσετε: Το πιο ύπουλο μέρος για αγορές. Για αρχή θα πάτε να χαζέψετε στην γκαλερί της κυρίας Μαρνέρη, όπου υπάρχουν συλλογές εικαστικού χειροποίητου κοσμήματος, με πολύ εντυπωσιακά κομμάτια, τα οποία φυσικά είναι προς πώληση και απευθύνονται σε όλα τα βαλάντια. Το ακριβώς επόμενο μαγαζί στην οδό Λεμπέση είναι το Skoomoky το οποίο εκτός από σαπούνια με φελτ έχει και κάτι φανταστικά ξύλινα μπολ που μοιάζουν με βάση σβούρας (θέλω να τα πάρω όλα!). Λίγο πιο κάτω είναι το Artshot το οποίο επίσης ενδείκνυται για χάζεμα . Πάνω στην Βεΐκου υπάρχουν το «ψιτ!», και το Sous Sol σε απόσταση αναπνοής μεταξύ τους, όμορφα, φωτεινά και φροντισμένα στα οποία θα βρείτε χειροποίητα κοσμήματα, σαπούνια, lip balm, κούπες και λοιπά τζουρτζουλίδια, ιδανικά για δώρα. Ειδικά στο Sous Sol θα βρείτε μοναδικά δικά τους έπιπλα και τον Μέλιο, το πιο γλυκό οικόσιτο σκυλάκι της περιοχής. Αρκετά πιο κάτω βρίσκεται το Tintinnabulum το οποίο επεκτείνεται και δίπλα, με ωραία χειροποίητα σημειωματάρια, παλιές καρτ ποστάλ και κεριά μέσα σε παλιά φλιτζανάκια. Το αμέσως προηγούμενο μαγαζί (που η μνήμη μου έχει διαγράψει το όνομά του), έχει τις πιο ωραίες χειροποίητες κορνίζες που έχω δει (κι έχω ερωτευτεί μια κατακόκκινη, αχαχ). Μην ξεχάσετε να αγοράσετε κάτι από το shοp της Action Aid. Για ρούχα θα δείτε στην Φαλήρου και στην Βείκου σε μαγαζάκια μικρά με ρούχα συμπαθέστατα, αλλά όχι επώνυμα.

Ειδική μνεία: Στα κτήρια, σε μικρά πεζοδρομάκια και στις παλιές ταμπέλες του Ε.Β.Ε. Κουκακίου που δεν άντεξα, τις φωτογράφισα και σας τις παραθέτω.

on tour: Βυτίνα

Η Βυτίνα δεν είναι τόπος δικής μου καταγωγής, είναι όμως τόπος πολύ οικείος για πολλούς οικείους μου. Η σχέση μας ξεκίνησε πριν μια δεκαετία περίπου και από τότε γυρνάω σε αυτήν με γεωμετρική πρόοδο. Το καλοκαίρι γιατί βρίσκω λίγη δροσιά μόλις 2 ώρες μακριά από την Αθήνα και το χειμώνα γιατί βρίσκω θαλπωρή κοντά (σχεδόν μέσα) σε 1 τζάκι. Νομίζω ότι είναι πανέμορφη, ίσως πάλι να μην είμαι αντικειμενική.

Που θα μείνετε: Ανάλογα με το βαλάντιο σας, έχω να προτείνω το Arcadia Resort, το Vytina House, το Art Mainalon Hotel, το Αρχοντικό Νικολόπουλου και την Αίγλη (με φθίνουσα τιμή διανυκτέρευσης). Τα πρώτα 2 είναι λίγο έξω από το χωριό με θέα και πράσινο, η Αίγλη σε απόσταση αναπνοής από την πλατεία, το Art Mainalon μέσα στην πλατεία και το αρχοντικό Νικολόπουλου κάπου μέσα στον οικισμό.

Που θα φάτε: Στα Κόκκινα Πιθάρια. Έχει ένα φανταστικό ορεκτικό με γλυκοκαυτερή σάλτσα, αγριογούρουνο με μανιτάρια, πάπια με καραμελωμένα μήλα και για όσους είναι παραδοσιακοί τύποι έχει κόκορα με χυλοπίτες, μοσχαράκι κοκκινιστό, παστίτσιο, γεμιστά και γκιούλμπασι. Οι μερίδες του είναι ικανοποιητικές προς τεράστιες, το μαγαζί πεντακάθαρο και το banofee για επιδόρπιο μπορεί να σας στείλει ευτυχισμένους για τον βαρύ ύπνο που ακολουθεί κάθε γαστριμαργικό όργιο. Του ίδιου ιδιοκτήτη είναι και το διπλανό μαγαζί, τα Αηδόνια, το οποίο προσανατολίζεται περισσότερο σε ψητά της ώρας. Θα φάτε πολύ τίμιο και ευμεγέθες σουβλάκι, ενώ μερικές φορές βάζει και κοντοσούβλι. Για τσίπουρα και μεζεδάκια θα πάτε στο Τσιπουράδικο που είναι λίγο πιο κάτω αριστερά. Εξαιρετικό τυροπιτάρι, ομελέτες, λουκάνικα και μοσχαράκι με λαζάνια θα συνοδεύσουν ό,τι πίνετε. Περνώντας είδα και ένα πολύ ενδιαφέρον κριθαρώτο μανιταριών στους Δειπνοσοφιστές, το εστιατόριο του Art Mainalon, αλλά δεν έτυχε να το δοκιμάσω. Ακόμα.

Που θα βολτάρετε: Αν είναι ανοιχτό το χιονοδρομικό θα πάτε μια βόλτα από κει έστω και για καφέ γιατί η διαδρομή και η θέα αξίζουν τον κόπο. Κοντινή και γραφική είναι η Αλωνίσταινα, το χωριό της μητέρας του Κολοκοτρώνη. Εκεί, στο εστιατόριο Κατάλπεις το οποίο πια ανοίγει μετά το απόγευμα έχω φάει το καλύτερο γλυκό καρυδάκι ever (μετά της θείας μου). Στο καφέ-τσιπουράδικο λίγο πιο κάτω ακολουθούν την ίδια τακτική με τον Βόλο, ρωτάνε μόνο τι θα πιείς, τα συνοδευτικά είναι προκαθορισμένα (και άπειρα και συμπεριλαμβάνονται στην τιμή του τσίπουρου μάλλον, γιατί δώσαμε 5,5 ευρώ έκαστος). Παραδοσιακό καφέ σε πλατεία κάτω από πλάτανο έχω πιεί στα Μαγούλιανα καλοκαίρι, με απεριόριστη δροσιά και θέα, αφού είναι το ορεινότερο χωριό της Πελοποννήσου. Πολύ κοντά είναι επίσης και η Δημητσάνα, η μπαρουταποθήκη του Έθνους, όπου θα επισκεφτείτε το σπίτι του Γρηγορίου του Ε’, θα θαυμάσετε τους χάλκινους τρούλους των εκκλησιών και θα χαθείτε στα σοκάκια με τα πέτρινα αρχοντικά και τα ξύλινα μπαλκόνια. Αν είστε γλυκατζήδες θα πάρετε Κοπεγχάγη (χρόνια είχα και να την ακούσω και να την φάω) ή κάποιο άλλο γλυκό ταψιού από το ζαχαροπλαστείο που είναι πάνω στον κεντρικό δρόμο. Εάν θέλετε να συνεχίσετε την βόλτα σας θα πάτε στην Στεμνίτσα, η οποία έχει μακρά παράδοση στην αργυροχρυσοχοΐα που συνεχίζεται ακόμη και σήμερα, αφού υπάρχει επαγγελματική σχολή ακόμα και σήμερα. Θα φάτε γλυκό στην πλατεία (παραδοσιακά μυγδαλάτα), θα θαυμάσετε τις καμάρες στα σοκάκια και θα ενισχύσετε τα εργαστήρια (αρχίζω να καταλαβαίνω γιατί δεν με άφηναν να κατέβω από το αμάξι). Εναλλακτικά θα κατευθυνθείτε προς τα Λαγκάδια, κεφαλοχώρι που τώρα γίνεται ευρέως γνωστό τουριστικά. Με θέα το φαράγγι του Λούσιου, επιβλητικά πέτρινα κτήρια και μεγάλη πλατεία. Εκεί θα φάτε στον Μανιάτη κατσικάκι, χοιρινό με κάστανα ή κόκορα με μακαρόνια. Για καφέ, αν έχετε πάει χειμώνα θα πάτε στον πλάτανο και θα συνοδεύεστε το ρόφημα σας με σοκολατόπιτα (έχει και καρύδα, παρακαλώ πολύ) ενώ αν έχετε πάει καλοκαίρι είτε στο roof garden του ξενοδοχείου του Μανιάτη είτε σε κάποιο καφέ της πλατείας.

