Γειτονιές της Αθήνας part 3: Αμπελόκηποι

Δεν έχω χαρτογραφήσει καμία άλλη περιοχή τόσο καλά όσο αυτήν, ούτε καν την περιοχή που μένω. Την τελευταία δεκαετία και βάλε περνάω σημαντικό μέρος του χρόνου μου περιδιαβαίνοντας την περιοχή. Σχολείο, φίλοι, οι πρώτες εφηβικές έξοδοι, μπαράκια και μεζεδοπωλεία όταν ήμουν φοιτήτρια, κομμώτρια, μανικιουρίστρα, θερινά σινεμά, η πρώτη μου δουλειά, όλα εδώ. Ακολουθεί ο κατάλογος με τα πιο καλά κρυμμένα μυστικά της περιοχής, ξεκινώντας από το Εφετείο και καταλήγοντας στην Κατεχάκη.

Η μεγαλύτερη ποικιλία σε ζυμαρικά Barilla: Στον Γαλαξία στην Κυρίλλου Λουκάρεως. Συναγωνίζεται ευθέως τα macro και πίνουν νερό στο όνομα του ψυχανώμαλοι σαν κι εμένα που κάθε σάλτσα του φτιάχνουν έχει και το δικό της ζυμαρικό και τους χαλάει αν βάλουν φιογκάκια αντί για πένες.

Η Βοημία: Ένα από τα δύο τσέχικα εστιατόρια στην Αθήνα, σίγουρα το φθηνότερο, με τεράστιες μερίδες κρέατος, τρελό τυρί και σως ταρταρ. Πολλές τσέχικες μπύρες για να αποτελειώσετε την κραιπάλη. Για επιδόρπιο πάρτε άμα πετύχετε το cheesecake με το φραμπουάζ. Το καλοκαίρι βγάζει και τραπεζάκια στο πάρκο απέναντι.

Η Αγορά: Σταθερή αξία όταν θέλουμε κάτι να φάμε και να χορτάσουμε. Από τα κλασσικά του πιάτα, το κοτόπουλο με το γουακαμόλε και το σπαγγέτι με την κόκκινη σάλτσα και το μπέικον είναι τα αγαπημένα μου, η ζεστή σαλάτα με το κοτόπουλο και το ουίσκι επίσης. Αν πετύχετε την μηλόπιτα, πάρτε την για επιδόρπιο. Μερίδες τεράστιες, σέρβις και χώρος προσεγμένα, πάμφθηνο δεν το λες, value for money το λες όμως.

Lime Cafe: Λειτουργεί μέχρι τις 8-9 το βράδυ, αλλά είναι ιδανικό για πρωινό ή απογευματινό καφέ. Άνετοι καναπέδες μέσα και έξω και μουσική που δεν σου παίρνει τα αυτιά. Διαθέτει υπέροχο yogi tea λεμόνι τζίντζερ και έχει καλό καφέ από ότι λένε οι φίλοι μου που δεν έπεσαν στην χύτρα με την καφείνη όταν ήταν μικροί. Από φαγώσιμα διαθέτει το πρωι κρουασάν και βουτύρου και σοκολάτας, ενώ κάποιοι γνωστοί μου πέτυχαν και κολασμένο κέικ κανέλας, αλλά δεν μου έφεραν. Από αλμυρά έχω δοκιμάσει τις μπαγκέτες και ήταν αρκετά χορταστικές και συμπαθητικές.

Το καλύτερο πεϊνιρλί της Αθήνας: Ιωνία. Με καυτερό σουτζούκι για να λιποθυμήσεις με την ησυχία σου αν έχεις μετά δουλειά/γυμναστήριο/ψώνια. Εξαιρετικό και το σάντουιτς λαχανικών του και η πίτσα του. Ανοιχτά μόνο πρωί.

