on tour: Κύθηρα

Το νησί που δεν ανήκει πουθενά. Διοικητικά ανήκει στην Αττική. Γεωγραφικά μας έμαθαν ότι ανήκει στο Ιόνιο. Αρχιτεκτονικά και πολιτιστικά έχει κάνει το δικό του κράμα με στοιχεία από Αιγαίο, Ιόνιο και Πελοπόννησο. Χαρακτηρίζεται από απότομες εναλλαγές τοπίου, έχει απίστευτες παραλίες, ποτάμια, καταρράκτες, έντονη βλάστηση, επιβλητικό κάστρο και μακρά ιστορία καθώς ήταν πάντα αντικείμενο διαμάχης λόγω της στρατηγικής γεωγραφικής του θέσης.

Πώς θα πάτε: Αν έχετε τις ψυχικές αντοχές, θα πάρετε το πλοίο από τον Πειραιά. Κάνει μόνο 11 ώρες. Επειδή εγώ ή θα είχα πέσει στην θάλασσα και θα το πήγαινα κολυμπώντας ή θα είχα δείρει όλο το πλήρωμα μετά το πρώτο 4ωρο, αυτή την λύση την απέρριψα πανηγυρικά. Οι άλλες 2 λύσεις είναι το αεροπλάνο (αν έχετε λεφτά και δεν έχετε αμάξι), που σας προσγειώνει σχεδόν στο μισάωρο ή οδικώς μέχρι Νεάπολη και μετά καραβάκι το οποίο κάνει καμιά ώρα. Προτίμησα την δεύτερη λύση, με διανυκτέρευση στην Νεάπολη (στο Ε-ξαι-ρε-τι-κό Αϊβαλί στο οποίο μπούκαρα τυχαία με όλο μου το θράσος), η οποία νομίζω ότι ήταν και ιδανική γιατί φτάνεις ξεκούραστος, αλλά με δικό σου μέσον (και βενζίνη από την Σπάρτη, στα Κύθηρα την πληρώνεις με το αίμα σου).

Τι θα δείτε: Οπωσδήποτε το κάστρο στην Χώρα. Με ένα μικροσκοπικό αλλά πολύ προσεγμένο μουσείο, απίστευτη θέα και κατατοπιστικά info points. Από κει θα μετρήσετε τα εκκλησάκια στους πρόποδες του κάστρου και μετά θα πάτε να τα δείτε και από κοντά. Αν θυμάμαι καλά είναι 11, με πιο εντυπωσιακό το μισοβουλιαγμένο που έχει έκθετες τις τοιχογραφίες του στον καιρό αλλά και στον επισκέπτη. Επόμενο σημείο είναι η Παλαιόχωρα, η παλιά πρωτεύουσα των Κυθήρων την οποία αφάνισε στην κυριολεξία από τον χάρτη ο Μπαρμπαρόσα, μισθωμένος από τους Οθωμανούς. Επιβλητική τοποθεσία, ερείπια που σου προκαλούν ανατριχίλα ακόμα και αν δεν ξέρεις πως από αυτή την απόβαση δεν έμεινε κανένας επιζών και αρκετά εύκολο μονοπάτι. Οι Πιτσινάδες είναι ένα χωριουδάκι στο οποίο ζούσαν οι ευγενείς του Βυζαντίου, είναι ένας μικροσκοπικός παραδοσιακός οικισμός με ωραία πλακόστρωτα και παραδοσιακά σπίτια. Αξίζει μια βόλτα. Οι καταρράκτες της Νεράιδας στον Μυλοπόταμο είναι άλλο ένα σημείο το οποίο πρέπει να δείτε. Μαζί με τον πολύ καλά διατηρημένο νερόμυλο του Φιλιππή, είναι τα δύο πιο εύκολα προσβάσιμα αξιοθέατα της περιοχής. Αν έχετε το κατσίκι μέσα σας πάρτε το μονοπάτι που οδηγεί στο Καλάμι (ωραία παραλία, μας είπανε), θα δείτε πιο ερειπωμένους νερόμυλους, απίστευτα ξέφωτα και ρυάκια και αν σας βαστάει θα πάτε μέχρι το Καλάμι. Το Σπήλαιο της Αγίας Σοφίας με το σχεδόν άθικτο φρέσκο του 17^ου αιώνα είναι επισκέψιμο με ξεναγό και παρόλο που η είσοδος τσούζει λίγο (5 ευρώ), σε αποζημιώνει. Η Κάτω Χώρα είναι ένας ακόμα μεσαιωνικός οικισμός στον οποίο θα διαθέσετε γύρω στα 15 λεπτά από την ζωή σας, με την σκεπή μιας εκκλησίας να έχει γκρεμιστεί και να σας αποκαλύπτει παράξενα σχέδια σε πράσινο φόντο. Η γέφυρα του Καντουνίου επίσης συγκαταλέγεται στα must see, όπως και η εκκλησία των Μιτάτων, η οποία καταστράφηκε μαζί με την πλατεία του χωριού σε έναν σεισμό. Στον υπόλοιπο (ελάχιστο) χρόνο που θα σας απομείνει αν ακολουθήσετε κατά γράμμα τις οδηγίες μου, θα σας χρησιμεύσουν τα παρακάτω.

Που θα μείνετε: Δεν σας λέω που έμεινα εγώ που να μου κάνετε φάλαγγα (ναι,ήταν τόσο καλό). Γενικά αποφύγετε τα full τουριστικά μέρη όπως η Αγία Πελαγία, ο Αυλαίμονας και το Καψάλι (ειδικά αν δεν είστε Γερμανός τουρίστας στην ώριμη φάση της ζωής σας), εγώ θα προσανατολιζόμουν προς Κάλαμο, Μυλοπόταμο ή Λιβάδι.

Που θα φάτε: Αν ο έρωτας περνάει από το στομάχι, τα Κύθηρα έχουν τα φόντα να γίνουν μια βαθιά αγάπη. Εν ολίγοις σκάσαμε στο φαί. Θα πάτε στην Φιλιώ στον Κάλαμο και θα παραγγείλετε όπως και δήποτε τυρόψωμο και πράσινη κολοκύθα σαλάτα, μετά ότι πιάτο ημέρας έχει. Στα Μιτάτα θα φάτε στον Μιχάλη. Το πικάντικο κοτόπουλο με τις φρέσκιες τηγανητές πατάτες το λάτρεψα, όπως επίσης και τα τηγανητά τυροπιτάκια του (γενικά η χαρά της χοληστερίνης, αλλά δεν πτοούμαστε). Στον Ποταμό θα φάτε στον Πανάρετο, δεν έχω tips, ότι παράγγειλα το τσάκισα. Για φρέσκο ψάρι και αστακομακαρονάδα θα πάτε στον Σωτήρη στον Αυλαίμονα, ενώ στον Πλάτανο στον Μυλοπόταμο θα φάτε μπαμπάτσικη τυρόπιτα, φανταστική μελιτζανοσαλάτα, σωστά ψημένα κρέατα και το τοπικό λουκάνικο. Όλα σας τα γεύματα θα τα συνοδεύετε με αρικαρά, τον οποίο θα αγοράσετε για την Αθήνα από το οινοποιείο του Στρατηγού.

Που θα πλατσουρίσετε: Κατ αρχήν πριν ξεκινήσετε για την παραλία θα πρέπει να δείτε κατά που φυσάει ο άνεμος. Κυριολεκτώ. Αν πάτε σε παραλία που την φυσάει ο αέρας εκτός από την αναπόφευκτη πάλη με τα κύματα θα αντιμετωπίσετε και ότι μπορεί να φέρει στο διάβα σας η ανοιχτή θάλασσα. Δεν θέλετε. Πολύ ωραίες παραλίες είναι το Καλαδί (για μένα η καλύτερη, άξιζε τα απελπιστικά πολλά σκαλιά του ανεβοκατεβάσματος), η Φυρή Άμμος (αμέσως επόμενη στην λίστα μου, τεράστια παραλία με μπορντώ βότσαλα), η Λαγκάδα και ο Λορέτζος. Δυσπρόστιτες αλλά πολύ όμορφες είναι ο Άγιος Νικόλαος και οι Φούρνοι. Τεράστια και με σημεία να απομονωθείς αλλά και beach bar είναι η Κομπονάδα, ενώ η Λίμνη Παλαιόπολης είναι σταθερή αξία για τους ελεύθερους campers. Από την άλλη πλευρά του νησιού πολύ ωραία παραλία είναι ο Άγιος Λευθέρης, που όμως έχει αρκετό περπάτημα σε ένα όχι και τόσο εύκολο μονοπάτι. Για όσους δεν είναι για τέτοια, προσφέρεται η παραλία Λυκοδήμου, ακριβώς εκεί που τελειώνει ο δρόμος.

Τι θα φέρετε μαζί σας από εκεί: Αρικαρά και φατουράδα. Ο αρικαράς είναι τοπικός οίνος, ημίγλυκος και πίνετε παγωμένος. Η φατουράδα είναι τοπικό ηδύποτο που γίνετε με ρακή, ζάχαρη, κανέλα και γαρύφαλλο. Είναι λίγο δυνατό, αλλά δεν βαριέσαι!! Τα τοπικά γλυκά είναι μια παραλλαγή των σαμουσάδων, αλλά δεν με συγκίνησαν ιδιαίτερα. Αν βρείτε από γνωστό σας κάποιον καλό παραγωγό να πάρετε όσους τόνους μέλι αντέχετε να κουβαλήσετε.

Με τι άλλο μπορείτε να το συνδυάσετε: Μπορείτε πολύ εύκολα να περάσετε και μια βόλτα από την Ελαφόνησο, ίσα για να βουτήξετε στον Σίμο. Εναλλακτικά, μπορείτε να κατευθυνθείτε προς Μονεμβασιά. Από αξιοθέατα αξίζει να επισκεφθείτε τα σπήλαια κοντά στην Νεάπολη, ενώ αν δεν έχετε πάει ποτέ, είναι ιδανική ευκαιρία να πάτε στον Μυστρά, φροντίστε μόνο αν πάτε καλοκαίρι 12-4 το μεσημέρι να είστε κάπου με σκιά.

On tour: Κωνσταντινούπολη

Μεγάλωσα σε μια πολυκατοικία όπου έμεναν μια Σμυρνιά και μια Πολίτισσα. Όταν ήμουν μικρή τα απογεύματα πήγαινα καθόμουν μαζί τους, άκουγα ιστορίες για τις πόλεις που γεννήθηκαν και έτρωγα τα κεράσματα τους. Αυτές θυμόντουσαν τα νιάτα και την πατρίδα τους, εγώ άκουγα μαγεμένη ιστορίες και η μάνα μου έβρισκε για κάνα 3ωρο την ησυχία της. Κι αν η Σμύρνη των ιστοριών που άκουγα κάηκε την ώρα που η κυρα Θεοπίστη έμπαινε στο καράβι, η Πόλη στέκει ακόμα εκεί και ούσα περίεργη από την φύση μου λύσσαγα να πάω πριν καν μάθω γραφή και ανάγνωση. Φέτος το Πάσχα οι συγκυρίες ήταν ευνοικές και τα κατάφερα. Επέστρεψα με ό, τι γλυκό κυκλοφορούσε ανά χείρας, μπαχαρικά και τσάγια, αλλά ακόμα με την Πόλη έχουμε αφήσει ανοιχτούς λογαριασμούς. Δικαιολογία για να επιστρέψω.

Που θα μείνετε: ΟΧΙ στην Taksim. Πολύς κόσμος, πολύ βαβούρα, πολλοί πορτοφολάδες και υψηλές τιμές. Αν πάτε πρώτη φορά καλύτερα να μείνετε στο Karaköy ή κοντά στον πύργο του Galata. Αν δεν είναι η πρώτη σας φορά και δεν θέλετε να κάνετε ότι οι κλασσικοί τουρίστες προτιμήστε το  Kadiköy, που είναι στην ασιατική πλευρά, με σαφώς φθηνότερα δωμάτια, αλλά είναι λιγότερο τουριστικό, πολύ πιο ήσυχο και ωραία συνοικία.

Από που θα παίρνετε πρωινό αν δεν παρέχεται από το ξενοδοχείο σας: Στο Hafiz Mustafa. Τα φθηνότερα και πιο αφράτα ψωμάκια και πιτοειδή. Έχει επίσης εξαιρετική πίτα με λαζάνια και τυρί, πολύ decent κιουνεφέ, την ωραιότερη τάρτα φράουλα που έχω φάει και νορμάλ τσάι. Ωραίο πρωινό κάνει επίσης και το Ravouna 1906, πάνω στην Istiklal, με συμπαθητικά pancakes, υπερτεράστια ομελέτα και βαρύ χαρμάνι τούρκικου καφέ.

Που θα πάτε για καφέ/τσάι/αναψυκτικό: Στο Limonlu bahce, που βρίσκεται σε ένα παράλληλο δρόμο της Istiklal, για σπιτική λεμονάδα και cheesecake ψητό, όπως το κάνουν στην Αμερική. Είδα να πηγαινοέρχονται και κάτι ενδιαφέρουσες σαλάτες στολισμένες με μια μπριζόλα από πάνω. Προτείνω να τις δοκιμάσετε παρόλο που δεν έφαγα η ίδια, γιατί ο κόσμος που παρήγγελνε ήταν γηγενείς. Επίσης στα στενάκια πίσω από την Istiklal θα βρείτε το Art cafe, αρκούντως εναλλακτικό για να σας θυμίσει Εξάρχεια. Στο Karaköy να πάτε στο Karaköy Karabatak, έχει υπέροχη λεμονάδα και ένα τούρμπο κέικ προφιτερόλ. Σε ένα στενάκι κοντά στον Πύργο του Galata, ανακαλύψα το Galeta το οποίο έχει λίγα τραπεζάκια που τα λούζει στην κυριολεξία ο ήλιος τις καλές μέρες. Αν δεν βρείτε να κάτσετε εκεί, υπάρχει και το Cha'ya λίγο πιο δίπλα που διατείνεται ότι κάνει τα καλύτερα cupcakes της Πόλης. Αν θέλετε να δείτε την πόλη από το ψηλότερο σημείο της θα ανεβείτε με το τελεφερίκ στο Pierre Loti και θα πιείτε το τσάι σας με θέα απρόσκοπτη. Αν πεινάτε, παραγγείλτε και τόστ, θα σας έρθει μια παντόφλα νούμερο 39. Καφέ μόνο μην πάρετε, κοστίζει όσο 2 τσάγια κι ένα τοστ μαζί. Επιβάλλεται να πιείτε καφέ μέσα στο Kapali Carsi, σε κάποιο από τα παραδοσιακά καφενεία με τραπεζάκια-δίσκους. Στο Kadiköy θα πάτε στο Thales που στεγάζεται σε ένα υπέροχο παλιό κτήριο και έχει δροσερή αυλή ή σε κάποιο άλλο από τα μαγαζιά αυτού του δρόμου.

Που θα φάτε γλυκά: Έκτος από το Hafiz Mustafa που ύμνησα πιο πάνω, θα φάτε λουκούμια από τον Haci Bekir, μαλεμπί από το Sutis και σιροπιαστά από το Karaköy Güllüoglu. Στον τελευταίο να κάτσετε κι εκεί και να συνοδεύσετε το γλυκό σας με παγωτό καϊμάκι. Παίζει να είναι το καλύτερο παγωτό που έχω φάει.

Που θα φάτε: Από ότι έφαγα στην Κωνσταντινούπολη μόνο 2 μαγαζιά με ενθουσίασαν. Το Lokanta Maya στο Karaköy και το Ciya στο Kadiköy. Το πρώτο είναι από τσιμπημένο έως ακριβό, αλλά το φαγητό του αξίζει τα λεφτά. Ο κατάλογος περιλαμβάνει και κρέας και ψάρι, το αρνί με πουρέ είναι εξωπραγματικό (δοκίμασα και μου άρεσε - και δεν τρώω αρνί) ενώ τα κρασιά του είναι όλα εγχώρια. Στο δεύτερο θα πάτε για κεμπαπ και λαχματζούν, το οποίο θα φάτε όπως οι ντόπιοι, με λεμόνι και μαιντανό. Οι ντόπιοι γύρω μας τιμούσαν πολύ και το σις κεμπαπ του. Πολύ αξιοπρεπές είναι και το Otantik στην Istiklal, το οποίο από ότι κατάλαβα είναι διάσημο για τους γκιουζλεμέδες του.

Που θα κάνετε τουρισμό: Τα μέρη είναι λίγο πολύ κλασσικά. Αγία Σοφία, Μπλε Τζαμί, Υδραγωγείο, Τοπ Καπι και Ντολμά Μπαχτσέ. Καλά λόγια έχω ακούσει και για το Istanbul Modern αλλά δεν πήγαμε, όπως επίσης και στο μουσείο κεραμικών που είναι στο παζάρι με τα χαλιά. Μην δώσετε λεφτά για κανένα λόγο για να δείτε την Αγία Ειρήνη και αν στο Τοπ Καπί γίνεται χαμός, προτιμήστε το Ντολμά Μπαχτσέ. Το Φανάρι είναι ένα άλλο σημείο ενδιαφέροντος, άσχετα με το θρησκευτικό σας υπόβαθρο όπως και η Αγια Τριάδα κοντά στην Istiklal και η  καθολική εκκλησία του Αγίου Στεφάνου.