Τι θα αγοράσετε: Εκτός από κοσμήματα από την Στεμνίτσα θα αγοράσετε και μέλι ελάτης (βανίλια) εάν βρείτε, τσίπουρο, παραδοσιακά ζυμαρικά και τυριά από τον Τσατσουλή στην Βυτίνα.

on tour:Βουδαπέστη

Πολλοί την παρομοιάζουν με το Παρίσι. Όντως μοιάζουν πολύ, αλλά η Βουδαπέστη παρόλο που δεν έχει Πύργο του Άιφελ, Μονμάρτρη και Cartier Latin, κερδίζει στα σημεία. Πολύ καθαρή, πολύ φθηνή και πολύ φιλική προς τους τουρίστες, σε γοητεύει με το που θα περάσεις την βιομηχανική της ζώνη. Πανέμορφα κτήρια, μεγάλα πεζοδρόμια, πλατείες και πάρκα, πολλές γέφυρες, αμέτρητα παγωτατζίδικα, μουσεία, μνημεία και αγάλματα με πολλή δόση χιούμορ σε κερδίζουν αυτόματα. Αυτός είναι ο πιο πλήρης οδηγός που μπορούσα να συντάξω σε 12 μέρες…Μάλλον ακολουθεί και part II σε μερικούς μήνες.

Τι θα δεις: Πάρε τα πιο ίσια και τα πιο άνετα παπούτσια που έχεις, βούτα και μια φωτογραφική μηχανή και ξαμολήσου. Από την πλευρά της Πέστης θα πας στο Κοινοβούλιο, το οποίο είναι επισκέψιμο μόνο με ξεναγό και μόνο συγκεκριμένες ώρες, αλλά θα ανακαλύψεις ότι το στέμμα τους είναι δώρο από Βυζαντινό βασιλιά, θα θαυμάσεις τον διάκοσμο και θα μάθεις γιατί οι Ούγγροι έχουν ένα φετιχισμό με το 96. Επόμενη στάση είναι η Basilica, το μοναδικό ίσως πιο ψηλό κτήριο από το Κοινοβούλιο. Θα δεις την Μαύρη Παναγία, θα θαυμάσεις το εσωτερικό του Ναού και θα ανέβεις και πάνω για να δεις πανοραμικά όλη την πόλη. Θα πας επίσης και στο Μέγαρο Μουσικής τους, θα ανέβεις στο Ζιγκουράτ, θα μπεις στον λαβύρινθο με τους θάμνους και θα πας και στην δίπλα πλατεία την οποία έχουν κάνει σαν πλώρη καραβιού και θα σαχλαμαρίσεις ασύστολα τόσο αναπαριστώντας την κλασική σκηνή του Τιτανικού, όσο κάνοντας βλακείες με τα γύρω αγάλματα. Επίσης θα επισκεφτείς το Μουσείο Εφαρμοσμένων Τεχνών και την Συναγωγή, θα κόψεις βόλτες στην Εβραϊκή Συνοικία και θα δεις και την όπερα. Ανάμεσα στην Βούδα και στην Πέστη βρίσκεται το Margaret island, όπου θα πας είτε για πικ νικ, είτε για να νοικιάσεις όποια ποδοκίνητη χαζομάρα σου κάνει κέφι για να το γυρίσεις ολόκληρο. Επίσης θα χαζέψεις το show με το σιντριβάνι. Από την πλευρά της Βούδας θα πας στο Gellert Hill, και να το λέει η καρδιά σου στην Citadella, θα πας να ξεποδαριαστείς την Παλιά Πόλη όπου θα επισκεφτείς και τον Λαβύρινθο, την φυλακή στην οποία ήταν φυλακισμένος ο Κόμης Δράκουλας για μια 12ετία, το Fisherman’s Bastion και την εκκλησία του st. Matthias.

Που θα ψωνίσεις: Αν πετύχεις την WAMP θα σου έλεγα να πας κατ ευθείαν εκεί και να κάνεις μια αρκετά καλή κατάθεση. Είναι ένα event στο οποίο πάνε μαγαζιά αλλά και designers και πουλάνε τα πράγματα τους μία ή δύο Κυριακές τον μήνα. Κατά τα άλλα πολύ φθηνό και χαριτωμένο είναι το alapdarab, καθόλου φτηνό αλλά με πολύ ιδιαίτερα ρούχα είναι το bejuska, πολύ ωραία ρούχα και πολύ προσιτά για designer έχει η Marianna Herrhofer, ενώ για πολύ φθηνά και ωραία κοσμήματα θα πας στην Zituccia κοντά στο Κοινοβούλιο. Στην Αγορά θα πας για πάπρικες, φλιτζάνια, value for money δερμάτινες τσάντες και σακίδια, καθώς και για τις ξύλινες μπιζουτιέρες που δεν ανοίγουν με κανέναν εμφανή τρόπο. Μαγνητάκια αξίζει να αγοράσεις από κάποιον designer (wamp) γιατί τα συμβατικά μαγαζιά τα έχουν ΠΑΝΑΚΡΙΒΑ και δεν είναι και πρωτότυπα. Δεν θα φύγεις επίσης χωρίς tokaji και «αίμα του ταύρου» στην βαλίτσα σου. Από τα περίφημα παλιατζίδικα τους ξεχώρισα το ολοκαίνουργιο Szimpla. Υπόγειο, πανέμορφο, με γυαλικά, πλεχτά πουφ, παλιούς καθρέφτες, δοκιμαστικούς σωλήνες (!) και παλιά ξύλινα gadgets για να κάνεις μπορντούρες στον τοίχο(τα τελευταία δυστυχώς μόνο προς ενοικίαση).