Κώστας: Στην πλατεία Αγίου Δημητρίου, πίσω από την εκκλησία. Το σουβλάκι όπως το θυμάσαι από τα παιδικά σου χρόνια. Πίτα λίγο πιο λαδωμένη από ότι επιτάσσει το σύγχρονο τρεντ, καλό κρέας και συμπαθητική σως μουστάρδας. Αν κάτσετε εκεί πάρτε μερίδα κοτόπουλο παϊδάκι με σως μουστάρδας και θα φάτε και το πιάτο.

Σερφετό: Μεζεδοπωλείο για όσους συμπαθούν το ούζο και τους ψαρομεζέδες. Τραπεζάκια στην πλατεία, ιδανικό για καλοκαίρι μετά τις 10 το βράδυ, που έχουν μαζέψει τα πιτσιρίκια από την πλατεία (ναι, ακόμη παίζουν έξω αυτά). Συνήθως παίρνουμε μύδια και γαρίδες σαγανάκι, την σαλάτα του μαγαζιού και καλαμαράκια τηγανητά. Και Βαρβαγιάννη. Μπλε.

Οριακόν: Από την άλλη πλευρά της πλατείας, πιο προσανατολισμένο στο κρέας. Μικρό μέσα, αλλά για χειμώνα πολύ ζεστό, αρκεί να μην έχει αγώνα ή live. Εξαιρετικό κοτόπουλο με σάλτσα μουστάρδας, τηγανιτές πατάτες χειροποίητες και ωραία σαλάτα με φωλιά από φύλλο.

Πετράκης: στην οδό Λαμίας. Κοσμηματοπωλείο που θυμίζει τέλη δεκαετίας 80, βαριά αρχές 90. Ο συμπαθέστατος κύριος που το διατηρεί, με την υπομονή και την ευγένεια του, σε κάνει να αγνοήσεις πλήρως την βιτρίνα. Θα βρείτε σχεδόν ότι θέλετε, σε πολύ λογικές τιμές. Όλα τα δώρα αποφοίτησης της παρέας μου ήταν σε δικό του σακουλάκι.

Παγωτό από σπίτι: Ζαχαροπλαστείο Παπανικολάου λίγο πιο κάτω από τον Πετράκη. Μάλλον κι αυτός έχει δώσει το βάρος του στο παγωτό γιατί έκτος από μια τεράστια βιτρίνα με παγωτά υπάρχουν μόνο κάτι γλυκά ταψιού και κάτι πάστες σε όλο το μαγαζί.

Stock Naf Naf: Στην οδό Λαμίας επίσης. Επίσης αγνοούσα χρόνια την ύπαρξη του μέχρι που μπήκα και είδα ότι ιδιοκτήτρια είναι η μαμά ενός summer friend και την ξέρω άπειρα χρόνια. Πολύ ωραία ρούχα, σε πολύ φθηνές τιμές, ταξινομημένα κατά μέγεθος. Μάλλον συνταξιοδοτείται γιατί σήμερα που πέρασα όλα τα ήδη ήταν από 2 έως 20 ευρώ. Knock yourselves out.

Pefko: Το σημείο συνάντησης της μισής γειτονιάς. Μετονομάστηκε από Παραθήν λιγότερο από ένα χρόνο πριν. Το τσάι έρχεται σε επικών διαστάσεων κούπα, πάντα κερνάνε γλυκάκι/μπισκοτάκι/μάφιν ενώ έχει και ωραίο γαλακτομπούρεκο, μιλφέιγ και μπουγάτσα. Τιμές νορμάλ προς χαμηλές.

Artista Loca: Το μαγαζί που αγοράζω ρούχα heel, true love και άλλων ελληνικών εταιρειών. Πρωτότυπα ρούχα και αξεσουάρ, τιμές λογικότατες, ποιότητα εξασφαλισμένη. Τώρα συνενώθηκε και με το παιδικό κατάστημα που είχε, οπότε μπορείτε να αγοράσετε και κάτι καλόγουστο για κάποιον μπόμπιρα.