Από που θα ψωνίσετε: Από την αγορά των μπαχαρικών θα αγοράσετε τσάι και μπαχαρικά. Πηγαίνετε μέσα στα μαγαζιά και ψάξτε πράγματα που δεν θα βρείτε ποτέ εδώ. Εγώ πέτυχα λευκό παπαρουνόσπορο. Αγοράστε τσάι μήλο και μέντα, ενώ υπέροχο άρωμα έχει και το τσαι βανίλια. Γεμίστε το υπόλοιπο της βαλίτσας σας με μείγματα μπαχαρικών όπως ταντούρι, γκαραμ μασάλα και ρας ελ χανούτ που νικούν τα αντίστοιχα δικά μας κατά κράτος. Από το Kapali Carsi θα αγοράσετε κυριολεκτικά ότι σας έρθει. Αρώματα, μαντήλια, σαπούνια, ασημένιους δίσκους και σετ τούρκικου τσαγιού. Υπάρχει και ένα τρίτο παζάρι, πολύ πιο ήσυχο και συμπαθητικό και ευτυχώς λιγότερο τουριστικό, το παζάρι των χαλιών. Εκεί βρήκα τούρκικες πετσέτες και παλιές γκραβούρες. Εκτός από τα παζάρια, αξίζει να χαζέψετε τα μαγαζιά στο Kadiköy, όπου θα βρείτε πολύ φθηνά ρούχα, gadgets και πρωτότυπα είδη σπίτιού, καθώς και τα στενάκια κοντά στον πύργο του Γαλατά. Υπέροχα δερμάτινα σακίδια και σε καλές τιμές έχει ένα μικρό μαγαζάκι στον δρόμο που ενώνει τον πύργο του Γαλατά με την Istiklal, ενώ εντυπωσιακά κοσμήματα βρήκα και στο Selda Okutan στο Karaköy και στην οδό sedar-i ekrem κοντά στον πύργο του Γαλατά.

Χρήσιμα tips: Επενδύστε τα λεφτά σας σε δύο μαγικές καρτούλες. Την Istanbul card με την οποία πληρώνεται σχεδόν το μισό εισητήριο σε όλα τα μέσα και την 3ήμερη ή 5ήμερη κάρτα των μουσείων. Είναι τόσο ακριβά που σας συμφέρει απίστευτα. Έχετε μαντήλι μαζί σας αν σκοπεύετε να μπείτε σε τζαμί. Επίσης λάβετε υπόψιν σας την εξωπραγματική κίνηση που έχει στους δρόμους και ξεκινήστε για το αεροδρόμιο πολύ νωρίτερα. Μην φάτε τίποτα με σπανάκι, δεν ξέρω τι του κάνουν, αλλά όπου το δοκίμασα ήταν πικρό και λίγο άνοστο.

on tour: Καστοριά- Πρέσπες

Το να πάω στις Πρέσπες ήταν όνειρο τουλάχιστον δεκαετίας. Δεν θυμάμαι που τις είχα δει για πρώτη φορά (ξέροντας με σε καμιά εκπομπή μαγειρικής μάλλον), αλλά το είχα αποφασίσει ότι θα πάω, έστω και με τα πόδια. Ευτυχώς η συγκυρία ήταν ευτυχής και όχι μόνο δεν πήγα ποδαράτη, αλλά ανακάλυψα και την Καστοριά, που μπορεί να μην είχα την ίδια λαχτάρα να την δω, αλλά ήταν μια πολύ πολύ ευχάριστη έκπληξη.

Πως θα πάτε: Η Καστοριά έχει αεροδρόμιο, θεωρητικά σε μια ώρα είσαστε εκεί. Πρακτικά το εισιτήριο κοστίζει γύρω στα 170 ευρώ, αλλά αν είναι λίγο βαρύ για την τσέπη σας έχετε τις εξής επιλογές:

α) ΚΤΕΛ Αθήνα Καστοριά, μόνο 7-8 ώρες ταξίδι, αλλά το πιο φτηνό από όλα

β) Αεροπλάνο μέχρι Θεσσαλονίκη και από κει ΚΤΕΛ. Αν βρείτε φτηνό εισιτήριο σε low cost είναι η ιδανική επιλογή, γιατί η απόσταση Καστοριά-Θεσσαλονίκη είναι 2 ώρες, οπότε δεν θα ταλαιπωρηθείτε πολύ ούτε εσείς ούτε η τσέπη σας

γ) Με δικό σας μέσο, κάνοντας road trip και το κομμάτι Γιάννενα- Καστοριά, το οποίο προϋποθέτει, χρόνο, διάθεση και αξιόπιστο αμάξι, και σας ζηλεύω ήδη.

Που θα μείνετε: Αν αποφασίσετε να μείνετε στην Καστοριά, προτείνω με το χέρι στην φωτιά το Kyknos De Luxe Hotel. 45 ευρώ το δίκλινο με πρωινό το οποίο περιλαμβάνει τα πάντα, πεντακάθαρα δωμάτια, μπουρνούζι, παντόφλες, οδοντόβουρτσα (!), κιτ με μπατονέτες και βαμβάκια, κόκκαλο για τα παπούτσια και μίνι σίδερο και σιδερώστρα ήταν μερικά από τα πράγματα που ανακαλύψαμε στο δωμάτιο και μας εξέπληξαν ευχάριστα. Αν αποφασίσετε να μείνετε εκτός Καστοριάς, προτείνω το Σιδηροχώρι που είναι αρκετά κοντά στην πόλη, αλλά έχει και φανταστική θέα. Είχα δει και μου είχαν γυαλίσει οι ξενώνες Nimbus και Ίασπις γιατί είναι πολύ προσεγμένοι και οι τιμές τους πολύ λογικές, αλλά τελικά επικράτησε ο Κύκνος.

Που θα φάτε: Στην πόλη της Καστοριάς έχετε πολλές επιλογές. Αυτό  που προτείνεται από ντόπιους, ταξιδιωτικούς οδηγούς, και πρώην φαντάρους που θήτευσαν στην Καστοριά, είναι "το στέκι της Παρέας", στην αρχή της πόλης. Αν σας αρέσουν το μοσχαράκι και οι μελιτζάνες αγνοείστε τα πάντα και πάρτε τον "ηγούμενο", αν δεν ανήκετε σε αυτήν την συνομοταξία, υπάρχουν πολλές επιλογές σε χοιρινό, κατσικάκι και ψητά της ώρας για να διαλέξετε. Είδα κι ένα πρόστυχο κοκκινιστό με χοντρό μακαρόνι να τριγυρίζει στα διπλανά τραπέζια, αλλά δεν άντεχα να φάω άλλο για να το δοκιμάσω. Από ορεκτικά έχει τεράστιες σαλάτες, εξαιρετική τυροκαυτερή που την φέρνει σε πήλινο και την βάζει στον φούρνο, μανιτάρια, σαγανάκια από διάφορα τυριά (που τα σερβίρει με αυγό τηγανητό και ντομάτα), μελιτζάνες και κολοκυθάκια. Έχει και εξαιρετικό χύμα ημίγλυκο κόκκινο κρασί, ενώ τα καραφάκια του τσίπουρου έρχονται σε ρόι λαδιού, για πιο εύκολο σερβίρισμα. Μας πρότειναν επίσης και το Αλλοτινό, την Παλιά Πόλη και το Βυζαντινό στην Λαδόκολλα, εγώ λιγουρευόμουν και τις μακαρονάδες του Ακάκιου, αλλά όλα αυτά θα τα δοκιμάσω σε επόμενη επίσκεψη. Αν πάτε στις Πρέσπες, θα φάτε στους Ψαράδες, στο τελευταίο μαγαζί στην παραλία, λέγεται η Συντροφιά, έχει και ξενώνα και παντοπωλείο και ένα δίδυμο αδερφάκι στον Άγιο Γερμανό, το Πρέσπειων. Έχει εξαιρετική θέα στην λίμνη, είναι ευγενέστατοι και εξυπηρετικοί και το τσίπουρο είναι δικό τους και είναι άνευ γλυκάνισου. Από φαγητό αν ο ουρανίσκος σας είναι περίεργος για νέες γεύσεις θα δοκιμάσετε γριβάδι ψητό και χέλι καπνιστό, αν είστε της πιο παραδοσιακής σχολής θα πάρετε τα εξαιρετικά μανιτάρια σουβλάκι, μελιτζανοσαλάτα και κάποιο κρεατικό της ώρας. Ειδική μνεία στις πίτες του, ειδικά στην μανιταρόπιτα. Λεπτή, τραγανή, με νόστιμη γέμιση και χωρίς πολλά λάδια. Φεύγοντας, θα πάρετε έγχρωμους ελέφαντες Πρεσπών από το παντοπωλείο τους, τσίπουρο και φυσικά πιπεριές Φλωρίνης. Εναλλακτικά (ή ακόμα καλύτερα, συμπληρωματικά) θα πάτε στα Ψαράδικα του Χάσου, στην Μικρολίμνη. Παρόλο που δεν πήγα εγώ, κάπου είχα δει την ιδιοκτήτρια να μαγειρεύει, 3-4 χρόνια πριν και ήθελα να σπάσω την οθόνη για να πάρω το πιάτο από τα χέρια της.

Που θα καφετίσετε: Εδώ τα καφέ προσφέρουν και ρακόμελο, τσίπουρο και μπύρες, οπότε απλά καθίστε και όπου σας βγάλει. Να πάτε στην Αυλή, όλοι εκθειάζουν τον χώρο και τα μεζεδάκια της, έχετε υπόψιν μόνο ότι κάθε Κυριακή είναι κλειστά. Άλλη πολύ καλή επιλογή είναι ο Ταξιδιάρης Γάτος, το τελευταίο μαγαζί της παραλίας, με τραπεζάκια σχεδόν πάνω στην λίμνη όταν το επιτρέπει ο καιρός. Πιο cozy, με περίεργα ροφήματα και σπιτικό ρακόμελο είναι η Σβούρα, η οποία ενδείκνυται για χαλάρωμα και τάβλι. Για πιο βραδυνές μπύρες, θα πάτε στο Περίπου και θα τις συνοδεύσετε με μεγάλη πιατέλα ορεκτικών.

Που θα ψωνίσετε: Όσο το προλαβαίνετε, θα πάτε στο DeΣigne, χωμένο μέσα σε ένα εμπορικό (ναι έχει και τέτοια η Καστοριά, αμέ). Χειροποίητα ασημένια κοσμήματα και custom made παραγγελίες, σε τιμές απλά αστείες. Έπαθα και απίστευτο flash back γιατί είχε και εκείνα τα γυάλινα/πλαστικά πολύχρωμα δαχτυλιδάκια που ήταν πολύ της μόδας όσο ήμουν στο δημοτικό. Για γούνες ρωτήστε κάποιον άλλο, εμείς εδώ είμαστε οικολόγοι.

Που θα βολτάρετε: Η επιβεβλημένη βόλτα με όποιο μέσο σας επιτρέψει ο καιρός, είναι ο γύρος της παραλίμνιας Καστοριάς. 7 χιλιόμετρα περίπατος χαζεύοντας πάπιες, κύκνους και πελεκάνους. Και fit Καστοριανούς να πάνε για τρέξιμο. Θα χαθείτε επίσης στα στενά της πόλης χαζεύοντας τα αρχοντικά, τις άπειρες εκκλησίες και σε κάποια από αυτές θα ανακαλύψετε και τον τάφο του Παύλου Μελά. Θα ανεβείτε να χαζέψετε την θέα από τον  Προφήτη Ηλία και τον Άγιο Αθανάσιο. Με το αμάξι θα πάτε στο Σιδηροχώρι που έχει πανοραμική θέα στην πόλη. Θα κάνετε και τον γύρο της λίμνης, όσο σας το επιτρέπει ο δρόμος δηλαδή. Θα περάσετε από το Δισπηλιό, όπου βρίσκεται και ένας από τους αρχαιότερους λημναίους οικισμούς της Ευρώπης, θα πάτε στο Νόστιμο, στο Παλαιολιθικό Δάσος και στην σπηλιά του Δράκου. Στον δρόμο για τις Πρέσπες θα περάσετε από το χωριό Παύλος Μελάς, που ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του και έχει και το ομώνυμο μουσείο, από το χωριό Γάβρος που καταστράφηκε ολοσχερώς από τους Napalm του Εμφυλίου και στέκει ακόμα μισοχαλασμένο και έρημο καθώς και από το χωριό Άγιος Γερμανός όπου θα δείτε και το καλά διατηρημένο εκκλησάκι του. Φτάνοντας στις Πρέσπες θα περάσετε μέσω της πεζογέφυρας στον Άγιο Αχίλλειο, ερημωμένο πια νησάκι με άπειρες εκκλησίες ιστορικού και αρχιτεκτονικού ενδιαφέροντος. Τελευταία στάση οι Ψαράδες, το μοναδικό ελληνικό χωριό πάνω στις Πρέσπες, όπου μπορείτε να πάτε και με καραβάκι βόλτα στην λίμνη (μέχρι τα δικά μας σύνορα τουλάχιστον). Σε όλη την διαδρομή υπάρχουν πλατώματα για να σταματήσετε να θαυμάσετε/φωτογραφήσετε το τοπίο, που δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι είναι ελληνικό, ενώ αν σας ενδιαφέρει το bird watching (ο Θεός ξέρει γιατί) υπάρχουν και κατάλληλες υποδομές και για αυτό.

on tour: Γαλαξείδι

Δεν ξέρω για ποιό λόγο, αλλά αυτό το μέρος από τότε που ήμουν πιτσιρίκι μου είχε κάτσει στραβά. Λίγο το περίεργο όνομα του, λίγο ότι μου χε πέσει η καταστροφή του από τον Κιουταχή σε απροειδοποίητο διαγώνισμα και ήμουν αδιάβαστη, δεν μου είχε κινήσει ποτέ την περιέργεια να το επισκεφτώ. Όταν τελικά η μοίρα (και το γεγονός ότι έχω οργώσει ήδη την μισή Ελλάδα) με έφερε εκεί η έκπληξη ήταν παραπάνω από ευχάριστη. Αν είσαι παντελώς αγεωγράφητος και κοιμόσουν και στην διαδρομή, πιστεύεις πιο εύκολα οτι σε φέρανε σε νησάκι παρά κάπου στην Ρούμελη. Προκειται για ένα λιμανάκι με διατηρητέα καπετανόσπιτα, πλακόστρωτα και πλατείες με φοίνικες, στο πιο απάνεμο σημείο της Στερεάς Ελλάδας. Κι επειδή τα αλευρομουτζουρώματα και το τριήμερο της Αποκριάς είναι κοντά, ίσως τα παρακάτω σας φανούν χρήσιμα.

Που θα βολτάρετε: Εκτός απο τα σοκάκια με το πλακόστρωτο, αξίζει να πάτε και μια βόλτα στο δασάκι, στα όρια του οικισμού. Το δασάκι αυτό το έφτιαξαν οι κάτοικοι του Γαλαξειδίου γύρω στο 1920 και είναι πια δύσκολο να πιστέψεις ότι κάποτε αυτό το σημείο ήταν άγονο. Μέσα στο δασάκι έχει ένα εκκλησάκι και στο τέλος του δρόμου είναι το παλιό Ξενία που λειτουργεί ως σχολή τουριστικών επαγγελμάτων. Μέσα στην πόλη είναι η εκκλησία του Αγίου Νικολάου με το πιο εντυπωσιακό τέμπλο που έχω δει και τις ιδιαίτερες αγιογραφίες στους τοίχους, καθώς και το Ναυτικό Μουσείο, που λέγεται ότι είναι από τα πιο ενδιαφέρονται στην Ελλάδα. Όσον αφορά τις πιο μακρινές βόλτες, πολύ κοντά είναι οι Δελφοί στους οποίους αξίζει να πάτε μια βόλτα, τόσο για τον αρχαιολογικό χώρο και το μουσείο, όσο και για καφέ ή φαγητό με θέα τον μεγαλύτερο ελαιώνα της Ευρώπης. Στην άλλη πλευρά του νομού είναι το φράγμα του Μόρνου, μια τεράστια λίμνη την οποία μπορείτε να γυρίσετε περιμετρικά με το αυτοκίνητο και να δείτε εναλλαγές τοπίου, γεφυράκια, καταρράκτες, ακόμα και χωριά. Φυσικά, θα περάσετε πάνω από το φράγμα το οποίο είναι πανύψηλο και άκρως εντυπωσιακό. Ανθρωπο μάλλον δεν θα δείτε, αρνάκια, κατσικάκια, μοσχαράκια και γουρουνάκια όμως θα συναντήσετε μπόλικα.