Πού θα φας: Στο δρόμο για κάτι φθηνό και νόστιμο θα πας στο eat the street στην Vamhaz korut για την πιο νόστιμη και φθηνή σούπα. Κάθε μέρα φτιάχνουν 4-5 σούπες τις οποίες γράφουν στα παράθυρα του μαγαζιού και τις πουλάνε περίπου στο 1,5 ευρώ. Στην ίδια λογική έχουν στήσει και λίγο παρακάτω το eat the street pasta στο οποίο πουλάνε μακαρονάδες για το ευτελές ποσό των 2,5 ευρώ περίπου. Επίσης του δρόμου, αλλά όχι κακόφημο, είναι το Zinc, μπεργκεράδικο-καντίνα, σε πολύ καλή περιοχή, πάντα με κόσμο και με θανατηφόρες πατάτες. Σε μια κάθετο της Vaci (από την πλευρά της Πέστης) θα βρείτε και ένα χασάπικο/εστιατόριο. Μαρινάρουν σε διαφορετικές μαρινάδες κοτόπουλο, χοιρινό και αν δεν απατώμαι και μοσχάρι, διαλέγεις, στο ψήνουν εκείνη την ώρα και για να ψηθεί πιο σωστά το πατικώνουν με παλιό σίδερο(αυτό της γιαγιάς με τα κάρβουνα) και διαλέγεις συνοδευτικά και σάλτσες. Σύνολο 5-7 ευρώ.  Για να φάτε πιο άνετα την μακαρονάδα σας και να δώσετε κάτι τύπου 5-7 ευρώ, θα πάτε στο Vapiano όπου φτιάχνουν επιτόπου την μακαρονάδα που θα τους ζητήσετε και εσείς φεύγετε με το δισκάκι σας και ψάχνετε να βρείτε τραπέζι να κάτσετε. Το ωραιότερο chicken paprikash το έχει στο For Sale. Οι μερίδες είναι τεράστιες, το προσωπικό ευγενέστατο και έχει και ένα υπερτεράστιο μπολ φιστίκια σε κάθε τραπέζι για να σας κόψει την πείνα μέχρι να έρθει το κυρίως. Στο τέλος γράψτε κι εσείς ένα σημειωματάκι και κολλήστε το στον τοίχο μαζί με τα τόσα άλλα που το έχουν επενδύσει εσωτερικά στην κυριολεξία. Εξαιρετικό φαγητό σε ένα πιο luxurious περιβάλλον έχει το Chefs Café με ευγενέστατους παλιάς κοπής σερβιτόρους που τραβάνε καρέκλες, βοηθάνε να φορέσεις παλτά και σε πιάνουν από το χέρι να κατέβει το ένα και μοναδικό σκαλάκι τους. Το αγαπημένο μου εστιατόριο στην Βουδαπέστη όμως ήταν το Dzungel. Θα διαλέξετε αν θα καθίσετε στην αίθουσα των πειρατών, του ωκεανού, της ζούγκλας ή της Σαχάρας και θα διαλέξετε φαγητά τα οποία είναι εμπνευσμένα από τα αντίστοιχα φυσικά τοπία. Αν θέλετε να παραγγείλετε κατάλογο φαγητού στα ελληνικά (!) και να δείτε live show μονομαχίας θα πάτε στον Λανσελότο.

Που θα πιείτε καφέ/χυμό/τσάι/ένα ρόφημα βρε αδερφέ: Ξεκινάω από το αγαπημένο μου, το οποίο όμως λειτουργεί μόνο από την άνοιξη και μετά, το καφέ στην Magyar utca, στην γωνία ενός πανέμορφου κηπάκου, το οποίο σερβίρει ωραία λεμονάδα, κατιτίς ελαφρύ για φαγητό και το βράδυ κρασιά, σαγκρίες και cocktails. Για πρωινό θα πάτε στο Mozaic, έχει τσάγια, κέικ, γλυκά και English και American breakfast σε έναν πολύ ζεν χώρο (στον πάνω όροφο), όπου μπορείς να κάτσεις σε μαξιλάρες και να ρεμβάζεις επ’ άπειρον. Για γλυκό και καφέ σε τραπεζάκι έξω θα πάτε στο Bluebird Café, όπου θα δοκιμάσετε μια από τις ωραιότερες τούρτες red velvet, ενώ για πιο μυσταγωγική και ήρεμη κατάσταση θα πάτε στο 1000 teas. Απέναντι από το Κοινοβούλιο άνοιξε μόλις ένα καφέ-ανθοπωλείο,  (!?!) το οποίο έχει συμπαθητικά πράγματα, αλλά και τεράστια τζαμαρία από την οποία χαζεύεις έξω τον κόσμο για ώρες.

Που θα πιείτε: Φυσικά σε κάποιο ruin bar. Το πιο γνωστό είναι το Szimpla, το οποίο είναι τεράστιο, σχεδόν χαοτικό, αλλά η μουσική δεν βαράει και το cocktail είναι πάμφθηνο. Πολύ ωραίο και με πολύ φθηνή σαγκρία είναι και το Szatyor από την πλευρά της Βούδας το οποίο έχει και φαγητό. Πολύ ωραίο μου φάνηκε αλλά δεν κάτσαμε και το Cirkusz, το οποίο είχε και ενδιαφέροντα κατάλογο φαγητού σε πολύ καλές τιμές.

Τι άλλο θα κάνετε: Θα πάτε να μουλιάσετε στα λουτρά. Θα φάτε από τον δρόμο  kurtos kalacs (τσουρεκοειδές παραδοσιακό τους), θα φάτε παγωτό από την Fragola,  θα κάνετε παραδουνάβια ποδηλατάδα και δεν θα μάθετε γρι ουγγρικά.

on tour: Λέρος

Ένας συνοπτικός οδηγός για το τι θα κάνετε στην Μάλτα του Αιγαίου.

1) Θα ηρεμήσετε. Θέλετε δεν θέλετε. Έτσι κι αλλιώς σχεδόν από όπου σταθείς βλέπεις θάλασσα.

2) Θα ανεβείτε στο Κάστρο και μετά θα πάτε στον προφήτη Ηλία να δείτε πως ένα βλήμα (με την κυριολεκτική εννοια του όρου) γίνεται καμπάνα.

3)Θα πάτε στην Αγιά Κιουρά και θα δείτε την εκκλησία που έφτιαξαν και εικονογράφησαν οι πολιτικοί κρατούμενοι με προτροπή του Μανώλη Γλέζου. Μετά θα πάτε να βουτήξετε στην παραλία ακριβώς από κάτω.

4)Θα πάτε σε 2 ακόμα εκκλησάκια. την Παναγία την Καβουράδαινα και τον Άγιο Ισίδωρο (το εκκλησάκι που συνδέεται με το νησί με μια μακριά στενή τσιμεντένια λωρίδα και πάντα νομίζατε ότι είναι κάπου στις Κυκλάδες)

5)Θα επισκεφτείτε την στοά που έγινε μουσείο για την μάχη της Λέρου. Όσο πρέπει creepy, όσο πρέπει φοβιστικό, καθίστε να δείτε και το βιντεάκι στο τέλος (προσοχή τα πνιχτά γέλια ακούγονται και όχι δεν είναι αυτός που μιλάει ο Κώστας Πρέκας).

6)Θα πάτε στο Ράδιο για να δείτε ζωφραφισμένα στους τοίχους χιτλερικά σύμβολα (αυτό με τον αετό και την σβάστιγκα ακόμα το βλέπω στον ύπνο μου).

7)Θα λιώσετε στο Zephyros beach bar στα 2 λισκάρια (αν καβατζώσετε και αιώρα δίπλα από το κύμα δεν σας χωνεύω ήδη).

8)Θα θαυμάσετε την αρχιτεκτονική στο Λακκί με τα στρογγυλεμένα κτήρια και τους προκλητικά για νησί ρυμοτομημένους και φαρδείς δρόμους.

9)θα φάτε λέρικη τυρόπιτα και πουγκάκια από το Παραδοσιακόν.

10)Θα χαζέψετε τα αρχοντικά και θα χαθείτε στα στενάκια της πόλης που έτσι κι αλλιώς δεν έχει διακριτούς οικισμούς.

Μετα τον Must δεκάλογο ας πάμε σε κάτι πιο πρακτικό.