Pixel on paper: Ότι ήταν μέσα στα μούτρα μου και έπρεπε να πάω στο Meet Market για να τους ανακαλύψω δεν με τιμά και ιδιαίτερα. Θα βρείτε πανέμορφα organizer, σημειωματάρια και κάθε λογής τζάρτζαλο γραφικής ύλης, στα οποία προσωπικά μπορώ να αφήσω περιουσία ολόκληρη. Προσωπικό αγαπημένο το σημειωματάριο-ουράνιο τόξο. Νομίζω ότι κάνουν και custom made παραγγελίες. Ρωτήστε.

Το κουτούκι του 54: Ημιυπόγειο και πέτρινο με σοφράδες, κιλίμια και τραπεζομάντηλα με το βελονάκι. Μεγάλο χιτ του μαγαζιού το κοτόπουλο μελιτζάνα γιαουρτλού, τα κεμπάπ του, οι τυροκροκέτες, η σαλάτα του 54 και το δικό τους ρακόμελο και οινόμελο. Τιμές ελαφρώς τσιμπημένες.

Όπως παλιά: Σχετικά καινούργια άφιξη, σε μια αρκετά δροσερή πλατειούλα κοντά στο μετρό. Σε αυτή την πλατεία ήταν η Θράκα, που πηγαίναμε να φάμε όταν οι ζέστες γίνονταν αποπνικτικές. Τώρα πάμε σε αυτό. Κολασμένες πατάτες τηγανιτές με 2 τυριά κ μπέικον, κεφτεδάκια, ντάκος, μαραθόπιτες κλπ θα συνοδεύσουν την αστείας τιμής καλοκαιρινή σας μπύρα. Μεγάλο μείον (ή συν): η flatscreen tv στερεωμένη σε ενα δέντρο που μεταδίδει κάθε ποδοσφαιρικό αγώνα.

Ace Burger Company: Έχουμε και μπεργκεράδικο, αμέ αμέ. Κριτική γι αυτό έγραψα πρόσφατα, μην τα ξαναλέω.

4 Νάνοι: Το έχουν ανοίξει κάτι πολύ αισιόδοξα και πολύ νέα παιδιά. Κατάφεραν να μεταμορφώσουν την είσοδο μιας πολυκατοικίας σε αυλή παραδοσιακού καφενείου με μια κληματαριά. Θα συνοδεύσετε το ρακόμελο ή το οινόμελο σας με μία από τις φοκάτσιες τους, μαραθόπιτα, σφακιανή πίτα ή τον ντάκο με την ρόκα και το τσαλαφούτι. Ιδανικό και για καφέ. Τιμές χαμηλότατες.

Καπάκι: Το έχουν παλιοί συμμαθητές μιας φίλης μου και δουλεύουν μερικοί παλιοί συμμαθητές δικοί μου. Πέραν του συναισθηματικού δεσίματος με το μαγαζί θα πάτε εκεί για το κοτόπουλο με το ουίσκι, την σαλάτα με την λιαστή ντομάτα, το μπουγιουρντί και πολλά πολλά άλλα. Αφήστε χώρο για το μωσαϊκό στο τέλος.

Red elephant: Γιατί αν δεν ήταν multi culti αυτή η γειτονιά, δεν θα την αγαπούσα τόσο. Έχοντας προλάβει τα αυθεντικά ινδικά που είχαν ανοίξει με το πρώτο κύμα μεταναστών στην Πλατεία Θεάτρου, ψάχνω μονίμως να βρω αυτήν την γεύση. Το Red Elephant προσπαθεί φιλότιμα να συγκεράσει τις γευστικές ιδιαιτερότητες του Έλληνα, με την παραδοσιακή ινδική κουζίνα. Έχει τις χαμηλότερες τιμές που έχω βρει σε ινδικό, φέρνει τεράστιες ποσότητες ρύζι, νάαν και έχει νόστιμο κοτόπουλο ταντούρι.