Που θα φάτε/πιείτε/ξαποστάσετε: Μέσα στην πόλη θα πάτε στον Μπεμπελή. Ανοίγει μόνο χειμώνα, είναι ευγενέστατος και ξέρει να μαγειρεύει. Εξαιρετική ήταν η μελιτζάνα σε φύλλο κρέπας, το τυρόψωμο, η σαλάτα του μαγαζιού που μόνο τον σερβιτόρο δεν είχε μέσα, ενώ οι γύρω μας έπαιρναν ένα πιάτο με χοιρινό και λιωμένο τυρί το οποίο λόγω φυσικής απέχθειας στο χοιρινό δεν δοκίμασα. Το γλυκό που μας έφερε στο τέλος δεν έχω ιδέα τι ήταν, αλλά δεν πρόλαβα να το αναλύσω γιατί το εξαφάνισα. Η γαστριμαργική έκλπηξη της εκδρομής όμως κρυβόταν στην Ιτέα. Ο Λιάπης ανοίγει μόνο βράδυ και αν δεν έχετε κλείσει τραπέζι πιθανότατα να μην βρείτε να κάτσετε. Οι λόγοι είναι τρεις: οι κάτοικοι της Ιτέας φοράνε τα καλά τους και βγαίνουν για φαγητό, οι τιμές του είναι εξωπραγματικά χαμηλές και το κοντοσούβλι του είναι το καλύτερο που έχω φάει. Κάνει κοντοσούβλι κοτόπουλο, προβατίνα και άλλα δύο που δεν τα πρόσεξα (νομίζω κατσίκι και χοιρινό). Στην ζωή μου, δεν έχω ξεκοκαλίσει στην κυριολεξία άλλο πιάτο έτσι. Πήραμε δύο ορεκτικά, δύο κοντοσούβλια, σαλάτα και πατάτες, όλα πεντανόστιμα, και πληρώσαμε κάτι τύπου 22 ευρώ μαζί με το κρασί. Νομίζαμε ότι έχει κάνει λάθος στο λογαριασμό και του αφήσαμε 5 ευρώ tip!! Για ουζάκι ή για καφέ πολύ ωραίο είναι το Μπρίκι σε ένα φαρδύ πεζοδρομάκι στο Γαλαξείδι (που βλέπει λιμανι όμως) και το προτιμούν οι ντόπιοι. Για ποτό πήγα, νευρίασα κι έφυγα, καθώς διάλεξα ένα πολύ ωραίο μαγαζάκι, που δεν βάραγε πολύ δυνατά την μουσική. Έκτος του γεγονότος ότι είχε τιμές πιο ακριβές και από Αθήνα, το οποίο ήμουν πρόθυμη να το καταπιώ, χρέωνε 2 ευρώ τους ξηρούς καρπούς!! Εξαφανίστηκα, απλά.

S.O.S. tip: Κυριακή μεσημέρι τα εστιατόρια είναι κλειστά σε Ιτέα και Λιδωρίκι. Κατευθυνθείτε προς Γαλαξίδι ή Δελφούς για μεσημεριανό.

Τι να προσεξετε όταν κλείνετε δωμάτιο: Κάτι που είχα χρόνια να συναντήσω και για τόσο ακριβά δωμάτια μου εκανε κακή εντύπωση. Επειδή τα περισσότερα ξενοδοχεία ήταν παλιά καπετανόσπιτα, το μπάνιο είναι πολύ μικρό γιατί είναι στην ουσία προσθήκη στο δωμάτιο. Κατα μια ηλίθια τακτική του '70 πολλά ξενοδοχεία έχουν την βρύση και το τηλέφωνο του μπάνιο σε μια γωνία χωρίς καμπίνα, κουρτίνα ή τοιχωματάκι. Τα νερα λοιπόν τρέχουν στην αποχέτευση που είναι στην άλλη άκρη του μπάνιου κι εσείς τα κάνετε όλα εκεί μέσα Λιμνούπολη. Αν δν υπάρχει φωτογραφία που να φαίνεται καθαρά η ντουζιέρα και σας ενοχλεί όσο εμένα να δίνετε 50+ ευρώ την ημέρα για να κάνετε ντους μαζί με τον νιπτηρα, το καζανάκι και το πιγκάλ, καλύτερα να κλείσετε σε ξενοδοχεία με ευκρινείς φωτογραφίες του ντους ΣΕ ΚΑΘΕ δωμάτιο.

on tour: Βυτίνα

Η Βυτίνα δεν είναι τόπος δικής μου καταγωγής, είναι όμως τόπος πολύ οικείος για πολλούς οικείους μου. Η σχέση μας ξεκίνησε πριν μια δεκαετία περίπου και από τότε γυρνάω σε αυτήν με γεωμετρική πρόοδο. Το καλοκαίρι γιατί βρίσκω λίγη δροσιά μόλις 2 ώρες μακριά από την Αθήνα και το χειμώνα γιατί βρίσκω θαλπωρή κοντά (σχεδόν μέσα) σε 1 τζάκι. Νομίζω ότι είναι πανέμορφη, ίσως πάλι να μην είμαι αντικειμενική.

Που θα μείνετε: Ανάλογα με το βαλάντιο σας, έχω να προτείνω το Arcadia Resort, το Vytina House, το Art Mainalon Hotel, το Αρχοντικό Νικολόπουλου και την Αίγλη (με φθίνουσα τιμή διανυκτέρευσης). Τα πρώτα 2 είναι λίγο έξω από το χωριό με θέα και πράσινο, η Αίγλη σε απόσταση αναπνοής από την πλατεία, το Art Mainalon μέσα στην πλατεία και το αρχοντικό Νικολόπουλου κάπου μέσα στον οικισμό.

Που θα φάτε: Στα Κόκκινα Πιθάρια. Έχει ένα φανταστικό ορεκτικό με γλυκοκαυτερή σάλτσα, αγριογούρουνο με μανιτάρια, πάπια με καραμελωμένα μήλα και για όσους είναι παραδοσιακοί τύποι έχει κόκορα με χυλοπίτες, μοσχαράκι κοκκινιστό, παστίτσιο, γεμιστά και γκιούλμπασι. Οι μερίδες του είναι ικανοποιητικές προς τεράστιες, το μαγαζί πεντακάθαρο και το banofee για επιδόρπιο μπορεί να σας στείλει ευτυχισμένους για τον βαρύ ύπνο που ακολουθεί κάθε γαστριμαργικό όργιο. Του ίδιου ιδιοκτήτη είναι και το διπλανό μαγαζί, τα Αηδόνια, το οποίο προσανατολίζεται περισσότερο σε ψητά της ώρας. Θα φάτε πολύ τίμιο και ευμεγέθες σουβλάκι, ενώ μερικές φορές βάζει και κοντοσούβλι. Για τσίπουρα και μεζεδάκια θα πάτε στο Τσιπουράδικο που είναι λίγο πιο κάτω αριστερά. Εξαιρετικό τυροπιτάρι, ομελέτες, λουκάνικα και μοσχαράκι με λαζάνια θα συνοδεύσουν ό,τι πίνετε. Περνώντας είδα και ένα πολύ ενδιαφέρον κριθαρώτο μανιταριών στους Δειπνοσοφιστές, το εστιατόριο του Art Mainalon, αλλά δεν έτυχε να το δοκιμάσω. Ακόμα.

Που θα βολτάρετε: Αν είναι ανοιχτό το χιονοδρομικό θα πάτε μια βόλτα από κει έστω και για καφέ γιατί η διαδρομή και η θέα αξίζουν τον κόπο. Κοντινή και γραφική είναι η Αλωνίσταινα, το χωριό της μητέρας του Κολοκοτρώνη. Εκεί, στο εστιατόριο Κατάλπεις το οποίο πια ανοίγει μετά το απόγευμα έχω φάει το καλύτερο γλυκό καρυδάκι ever (μετά της θείας μου). Στο καφέ-τσιπουράδικο λίγο πιο κάτω ακολουθούν την ίδια τακτική με τον Βόλο, ρωτάνε μόνο τι θα πιείς, τα συνοδευτικά είναι προκαθορισμένα (και άπειρα και συμπεριλαμβάνονται στην τιμή του τσίπουρου μάλλον, γιατί δώσαμε 5,5 ευρώ έκαστος). Παραδοσιακό καφέ σε πλατεία κάτω από πλάτανο έχω πιεί στα Μαγούλιανα καλοκαίρι, με απεριόριστη δροσιά και θέα, αφού είναι το ορεινότερο χωριό της Πελοποννήσου. Πολύ κοντά είναι επίσης και η Δημητσάνα, η μπαρουταποθήκη του Έθνους, όπου θα επισκεφτείτε το σπίτι του Γρηγορίου του Ε’, θα θαυμάσετε τους χάλκινους τρούλους των εκκλησιών και θα χαθείτε στα σοκάκια με τα πέτρινα αρχοντικά και τα ξύλινα μπαλκόνια. Αν είστε γλυκατζήδες θα πάρετε Κοπεγχάγη (χρόνια είχα και να την ακούσω και να την φάω) ή κάποιο άλλο γλυκό ταψιού από το ζαχαροπλαστείο που είναι πάνω στον κεντρικό δρόμο. Εάν θέλετε να συνεχίσετε την βόλτα σας θα πάτε στην Στεμνίτσα, η οποία έχει μακρά παράδοση στην αργυροχρυσοχοΐα που συνεχίζεται ακόμη και σήμερα, αφού υπάρχει επαγγελματική σχολή ακόμα και σήμερα. Θα φάτε γλυκό στην πλατεία (παραδοσιακά μυγδαλάτα), θα θαυμάσετε τις καμάρες στα σοκάκια και θα ενισχύσετε τα εργαστήρια (αρχίζω να καταλαβαίνω γιατί δεν με άφηναν να κατέβω από το αμάξι). Εναλλακτικά θα κατευθυνθείτε προς τα Λαγκάδια, κεφαλοχώρι που τώρα γίνεται ευρέως γνωστό τουριστικά. Με θέα το φαράγγι του Λούσιου, επιβλητικά πέτρινα κτήρια και μεγάλη πλατεία. Εκεί θα φάτε στον Μανιάτη κατσικάκι, χοιρινό με κάστανα ή κόκορα με μακαρόνια. Για καφέ, αν έχετε πάει χειμώνα θα πάτε στον πλάτανο και θα συνοδεύεστε το ρόφημα σας με σοκολατόπιτα (έχει και καρύδα, παρακαλώ πολύ) ενώ αν έχετε πάει καλοκαίρι είτε στο roof garden του ξενοδοχείου του Μανιάτη είτε σε κάποιο καφέ της πλατείας.

Τι θα αγοράσετε: Εκτός από κοσμήματα από την Στεμνίτσα θα αγοράσετε και μέλι ελάτης (βανίλια) εάν βρείτε, τσίπουρο, παραδοσιακά ζυμαρικά και τυριά από τον Τσατσουλή στην Βυτίνα.

On tour: Ζαχλωρού

(Λέμε) ότι χειμώνιασε. Και τον χειμώνα οι αποδράσεις είναι λίγο πιο δύσκολες. Λίγο το ότι το ζεστό σου κρεβάτι σε καλεί συνεχώς για cocooning το Σαββατοκύριακο, λίγο το ότι η μέρα μικραίνει, κυρίως όμως γιατί λείπει το μεγαλύτερο κίνητρο για να ξεκουνηθείς από την εξίσωση, η θάλασσα. Να σας αντικαταστήσω την θάλασσα με κάτι δεν μπορώ, αλλά αν έπρεπε να διαλέξω ένα μέρος σχετικά κοντά για να πάω να λιώσω ένα Σαββατοκύριακο, η πρώτη μου σκέψη θα ήταν η Ζαχλωρού. Είναι 2,5 ώρες μακριά (ή και λιγότερο αν έχεις αμάξι και όχι κουβαρίστρα όπως η γράφουσα), έχει πολύ καλό φαγητό, δραστηριότητες κοντά αν αποφασίσεις να ξεκουνηθείς, είναι όμορφη και αν είσαι στην φάση «θέλω να αδειάσει το μυαλό μου ΤΩΡΑ», μπορείς απλά να αράξεις δίπλα από ένα τζάκι και να χαζεύεις τον Οδοντωτό να περνάει.

Λίγη ιστορία για να μην σε πούνε κι άσχετο: Ο Οδοντωτός αποτελούσε ένα από τα 2 πιο φιλόδοξα δημόσια έργα της Ελλάδας. Μαζί με τον Ισθμό της Κορίνθου τα εμπνεύστηκε και έκανε πολύ φιλότιμες προσπάθειες να τα υλοποιήσει ο Χαρίλαος Τρικούπης (βέβαια τίναξε τον Εθνικό προϋπολογισμό στον αέρα και οδηγήθηκε η Χώρα σε πτώχευση γιατί του κόστισε τα τριπλάσια από ότι υπολόγιζε). Το αρχικό σχέδιο ήταν ο Οδοντωτός να φτάσει μέχρι την Τρίπολη, δημιουργώντας ένα τοπικό σιδηροδρομικό δίκτυο στην Πελοπόννησο. Τελικά η γραμμή συνδέει το Διακοφτό με τα Καλάβρυτα, αλλά επειδή είναι κατασκευασμένη μέσα στο φαράγγι του Βουραΐκου αποτελεί μια από τις ωραιότερες διαδρομές με τρένο στην Ελλάδα.

Που θα μείνετε: Λόγω της κοντινής απόστασης από τα Καλάβρυτα, έχουν ανοίξει πολλές αξιοπρεπείς μικρές ξενοδοχειακές μονάδες στην Κάτω Ζαχλωρού. Διαλέγεται ανάλογα με το βαλάντιο σας και την αισθητική σας. Ενδεικτικά αναφέρω το Φαράγγι, το Όνειρο Ζαχλωρούς και το Καταφύγιο, τα οποία δεν τα λες και πάμφθηνα, αλλά έχουν δωμάτια με τζάκι και είναι πετρόχτιστα. Με λίγο ψάξιμο παραπάνω θα βρείτε και πιο οικονομικές επιλογές.

Που θα φάτε: Στον παραδοσιακό ξενώνα Ρομάντζο και μόνο εκεί. Δεν ξέρω πως θα σας φανεί σαν ξενώνας γιατί είναι πιο παλιά κατασκευή, χωρίς τζάκια στα δωμάτια, αλλά κάνει την πιο καλοψημένη σταβλίσια που έχω φάει έξω ever. Πολύ καλά κρέατα, άψογα ψημένα, χορταστικές μερίδες, ενδιαφέροντα ορεκτικά, καλές τιμές και τίμιο τσίπουρο και ρακόμελο γιατί δεν πρέπει να ξεχνάτε ότι εκεί έχει κρύο και πρέπει να ζεσταθείτε με όποιο τρόπο μπορείτε. Στα μεγάλα συν του είναι η τοποθεσία του, καθώς είναι σχεδόν πάνω στις γραμμές του τρένου, οπότε μπορείς να ριζώσεις εκεί χαζεύοντας επ’ άπειρον. Μείον: ότι από γλυκά έχει μόνο γιαούρτι με μέλι και με εγώ η γλυκατζού ονειρευόμουν μετά την σταβλίσια μπακλαβάδες, κανταΐφια και καρυδόπιτες, αλλά έφαγα τόσο καλά που το παρέβλεψα.

Τι θα κάνετε αν αποφασίσετε να ξεκουνηθείτε: Κατ αρχήν μπορείτε να κάνετε πεζοπορία στο φαράγγι του Βουραΐκου (όχι με χιόνια, γιατί θα κάνετε τις ράγες τσουλήθρα και θα σας ψάχνουμε). Το μονοπάτι είναι οι γραμμές του τρένου, το οποίο σημαίνει ότι πρέπει να έχετε το νου σας να μην σας βρει το τρενάκι κάπου που δεν θα υπάρχει άκρη για να μαζευτείτε, αλλά επίσης σημαίνει ότι όποτε τα φτύσετε παίρνετε το τρενάκι και ανεβαίνετε κύριοι πίσω στο χωριό. Η όλη απόσταση είναι περίπου 1 4ωρο περπάτημα, το μονοπάτι είναι αστείο στα σημεία που δεν έχει τα δοντάκια, αλλά στα σημεία που τα έχει θέλει προσοχή γιατί εγώ τσακίστηκα για πλάκα (ονειρευόμουν το φαί δίπλα στο τζάκι). Καλύτερα να το κατεβείτε με τα πόδια και να ανεβείτε με το τρενάκι ή να ανεβοκατέβετε με το τρενάκι και να ησυχάσετε. Αν έχετε επίσης κουράγια (και 9 ευρώ να δώσετε στην είσοδο) μπορείτε να επισκεφθείτε το Σπήλαιο των Λιμνών. Η άλλη κλασσική βόλτα είναι στα Καλάβρυτα για λίγο πιο κοσμική ζωή και για να ανατριχιάσετε με το ρολόι που έχει μείνει σταματημένο στην ώρα που άρχισε η σφαγή των Καλαβρύτων. (μάθημα ιστορίας part 2: Οι Γερμανοί επέλεξαν τα Καλάβρυτα για να κάνουν αντίποινα, εκτέλεσαν σχεδόν όλο τον ανδρικό πληθυσμό, μέσα στην εκκλησία αν δεν απατώμαι, και έκαψαν και λεηλάτησαν το χωριό ολόκληρο). Μετά την ιστορική αναδρομή, μπορείτε να αγοράσετε παραδοσιακά προϊόντα, να σουλατσάρετε και φυσικά να επισκεφθείτε και το χιονοδρομικό κέντρο.

on tour: Πάτμος

Η Πάτμος είναι ένα νησί το οποίο παίρνει στο κεφάλι σου μυσταγωγικές διαστάσεις εάν δεν έχεις πάει. Και τις διατηρεί, (μην πω τις ενισχύει) και αφότου πας. Το εμβληματικότερο σημείο αναφοράς του νησιού είναι το Μοναστήρι. Είχε, έχει και θα έχει τεράστια επιρροή, πολιτιστική, θρησκευτική, τουριστική, οικονομική, ακόμα και πολιτική. Μάλλον είναι και αυτό που το γλίτωσε από την άναρχη δόμηση και τις καταπατήσεις και έσωσε τον χαρακτήρα του. Είναι από τα νησιά που πας, και ξαναπάς, και ξαναπάς. Τόσο όμορφη.