Που θα φάτε: Στο cult σουβλατζίδικο "Υπάρχω" κοντά στο δημαρχείο, το οποίο φυσικά και παίζει εκτός από Στελλάρα και Στράτο Διονυσίου και Μανώλη Αγγελόπουλο και όλους τους μεγάλους λαϊκούς βάρδους εκείνης της γενιάς. Τα τραπεζάκια απέναντι φυσικά και έχουν πλαστική λευκή καρέκλα. Σουβλάκι τίμιο, service παραδοσιακό ελληνικό (με το πάσο μας). Γαριδομακαρονάδα στο Πέτρινο στο Λακκί. Η μία χοταίνει άνετα δύο άτομα, με λευκή σάλτσα και μανιτάρια και τεράστιες φρέσκιες γαρίδες. Συγκαταλέγεται στις 3 κορυφαίες γαριδομακαρονάδες που έχω φάει και ακόμα και τώρα που γράφω μου προκαλεί σιελόρροια. Τονοσαλάτα όπωσδήποτε στον Τζούμα (με μπόλικο ψωμί) και ότι άλλο θέλετε. Το κύμα σκάει δίπλα στα πόδια σας και χαζεύετε τα βαρκάκια που πηγαινοέρχονται. Βρίσκεται στο Παντέλι όπου επίσης βρίσκεται και το καφενείο με πολύ καλό φαί και πολύ νορμάλ τιμές (αλλά το καφενείο είναι πανω στον δρόμο, δν βλέπει θάλασσα). Εξαιρετικοί ψαρομεζέδες, μικρό και συμμαζεμένο μαγαζί, αλλά καλοκαίρι πρέπει να κάνετε κράτηση (και να το πετύχετε και ανοιχτό). Για μεσημεριανό κλαμπ, μακαρονοσαλάτα ή σαλάτα με κοτόπουλο στο Zephyros. Από την Λέρο μπορείτε να περάσετε και στην βραχονησίδα Αρχάγγελος, όπου έχει ανοίξει η ταβέρνα Στίγμα. Η μεταφορά είναι δωρεάν, αλλά πρέπει να συνεννοηθείτε με την ταβέρνα για να κάνετε και κράτηση. Εκεί θα φάτε εξαιρετικό τηγανητό χταπόδι, πιπεριές Φλωρίνης γεμιστές με φέτα και αν είστε τυχεροί δικό τους χειροποίητο κοντοσούβλι.

Που θα πλατσουρίσετε: Δέν ξέρω αν το παμε, στα Δυο Λισκάρια...Έκτος από αυτό η Αγια Κιουρά, τα Κόκκινα, Ο Μπλεφούτης, η Γούρνα, Ο Βρομόλιθος και τα Άλιντα είναι καλές παραλίες. Από τα Λισκάρια μπορείτε να περάσετε με βαρκάκι στον Κρυφό (είναι δωρεάν και την έχει βάλει το τελευταίο εστιατόριο στην σειρά, θα συνεννοηθείτε εκεί), ωραία παραλία με γαλαζοπράσινα νερά, από τις ελάχιστες που δεν είχαν τσιμεντώσει οι Ιταλοί στον Β παγκόσμιο Πόλεμο και διαθέτει ομπρέλες, ξαπλώστρες και beach bar που προσφέρει και μεσημεριανό.

Που θα πιείτε: Στην Αγία Μαρίνα στον Μύλο cocktails με θέα  την θάλασσα, τον μύλο που είναι κυριολεκτικά βουτηγμένος μέσα στην θάλασσα και περιμετρικά όλο το νησί φωτισμένο. Χαλαρή μουσική και ωραία διακόσμηση. Κάτω λειτουργεί και hip εστιατόριο. Στα Άλιντα στο Νέμεσις του "ιθαγενή" Δημήτρη ο οποίος φτιάχνει cocktail με το ψαγμένο pisang ambon το καλοκαίρι και καλό ρακόμελο το χειμώνα. Φημισμένος για τα παρελκόμενα που φέρνει μαζί με το ποτό. Στο Σαβάνα στο Παντέλι. Χτιστες πεζούλες με φλοκάτες και μαξιλάρες, καθαρά δυνατά ποτά, χαλαρή μουσική, έχει όλες τις προδιαγραφές για να πας να ζητήσεις από τον ιδιοκτήτη να σε υιοθετήσει ή εστω να σε αφήσει να μείνεις εκεί για πάντα. Αν θέλετε κάτι ήσυχο με θέα θάλασσα θα πάτε στο Lime. Συμπαθητικά cocktail, αναπαυτικές μαξιλάρες και καναπέδες και χαλαρή μουσική. Από το 2014 είναι ανοιχτό και το View, ένας από τους Μύλους που βλέπετε στην σειρά σε παλιές τουριστικές καρτ ποστάλ. Ωραία θέα, προσεγμένη αυλή, νορμάλ τιμές και έχει και κάτι να τσιμπήσετε αμα θέλετε. Ιδανικό και για καφέ το πρωί. After είναι το Μελτέμι στην Αγία Μαρίνα, εκεί ο κόσμος χορευει (!?) μεχρι αργά.

Από που θα αγοράσετε τζουρτζουλίδια: Από το Λέρικο, από την Αγία Μαρίνα (το μαγαζί), στην Φεγγαρόπετρα και απο ένα άλλο που δεν θυμάμαι το όνομα του και δεν είναι και σε κεντρικό δρόμο (καλά τα κατάφερα), βολτάροντας θα το βρείτε πάντως, φέρνει πολύ ιδιαίτερα πράγματα έτσι κι αλλιώς.

Πως θα πάτε: Για το Θεό, πάρτε το αεροπλάνο που δεν είναι ούτε μια ώρα γιατί το πλοίο είναι 10 στην καλύτερη και δν έχει νόημα να φάτε τα νιάτα σας (και τις διακοπές σας) με τέτοια ταλαιπώρια.

4 μαγαζιά για να αγοράσετε τσάι στην Αθήνα

Το τσάι όπως και να το κάνουμε είναι ιεροτελεστία. Για τους Κινέζους που το ανακάλυψαν, για τους Γιαπωνέζους που φτάνουν σε νιρβάνα μετέχοντας στην διαδικασία παρασκευής του και για τους Άγγλους που το ενέταξαν στην κουλτούρα τους, το εμπορεύτηκαν και το έκαναν γνωστό σε όλο τον κόσμο. Έχω πιεί φυτείες ολόκληρες Lipton ως παιδάκι γιατί ποτέ μα ποτέ δεν συμπάθησα το γάλα, μετά το γύρισα σε κόκκινο που δεν πειράζει και στα νεύρα και μετά εθίστηκα στα αρωματικά blends, τα οποία αγοράζω με την ταχύτητα και τον ενθουσιασμό που αγοράζαμε παπούτσια προ κρίσης. Τα 4 καλύτερα μαγαζιά για να προμηθευτείτε τσάι στο κέντρο της Αθήνας λοιπόν είναι:

1) Ο δρόμος του τσαγιού. Καψάλη 5 στο Κολωνάκι. Το μαγαζί που έκανε μόδα το χύμα τσάι στην Αθήνα, πολλά πολλά χρόνια πριν. Έχει κατάλογο με τα διαθέσιμα blends για να μην γυροφέρνετε σαν τα χαζά στο μαγαζί σαν την υποφαινόμενη την πρώτη φορά που μπήκε. Personal favorites: Αδερφές Tatin με ψημμένο μήλο και φθινοπωρινή σονάτα με φουντούκι και βανίλια.

2) Το τσάι: Στην Ομήρου, σχεδόν απέναντι από το Petit Fleur. Οι καλύτερες τιμές σε χύμα τσάι που βρήκα. Βρήκα το λατρεμένο μου τσάι τριαντάφυλλο, 2 blends με πικραμύγδαλο και ένα με σοκολάτα και καραμέλα, τα πήρα όλα κι έφυγα. Αν δεν είστε από τους τύπους που τους αρκεί να μυρίσουν ένα τσάι για να το αγοράσουν αλλά πρέπει να το γευτούν, το τσάι έχει και τειοποτείο, στην Λυκαββητού και Αλεξάνδρου Σούτσου, το οποίο εκτός από τσάι σερβίρει και γλυκά αλλά και ελαφρια πιάτα.