Lateau: Από τα πιο παλιά ζαχαροπλαστεία της περιοχής, έχει επεκταθεί δίπλα και σε μπιστρό. Εξαιρετικά και λιγωτικά μικροσκοπικά εκλεράκια (εμένα έτσι μου αρέσουν ξενέρωτοι Γάλλοι) και το καλοκαίρι παγωτο λουκούμι και παγωτό τριαντάφυλλο.

Wee Drum: Ο Σκωτσέζος. Αθεράπευτα ερωτευμένη με τις 2 παππουδίσιες πολυθρόνες που έχει έξω κάτω από την σόμπα. Δυστυχώς μόνο η μια είναι κουνιστή και αναγκάζομαι να δώσω μάχη κάθε φορά για να την διεκδικήσω. Μεγάλη ποικιλία από μπύρες και ουίσκι. Είναι από τα ελάχιστα μαγαζιά στην Αθήνα που φτιάχνει hot toddy. Διαφορετικές προσφορές για κάθε ημέρα και φυσικά event για το st. Patrick's day.

Lab: Αγαπημένο για ψημμένη ρακή ή τσαγάκι. Industrial ύφος και μεγάλη δροσερή αυλή. Τώρα τελευταία το έχει γυρίσει λίγο σε πιο bar με δυνατή μουσική από μια ώρα και μετά και εμείς οι γέροι άνθρωποι αποθαρρυνόμαστε. Πάμφθηνα σνακς, ωραία σπιτική λεμονάδα, πολύ προσιτές τιμές.

Matagliati: Χρόνια οι ντόπιοι λύσσαγαν για ένα καλό ιταλικό στην περιοχή. Μετά το άδοξο τέλος του pasta με...νου, έχουν βρει όλοι καταφύγιο στο matagliati. Μεγάλες χορταστικές μακαρονάδες και ένα από τα καλύτερα tiramisu της πόλης. Ακριβό αν ρωτάτε την γνώμη μου, αλλά τουλάχιστον αυθεντικό ιταλικό και αρκετά νόστιμο.

Σουφάλα: Παραδοσιακή οικογενειακή ταβέρνα όπου γίνονται οι βαφτίσεις της γειτονιάς. Κατάλογος απλός και λιτός με ψητά και μαγειρευτά. Τον εμπιστεύομαι αρκετά για να φάω από κει μπιφτέκι. Δεν θα φύγετε χωρίς να φάτε τυροπιτάκια, μπουρεκάκια και κρέμα καραμελέ.

Βανίλια Κανέλα: Το πόσο συμπαθώ τον κυριούλη που το πρωτοάνοιξε και πια έχει αποσυρθεί δεν θα κουραστώ να το λέω. Ντελικατέσεν και καφέ μπιστρό 2 σε 1. Αν βαριέστε να τρέχετε στην Ευρυπίδου θα βρείτε εκεί ότι θέλετε σε μπαχαρικά. Διαθέτει και ποικιλία σε τσάι, κούπες τσαγιού, βιολογικούς ξηρούς καρπούς και cranberries, αλλαντικά, τυριά, ζυμαρικά, αποξηραμένα μανιτάρια ενώ η τελευταία τους ανακάλυψη, το μαντολάτο με cranberry και ξηρούς καρπούς με εξέπληξε πολύ ευχάριστα.

Μαραμπού: Από τα πρώτα μαγαζιά που άνοιξαν κι έκαναν την Πανόρμου talk of the town κάτι χρόνια πριν, μαζί με το santa botella και το ποτοπωλείον. Για μένα η πιο δροσερή ταράτσα, το λιγότερο δήθεν μαγαζί και η λιγότερη βαβούρα.