Που θα μείνετε: Οι περισσότερες επιλογές καταλυμάτων είναι στην Σκάλα, έχουν κανονικές τιμές, είναι βολικό σαν σημείο και η Σκάλα είναι όμορφη και έχει ζωή. Αμέσως επόμενος σε πληθώρα καταλυμάτων είναι ο Γροίκος, στον οποίο δεν πάτησα καν, οπότε δεν μπορώ να εκφέρω άποψη.

Που θα φάτε: Στην Λότζα, ανάλογα με το τι ώρα θα πάτε και το τι περιλαμβάνει το ξενοδοχείο που κλείσατε. Έχει συμπαθητικά γλυκά, καλό φαγητό, ωραίες σαλάτες και φανταστικές ομελέτες για πρωινό (όπως εύλογα συμπεράνατε, ριζώσαμε εκεί μέσα). Ωραία, ενισχυμένη ομελέτα είχε και το Μπαλκόνι, λίγο πιο πάνω, η οποία συνοδευόταν με εξαιτερικό ψωμί. Καλή εντύπωση μας έκανε και το σουφλέ σοκολάτας, τόσο για το μέγεθος, όσο και για την γεύση του. Εναλλακτικά για πρωινό/σνακ θα δοκιμάσετε και την παραδοσιακή τυρόπιτα από όποιον φούρνο σας γεμίσει το μάτι. Για θαλασσινά θα πάτε στο Τρεχαντήρι, στην Σκάλα. Ό,τι μας έφερε ήταν ολόφρεσκο, σωστά ψημένο, τεράστιο σε μερίδες και η τιμή σχεδόν αστεία. Για κρεατικά, αμπελοφάσουλα αλλά και σαγανάκι φλαμπέ θα πάτε στον Λεωνίδα, λίγο πιο πάνω από την Λάμπη. Παίζει να έχει και την ωραιότερη μοσχαρίσια μπριζόλα που έχω φάει έξω. Τιμές Αθήνας, αλλά αξίζει τον κόπο. Για κουνέλι στιφάδο και άλλα μαγειρευτά θα πάτε στον Πανάγο στον Κάμπο, όπου αν είστε τυχεροί θα τον ακούσετε να μιλάει με ευχέρια σε 2-3 διαφορετικές γλώσσες, ανάλογα με την εθνικότητα των συνδαιτημόνων.

Που θα κολυμπήσετε: Όπου προλάβετε. Τα νερά είναι πεντακάθαρα και οι παραλίες υπέροχες. Ξεκινάμε: Αν έχετε όρεξη και κουράγια για μισή ωρίτσα περπάτημα σε μονοπάτι (εδώ θα τονίσω ότι εγώ δεν είχα, αλλά θυσιάστηκα για την παρέα) θα πάτε στην Ψιλή Άμμο. Είναι τόσο όμορφη που με το που φτάσαμε σταμάτησα να γκρινιάζω. Μεγάλη, με ψιλή άμμο που βουλιάζει το πόδι απολαυστικά μέσα της και με ιδανικά γαλάζια νερά, σε προδιαθέτει να χαλαρώσεις σε σημείο που νομίζεις ότι είσαι κάπου στην Καραϊβική, μόνος σου, με όλα τα προβλήματα σου λυμένα. Μετά τα μαζεύεις και αρχίζει η ανηφόρα. Στην ακρούλα εκτός από campers έχει και κάτι γυμνιστές, οπότε αν είστε πουριτανοί/έχετε μαζί σας παιδάκια/σας νοιάζει αυτή η πληροφορία τελοσπάντων, μην φάτε όλο τον κατσικόδρομο για να ξενερώσετε. Μια άλλη παραλία στην οποία πρέπει να πάτε είναι η Λάμπη. Όχι μόνο γιατί είναι ο Λεωνίδας από πάνω της, αλλά γιατί έχει τις πιο όμορφες, παράξενες πέτρες που έχεις δει σε παραλία. Έχουν βάλει και πινακίδα ότι όποιος τις μαζεύει διώκεται ποινικά. Πας λοιπόν κα βλέπεις ένα ασπρο-γκρι χαλίκι και τους θεωρείς ηλίθιους, μετά σου πέφτει νερό/πατάς με βρεγμένο πόδι από την θάλασσα και συνειδητοποιείς ότι αυτό το χαζό χαλίκι έχει χρώματα πολλά, βαθιά και παράξενα και θες να καταβρέξεις όλη την παραλία. Οργανωμένη παραλία με άνετες ξαπλώστρες είναι η Πέτρα, στην οποία ιδανικά θα πάτε να αράξετε μετά την κατάβαση από την Ψιλή Άμμο (μετά από τέτοια ταλαιπωρία δικαιούστε λίγο pampering) με ένα μικρούλι κομμάτι βατού χωματόδρομου. Μια άλλη μεγάλη παραλία είναι το Λιβάδι Γερανού, όπου αν αντέχετε θα κολυμπήσετε και μέχρι το νησάκι όπου έχει ένα ξωκλήσι και κάνα δύο πρόβατα, αλλά είναι πολύ ήσυχα. Στις Δίδυμες θα εκπλαγείτε από το πόσο διαφορετικές είναι μεταξύ τους ενώ από πάνω μοιάζουν ολόιδιες. Στην πρώτη έχει κροκάλες, ελάχιστο ίσκιο κι ένα κρυμμένο παραλιάκι δίπλα. Στην δεύτερη έχει ίσκιο, δροσιά, χαλίκι και χώμα. Προσωπικά, την δεύτερη προτίμησα. Οργανωμένη με άμμο beach bar και ίσκιο είναι το Αγριολίβαδο, ιδανική αν θέλετε να ξεμείνετε στην παραλία όλη μέρα και να λιώσετε, ακόμα κι αν μαζί σας έχετε παιδάκια, σκυλάκια ή παλιμπαιδίζοντες φίλους. Για την ακρίβεια, ειδικά άμα έχετε μαζί σας κάποιον από τις παραπάνω κατηγορίες.

Που θα βολτάρετε: Αδιαμφισβήτητα στον Μοναστήρι. Άσχετα με τον βαθμό των θρησκευτικών σαν φρονημάτων μπαίνετε σε ένα μεσαιωνικό κάστρο και νομίζετε ότι έχει σταματήσει ο χρόνος. Το Σπήλαιο της Αποκάλυψης κόβει στην κυριολεξία την ανάσα, ενώ θα χάσετε την αίσθηση του χρόνου χαζεύοντας τα εκθέματα του μουσείου. Στην Χώρα θα χαθείτε στα σοκάκια όπως επιβάλλεται χαζεύοντας παλιά αρχοντικά. Στην Σκάλα οι ρυθμοί είναι λίγο πιο έντονοι, θα ψωνίσετε και το κατιτίς σας, αλλά είναι εξίσου όμορφη.

Extra tip: Στην έξοδο της Μονής υπάρχει μαγαζάκι που πουλάει εικόνες φτιαγμένες εξ ολοκλήρου από κερί. Ιδανικό δώρο για πιστούς συγγενείς. 

on tour: Κύθνος

Το έτερο νησί στο οποίο πάνε όλοι με ιστιοπλοικά, επίσης γνωρίζει μεγάλη τουριστική άνοδο τα τελευταία χρόνια. Πολύ κοντα στην Αθήνα, πολλές παραλίες και ακόμα αρκετά γραφική για να περάσεις καλά.

Που θα μείνετε: Το πρώτο βήμα είναι να εντοπίσετε τα ξενοδοχεία, γιατί στο booking και στο tripadvisor εμφανίζουν ελάχιστα. Πιο συγκεντρωμένα είναι στο site του δήμου Κύθνου. Από κει και πέρα διαλέγετε ανάλογα με το τι θέλετε και σε τι περίοδο πάτε. Οι Κυθνοικίες είναι καθαρές και ήσυχες (εγώ εκεί έμεινα) και σε πολύ λογικές τιμές. Το ομορφότερο ξενοδοχείο, αλλά τσιμπημένο και μέσα στο Λιμάνι είναι η Contseta. Συμπαθητικά επίσης είναι το Porto Klaras και το Guardiero, αλλά για τιμές πρέπει να επικοινωνήσετε μαζί τους.

Που θα φάτε: Στο «Χάρτινο Καράβι» στην Δρυοπίδα. Λύσσαξα που όταν είχα πάει μόλις είχε κλείσει για χειμώνα. Να πάτε εσείς, να φάτε μέχρι να σκάσετε να μου φύγει το απωθημένο. Προσεγμένο, πεντακάθαρο, καλές τιμές και απεριόριστη θέα. Αξιοπρεπέστατο είναι και το σουβλατζίδικο στην Χώρα, το οποίο δοκίμασα παρόλο που δεν κάνω τέτοια πειράματα συνήθως και έμεινα πολύ ευχαριστημένη. Την καλύτερη σπανακόπιτα που έχω φάει (έχω μαμά Ηπειρώτισσα και υψηλά standards, αυτή ήταν καλύτερη και από της μαμάς μου) την κάνει η κυρία Φλώρα Κοζαδίνου στην Χώρα. Το μαγαζί της λέγεται Πανοχώρι και όσο θα μείνετε εκεί θα περνάτε τουλάχιστον 1 φορά την ημέρα να φάτε κάτι. Πίτες και γλυκά όλα χειροποίητα. Δοκιμάστε όλες τις πίτες και πάρτε μαζί σας να κερνάτε στην Αθήνα αμυγδαλωτά με ωμό και αμυγδαλωτά με ψημμένο αμύγδαλο.

Που θα πλατσουρίσετε: Εκτός από τις κλασσικές επιλογές Κολώνα και Κανάλα, εξαιρετικές είναι και η Σκύλου και τα Ποτάμια για τα οποία θα φάτε γερό χωματόδρομο και λίγο περπάτημα σε μονοπατάκι. Πολύ όμορφη, λίγος χωματόδρομος και καθόλου κατάβαση είναι και η παραλία Αγ.Σώστης.

Που θα βολτάρετε: Έκτος από τα στενάκια της Χώρας τα οποία είναι όπως οφείλουν (στενά και ανηφορικά) να πάτε και να περπατήσετε την Δρυοπίδα σχεδόν ολόκληρη. Πανέμορφη και με θέα. Γραφικός οικισμός τον οποίο πρέπει να δείτε είναι και η Αγ. Ειρήνη λίγο μετά τα Λουτρά.  Στα Λουτρά θα πάτε για μια χαλαρή βόλτα το βράδυ και τον Μέριχα θα τον δείτε όταν πάτε και όταν φεύγετε. Αρκεί.

on tour: Τζιά

Ίσως το νησί που ακούς πιο συχνά να αναφέρεται σε πρώτες ιστιοπλοϊκές εξορμήσεις φίλων σου, έχει συγκεντρώσει σκάφη, βίλες copy paste  και πολλά τζιπ για πολύ προφανείς λόγους. Ο πρώτος είναι ότι είναι αρκετά κοντά στην Αθήνα. Ο δεύτερος γιατί έχει εξαιρετικές παραλίες και ο τρίτος είναι γιατί οι εν λόγω παραλίες είναι προσβάσιμες μόνο μέσω χωματόδρομου. Αξιοπρεπούς, αλλά χωματόδρομου.

Που θα μείνετε: Αν η απάντηση δεν είναι «στο σκάφος», ακούστε πολύ προσεκτικά τι έχω να σας πω. Αν θέλετε να ξεπαραδιαστείτε full θα πάτε στο Porto Kea Suites. Αν θέλετε κάτι value for money θα πάτε στα μπλε studios. Πανέμορφα, προσεγμένα, με χτιστά κρεβάτια και μπαλκόνι με θέα θάλασσα (ναι, εκεί έμεινα), αλλά 65 ευρώ το βράδυ. Αν θέλετε κάτι φθηνό αλλά descent θα πάτε στο Holiday rooms. Εξαιρετική επιλογή, ειδικά αν θέλετε να κάτσετε μέρες είναι το maison des vertes amandes με 43 ευρώ το βράδυ.

Που θα φάτε: Στην Ιουλίδα στο "Στέκι των καλοφαγάδων". Εξαιρετική μελιτζανοσαλάτα με καρύδι, παραδοσιακά βαριά σουτζουκάκια, καλό χύμα κρασί και ένας δικός τους παραδοσιακός καγιανάς που μου διαφεύγει το όνομα του. Στο Βουρκάρι θα πάτε στο Βινύλιο για ποτό και θα το συνοδεύσετε με την λεπτότατη πίτσα του. Στο Σπαθί θα φάτε στο beach bar ό,τι έχουν γιατί είναι όλα πεντανόστιμα (εκτός από το παξιμάδι του ντάκου, πάρτε άλλη σαλάτα). Στον Οτζιά θα πάτε στην Άννα, στην οποία εμείς δεν πήγαμε, αλλά έχουν πάει όλοι οι υπόλοιποι και όταν περνάγαμε είχε μονίμως κόσμο.

Που θα κολυμπήσετε: Στα Ξύλα, αν ο καιρός δεν σας κάνει νερά, στον Ορκό για πιο private μπάνιο και όπως και δήποτε στο Σπαθί. Θα φάτε όλο το χωματόδρομο στην μάπα, αλλά με το που θα φτάσετε θα σας υποδεχτεί ο Bunny ένας τέλειος γεράκος λαμπραντορ, θα ξαπλώσετε σε μονές ή διπλές ξαπλώστρες και μόλις πεινάσετε θα πάτε στο beach bar το οποίο έχει μεταμορφωθεί σε κανονικό bar restaurant, απλά δεν το περιβάλλουν τοίχοι. Και ναι, έχει και cocktails, αλλά μετά δύσκολο το βλέπω να ανεβαίνετε τον κατσικόδρομο.

Τι θα δείτε: Την Ιουλίδα…τριγυρίστε σε όλα τα στενάκια, υιοθετήστε γάτους, φτάστε αν μπορείτε και μέχρι τον Λέοντα (εγώ δεν τον βρήκα ΠΟΤΕ). Αξίζει επίσης και η θέα από την Παναγία την Καστριανή. Αν έχετε όρεξη για πεζοπορία θα περπατήσετε 1,5 ώρα και θα φτάσετε στην Αρχαία Καρθαία (και θα βουτήξετε μάλλον με το όπως είστε στην θάλασσα πριν κάνετε την βόλτα στην αρχαία πόλη).

Που θα πιείτε: Στο Βουρκάρι. Αν είναι τόσο κατάμεστο όσο φαντάζομαι high season η μόνη συμβουλή είναι όπου βρείτε να κάτσετε. Για πιο χαλαρό ποτό θα πάτε στο μπαράκι στο  Γιαλισκάρι.

Μην πείτε ότι δεν σας προειδοποίησα: το νησί έχει αράχνες. Πολλές αράχνες. Εμένα δεν με ενοχλούν αλλά τα νόθα του spiderman βρίσκονται παντού και πλέκουν ιστούς σε χρόνο dt.

on tour:Βουδαπέστη

Πολλοί την παρομοιάζουν με το Παρίσι. Όντως μοιάζουν πολύ, αλλά η Βουδαπέστη παρόλο που δεν έχει Πύργο του Άιφελ, Μονμάρτρη και Cartier Latin, κερδίζει στα σημεία. Πολύ καθαρή, πολύ φθηνή και πολύ φιλική προς τους τουρίστες, σε γοητεύει με το που θα περάσεις την βιομηχανική της ζώνη. Πανέμορφα κτήρια, μεγάλα πεζοδρόμια, πλατείες και πάρκα, πολλές γέφυρες, αμέτρητα παγωτατζίδικα, μουσεία, μνημεία και αγάλματα με πολλή δόση χιούμορ σε κερδίζουν αυτόματα. Αυτός είναι ο πιο πλήρης οδηγός που μπορούσα να συντάξω σε 12 μέρες…Μάλλον ακολουθεί και part II σε μερικούς μήνες.