3) Tsaina: Σόλωνος 28. Φέρνει τσάγια από το Paliais de Thes. Έχει πολύ συμπαθητικές και εξυπηρετικές ιδιοκτήτριες, ένα φοβερό χειμωνιάτικο blend που μυρίζει κάστανο (soiree d'hiver), πολλά blends με φρούτα (ανακάλυψα μέχρι και Lychee) ενώ τα τσάγια του μπορείτε να τα κάνετε και παγωμένα.

4) Βανίλια Κανέλα: Δίπλα από τα ΚΕΠ της Πανόρμου, είναι κυριολεκτικά ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΟ, έχει μπαχαρικά, ζυμαρικά, αλλαντικά, ποτά, βιολογικά αποξηραμένα φρούτα και τσάγια. Κάποτε έφερνε και τα celestials με τα οποία εγω ζώ έναν έρωτα από τότε που πήγα τουρίστας στην Σουηδία και τα δοκίμασα, τώρα έχει χύμα σε αρκετές γευσεις. Σημειωτέον: Μου είχαν πουλήσει τσάι με goji berry πολύ πριν γίνει trend. Έχει μάυρο τσάι με πορτοκάλι και κανέλα και συμπαθητικό καπνιστό τσάι. Συνδυάζετε εύκολα και με γενικότερο ανεφοδιασμό κουζίνας, οπότε παρόλο που είναι πολύ μακριά από τα άλλα βολευει ακόμα κι αν δεν έχετε πάει για tea shopping αλλά θέλετε να πάρετε ένα καλό τσάι μιας και το θυμηθήκατε.

on tour: Ναύπλιο

Ως Αθηναία τείνω να συμπαθώ μέρη της επαρχίας που είναι πόλεις. Αν για κάποιο λόγο τύχει να διανυκτερεύσω σε κάποιο χωριό με ένα καφενείο κι αυτό κλειστό και έναν πλάτανο, το κεφάλι μου στον πλάτανο θα βαράω, όσο γραφικό και να είναι το χωριουδάκι. Αν λοιπόν για το καλοκαίρι η πρώτη μου επιλογή είναι η Ερμούπολη για τον χειμώνα είναι το Ναύπλιο. Μόνο 2 ώρες μακριά από την Αθήνα, πανέμορφο και με αρκετές αστικές πολυτέλιες γι ανα μην γκρινιάζω.

Που θα μείνετε: Η καλύτερη επιλογή νομίζω ότι είναι το Lord Byron ή το Καποδίστριας. Γενικά έχει πολύ συμπαθητικά μικρά ξενοδοχεία, προσοχή μόνο γτ τέινουν να εκμεταλλεύοντια και τις σοφίτες. Ρομαντικό, αλλά με κάτι σκαλάκια που χωράει το μισό σου πόδι και σε καμία περίπτωση η βαλίτσα σου.

Που θα φάτε: Στο όμορφο ταβερνάκι, τα πάντα. Στα νούφαρα τέλειες μακαρονάδες. Στο αλαλούμ σαλάτες (υπερμεγέθεις και εντυπωσιακές) και ψητά. Δεν θα φύγετε χωρίς να φάτε παγωτό zuppa anglese από τον Ιταλό και cupcakes από την Liz. Α και για γερο πρωινό ή καλό σνακ να φάτε club sandwich από το circulo cooperativa.

Που θα καφετίσετε: Στο circulo cooperativa, στο ηλιοστάσιο με θέα θάλλασσα και το Μπούρτζι και  στον Βάτραχο.

Που θα πιείτε: Στο cult but creepy Λάθος, στα μαγαζιά παραπλεύρως του Βατράχου, το είναι είναι wine bar και το άλλο θυμίζει Booze, στο ρακομελάδικο στην Αγγελου Τερζάκη (όνομα δεν θυμάμαι αλλα ένα είναι), αυτά.

Που θα περπατήσετε: Βασικά σε όλο το Ναυπλιο. Θα ανεβείτε οοοοοοολα τα σκαλάκια του Παλαμηδίου για να ανακαλύψετε ότι υπάρχει και δρόμος που πας με το αμάξι, θα δείτε το κελί του Κολοκοτρώνη (ναι, αυτή η τρύπα είναι, δεν έχει άλλο), θα κατεβείτε ισα κατ και θα πιάσετε παραλία. Θα την περπατήσετε ολόκληρη και θα πάτε όπου σας βγάλει ο δρόμος. Στο δασάκι γύρω από τα τείχη της πόλης. Κάπια στιγμή ο δρόμος τελειώνει και μετα ξανά πίσω. Στα στενάκια της πόλης, κάπου ξεμπαρκη θα βρείτε την εκκλησία που σκότωσαν τον Καποδίστρια (έχει και την σφαίρα), καθώς και μια άλλη εκκλησία καθολική και κατάλευκη. Κατα τα άλλα θα παίξετε με αδέσποτα γατάκια, φιλικά οικόσιτα σκυλάκια και θα ανακαλύψετε ότι υπάρχει ΠΟΛΥ πλακόστρωτο σε αυτήν την πόλη. Θα περάσετε και στο Μπόυρτζι αν έχετε χρόνο και όρεξη (εγώ δεν υα έχω καταφέρει ακόμα).

Που θα ψωνίσετε: Η χαρά του τουρίστα!!Σε 2 κεντρικούς και 3 στενάκια έχει τα πάντα. Κοσμήματα, περίεργες τσάντες και μπλούζες, διακοσμητικά, παραδοσιακά προϊόντα, ξυλόγλυπτες βλακειούλες (πολύ ωραίες) και ακόμα ακόμα και εκείνα τα κιτς αναμνηστικά με τις αχιβάδες που ήταν μόδα στα 70's και όλοι έχουμε ένα τέτοιο κρυμμένο στο πατάρι μας (εδώ βέβαια, ανεβήκαν επίπεδο, το έκαναν και φωτιστικό). Όρεξη να χαζέψετε να έχετε και χρήμα για ξόδεμα.

Τι θα κάνετε αν δεν είναι το σαββατοκύριακο που ονειρευτήκατε. Θα πάτε σινεμά. Και όμως έχει!!Και είναι και σχετικά καινούργιο. Πνιχτε τον πόνο σας στο Bourne Legacy και γυρίστε πίσω με 2 αρμαθιες cupcakes και 3 λίτρα παγωτό.

On tour: Θεσσαλονίκη

Η Θεσσαλονίκη ειναι μια πόλη που εκτιμώ για πολλούς λόγους. Έχει πολύ καλό φαγητό (το έχετε καταλάβει ότι τρώω σαν αρκούδα πριν την χειμερία νάρκη), έχει φανταστικά γλυκά (και sugar addict), είναι μια πόλη που περπατιέται εύκολα (αποστροφή στα ΜΜΜ) και έχει -σε σύγκριση με την Αθήνα τουλάχιστον- καθαρό και φροντισμένο κέντρο. Αν και Αθηναία λοιπόν έχω πάθει μεγάλο έρωτα με την συμπρωτεύουσα, και τώρα θα μοιραστώ μαζί σας όλα τα μυστικά για να την ερωτευτείτε κι εσείς.