Τι θα δεις: Πάρε τα πιο ίσια και τα πιο άνετα παπούτσια που έχεις, βούτα και μια φωτογραφική μηχανή και ξαμολήσου. Από την πλευρά της Πέστης θα πας στο Κοινοβούλιο, το οποίο είναι επισκέψιμο μόνο με ξεναγό και μόνο συγκεκριμένες ώρες, αλλά θα ανακαλύψεις ότι το στέμμα τους είναι δώρο από Βυζαντινό βασιλιά, θα θαυμάσεις τον διάκοσμο και θα μάθεις γιατί οι Ούγγροι έχουν ένα φετιχισμό με το 96. Επόμενη στάση είναι η Basilica, το μοναδικό ίσως πιο ψηλό κτήριο από το Κοινοβούλιο. Θα δεις την Μαύρη Παναγία, θα θαυμάσεις το εσωτερικό του Ναού και θα ανέβεις και πάνω για να δεις πανοραμικά όλη την πόλη. Θα πας επίσης και στο Μέγαρο Μουσικής τους, θα ανέβεις στο Ζιγκουράτ, θα μπεις στον λαβύρινθο με τους θάμνους και θα πας και στην δίπλα πλατεία την οποία έχουν κάνει σαν πλώρη καραβιού και θα σαχλαμαρίσεις ασύστολα τόσο αναπαριστώντας την κλασική σκηνή του Τιτανικού, όσο κάνοντας βλακείες με τα γύρω αγάλματα. Επίσης θα επισκεφτείς το Μουσείο Εφαρμοσμένων Τεχνών και την Συναγωγή, θα κόψεις βόλτες στην Εβραϊκή Συνοικία και θα δεις και την όπερα. Ανάμεσα στην Βούδα και στην Πέστη βρίσκεται το Margaret island, όπου θα πας είτε για πικ νικ, είτε για να νοικιάσεις όποια ποδοκίνητη χαζομάρα σου κάνει κέφι για να το γυρίσεις ολόκληρο. Επίσης θα χαζέψεις το show με το σιντριβάνι. Από την πλευρά της Βούδας θα πας στο Gellert Hill, και να το λέει η καρδιά σου στην Citadella, θα πας να ξεποδαριαστείς την Παλιά Πόλη όπου θα επισκεφτείς και τον Λαβύρινθο, την φυλακή στην οποία ήταν φυλακισμένος ο Κόμης Δράκουλας για μια 12ετία, το Fisherman’s Bastion και την εκκλησία του st. Matthias.

Που θα ψωνίσεις: Αν πετύχεις την WAMP θα σου έλεγα να πας κατ ευθείαν εκεί και να κάνεις μια αρκετά καλή κατάθεση. Είναι ένα event στο οποίο πάνε μαγαζιά αλλά και designers και πουλάνε τα πράγματα τους μία ή δύο Κυριακές τον μήνα. Κατά τα άλλα πολύ φθηνό και χαριτωμένο είναι το alapdarab, καθόλου φτηνό αλλά με πολύ ιδιαίτερα ρούχα είναι το bejuska, πολύ ωραία ρούχα και πολύ προσιτά για designer έχει η Marianna Herrhofer, ενώ για πολύ φθηνά και ωραία κοσμήματα θα πας στην Zituccia κοντά στο Κοινοβούλιο. Στην Αγορά θα πας για πάπρικες, φλιτζάνια, value for money δερμάτινες τσάντες και σακίδια, καθώς και για τις ξύλινες μπιζουτιέρες που δεν ανοίγουν με κανέναν εμφανή τρόπο. Μαγνητάκια αξίζει να αγοράσεις από κάποιον designer (wamp) γιατί τα συμβατικά μαγαζιά τα έχουν ΠΑΝΑΚΡΙΒΑ και δεν είναι και πρωτότυπα. Δεν θα φύγεις επίσης χωρίς tokaji και «αίμα του ταύρου» στην βαλίτσα σου. Από τα περίφημα παλιατζίδικα τους ξεχώρισα το ολοκαίνουργιο Szimpla. Υπόγειο, πανέμορφο, με γυαλικά, πλεχτά πουφ, παλιούς καθρέφτες, δοκιμαστικούς σωλήνες (!) και παλιά ξύλινα gadgets για να κάνεις μπορντούρες στον τοίχο(τα τελευταία δυστυχώς μόνο προς ενοικίαση).

Πού θα φας: Στο δρόμο για κάτι φθηνό και νόστιμο θα πας στο eat the street στην Vamhaz korut για την πιο νόστιμη και φθηνή σούπα. Κάθε μέρα φτιάχνουν 4-5 σούπες τις οποίες γράφουν στα παράθυρα του μαγαζιού και τις πουλάνε περίπου στο 1,5 ευρώ. Στην ίδια λογική έχουν στήσει και λίγο παρακάτω το eat the street pasta στο οποίο πουλάνε μακαρονάδες για το ευτελές ποσό των 2,5 ευρώ περίπου. Επίσης του δρόμου, αλλά όχι κακόφημο, είναι το Zinc, μπεργκεράδικο-καντίνα, σε πολύ καλή περιοχή, πάντα με κόσμο και με θανατηφόρες πατάτες. Σε μια κάθετο της Vaci (από την πλευρά της Πέστης) θα βρείτε και ένα χασάπικο/εστιατόριο. Μαρινάρουν σε διαφορετικές μαρινάδες κοτόπουλο, χοιρινό και αν δεν απατώμαι και μοσχάρι, διαλέγεις, στο ψήνουν εκείνη την ώρα και για να ψηθεί πιο σωστά το πατικώνουν με παλιό σίδερο(αυτό της γιαγιάς με τα κάρβουνα) και διαλέγεις συνοδευτικά και σάλτσες. Σύνολο 5-7 ευρώ.  Για να φάτε πιο άνετα την μακαρονάδα σας και να δώσετε κάτι τύπου 5-7 ευρώ, θα πάτε στο Vapiano όπου φτιάχνουν επιτόπου την μακαρονάδα που θα τους ζητήσετε και εσείς φεύγετε με το δισκάκι σας και ψάχνετε να βρείτε τραπέζι να κάτσετε. Το ωραιότερο chicken paprikash το έχει στο For Sale. Οι μερίδες είναι τεράστιες, το προσωπικό ευγενέστατο και έχει και ένα υπερτεράστιο μπολ φιστίκια σε κάθε τραπέζι για να σας κόψει την πείνα μέχρι να έρθει το κυρίως. Στο τέλος γράψτε κι εσείς ένα σημειωματάκι και κολλήστε το στον τοίχο μαζί με τα τόσα άλλα που το έχουν επενδύσει εσωτερικά στην κυριολεξία. Εξαιρετικό φαγητό σε ένα πιο luxurious περιβάλλον έχει το Chefs Café με ευγενέστατους παλιάς κοπής σερβιτόρους που τραβάνε καρέκλες, βοηθάνε να φορέσεις παλτά και σε πιάνουν από το χέρι να κατέβει το ένα και μοναδικό σκαλάκι τους. Το αγαπημένο μου εστιατόριο στην Βουδαπέστη όμως ήταν το Dzungel. Θα διαλέξετε αν θα καθίσετε στην αίθουσα των πειρατών, του ωκεανού, της ζούγκλας ή της Σαχάρας και θα διαλέξετε φαγητά τα οποία είναι εμπνευσμένα από τα αντίστοιχα φυσικά τοπία. Αν θέλετε να παραγγείλετε κατάλογο φαγητού στα ελληνικά (!) και να δείτε live show μονομαχίας θα πάτε στον Λανσελότο.

Που θα πιείτε καφέ/χυμό/τσάι/ένα ρόφημα βρε αδερφέ: Ξεκινάω από το αγαπημένο μου, το οποίο όμως λειτουργεί μόνο από την άνοιξη και μετά, το καφέ στην Magyar utca, στην γωνία ενός πανέμορφου κηπάκου, το οποίο σερβίρει ωραία λεμονάδα, κατιτίς ελαφρύ για φαγητό και το βράδυ κρασιά, σαγκρίες και cocktails. Για πρωινό θα πάτε στο Mozaic, έχει τσάγια, κέικ, γλυκά και English και American breakfast σε έναν πολύ ζεν χώρο (στον πάνω όροφο), όπου μπορείς να κάτσεις σε μαξιλάρες και να ρεμβάζεις επ’ άπειρον. Για γλυκό και καφέ σε τραπεζάκι έξω θα πάτε στο Bluebird Café, όπου θα δοκιμάσετε μια από τις ωραιότερες τούρτες red velvet, ενώ για πιο μυσταγωγική και ήρεμη κατάσταση θα πάτε στο 1000 teas. Απέναντι από το Κοινοβούλιο άνοιξε μόλις ένα καφέ-ανθοπωλείο,  (!?!) το οποίο έχει συμπαθητικά πράγματα, αλλά και τεράστια τζαμαρία από την οποία χαζεύεις έξω τον κόσμο για ώρες.

Που θα πιείτε: Φυσικά σε κάποιο ruin bar. Το πιο γνωστό είναι το Szimpla, το οποίο είναι τεράστιο, σχεδόν χαοτικό, αλλά η μουσική δεν βαράει και το cocktail είναι πάμφθηνο. Πολύ ωραίο και με πολύ φθηνή σαγκρία είναι και το Szatyor από την πλευρά της Βούδας το οποίο έχει και φαγητό. Πολύ ωραίο μου φάνηκε αλλά δεν κάτσαμε και το Cirkusz, το οποίο είχε και ενδιαφέροντα κατάλογο φαγητού σε πολύ καλές τιμές.

Τι άλλο θα κάνετε: Θα πάτε να μουλιάσετε στα λουτρά. Θα φάτε από τον δρόμο  kurtos kalacs (τσουρεκοειδές παραδοσιακό τους), θα φάτε παγωτό από την Fragola,  θα κάνετε παραδουνάβια ποδηλατάδα και δεν θα μάθετε γρι ουγγρικά.

on tour: Λέρος

Ένας συνοπτικός οδηγός για το τι θα κάνετε στην Μάλτα του Αιγαίου.

1) Θα ηρεμήσετε. Θέλετε δεν θέλετε. Έτσι κι αλλιώς σχεδόν από όπου σταθείς βλέπεις θάλασσα.

2) Θα ανεβείτε στο Κάστρο και μετά θα πάτε στον προφήτη Ηλία να δείτε πως ένα βλήμα (με την κυριολεκτική εννοια του όρου) γίνεται καμπάνα.

3)Θα πάτε στην Αγιά Κιουρά και θα δείτε την εκκλησία που έφτιαξαν και εικονογράφησαν οι πολιτικοί κρατούμενοι με προτροπή του Μανώλη Γλέζου. Μετά θα πάτε να βουτήξετε στην παραλία ακριβώς από κάτω.

4)Θα πάτε σε 2 ακόμα εκκλησάκια. την Παναγία την Καβουράδαινα και τον Άγιο Ισίδωρο (το εκκλησάκι που συνδέεται με το νησί με μια μακριά στενή τσιμεντένια λωρίδα και πάντα νομίζατε ότι είναι κάπου στις Κυκλάδες)

5)Θα επισκεφτείτε την στοά που έγινε μουσείο για την μάχη της Λέρου. Όσο πρέπει creepy, όσο πρέπει φοβιστικό, καθίστε να δείτε και το βιντεάκι στο τέλος (προσοχή τα πνιχτά γέλια ακούγονται και όχι δεν είναι αυτός που μιλάει ο Κώστας Πρέκας).

6)Θα πάτε στο Ράδιο για να δείτε ζωφραφισμένα στους τοίχους χιτλερικά σύμβολα (αυτό με τον αετό και την σβάστιγκα ακόμα το βλέπω στον ύπνο μου).

7)Θα λιώσετε στο Zephyros beach bar στα 2 λισκάρια (αν καβατζώσετε και αιώρα δίπλα από το κύμα δεν σας χωνεύω ήδη).

8)Θα θαυμάσετε την αρχιτεκτονική στο Λακκί με τα στρογγυλεμένα κτήρια και τους προκλητικά για νησί ρυμοτομημένους και φαρδείς δρόμους.

9)θα φάτε λέρικη τυρόπιτα και πουγκάκια από το Παραδοσιακόν.

10)Θα χαζέψετε τα αρχοντικά και θα χαθείτε στα στενάκια της πόλης που έτσι κι αλλιώς δεν έχει διακριτούς οικισμούς.

Μετα τον Must δεκάλογο ας πάμε σε κάτι πιο πρακτικό.

Που θα φάτε: Στο cult σουβλατζίδικο "Υπάρχω" κοντά στο δημαρχείο, το οποίο φυσικά και παίζει εκτός από Στελλάρα και Στράτο Διονυσίου και Μανώλη Αγγελόπουλο και όλους τους μεγάλους λαϊκούς βάρδους εκείνης της γενιάς. Τα τραπεζάκια απέναντι φυσικά και έχουν πλαστική λευκή καρέκλα. Σουβλάκι τίμιο, service παραδοσιακό ελληνικό (με το πάσο μας). Γαριδομακαρονάδα στο Πέτρινο στο Λακκί. Η μία χοταίνει άνετα δύο άτομα, με λευκή σάλτσα και μανιτάρια και τεράστιες φρέσκιες γαρίδες. Συγκαταλέγεται στις 3 κορυφαίες γαριδομακαρονάδες που έχω φάει και ακόμα και τώρα που γράφω μου προκαλεί σιελόρροια. Τονοσαλάτα όπωσδήποτε στον Τζούμα (με μπόλικο ψωμί) και ότι άλλο θέλετε. Το κύμα σκάει δίπλα στα πόδια σας και χαζεύετε τα βαρκάκια που πηγαινοέρχονται. Βρίσκεται στο Παντέλι όπου επίσης βρίσκεται και το καφενείο με πολύ καλό φαί και πολύ νορμάλ τιμές (αλλά το καφενείο είναι πανω στον δρόμο, δν βλέπει θάλασσα). Εξαιρετικοί ψαρομεζέδες, μικρό και συμμαζεμένο μαγαζί, αλλά καλοκαίρι πρέπει να κάνετε κράτηση (και να το πετύχετε και ανοιχτό). Για μεσημεριανό κλαμπ, μακαρονοσαλάτα ή σαλάτα με κοτόπουλο στο Zephyros. Από την Λέρο μπορείτε να περάσετε και στην βραχονησίδα Αρχάγγελος, όπου έχει ανοίξει η ταβέρνα Στίγμα. Η μεταφορά είναι δωρεάν, αλλά πρέπει να συνεννοηθείτε με την ταβέρνα για να κάνετε και κράτηση. Εκεί θα φάτε εξαιρετικό τηγανητό χταπόδι, πιπεριές Φλωρίνης γεμιστές με φέτα και αν είστε τυχεροί δικό τους χειροποίητο κοντοσούβλι.

Που θα πλατσουρίσετε: Δέν ξέρω αν το παμε, στα Δυο Λισκάρια...Έκτος από αυτό η Αγια Κιουρά, τα Κόκκινα, Ο Μπλεφούτης, η Γούρνα, Ο Βρομόλιθος και τα Άλιντα είναι καλές παραλίες. Από τα Λισκάρια μπορείτε να περάσετε με βαρκάκι στον Κρυφό (είναι δωρεάν και την έχει βάλει το τελευταίο εστιατόριο στην σειρά, θα συνεννοηθείτε εκεί), ωραία παραλία με γαλαζοπράσινα νερά, από τις ελάχιστες που δεν είχαν τσιμεντώσει οι Ιταλοί στον Β παγκόσμιο Πόλεμο και διαθέτει ομπρέλες, ξαπλώστρες και beach bar που προσφέρει και μεσημεριανό.

Που θα πιείτε: Στην Αγία Μαρίνα στον Μύλο cocktails με θέα  την θάλασσα, τον μύλο που είναι κυριολεκτικά βουτηγμένος μέσα στην θάλασσα και περιμετρικά όλο το νησί φωτισμένο. Χαλαρή μουσική και ωραία διακόσμηση. Κάτω λειτουργεί και hip εστιατόριο. Στα Άλιντα στο Νέμεσις του "ιθαγενή" Δημήτρη ο οποίος φτιάχνει cocktail με το ψαγμένο pisang ambon το καλοκαίρι και καλό ρακόμελο το χειμώνα. Φημισμένος για τα παρελκόμενα που φέρνει μαζί με το ποτό. Στο Σαβάνα στο Παντέλι. Χτιστες πεζούλες με φλοκάτες και μαξιλάρες, καθαρά δυνατά ποτά, χαλαρή μουσική, έχει όλες τις προδιαγραφές για να πας να ζητήσεις από τον ιδιοκτήτη να σε υιοθετήσει ή εστω να σε αφήσει να μείνεις εκεί για πάντα. Αν θέλετε κάτι ήσυχο με θέα θάλασσα θα πάτε στο Lime. Συμπαθητικά cocktail, αναπαυτικές μαξιλάρες και καναπέδες και χαλαρή μουσική. Από το 2014 είναι ανοιχτό και το View, ένας από τους Μύλους που βλέπετε στην σειρά σε παλιές τουριστικές καρτ ποστάλ. Ωραία θέα, προσεγμένη αυλή, νορμάλ τιμές και έχει και κάτι να τσιμπήσετε αμα θέλετε. Ιδανικό και για καφέ το πρωί. After είναι το Μελτέμι στην Αγία Μαρίνα, εκεί ο κόσμος χορευει (!?) μεχρι αργά.