Που θα φάτε: Σουτζουκάκια στην Διαγώνιο. Όπως και δήποτε. Η Διαγώνιος, η επίσκεψη στον Λευκό Πύργο και ο καφές στο Μέγαρο του ΟΤΕ είναι τα τρία πράγματα που κάνουν ΟΛΟΙ οι Αθηναίοι τουρίστες από το 1970κάτι, δεν θα σπάσετε εσείς την παράδοση. Μεζεδάκια στο Νεγρεπόντε και στην Γκαλερί του Μεζέ στα Λαδάδικα. Για τους πιο γκουρμέ λίγο πιο κάτω μεταφέρθηκε η Παπαρούνα (παλιά ήταν στην στοα Μαλακοπή) η οποία προσφέρει και μενού σε χαμηλή σχετικά τιμή, αλλά το φαγητό τους είναι πάντα πρωτότυπο. Κλαμπ σάντουιτς με κοτόπουλο στον Κοσμίδη στην Βασιλέως Ηρακλειου, κομμάτια από ζουμερό και καλοψημένο κοτόπουλο σε ζυμωτο ψωμί, με πατάτες, πράσινη σαλάτα και σως φέτας για να κάνετε τις πατατούλες μπλουμ και τον πιο εξυπηρετικό και γελαστό ιδιοκτήτη, 5,5 ευρώ. Αν έχετε πιο διεθνιστική διάθεση πηγαίνετε σε ένα από τα 2 Tapas Bar και τσιμπολογάτε σαν να είστε στην Βαρκελώνη με τιμές Ελλάδας προ ευρώ (2 ευρώ η κρέπα σοκολάτα???και όχι μόνο να τρώγεται, αλλά να είναι και καλή???ήθελα να τους αφήσω άλλα τόσα tip). Αν έχετε όρεξη περισσότερο να πιείτε και αλλά και να τσιμπολογήσετε θα πάτε στο Μπιτ Παζάρ στην Σελήνη και θα πλακώσετε ή την ψημμένη ρακή ή το ημίγλυκο Νεμέας, θα παραγγείλετε το μανιτάρι πανέ και μερικά άκομα τσιμπιτίδια και θα φύγετε κουτρουβαλώντας.Και τέλος για να λύσετε μια και καλή το πρόβλημα με το καλαμάκι/σουβλάκι, πηγαίντε στο Ντερλικατέσεν, πάρτε ένα δικάβαλο και 1-2 σομπρέρο και μην ασχοληθείτε καν με την πιο ηλίθια κόντρα βορείων και νοτίων μετά την ορολογία της μπουγάτσας. Συμπαθητικό μου φάνηκε και ο Μόλυβος αλλά και 2-3 εστιατόρια στην Προξένου Κορομηλά αλλά δεν προλαβα να παω να φάω εκεί για να σας πω την γνώμη μου.

Που θα καφετίσετε: Στην πόλη στην οποία γεννήθηκε ο φραπέ, ο καφές δεν είναι συνήθεια, είναι άποψη. Θα αγνοήσετε όλα αυτά τα φασαριόζικα καφέ στην οδό Νίκης και θα πάτε στο Δωμάτιο με θέα. Βλέπει πανοραμικά και την Αριστοτέλους αλλά χαζευετε θάλασσα μέχρι εκεί που τελειώνει ο ορίζοντας. Και κάνει και καλό καφέ και υπέροχη κρύα σοκολάτα. Το άλλο αγαπημένο μου είναι το Καφωδείον το Ελληνικόν. Με 97 σελίδες κατάλογο, διακόσμηση που σε προσκαλεί να πας να λιώσεις ΟΛΗ σου την Κυριακή εκεί με όσες εφημερίδες αντέχεις να διαβάσεις και να διαλέξεις από όλες τις διαθέσιμες γεύσεις ελληνικού καφέ, σνακ, γλυκά ή μπύρες και άλλα αλκοολούχα. Απλά adore. Για το κλασσικό καφέτισμα στην Ικτίνου η μόνη συμβουλή που έχω να σας δώσω είναι διαλέξτε με βάση τον πιο άνετο καναπέ, αλλά επειδή κάνω παρέα με αρχιτέκτονες δεν θα μπορούσα μην αναφέρω το Pastaflora, το κλασσικό στέκι της σχολής, αν βρείτε τραπέζι εκεί βέβαια παίξτε και κάνα λοττο.

Που θα πιείτε: Το must είναι να αράξετε στην Πλατέια Ναυαρίνου για μπύρες. Αλλά γενικά 2 δρόμους θα πρέπει να έχετε κατα νού όταν μιλάμε για ποτό. Την Καλαποθάκη  που είναι πιο κυριλέ κατάσταση (σαν την αθηναική Χάρητος) και την Βαλαωρίτου (κάτι σαν το Ψυρρή στις παλιές του δόξες). Εκεί θα καθήσετε σε ό,τι σας κάτσει καλύτερα στο μάτι. Στην Βαλαωρίτου ξεχώρισα το fragile που είναι πάνω από ένα άλλο μπαρ και είναι ταράτσα με σχετική θέα, ενώ μου έκατσαν καλύτερα στο στομάχι η Cantina Tropicana και το Board del eau που είναι εκεί κοντά αλλά είναι χωμένα σε κάτι στοές. Αν έχετε όρεξη για clubbing θα πάτε στο shark, εμείς που δεν είχαμε αποφασίσαμε ότι το μόνο που κάνει είναι να πιάνει χώρο και στο μυαλό μας έιναι ήδη κατεδαφισμένο.

Που θα περπατήσετε: Στην Νέα παραλία, ξεκινάει από το Μακεδονία παλλάς και φτάνει μέχρι το Μεγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης. Απλά το ομορφότερο κομμάτι της παραλίας. Θα νομίζετε ότι βρίσκεστε σε ευρωπαική πόλη και όχι στο Ελλαδιστάν. Ποδηλάτες, joggers, ψαράδες αλλά και γιόγκι πάνε κάθε μέρα εκεί για να ασκήσουν το χομπι τους, παιδάκια τρέχουν, κουτάβια χαρίζονται όλα με θέα θάλασσα. Από την πλευρά του δρόμου έχει κήπους. Χαζέψτε τον κήπο τον ρόδων (μην πα΄τε πολύ βράδυ όμως και ενοχλήσετε τα ζευγαράκια, στηρίζουμε τον έρωτα) και αράξτε στον κήπο του νερού. Έχει νούφαρα, χρυσόψαρα και ησυχία γτ το νερό ανακόπτει την πορεία του ήχου. Θερμή παράκληση μόνο ΜΗΝ ταίζετε άλλο τα χρυσόψαρα με ψωμάκι, έχουν πάθει κρίση ταυτότητας, νομίζουν ότι είναι μπαρμπούνια(αλλά τα ξεπερνάνε σε μέγεθος), και έτσι όπως το πάτε θα νομίζουν οτι είναι και φάλαινες!!!Θα περπατήσετε επίσης την Λεωφόρο Νίκης μέχρι τον Λευκό Πύργο, θα δείτε εκεί γύρω τον Πύργο του ΟΤΕ και το καινούργιο Δημαρχείο και το Βυζαντινό Μουσείο (μην μπερδευτείτε, δεν ξέχασαν να τα σοβαντίσουν, ΣΧΕΔΙΑΣΤΗΚΑΝ για να είναι εμφανές το τούβλο και το μπετόν). Θα κόψετε και 1-2 βόλτες στον χώρο που είναι το Kitchen Bar (κι εκεί στα κτήρια φαίνεται το τούβλο και το μπετόν αλλά τα χώνεψα περισσότερο), όπου γενικά θα πετύχετε και κάποια έκθεση ή κάποιο δρώμενο. Θα πάτε επίσης στα Κάστρα. Αφού μπείτε στην Μόνη Βλατάδων για να δείτε τις μισοκατεστραμμένες αλλά παλιές και υπέροχες τοιχογραφίες, θα πάτε να βγάλετε φωτογραφίες στον προμαχώνα και μετα θα σουλατσάρετε στα κάστρα, θα χαθείτε χωρίς τύψεις στην Άνω Πόλη μετά (και αν βρείτε το τσινάρι καθήστε να φάτε, εμείς δεν το βρηκαμε παρόλο που την γαζώσαμε την άνω πόλη) και μην ανησυχείτε, το άλλο καλό της θεσσαλονίκης έιναι ότι είναι πρακτικά αδύνατον να χαθείς. Παίρνεις ρότα προσ την θάλασσα και όπου βρεις νερό σταματάς και προσανατολίζεσαι από εκεί.