Από που θα αγοράσετε τζουρτζουλίδια: Από το Λέρικο, από την Αγία Μαρίνα (το μαγαζί), στην Φεγγαρόπετρα και απο ένα άλλο που δεν θυμάμαι το όνομα του και δεν είναι και σε κεντρικό δρόμο (καλά τα κατάφερα), βολτάροντας θα το βρείτε πάντως, φέρνει πολύ ιδιαίτερα πράγματα έτσι κι αλλιώς.

Πως θα πάτε: Για το Θεό, πάρτε το αεροπλάνο που δεν είναι ούτε μια ώρα γιατί το πλοίο είναι 10 στην καλύτερη και δν έχει νόημα να φάτε τα νιάτα σας (και τις διακοπές σας) με τέτοια ταλαιπώρια.

On tour: Πόρος

Οι περισσότερες έχετε πάει εκεί γτ κάποιος φίλος/αμόρε/αδερφός ορκιζόταν εκεί. Οι περισσότεροι έχετε πάει με την χορηγία του ελληνικού στρατού. Εγώ πήγα γιατί αποφάσισα να φύγω τελευταία στιγμή και ήταν κοντά. Παρόλο όμως που ήταν λύση τελευταίας στιγμής, κατάφερε να ξεπεράσει κάθε προσδοκία μου. Ακολουθεί λοιπόν το πρώτο (από τα πολλά) tourist guide του φετινού καλοκαιριού.

Πως θα πάτε: Έχετε 2 επιλογές, η μία είναι με καραβάκι από τον πειραιά και η δευτερη οδικώς, από την παλιά Εθνική, που περνάει όοοοοοολη την Αργολίδα(ένα τριωράκι δλδ αν δν πάτε του σκοτωμου). Μετα περνάτε απέναντι από το Γαλατά και σε 10 λεπτά φτάσατε. Αξίζει να το κάνετε με αμάξι, η διαδρομή είναι πολύ όμορφη. Προσέξτε μόνο τι μέρα και τι ώρα θα γυρίσετε γτ η Αθήνα έχει πάντα έναν μοναδικό τρόπο να σας εκδικηθει που περάσατε καλά αλλού. Σημειωτών στην Κακιά Σκάλα λέγεται, πολύ αποτελεσματικό.

Που θα μείνετε: Εγώ είμαι πάντα από αυτούς τους ξενέρωτους που προτιμούν το αστικό περιβάλλον(έστω του νησιού, βολεύομαι) από κάτι ξενοδοχεία που έχουν χτιστεί πάνω σε παραλίες και γύρω τριγύρω δεν υπάρχει τίποτα, παρα μόνο το απέραντο γαλάζιο.Κυρίως γτ το βράδυ (που παραδοσιακά βγαίνεις στην πόλη) φοβάμαι να οδηγήσω στον δρόμο της επιστροφής για το ξενοδοχείο Σε οποιο νησί και να βρίσκομαι. Λιμάνι προτέινω λοιπόν. Ποσέξτε το ξενοδοχείο που θα κλείσετε να μην είναι πάνω στον παραλιακό γιατί δεν θα κοιμηθείτε ποτέ από την φασαρία και να είναι προσβάσιμο με αμάξι (και να έχει και πάρκινγκ). Είδα μερικά ταλαίπωρα ασιατικής κασταγωγής να κουβαλάνε κάτι βαλιτσάρες στα ανηφορικά σκαλάκια και δεν ήταν ωραίο θέαμα.

Τι θα δείτε: Θα ανεβείτε μέχρι το ρολόι. Και για να χαζέψετε το ρολόι και για να χαζέψετε την θέα. Θα ανακαλύψετε την πλατεία του δημαρχείου γτ φυσικά δεν είναι η κεντρική. Η κεντρική αντί για το δημαρχείο μέσα στην μέση έχει την Alpha Bank!!Από την πλατεία του δημαρχείου λοιπόν, θα το πάρετε ντουγρου ευθεία πάνω και θα βγείτε στην Μητρόπολη. Φάτσα απέναντι είναι το παλαιότερο μαγαζί του νησιού. Με τα ξύλινα ράφια του, τους πάγκους του και τις χαρακτηριστικές βιτρίνες του. Υπάρχει και μόνιμη έκθεση κοχυλιών, στην δημοτική βιβλιοθήκη νομίζω. 'Εχει πάρα πάρα πολλά εκκλησάκια (θα το διαπιστώσετε με το πολύ χαρακτηριστικό κυριακάτικο ξύπνημα από τις κωδωνοκρουσίες), ένα σπίτι που έζησε για λίγο ο Καποδίστριας και πολλά αρχοντικά για να χαζέψετε περιδιαβαίνοντας τα σοκάκια. Εκτός πόλης είναι ο Ναος του Ποσειδώνα (στο σημείο με την καλύτερη θέα, φυσικά), και το Μοναστήρι. Επίσης ωραία θέα και έχει και παραλία από κάτω.

Που θα πλατσουρίσετε: Αν θέλετε να νιώσετε ότι δεν φύγατε ποτέ από την Αθήνα, θα πάτε στο Ασκέλι. Μεγάλη παραλία, τίγκα στην ξαπλώστρα και στους τουρίστες. Αν είστε στο Μοναστήρι, ρίξτε μια βουτιά στην παραλία που βρίσκεται από κάτω. Επιβάλλεται και ένα μπάνιο στο cheesy Λιμανάκι της Αγάπης. Γαλαζοπράσινο νερό, καντίνα καλυμμένη με πράσινα κλαδιά, 3 σειρές ξαπλώστρες (6,50 ευρω το σετ παρακαλώ) και γενικά αισθητική Γαλάζιας Λίμνης, της πρώτης. Εxtra θέαμα: τα water sports που κάνουν όσοι επιβαίνουν στα ιστιοπλοικά που αράζουν εκεί. Ρώσικος Ναυσταθμος: Ωραία παραλία, χωρίς ίχνος σκιάς βέβαια, πιο μεγάλη από το Λιμανάκι της Αγάπης, με ξαπλώστρες αλλά πιο αραιές και καντίνα που σερβίρει σουβλάκια, κλαμπ σαντουιτς και ομελέτες για τις δύσκολες ώρες. Πίσω ότι έχει απομέινει από τον Ρώσικο Ναυσταθμο, που κάποτε πρέπει να έιχε επιβλητικά κτήρια. Τώρα κεντρίζει την ποσοχή το "το κτήμα ειναι ιδιόκτητο" που είναι γραμμένο πάνω στον τοίχο του ενός κτηρίου. Βαγιωνιά: Στο βόρειο τμήμα του νησιού, εκεί που είναι η Βυθισμένη πολιτεία. Μην κάνετε χαρούλες ότι θα την δείτε όμως, δεν είναι και δίπλα στην παραλία. Μεγάλη παραλία, beach bar που σερβίρει από πίτσες μέχρι και σπιτική μελιτζανοσαλάτα, λογικές τιμές ξαπλώστρας και ο Τάσος. Ο Τάσος είναι ο γάτος Bob Marley. Αλήτης, μαύρος, τεντώνεται όλη την ώρα και αν τον χαιδέψεις λίγο καθέται πάνω σου μέχρι να τον βαρεθείς και να τον διώξεις, αλλά καθαρίζει τον τόπο από φίδια και λοιπά ανεπιθύμητα.

Που θα φάτε/πιείτε/γλυκαθείτε: Γενικά όπου δείτε πολλούς ντόπιους. Έχει πολλά ταβερνάκια στην σειρά στο λιμάνι, αλλά και κάτι χασαποταβέρνες (κυριολεκτώ, το ιδιόκτητο κρεοπωλείο είναι ή απέναντι ή δίπλα) οι οποίες είναι κρυμμένες μέσα στα στενάκια. Μετα βεβαιότητος είδα τον "Δημήτρη" και τον "Πλάτανο" που εμπίπτουν στην κατηγορία. Από το λιμάνι πήγα στο Μεζέ Μεζέ, είναι το τελευταίο στον παραλιακό δρόμο όπου η αναλογιά ντοπιων-τουριστών ήταν 50-50. Το φαγητό ήταν αρκετά καλό, το σέρβις άμεσο και φιλικό, οι τιμές Αθήνας, αλλά το σαγανάκι γαρίδα τεράστιο και οι πατάτες locas εξαιρετικές. Ξεχώρισαν επίσης και τα Καΐκια και το Μαιστράλι. Σε ένα στενάκι στο δρόμο για την Μητρόπολη υπάρχει το Μαντείο. Σερβίρει κεφτέδες αυστηρά και μόνο από μοσχαρίσιο κιμά, γαριδοπιτάκια και μυδοπιτάκια, χταποδοσαλάτα και πολλά άλλα. Υποδέχεται τους πελάτες με σπιτική λεμονάδα, το ποτήρι λευκό κρασί είναι καλό και όχι χύμα που μοιάζει με ξύδι, το σέρβις φιλικότατο και η στρογγυλοποίηση γίνεται πάντα προς τα κάτω. Όταν δε, έριξα το κρασί μου, μου έφεραν άλλο κερασμένο και μια μπίρα, την οποία δεν εξολόθρευσα ποτέ. Πληρώσαμε 15 ευρώ το άτομο, έχοντας φάει του σκασμού. Ήθελα να τους υιοθετήσω!!! Επίσης δεν θα φύγετε χωρίς να φάτε παγωτό από το Βασσαρά, σε πρωτότυπες γευσεις όπως βερίκοκο-μέλι και καρύδα με κομματάκια σοκολάτα και το πιο αυθεντικό παγωτό ροδάκινο που έχω φάει. Έχει 1,70 η μπάλα, αλλά είναι ενισχυμένη. Εγώ ζήτησα 3 μπάλες και η κυριούλα γέμισε ενα μπολ ανάλογο με αυτό που βάζουν στην Αθήνα τις σαλάτες τα φαστφουντάδικα. Ακόμα κ αν δν είχα άλλο άτομο μαζί μου, θα έβαζα δευτερο κουταλάκι για να μην ξεφτιλιστουμε μεσα στο δρόμο. ΤΟΣΟ μεγάλη μερίδα. Πήρε το μάτι μου και κάτι ωραία γλυκα, τύπου μους πεπόνι, τιμήστε το!!! Παραδοσιακά γλυκά Πόρου θα πάρετε από τον Δαγκλη, δίπλα από το Δημαρχείο, με χιτ τα καρυδάτα σοκολάτα. Επίσης φρέσκα γλυκά ταψιού κάνει το Γλύκισμα, για ένα ελαφρύ πρωινό βρε αδερφέ. Επισκεφθείτε επίσης το-μάλλον κατακαίνουργιο- Η τέχνη στο Παλιό Λιτρίβι, είτε για να δείτε κάποια εκδήλωση, είτε για να αγοράσετε κάτι, είτε γιατί σερβίρει κι αυτό λεμονάδα! Για ποτό προτείνω το μαγαζί στο κτήριο που είναι το Σινέ Διάνα, με τραπεζάκια στο μπαλκόνι, για να απολάυσετε το ποτό σας χωρίς πολλή βαβούρα.

on tour: Ναύπλιο

Ως Αθηναία τείνω να συμπαθώ μέρη της επαρχίας που είναι πόλεις. Αν για κάποιο λόγο τύχει να διανυκτερεύσω σε κάποιο χωριό με ένα καφενείο κι αυτό κλειστό και έναν πλάτανο, το κεφάλι μου στον πλάτανο θα βαράω, όσο γραφικό και να είναι το χωριουδάκι. Αν λοιπόν για το καλοκαίρι η πρώτη μου επιλογή είναι η Ερμούπολη για τον χειμώνα είναι το Ναύπλιο. Μόνο 2 ώρες μακριά από την Αθήνα, πανέμορφο και με αρκετές αστικές πολυτέλιες γι ανα μην γκρινιάζω.

Που θα μείνετε: Η καλύτερη επιλογή νομίζω ότι είναι το Lord Byron ή το Καποδίστριας. Γενικά έχει πολύ συμπαθητικά μικρά ξενοδοχεία, προσοχή μόνο γτ τέινουν να εκμεταλλεύοντια και τις σοφίτες. Ρομαντικό, αλλά με κάτι σκαλάκια που χωράει το μισό σου πόδι και σε καμία περίπτωση η βαλίτσα σου.

Που θα φάτε: Στο όμορφο ταβερνάκι, τα πάντα. Στα νούφαρα τέλειες μακαρονάδες. Στο αλαλούμ σαλάτες (υπερμεγέθεις και εντυπωσιακές) και ψητά. Δεν θα φύγετε χωρίς να φάτε παγωτό zuppa anglese από τον Ιταλό και cupcakes από την Liz. Α και για γερο πρωινό ή καλό σνακ να φάτε club sandwich από το circulo cooperativa.

Που θα καφετίσετε: Στο circulo cooperativa, στο ηλιοστάσιο με θέα θάλλασσα και το Μπούρτζι και  στον Βάτραχο.

Που θα πιείτε: Στο cult but creepy Λάθος, στα μαγαζιά παραπλεύρως του Βατράχου, το είναι είναι wine bar και το άλλο θυμίζει Booze, στο ρακομελάδικο στην Αγγελου Τερζάκη (όνομα δεν θυμάμαι αλλα ένα είναι), αυτά.

Που θα περπατήσετε: Βασικά σε όλο το Ναυπλιο. Θα ανεβείτε οοοοοοολα τα σκαλάκια του Παλαμηδίου για να ανακαλύψετε ότι υπάρχει και δρόμος που πας με το αμάξι, θα δείτε το κελί του Κολοκοτρώνη (ναι, αυτή η τρύπα είναι, δεν έχει άλλο), θα κατεβείτε ισα κατ και θα πιάσετε παραλία. Θα την περπατήσετε ολόκληρη και θα πάτε όπου σας βγάλει ο δρόμος. Στο δασάκι γύρω από τα τείχη της πόλης. Κάπια στιγμή ο δρόμος τελειώνει και μετα ξανά πίσω. Στα στενάκια της πόλης, κάπου ξεμπαρκη θα βρείτε την εκκλησία που σκότωσαν τον Καποδίστρια (έχει και την σφαίρα), καθώς και μια άλλη εκκλησία καθολική και κατάλευκη. Κατα τα άλλα θα παίξετε με αδέσποτα γατάκια, φιλικά οικόσιτα σκυλάκια και θα ανακαλύψετε ότι υπάρχει ΠΟΛΥ πλακόστρωτο σε αυτήν την πόλη. Θα περάσετε και στο Μπόυρτζι αν έχετε χρόνο και όρεξη (εγώ δεν υα έχω καταφέρει ακόμα).

Που θα ψωνίσετε: Η χαρά του τουρίστα!!Σε 2 κεντρικούς και 3 στενάκια έχει τα πάντα. Κοσμήματα, περίεργες τσάντες και μπλούζες, διακοσμητικά, παραδοσιακά προϊόντα, ξυλόγλυπτες βλακειούλες (πολύ ωραίες) και ακόμα ακόμα και εκείνα τα κιτς αναμνηστικά με τις αχιβάδες που ήταν μόδα στα 70's και όλοι έχουμε ένα τέτοιο κρυμμένο στο πατάρι μας (εδώ βέβαια, ανεβήκαν επίπεδο, το έκαναν και φωτιστικό). Όρεξη να χαζέψετε να έχετε και χρήμα για ξόδεμα.

Τι θα κάνετε αν δεν είναι το σαββατοκύριακο που ονειρευτήκατε. Θα πάτε σινεμά. Και όμως έχει!!Και είναι και σχετικά καινούργιο. Πνιχτε τον πόνο σας στο Bourne Legacy και γυρίστε πίσω με 2 αρμαθιες cupcakes και 3 λίτρα παγωτό.

On tour: Θεσσαλονίκη

Η Θεσσαλονίκη ειναι μια πόλη που εκτιμώ για πολλούς λόγους. Έχει πολύ καλό φαγητό (το έχετε καταλάβει ότι τρώω σαν αρκούδα πριν την χειμερία νάρκη), έχει φανταστικά γλυκά (και sugar addict), είναι μια πόλη που περπατιέται εύκολα (αποστροφή στα ΜΜΜ) και έχει -σε σύγκριση με την Αθήνα τουλάχιστον- καθαρό και φροντισμένο κέντρο. Αν και Αθηναία λοιπόν έχω πάθει μεγάλο έρωτα με την συμπρωτεύουσα, και τώρα θα μοιραστώ μαζί σας όλα τα μυστικά για να την ερωτευτείτε κι εσείς.