Που θα ψωνίσετε: Ξεχάστε Τσιμισκή, Ερμού κλπ κλπ. Ο καλύτερος δρομος για ψώνια είναι η Προξένου Κορομηλά. Στο τέλος της όπως περπατάς προς τον Λευκό Πύργο θα βρείτε το n.ob το οποίο έχει λατρεμένα ρούχα και κοσμήματα. Όπως θα του γυρίσετε την πλάτη και θα κατεθύνεστε προς Αριστοτέλους θα συναντήσετε στο διάβα σας 2 πολύ ωραία μαγαζιά με ρούχα και κοσμήματα στο δεξί σας χέρι (θα τα αναγνωρίσετε), ένα με είδη σπιτιού που έχει κάτι καναπέδες μινιατούρες γι ανα στέκεται το κινητό σας, και το 2nd floor architectural showroom στο αριστερό σας χέρι που αξίζουν μια επίσκεψη, αν όχι μια κατάθεση. Άσχετο με αυτήν την οδό αλλά αξιόλογο είναι και το Πόρτα 12 στην Παλαιών Πατρών Γερμανού, όπου κατεβαίνεις σε ένα υπόγειο (από τον δρόμο φαίνεται μόνο η πόρτα) και βρίσκεις τέλεια τζιν με 52 ευρώ, ωραίες μπλούζες και cute ζώνες.

Τι θα κουβαλάτε μαζί σας στο τρένο/αεροπλάνο και θα γελάνε οι συνεπιβάτες σας: Ξεκινάμε το φόρτωμα από τον Ελενίδη (πίσω από την fena fresh) όπου αγοράζουμε τρίγωνα. Πάμε στον Τερκενλη στην Αριστοτέλους και αγοράζουμε τσουρέκι κάστανο-λευκή σοκολάτα, σοκολάτα-σοκολάτα και πραλίνα αμύγδαλο, μετά πάμε στον Χατζή και αγοράζουμε κουρκουμπίνια, σαραγλάκια και τουλούμπες. Τέλος πάμε στο Έργον και αγοράζουμε ότι δεν μπορούμε να βρούμε στην Αθήνα. Παξιμαδάκια τσουκνίδας, λεμονόχορτο, κάτι κουλά τσιπς από λαζάνια και ΑΛΑΤΙ ΜΑΝΗΣ (το λέω με λύσσα γτ εδώ δεν το έβρισκα επί μήνες). Μην ξεχάσετε μπουγάτσες από το "παραδοσιακόν" (με ότι γέμιση θέλετε) και σουβλάκια φράουλα από το ble (τα οποία κάνουν 3,5 ευρώ το ένα και οι φράουλες έχουν και τα κοτσανια, για να συμμαζευόμαστε). Αν σας έχει μήνει χέρι/κουράγιο/φράγκο πηγαίνετε και στον Αγαπητό για σοκολάτες και στον Χατζηφωτίου για πουράκια. Και καμια πάστα από το Plaisir. 

Που θα μείνετε: Σε κάποιον φίλο σας.

on tour: Νάξος

Το μεγαλύτερο νησί των Κυκλάδων απέχει 4-6 ώρες με το πλοίο, εγώ βέβαια το είχα κάνει 11 (λατρεμένος Αγούδημος, παλιά μεγαλεία), έχει διαφημιστεί αρκετά το τελευταίο 2μηνο, αλλά από όσα θυμάμαι (γιατί εγώ έιχα πάει πρίν την διαφημιστική λαίλαπα) αξίζει τον κόπο.

Πως θα πάτε: Με αμάξι. Παρόλο που τα ΚΤΕΛ του δεν είναι αυτά που μάντρωνε η Έλενα Ναθαναήλ τους τουρίστες στην ταινία που έκανε την ξεναγό, αλλά κατα πολύ πιο πρόσφατα, αν δεν πάτε με μέσον δικό σας δεν θα δείτε το μισό νησί.Πολύ κρίμα. Αν έχετε όρεξη νοικιάστε γουρούνες για τις μικρές αποστάσεις, εχουν τόοοοοοοοοοοση πλάκα

Που θα μείνετε: Στην Χώρα. Όχι σε 100, 200, 400 μέτρα απόσταση. Στην Χώρα. Αλλιώς στην Αγία Άννα ή στον Αγιο Προκόπιο, αλλά θέλετε σίγουρα αμάξι για αυτήν την εναλλακτική.

Που θα κολυμπήσετε: Όπου βρείτε. Η θάλασσα είναι πεντακάθαρη, με άμμο και οι παραλίες τεράστιες για Κυκλαδονήσι. Τα νερά είναι δροσερά και οι περισσότερες οργανωμένες. Στην Χώρα υπάρχει η παραλία του Αγ. Γεωργίου στην οποία για να βρεις σημείο που δεν πατώνεις περπατάς καμια 50αριά μέτρα. Και λίγα λέω. Η παραλία της Αγίας Άννας είναι κατά την γνώμη μου η ομορφότερη (να είναι ακόμα ανοιχτό το Island εκεί??), ενώ ο Αγιος Προκόπιος, ο Μάραγκας και η Πλάκα, είναι διαφορετικές συνέχειες της ίδιας παραλίας. Όλες οργανωμένες. Ανοργάνωτη αλλά με περγαμηνές είναι το Καστράκι. Αν έχετε όρεξη για οδήγηση πηγαίντε και στον Απόλλωνα, αλλά εμείς δεν είχαμε πάει με αμάξι, οπότε κάτσαμε στα αυγά μας.

Που θα φάτε: Στο Waffles House. Το καλύτερο πρωινό της ζωής μου. Βάφλα με παγωτο μωσαικό, ιταλική με βατόμουρο και σορμπέ βατόμουρο. Και σοκολάτα γάλακτος που παγώνει από πάνω. Άλλες επιλογές στην Χώρα είναι η Susanna με τις χορταστικές μακαρονάδες και τις πίτσες στον ξυλόφουρνο, το Picasso που είναι στον ίδιο δρόμο λίιιγο πιο πάνω και είναι μεξικάνικο (να πάρετε μαργαρίτες μαζί με το φαγητό σας), το λατρεμένο αλλα λίγο ακριβό Τυπογραφείο και το L'osteria στο στενάκι με τα μπαράκια. Στον Μάραγκα θα φάτε γαριδομακαρονάδα στον Μανώλη, στην Αγία Άννα θα φάτε στο Λιμανάκι ή στο βιολογικό λίγο πιο κάτω (στον δρόμο όχι στην παραλία) και στον Άγιο Προκόπιο στο ιταλικό που δεν θυμάμαι πως λέγεται. Στην Απείρανθο θα φάτε στον Λευτέρη (αλλά κλείστε πρώτα τραπέζι) και στο Φιλότι αράξτε στο καφενείο κάτω από τον πλάτανο και φάτε τα πάντα με θέα βουνά και θάλασσα και πολλές διάσπαρτες μικρές εκκλησίτσες.

Που θα πιείτε: Στο Island στην Αγ. Άννα αν είναι ακόμα ανοιχτό (έχω να παώ και κάτι χρόνια). Στην Χώρα στο Νοτος ή στο People που είναι χωμένα σε ένα στενάκι (όπως κοιτάς το τυπογραφείο αριστερά και όλο ευθεία), ή αν θέλετε θέα θάλασσα στα παραθαλάσια στο λιμάνι.