Που θα φάτε: Σουτζουκάκια στην Διαγώνιο. Όπως και δήποτε. Η Διαγώνιος, η επίσκεψη στον Λευκό Πύργο και ο καφές στο Μέγαρο του ΟΤΕ είναι τα τρία πράγματα που κάνουν ΟΛΟΙ οι Αθηναίοι τουρίστες από το 1970κάτι, δεν θα σπάσετε εσείς την παράδοση. Μεζεδάκια στο Νεγρεπόντε και στην Γκαλερί του Μεζέ στα Λαδάδικα. Για τους πιο γκουρμέ λίγο πιο κάτω μεταφέρθηκε η Παπαρούνα (παλιά ήταν στην στοα Μαλακοπή) η οποία προσφέρει και μενού σε χαμηλή σχετικά τιμή, αλλά το φαγητό τους είναι πάντα πρωτότυπο. Κλαμπ σάντουιτς με κοτόπουλο στον Κοσμίδη στην Βασιλέως Ηρακλειου, κομμάτια από ζουμερό και καλοψημένο κοτόπουλο σε ζυμωτο ψωμί, με πατάτες, πράσινη σαλάτα και σως φέτας για να κάνετε τις πατατούλες μπλουμ και τον πιο εξυπηρετικό και γελαστό ιδιοκτήτη, 5,5 ευρώ. Αν έχετε πιο διεθνιστική διάθεση πηγαίνετε σε ένα από τα 2 Tapas Bar και τσιμπολογάτε σαν να είστε στην Βαρκελώνη με τιμές Ελλάδας προ ευρώ (2 ευρώ η κρέπα σοκολάτα???και όχι μόνο να τρώγεται, αλλά να είναι και καλή???ήθελα να τους αφήσω άλλα τόσα tip). Αν έχετε όρεξη περισσότερο να πιείτε και αλλά και να τσιμπολογήσετε θα πάτε στο Μπιτ Παζάρ στην Σελήνη και θα πλακώσετε ή την ψημμένη ρακή ή το ημίγλυκο Νεμέας, θα παραγγείλετε το μανιτάρι πανέ και μερικά άκομα τσιμπιτίδια και θα φύγετε κουτρουβαλώντας.Και τέλος για να λύσετε μια και καλή το πρόβλημα με το καλαμάκι/σουβλάκι, πηγαίντε στο Ντερλικατέσεν, πάρτε ένα δικάβαλο και 1-2 σομπρέρο και μην ασχοληθείτε καν με την πιο ηλίθια κόντρα βορείων και νοτίων μετά την ορολογία της μπουγάτσας. Συμπαθητικό μου φάνηκε και ο Μόλυβος αλλά και 2-3 εστιατόρια στην Προξένου Κορομηλά αλλά δεν προλαβα να παω να φάω εκεί για να σας πω την γνώμη μου.

Που θα καφετίσετε: Στην πόλη στην οποία γεννήθηκε ο φραπέ, ο καφές δεν είναι συνήθεια, είναι άποψη. Θα αγνοήσετε όλα αυτά τα φασαριόζικα καφέ στην οδό Νίκης και θα πάτε στο Δωμάτιο με θέα. Βλέπει πανοραμικά και την Αριστοτέλους αλλά χαζευετε θάλασσα μέχρι εκεί που τελειώνει ο ορίζοντας. Και κάνει και καλό καφέ και υπέροχη κρύα σοκολάτα. Το άλλο αγαπημένο μου είναι το Καφωδείον το Ελληνικόν. Με 97 σελίδες κατάλογο, διακόσμηση που σε προσκαλεί να πας να λιώσεις ΟΛΗ σου την Κυριακή εκεί με όσες εφημερίδες αντέχεις να διαβάσεις και να διαλέξεις από όλες τις διαθέσιμες γεύσεις ελληνικού καφέ, σνακ, γλυκά ή μπύρες και άλλα αλκοολούχα. Απλά adore. Για το κλασσικό καφέτισμα στην Ικτίνου η μόνη συμβουλή που έχω να σας δώσω είναι διαλέξτε με βάση τον πιο άνετο καναπέ, αλλά επειδή κάνω παρέα με αρχιτέκτονες δεν θα μπορούσα μην αναφέρω το Pastaflora, το κλασσικό στέκι της σχολής, αν βρείτε τραπέζι εκεί βέβαια παίξτε και κάνα λοττο.

Που θα πιείτε: Το must είναι να αράξετε στην Πλατέια Ναυαρίνου για μπύρες. Αλλά γενικά 2 δρόμους θα πρέπει να έχετε κατα νού όταν μιλάμε για ποτό. Την Καλαποθάκη  που είναι πιο κυριλέ κατάσταση (σαν την αθηναική Χάρητος) και την Βαλαωρίτου (κάτι σαν το Ψυρρή στις παλιές του δόξες). Εκεί θα καθήσετε σε ό,τι σας κάτσει καλύτερα στο μάτι. Στην Βαλαωρίτου ξεχώρισα το fragile που είναι πάνω από ένα άλλο μπαρ και είναι ταράτσα με σχετική θέα, ενώ μου έκατσαν καλύτερα στο στομάχι η Cantina Tropicana και το Board del eau που είναι εκεί κοντά αλλά είναι χωμένα σε κάτι στοές. Αν έχετε όρεξη για clubbing θα πάτε στο shark, εμείς που δεν είχαμε αποφασίσαμε ότι το μόνο που κάνει είναι να πιάνει χώρο και στο μυαλό μας έιναι ήδη κατεδαφισμένο.

Που θα περπατήσετε: Στην Νέα παραλία, ξεκινάει από το Μακεδονία παλλάς και φτάνει μέχρι το Μεγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης. Απλά το ομορφότερο κομμάτι της παραλίας. Θα νομίζετε ότι βρίσκεστε σε ευρωπαική πόλη και όχι στο Ελλαδιστάν. Ποδηλάτες, joggers, ψαράδες αλλά και γιόγκι πάνε κάθε μέρα εκεί για να ασκήσουν το χομπι τους, παιδάκια τρέχουν, κουτάβια χαρίζονται όλα με θέα θάλασσα. Από την πλευρά του δρόμου έχει κήπους. Χαζέψτε τον κήπο τον ρόδων (μην πα΄τε πολύ βράδυ όμως και ενοχλήσετε τα ζευγαράκια, στηρίζουμε τον έρωτα) και αράξτε στον κήπο του νερού. Έχει νούφαρα, χρυσόψαρα και ησυχία γτ το νερό ανακόπτει την πορεία του ήχου. Θερμή παράκληση μόνο ΜΗΝ ταίζετε άλλο τα χρυσόψαρα με ψωμάκι, έχουν πάθει κρίση ταυτότητας, νομίζουν ότι είναι μπαρμπούνια(αλλά τα ξεπερνάνε σε μέγεθος), και έτσι όπως το πάτε θα νομίζουν οτι είναι και φάλαινες!!!Θα περπατήσετε επίσης την Λεωφόρο Νίκης μέχρι τον Λευκό Πύργο, θα δείτε εκεί γύρω τον Πύργο του ΟΤΕ και το καινούργιο Δημαρχείο και το Βυζαντινό Μουσείο (μην μπερδευτείτε, δεν ξέχασαν να τα σοβαντίσουν, ΣΧΕΔΙΑΣΤΗΚΑΝ για να είναι εμφανές το τούβλο και το μπετόν). Θα κόψετε και 1-2 βόλτες στον χώρο που είναι το Kitchen Bar (κι εκεί στα κτήρια φαίνεται το τούβλο και το μπετόν αλλά τα χώνεψα περισσότερο), όπου γενικά θα πετύχετε και κάποια έκθεση ή κάποιο δρώμενο. Θα πάτε επίσης στα Κάστρα. Αφού μπείτε στην Μόνη Βλατάδων για να δείτε τις μισοκατεστραμμένες αλλά παλιές και υπέροχες τοιχογραφίες, θα πάτε να βγάλετε φωτογραφίες στον προμαχώνα και μετα θα σουλατσάρετε στα κάστρα, θα χαθείτε χωρίς τύψεις στην Άνω Πόλη μετά (και αν βρείτε το τσινάρι καθήστε να φάτε, εμείς δεν το βρηκαμε παρόλο που την γαζώσαμε την άνω πόλη) και μην ανησυχείτε, το άλλο καλό της θεσσαλονίκης έιναι ότι είναι πρακτικά αδύνατον να χαθείς. Παίρνεις ρότα προσ την θάλασσα και όπου βρεις νερό σταματάς και προσανατολίζεσαι από εκεί.

Που θα ψωνίσετε: Ξεχάστε Τσιμισκή, Ερμού κλπ κλπ. Ο καλύτερος δρομος για ψώνια είναι η Προξένου Κορομηλά. Στο τέλος της όπως περπατάς προς τον Λευκό Πύργο θα βρείτε το n.ob το οποίο έχει λατρεμένα ρούχα και κοσμήματα. Όπως θα του γυρίσετε την πλάτη και θα κατεθύνεστε προς Αριστοτέλους θα συναντήσετε στο διάβα σας 2 πολύ ωραία μαγαζιά με ρούχα και κοσμήματα στο δεξί σας χέρι (θα τα αναγνωρίσετε), ένα με είδη σπιτιού που έχει κάτι καναπέδες μινιατούρες γι ανα στέκεται το κινητό σας, και το 2nd floor architectural showroom στο αριστερό σας χέρι που αξίζουν μια επίσκεψη, αν όχι μια κατάθεση. Άσχετο με αυτήν την οδό αλλά αξιόλογο είναι και το Πόρτα 12 στην Παλαιών Πατρών Γερμανού, όπου κατεβαίνεις σε ένα υπόγειο (από τον δρόμο φαίνεται μόνο η πόρτα) και βρίσκεις τέλεια τζιν με 52 ευρώ, ωραίες μπλούζες και cute ζώνες.

Τι θα κουβαλάτε μαζί σας στο τρένο/αεροπλάνο και θα γελάνε οι συνεπιβάτες σας: Ξεκινάμε το φόρτωμα από τον Ελενίδη (πίσω από την fena fresh) όπου αγοράζουμε τρίγωνα. Πάμε στον Τερκενλη στην Αριστοτέλους και αγοράζουμε τσουρέκι κάστανο-λευκή σοκολάτα, σοκολάτα-σοκολάτα και πραλίνα αμύγδαλο, μετά πάμε στον Χατζή και αγοράζουμε κουρκουμπίνια, σαραγλάκια και τουλούμπες. Τέλος πάμε στο Έργον και αγοράζουμε ότι δεν μπορούμε να βρούμε στην Αθήνα. Παξιμαδάκια τσουκνίδας, λεμονόχορτο, κάτι κουλά τσιπς από λαζάνια και ΑΛΑΤΙ ΜΑΝΗΣ (το λέω με λύσσα γτ εδώ δεν το έβρισκα επί μήνες). Μην ξεχάσετε μπουγάτσες από το "παραδοσιακόν" (με ότι γέμιση θέλετε) και σουβλάκια φράουλα από το ble (τα οποία κάνουν 3,5 ευρώ το ένα και οι φράουλες έχουν και τα κοτσανια, για να συμμαζευόμαστε). Αν σας έχει μήνει χέρι/κουράγιο/φράγκο πηγαίνετε και στον Αγαπητό για σοκολάτες και στον Χατζηφωτίου για πουράκια. Και καμια πάστα από το Plaisir. 

Που θα μείνετε: Σε κάποιον φίλο σας.

on tour: Νάξος

Το μεγαλύτερο νησί των Κυκλάδων απέχει 4-6 ώρες με το πλοίο, εγώ βέβαια το είχα κάνει 11 (λατρεμένος Αγούδημος, παλιά μεγαλεία), έχει διαφημιστεί αρκετά το τελευταίο 2μηνο, αλλά από όσα θυμάμαι (γιατί εγώ έιχα πάει πρίν την διαφημιστική λαίλαπα) αξίζει τον κόπο.

Πως θα πάτε: Με αμάξι. Παρόλο που τα ΚΤΕΛ του δεν είναι αυτά που μάντρωνε η Έλενα Ναθαναήλ τους τουρίστες στην ταινία που έκανε την ξεναγό, αλλά κατα πολύ πιο πρόσφατα, αν δεν πάτε με μέσον δικό σας δεν θα δείτε το μισό νησί.Πολύ κρίμα. Αν έχετε όρεξη νοικιάστε γουρούνες για τις μικρές αποστάσεις, εχουν τόοοοοοοοοοοση πλάκα

Που θα μείνετε: Στην Χώρα. Όχι σε 100, 200, 400 μέτρα απόσταση. Στην Χώρα. Αλλιώς στην Αγία Άννα ή στον Αγιο Προκόπιο, αλλά θέλετε σίγουρα αμάξι για αυτήν την εναλλακτική.

Που θα κολυμπήσετε: Όπου βρείτε. Η θάλασσα είναι πεντακάθαρη, με άμμο και οι παραλίες τεράστιες για Κυκλαδονήσι. Τα νερά είναι δροσερά και οι περισσότερες οργανωμένες. Στην Χώρα υπάρχει η παραλία του Αγ. Γεωργίου στην οποία για να βρεις σημείο που δεν πατώνεις περπατάς καμια 50αριά μέτρα. Και λίγα λέω. Η παραλία της Αγίας Άννας είναι κατά την γνώμη μου η ομορφότερη (να είναι ακόμα ανοιχτό το Island εκεί??), ενώ ο Αγιος Προκόπιος, ο Μάραγκας και η Πλάκα, είναι διαφορετικές συνέχειες της ίδιας παραλίας. Όλες οργανωμένες. Ανοργάνωτη αλλά με περγαμηνές είναι το Καστράκι. Αν έχετε όρεξη για οδήγηση πηγαίντε και στον Απόλλωνα, αλλά εμείς δεν είχαμε πάει με αμάξι, οπότε κάτσαμε στα αυγά μας.

Που θα φάτε: Στο Waffles House. Το καλύτερο πρωινό της ζωής μου. Βάφλα με παγωτο μωσαικό, ιταλική με βατόμουρο και σορμπέ βατόμουρο. Και σοκολάτα γάλακτος που παγώνει από πάνω. Άλλες επιλογές στην Χώρα είναι η Susanna με τις χορταστικές μακαρονάδες και τις πίτσες στον ξυλόφουρνο, το Picasso που είναι στον ίδιο δρόμο λίιιγο πιο πάνω και είναι μεξικάνικο (να πάρετε μαργαρίτες μαζί με το φαγητό σας), το λατρεμένο αλλα λίγο ακριβό Τυπογραφείο και το L'osteria στο στενάκι με τα μπαράκια. Στον Μάραγκα θα φάτε γαριδομακαρονάδα στον Μανώλη, στην Αγία Άννα θα φάτε στο Λιμανάκι ή στο βιολογικό λίγο πιο κάτω (στον δρόμο όχι στην παραλία) και στον Άγιο Προκόπιο στο ιταλικό που δεν θυμάμαι πως λέγεται. Στην Απείρανθο θα φάτε στον Λευτέρη (αλλά κλείστε πρώτα τραπέζι) και στο Φιλότι αράξτε στο καφενείο κάτω από τον πλάτανο και φάτε τα πάντα με θέα βουνά και θάλασσα και πολλές διάσπαρτες μικρές εκκλησίτσες.

Που θα πιείτε: Στο Island στην Αγ. Άννα αν είναι ακόμα ανοιχτό (έχω να παώ και κάτι χρόνια). Στην Χώρα στο Νοτος ή στο People που είναι χωμένα σε ένα στενάκι (όπως κοιτάς το τυπογραφείο αριστερά και όλο ευθεία), ή αν θέλετε θέα θάλασσα στα παραθαλάσια στο λιμάνι.

Που θα βολτάρετε: Η Χώρα είναι πεζοδρομημένη, πλακώστρωτη και στο πάνω της μέρος είναι Κάστρο. Χαθείτε άφοβα στα στενάκια του, με τις καμάρες, τις γκαλερί και τα ψαγμένα τουριστομάγαζα, χαζέψτε τα υπέροχα μεσαιωνικά τους σπίτια, βγείτε σε κάτι ξεκαρφωτες πλατειούλες και όταν πονέσουν τα πόδια σας απλά πάρτε κατευθυνση προς το λιμάνι, το οποίο επίσης είναι περατζάδα, αλλά τουλάχιστον είναι ίσωμα. Αν έχετε όρεξη για χάζεμα, εκτός από τον Κούρο τον Μελανων, την Πορτάρα και τον ναό της Δήμητρας, υπάρχουν καμια δεκαριά πύργοι, κάστρα, σπήλαια και αρχαίοι ναοί να δείτε. ΕΥΤΥΧΩΣ αν αγοράσετε έναν απλό τουριστικό χάρτη θα τα βρείτε όλα.

Τι θα ψωνίσετε: Γραβιέρα και αρσενικό Νάξου αν είστε λάτρεις του τυριού. Κίτρο Νάξου από τον Προμπονά και ότι βρείτε ενδιαφέρον στα άπειρα μαγαζάκια της Χώρας, τα οποία είναι άπειρα και βρίσκονται σχεδόν παντου. Και τα περισσότερα έχουν λατρέψιμα πράγματα δυστυχως για την τσέπη μου. Ένα ωραίο αντισυμβατικό τουριστικό έχει και η Απείρανθος, με κάτι σκαλάκαι γεμάτα σβούρες, παιδικά παιχνίδια, μινιατούρες. Ναι, δεν ξεκόλλαγα!!!

Τι δεν θα κάνετε: Δεν θα μεθύσετε. Οι δρόμοι είναι στενοι, φιδωτοί και όχι τέλεια φωτισμένοι. Δεν κάνουμε βλακείες με αυτά γτ θα μας μαζευουν από τα γκρέμνα. Understood???

on tour: Χανιά

Τα Χανιά είναι μια περίεργη ιστορία. Κι εγώ λατρεύω τις περίεργες ιστορίες. Τα Χανιά είναι πολύ φιλόξενα, εύκολα προσβάσιμα, αρκετά όμορφα αλλά πάντα σου αφήνουν την αίσθηση ότι υπάρχει και ένα άλλο κομμάτι που δεν έχεις δει ακόμα. Γι αυτό πρέπει να ξαναπάς. Και να ξαναπάς. Και να ξαναπάς.

Πως θα πάτε: Είναι μεγάλος νομός, οπότε θέλει αμάξι. 'Η θα πάρετε το πλοίο και θα ταξιδέψετε 9 ώρες μαζί με το αμάξι σας ή θα πάτε με αεροπλάνο και θα νοικιάσετε. Σε κάθε περίπτωση το τι σας συμφέρει εξαρτάται από το πόσες μέρες θα μείνετε και το πόσο καλή προσφορά βρήκατε στα εισητήρια.

Που θα κολυμπήσετε: Κλασσικές αξίες Φαλάσσαρνα και Ελαφονήσι. Πιο κοντινές οργανωμένες και συμπαθητικές το Λουτράκι και το Μαράθι. Μοναδική, μη οργανωμένη αλλά σχετικά προσβάσιμη τα Σειτάν Λιμάνια. Να πάτε είναι κομμάτι του παραδείσου που ξέμεινε στην Γη, ΑΛΛΑ δεν θα φοράτε σαγιονάρες γτ το μονοπάτι είναι βατό αλλά γλιστράει λίγο, να μην κουβαλάτε ΟΛΗ την προίκα σας μαζί (αν και η ομπρέλα είναι παραπάνω από απαραίτητη) και να προσέχετε όταν βουτάτε από τα βράχια. Και μην τολμήσετε να αφήσετε σκουπίδια.

Που θα φάτε: Στα "χαλκινα" θα παραγγείλετε παντζαροσαλάτα και το κοτόπουλο με την γραβίερα όπως και δήποτε. Τα καινούργια που έχουν ανοίξει 1 στενό πίσω από τα χάλκινα "Baraki" "πράσσειν άλογα" και το τρίτο που μου διαφεύγει έχουν επίσης πολύ καλό φαγητό. Αν θέλετε περισσότερο να πιείτε ρακές παρά να φάτε θα πάτε στον Άσωτο, στο Κουμ Καπί.Για κανέναν λόγο μην χάσετε την θέα και το ζουμερό από την Κουκουβάγια. Αν πεινάσετε στην θάλασσα το beach bar στο Λουτράκι έχει κολασμένα burgers και club sandwich. Και μην παραλείψετε την Χανιώτικη μπουγάτσα από τον Ιορδάνη. Είναι με τυρί όχι με κρέμα, οπότε αν δεν θέλετε ζάχαρη πείτε το την ώρα που παραγγέλνετε!!!

Που θα πιείτε: Αν είστε ακόμα στην πρώτη σας νιότη (και όχι σαν εμένα την γιαγιάκα) θα πάτε στα club στον Πλατανιά. Εξαιρετικό open air χώρο έχει το Villa Mercedes τον οποίο βρήκα συμπαθέστατο ακόμα κι εγώ. Αν πάλι θέλετε κάτι πιο χαλαρό θα πάτε στην Συναγώγή ή στο Μοναστήρι του Καρόλου τα οποία είναι κάπου χαμένα στα στενάκια (δεν προσανατολίστηκα ΠΟΤΕ για να σας κατατοπίσω, λυπάμαι).

Που θα ψωνίσετε: Κρητικά μαχαίρια από τα μαχαιράδικα, σανδάλια και δερμάτινα πορτοφόλια από τα στιβανάδικα, τσάντες από την Georgina Skalidi, αρώματα από ένα μαγαζάκι κοντά στην georgina, τυριά από την κεντρική αγορά και λυχναράκια από όπου σας πουν οι γνωστοί σας που τα τρώνε που έχει τα καλύτερα (εγώ δεν τα τρώω και δεν πρόσεξα). Γενικά μπορείτε να βρείτε υποκαταστήματα όλων τον μεγάλων καταστημάτων στα Χανιά, οπότε εύκολα φέυγετε από το σπίτι μόνο με το πορτοφόλι σας. Το Χαμάμ φέρνει πολύ ιδιαίτερα και πολυμορφικά ρούχα (και λίγο πανάκριβα), το Σανδάλι ακριβώς απέναντι έχει ότι φανταστείτε σε παπούτσια ενώ στα μαγαζάκια στην παλιά πόλη θα βρείτε ωραία καπέλα και προωτότυπα κοσμήματα.

Τι να μην κάνετε: Σας παρακαλώ, σας ικετευω, μην πατε στα μαγαζιά που βουτάτε τα πόδια σας σε ενυδρείο και σας κάνουν πεντικιουρ τα ψάρια τρώγωντας τα νερκά κύτταρα από τα πόδια σας. Είναι μια αηδία και μισή. Ευχαριστώ.

Τι να κάνετε: Να πάτε βόλτα περπατώντας μέχρι το φάρο, να βγάλετε την κλασσική φωτογραφία στον συντριβάνι σαν καλοί τουρίστες και να πάτε σε κρητικό γλέντι. Ακόμα και ακάλεστοι!!!!

on tour: 'Ανδρος

Για πολλά χρόνια εφάρμοζα με μεγάλη επιτυχία το "ουδείς προφήτης στον τόπο του" και δεν πάταγα τον πόδι μου που να με πλήρωνες. Κάτω από ιδιαίτερες θα έλεγα συνθήκες, πήγα δύο φορές φέτος ξανά και ανακάλυψα το κομμάτι του νησιού που ούτε εγώ ήξερα...και τελικά ίσως και να ξαναπάω.

Που θα μείνετε: Τις περισσότερες και πιο οικονομικές επιλογές τις έχετε στο Μπατσί, που είναι το πιο τουριστικό, αλλά για μένα καλύτερα να μένετε κάπου στην Χώρα, είναι και πιο όμορφη και επειδή το νησί είναι λίγο μεγάλο, αν θέλετε να τριγυρίσετε βολεύει περισσότερο γιατί είναι κάπου στην μέση.

Που θα κολυμπήσετε: 'Εκτος από τα Άχλα που τα τελευταία χρόνια έχουν πάρει αρκετή δημοσιότητα πολύ ωραίες παραλίες είναι ο Χαλκολιμιώνας, η Βόρη για να πλατσουρίζετε δίπλα στο ναυάγιο, τα Γυάλια και ο Ζόργκος (για τον οποίο θα φάτε μερικά χιλιόμετρα χωματόδρομο στην μάπα). Υπέροχες και σχεδόν απόκοσμες είναι η Μικρή και η Μεγάλη Πέζα, αλλά φέτος προσάραξε ένα πλοίο εκεί οπότε συμβουλευτείτε τους ντόπιους για το αν είναι καλή ιδέα να πάτε ή θα βγείτε από την θάλασσα με ουρά.  Must visit της γριας το Πήδημα, παλιά παραλία γυμνιστών, οπότε αν έρθει κάνας 50αρης τουρίστας χωρίς το μαγιώ του, μην τον πάρετε για ανώμαλο, απλά δεν έχει κάνει refresh στις πληροφορίες του. Επίσης πάτε με σορτσάκι και αθλητικά, όχι με παρεό και σαγιονάρα γιατί το μονοπάτι είναι λίγο απότομο.

Που θα φάτε: Αυτό είναι μεγάλη κουβέντα. Νομίζω ότι το πιο καλά κρυμμένο μυστικό αυτού του νησιού είναι ο Κόσσης και τα παϊδάκια του. Βρίσκεται κυριολεκτικά στην μέση του πουθενά, κάπου κοντά στο Γαύριο, αλλά το φαγητό του αξίζει την ταλαιπώρια. Στην Χώρα είναι κλασσική αξία η Ασημόλευκα, οπότε ψάξτε την και στο Κόρθι θα φάτε στο Βίντσι ή στην Λιθοδομή. Τα καλύτερα σουβλάκια κοτόπουλο ever στο σουβλατζίδικο Ανατολή, επίσης στο Κόρθι. Στο μπαλκόνι του Αιγαίο στο Απροβάτο θα σας κοπεί λίγο η ανάσα από την θέα, αλλά αυτό είναι το point, νομίζω. Επιβάλλεται ένα τσίπουρο όσο περιμένετε το πλοίο της επιστροφής στο Ανδριακόν Παντοπωλείο, το οποίο θα συνοδεύετε με μεζεδάκια που μπορείτε να προμηθευτείτε από το μαγαζί, όπως κάτι περίεργα τσατνει, μαραθοτύρι και αλλαντικά.

Που θα πιείτε: Στο Απόρθητο, που ο μέγας κατάσκοπος Facebook με πληροφόρησε ότι ξανάνοιξε και στο Απόμερο, που είναι μια δροσερή αυλή με ακόμα πιο δροσερά cocktails.

Τι θα δείτε: Το Μουσείο Γουλανδρή, το Ίδρυμα Κυδωνιέως και το σπίτι του Εμπειρίκου. Θα κάνετε βόλτα στην Χώρα να χαζέψετε τα αρχοντόσπιτα, πολύ όμορφη είναι και η Παλαιόπολη αν έχετε όρεξη για χάζεμα και φυσάει. Αν είστε θρήσκοι υπάρχουν 2 μοναστήρια τα οποία πρέπει να δείτε, η Αγία Μόνη (γυναικείο) και το μοναστήρι του Αγίου Νικολάου (ανδρικό). Αν έχετε κουράγια, θα πάτε και στην Σάριζα, η κρίνη της οποίας είναι μαρμάρινες κεφαλές λεόντων, σε ένα μονίμως καταπράσινο σκηνικό.

Πως θα μετακινηθείτε: Με δικό σας μέσο. τα ΚΤΕΛ περνάνε όποτε το θυμηθούν, όπως σε κάθε Κυκλαδονήσι, οι στροφές θα σας κάνουν το στομάχι πλυντήριο ρούχων και οι στάσεις σε κάθε χωριό θα σας σπάσουν τα νεύρα.

Τι θα δοκιμάσετε: Αμυγδαλωτά και καλσούνια (μην μπερδευτείτε, αυτά είναι γλυκά, μοιάζουν με αμυγδαλωτά αλλά είναι από καρύδι και μέλι). Παγωτό λεμόνι βασιλικός από τον Ερμή στην Χώρα. Μαραθοτύρι (ειδικά αν είναι σαγανάκι) και τα κλασσικά, βολάκι, πατατοκεφτέδες και φουρτάλια.

on tour: Σύρος

Μην αρχίσετε να με καταριέστε, κι εγώ στην πανέμορφη και δροσερή Αθήνα είμαι και καίγομαι και σιγολιώνω στο ίδιο καζάνι της κολάσεως (λεκανοπέδιο Αττικής) με εσας. Απλά επειδή όλοι (ελπίζω) θα καταφέρετε να πάτε κάπου διακοπές και επειδή οι διακοπές έχουν καταντήσει πολύ ακριβές για να τις σπαταλήξσετε ψάχνοντας, ιδού ένα mini guide για την πιο δοκιμασμένη επιλογή του κόσμου. Την λατρεμένη μου Σύρο. Απέχει το πολύ 5 ώρες από την Αθήνα, είναι σαν πλωτή πόλη, είναι πεντακάθαροι και όλοι είναι ευγενέστατοι και εξυπηρετικότατοι. Δηλαδή μπάινεις σε άλλη χοροχρονική διάσταση.

Που θα κολυμπήσετε: Φανταστικές και ατελείωτες παραλίες δεν έχει. Να το ξεκαθαρίσουμε αυτό. Μόνο το Δελφίνι λέει κάτι αλλα για να πας τρως ένα 20λεπτάκι χωματόδρομο στα μούτρα. Είναι όμως πάρα πολύ καθαρές και έχουν και φανταστικό φαγητό εκεί γύρω.

Που θα φάτε: Για την Ερμούπολη έχω να προτείνω 3 εστιατόρια. Το "Όνειρο" που είναι φάτσα απέναντι από την όπερα, το "Kuzina" που είναι στο τέρμα του δρόμου με τα άπειρα ταβερνάκια και το "Άμβυξ" που είναι στο λιμάνι και το οποίο δεν σου πολυγεμίζει το μάτι απ'έξω αλλά έχει χαλαρά την καλύτερη πίτσα που έχω φάει. Για κανένα μα για κανένα λόγο δεν πρέπει να χάσετε το ηλιοβασίλεμα όπως φαίνεται από το "πλακόστρωτο" στο Σαν Μιχάλη, καθώς και το κουνέλι δεντρολίβανο. Στην Άνω Σύρο εκτός από την περίφημη ταβέρνα που τραγούδαγε ο Βαμβακάρης μπορείτε να πάτε και φάτσα απέναντι στον Ξανθομάλλη (νομίζω) που έχει κάνουλες συνδεδεμένες με το βαρέλι πάνω από κάθε τραπέζι, γεμίζετε μόνοι σας το κανατάκι σας και μετράτε στον μαυροπίνακα πόσο ήπιατε. Μετα κατεβαίνετε από την  Άνω Σύρο κουτρουβαλώντας. Στο Κίνι θα φάτε στο "Αλλού γυαλού", στην Αζόλημνο στην εξαιρετική "Φιλομήλα" ενώ αν βρεθείτε στον Γαλησσά θα πάτε στον Δισκοβόλο. Και αφού σκάσετε από το φαί, αν είστε δικά μου παιδιά θα θέλετε και γλυκάκι. Μπουκωθείτε με τις χαλβαδόπιτες και τα λουκούμια όσο θέλετε, αλλά αφήστε χώρο για το παγωτό του daidadi. Στοιχειώνει τα όνειρα σου, απλά.

Που θα πιείτε: Cocktails και θέα θάλλασα στα Αστέρια (το πρωι για μπάνιο είναι επίσης πολύ ωραία, νομίζεις ότι είσαι σε μυθιστόρημα της Άγκαθα Κρίστι), για ρακόμελα θα πάτε στο slow food ε-αμέ ενώ για χαλαρό ποτάκι σε αυλή θα πάτε στο "μπαράκι". Αν θέλετε π[ερισσότερο νταπα ντούπα (μαγκιά σας) κάποιο από τα μπαράκια μπροστά από το δρόμο του Δημαρχείου θα σας ικανοποιήσει.

Τι θα δείτε: Το δημαρχείο της Ερμούπολης, έργο Τσίλλερ είναι από τα ομορφότερα κτήρια της Ελλάδας (προσοχή στις μαρμάρινες σκάλες, τις έχω κουτρουβαλήσει), την όπερα, που είναι μικρογραφία της Σκάλας του Μιλάνο, το Νεώρειο και 3 εκκλησίες. Γενικά εγώ σε εκκλησίες δεν πατάω (φοβάμαι ότι μπορει να μου πέσει και κάτι στο κεφάλι της αντίχριστης) αλλά αυτες οι 3 είναι Must see. Ο Άγιος Νικόλαος στα Βαπόρια. Η πιο όμορφη εκκλησία που έχω δει. Μαρμάρινο τέμπλο, τοιχοι που δεν έχουν φορτωθεί με αγιογραφίες αλλά λίγες και καλάισθητες εικόνες τοποθετημένες σε μερικά σημεία του ναου. Απέξω αυλόγυρος με δεντράκια για να μην πάθετε αποπληξία με το λιβάνι. Η εκκλησία δίπλα από το καζίνο (στρατηγικά τοποθετημένη), όχι τόσο για την εκκλησία, αλλά για την εικόνα δια χειρός Ελ Γκρέκο που βρίσκεται μέσα. Και φυσικά την Καθολική Εκκλησία της Άνω Σύρου με την ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ θέα.

Τι θα ψωνίσετε: Τα λουκούμια και τις χαλβαδόπιτες τα θεωρώ δεδομένα. Έκτος από αυτά θα πάτε στο μαγαζάκι του κυρίου Κώστα Πρέκα και δεν θα φύγετε χωρίς μαραθόπαστα και ότι άλλο σας γεμίσει το μάτι. Θα βρείτε εξαιρετικά κοσμήματα στο "έξεργον", στο "σαν τα φύλλα" και στον Raissis. Στον τελευταίο πρέπει να πάτε όπως και δήποτε. Μοιάζει με Αιγύπτιο μύστη, εξηγεί αναλυτικότατα τα πάντα, από το πως πρέπει να δοκιμάζετε σωστά ένα κόσμημα, μέχρι το κράμμα  χρυσού που χρησιμοποιεί, τις ιδιότητες των λίθων και των μετάλλων και θα μείνετε άφωνοι με τις ανάγλυφες και υπόγλυφες παραστάσεις που είναι χαραγμένες στους πολύτιμους λίθους. Τα κοσμήματα του είναι Cosmochaos και το μαγαζί του υπέροχο, πέτρα, μέταλλο, ήλιος και σελήνη το κατατάσσουν στα πιο ενδιαφέροντα spots του νησιού. Αν πάτε σε περίοδο εκπτώσεων πηγαίνετε και στον Κόη, έχει μοναδικα γυαλιά.

Νομίζω ότι σας κάλυψα... Αν πάτε (γτ εγώ φέτος δεν προβλέπεται), καλά να περάσετε!!!!