Που θα βολτάρετε: Η Χώρα είναι πεζοδρομημένη, πλακώστρωτη και στο πάνω της μέρος είναι Κάστρο. Χαθείτε άφοβα στα στενάκια του, με τις καμάρες, τις γκαλερί και τα ψαγμένα τουριστομάγαζα, χαζέψτε τα υπέροχα μεσαιωνικά τους σπίτια, βγείτε σε κάτι ξεκαρφωτες πλατειούλες και όταν πονέσουν τα πόδια σας απλά πάρτε κατευθυνση προς το λιμάνι, το οποίο επίσης είναι περατζάδα, αλλά τουλάχιστον είναι ίσωμα. Αν έχετε όρεξη για χάζεμα, εκτός από τον Κούρο τον Μελανων, την Πορτάρα και τον ναό της Δήμητρας, υπάρχουν καμια δεκαριά πύργοι, κάστρα, σπήλαια και αρχαίοι ναοί να δείτε. ΕΥΤΥΧΩΣ αν αγοράσετε έναν απλό τουριστικό χάρτη θα τα βρείτε όλα.

Τι θα ψωνίσετε: Γραβιέρα και αρσενικό Νάξου αν είστε λάτρεις του τυριού. Κίτρο Νάξου από τον Προμπονά και ότι βρείτε ενδιαφέρον στα άπειρα μαγαζάκια της Χώρας, τα οποία είναι άπειρα και βρίσκονται σχεδόν παντου. Και τα περισσότερα έχουν λατρέψιμα πράγματα δυστυχως για την τσέπη μου. Ένα ωραίο αντισυμβατικό τουριστικό έχει και η Απείρανθος, με κάτι σκαλάκαι γεμάτα σβούρες, παιδικά παιχνίδια, μινιατούρες. Ναι, δεν ξεκόλλαγα!!!

Τι δεν θα κάνετε: Δεν θα μεθύσετε. Οι δρόμοι είναι στενοι, φιδωτοί και όχι τέλεια φωτισμένοι. Δεν κάνουμε βλακείες με αυτά γτ θα μας μαζευουν από τα γκρέμνα. Understood???

on tour: 'Ανδρος

Για πολλά χρόνια εφάρμοζα με μεγάλη επιτυχία το "ουδείς προφήτης στον τόπο του" και δεν πάταγα τον πόδι μου που να με πλήρωνες. Κάτω από ιδιαίτερες θα έλεγα συνθήκες, πήγα δύο φορές φέτος ξανά και ανακάλυψα το κομμάτι του νησιού που ούτε εγώ ήξερα...και τελικά ίσως και να ξαναπάω.

Που θα μείνετε: Τις περισσότερες και πιο οικονομικές επιλογές τις έχετε στο Μπατσί, που είναι το πιο τουριστικό, αλλά για μένα καλύτερα να μένετε κάπου στην Χώρα, είναι και πιο όμορφη και επειδή το νησί είναι λίγο μεγάλο, αν θέλετε να τριγυρίσετε βολεύει περισσότερο γιατί είναι κάπου στην μέση.

Που θα κολυμπήσετε: 'Εκτος από τα Άχλα που τα τελευταία χρόνια έχουν πάρει αρκετή δημοσιότητα πολύ ωραίες παραλίες είναι ο Χαλκολιμιώνας, η Βόρη για να πλατσουρίζετε δίπλα στο ναυάγιο, τα Γυάλια και ο Ζόργκος (για τον οποίο θα φάτε μερικά χιλιόμετρα χωματόδρομο στην μάπα). Υπέροχες και σχεδόν απόκοσμες είναι η Μικρή και η Μεγάλη Πέζα, αλλά φέτος προσάραξε ένα πλοίο εκεί οπότε συμβουλευτείτε τους ντόπιους για το αν είναι καλή ιδέα να πάτε ή θα βγείτε από την θάλασσα με ουρά.  Must visit της γριας το Πήδημα, παλιά παραλία γυμνιστών, οπότε αν έρθει κάνας 50αρης τουρίστας χωρίς το μαγιώ του, μην τον πάρετε για ανώμαλο, απλά δεν έχει κάνει refresh στις πληροφορίες του. Επίσης πάτε με σορτσάκι και αθλητικά, όχι με παρεό και σαγιονάρα γιατί το μονοπάτι είναι λίγο απότομο.

Που θα φάτε: Αυτό είναι μεγάλη κουβέντα. Νομίζω ότι το πιο καλά κρυμμένο μυστικό αυτού του νησιού είναι ο Κόσσης και τα παϊδάκια του. Βρίσκεται κυριολεκτικά στην μέση του πουθενά, κάπου κοντά στο Γαύριο, αλλά το φαγητό του αξίζει την ταλαιπώρια. Στην Χώρα είναι κλασσική αξία η Ασημόλευκα, οπότε ψάξτε την και στο Κόρθι θα φάτε στο Βίντσι ή στην Λιθοδομή. Τα καλύτερα σουβλάκια κοτόπουλο ever στο σουβλατζίδικο Ανατολή, επίσης στο Κόρθι. Στο μπαλκόνι του Αιγαίο στο Απροβάτο θα σας κοπεί λίγο η ανάσα από την θέα, αλλά αυτό είναι το point, νομίζω. Επιβάλλεται ένα τσίπουρο όσο περιμένετε το πλοίο της επιστροφής στο Ανδριακόν Παντοπωλείο, το οποίο θα συνοδεύετε με μεζεδάκια που μπορείτε να προμηθευτείτε από το μαγαζί, όπως κάτι περίεργα τσατνει, μαραθοτύρι και αλλαντικά.

Που θα πιείτε: Στο Απόρθητο, που ο μέγας κατάσκοπος Facebook με πληροφόρησε ότι ξανάνοιξε και στο Απόμερο, που είναι μια δροσερή αυλή με ακόμα πιο δροσερά cocktails.

Τι θα δείτε: Το Μουσείο Γουλανδρή, το Ίδρυμα Κυδωνιέως και το σπίτι του Εμπειρίκου. Θα κάνετε βόλτα στην Χώρα να χαζέψετε τα αρχοντόσπιτα, πολύ όμορφη είναι και η Παλαιόπολη αν έχετε όρεξη για χάζεμα και φυσάει. Αν είστε θρήσκοι υπάρχουν 2 μοναστήρια τα οποία πρέπει να δείτε, η Αγία Μόνη (γυναικείο) και το μοναστήρι του Αγίου Νικολάου (ανδρικό). Αν έχετε κουράγια, θα πάτε και στην Σάριζα, η κρίνη της οποίας είναι μαρμάρινες κεφαλές λεόντων, σε ένα μονίμως καταπράσινο σκηνικό.

Πως θα μετακινηθείτε: Με δικό σας μέσο. τα ΚΤΕΛ περνάνε όποτε το θυμηθούν, όπως σε κάθε Κυκλαδονήσι, οι στροφές θα σας κάνουν το στομάχι πλυντήριο ρούχων και οι στάσεις σε κάθε χωριό θα σας σπάσουν τα νεύρα.

Τι θα δοκιμάσετε: Αμυγδαλωτά και καλσούνια (μην μπερδευτείτε, αυτά είναι γλυκά, μοιάζουν με αμυγδαλωτά αλλά είναι από καρύδι και μέλι). Παγωτό λεμόνι βασιλικός από τον Ερμή στην Χώρα. Μαραθοτύρι (ειδικά αν είναι σαγανάκι) και τα κλασσικά, βολάκι, πατατοκεφτέδες και φουρτάλια.