Spring Roll: Το κινέζικο που το έχουν Κινέζοι και λειτουγεί πάνω από 10ετία. Ευτυχώς για εμάς ξεσκαρφάλωσε απο την βουνοπλαγιά που ήταν και μετακόμισε κοντά στο Γηροκομείο. Παραγγέλνετε απαραιτήτως spring rolls, won ton με κρέας, ρύζι ή noodles με λαχανικά και πάπια Πεκίνου. Από κοτόπουλα πάντα μου θυμίζουν τι παίρνω, έχουν και αυτές τις ωραίες γαρίδες που ανοίγουν σαν βεντάλια (αυτές νομίζω οτι τις παίρνω Σατάυ). Μην παραλέιψετε να δοκιμάσετε κινέζικη μπύρα και τηγανιτές μπανάνες.

Τσεκ: Κοσμηματοπωλείο στην οδό Λαρίσης, ο πάνω όροφος εργαστήριο. Θα βρείτε πρωτότυπους σταυρούς αν έχετε σκοπό να γίνετε πνευματικοί γονείς κάποιου παιδιού, αλλιώς θα το επισκεφτείτε για τα μανικετόκουμπα, τα σκουλαρίκια και τα δαχτυλίδια του, εμπνευσμένα από οργανικές φόρμες. Δουλεύει αποκλειστικά χρυσό και ασήμι, οπότε συγκριτικά οι τιμές του είναι καλές, πρακτικά αποχαιρέτα το το 50άρικο που χάνεις. Τουλάχιστον θα πιάσει τόπο.

Viva Vida: Στον Δαναό έχει πάει για προβολή η μισή Αθήνα. Πόσοι όμως έχουν προσέξει το μαγαζί με ρούχα ακριβώς δίπλα? Στον πάνω όροφο έχει μόνο τσάντες και αξεσουάρ και δεν σου πολυγεμίζει το μάτι. Μετά κατεβαίνεις στο υπόγειο, Επιλεγμένα ρούχα από brands όπως το mutaki, μεσοφόρια, πουκαμίσες κλπ κλπ. Τιμές ανάλογα με το τι θέλετε.

Θερινά σινεμά με Domino's Pizza: Άλλος ένας λόγος για να αγαπήσεις αυτή τη γειτονιά. Το "Ανεσις" και η "Ελληνίδα" εκτός από τα κλασσικά ποπ κορν και νάτσος διαθέτουν και πίτσα. Το δε Άνεσις το τερμάτισε, με τις ξαπλώστρες στις μπροστινές σειρές και τα μοχίτο στο bar. Και ξαφνικά η Αθήνα το καλοκαίρι σταματάει να φαντάζει εφιαλτική.

Αθήναιον, Δαναός και Νιρβάνα: Κλασσικά και αγαπημένα. Το 90% των προβολών που έχω δει χειμώνα είναι στις αίθουσες αυτών των τριών σινεμά. Μετά ή ποτό ή κρέπα στο Ετουάλ.

F shop: Στην Φειδιππίδου. Η πολύ καινούργια μου ανακάλυψη. Μικροσκοπικό μαγαζάκι, χωρίς ταμπέλα, αλλά με ένα φόρεμα της Ιωάννας Κουρμπέλα να σου τραβάει το μάτι. Φέρνουν αποκλειστικά ελληνικά ρούχα, σε τιμές που ξεκινάνε από τα πολύ χαμηλά, για να φτάσουν στα επίπεδα της προαναφερθείσας σχεδιάστριας. Η ιδιοκτήτρια είναι και η ίδια σχεδιάστρια. Λάτρεψα μια μπορντώ ζακέτα που είχε μόνο 18 ευρώ καθώς και πολλά φορέματα τους. Γενικά έχουν λιτά και καλοραμμένα ρούχα που αξίζουν να επενδύσετε μέρος ή και όλη την αγοραστική σας δύναμη.

Τσίρος: Μπορώ να χαλαρώσω αρκετούς από τους ηθικούς φραγμούς μου για τα ατομικά του γαλακτομπούρεκα. Το πρωί σερβίρει και πίτες ενώ το τσουρέκι και η βασιλόπιτα του θα σας βγάλουν ασπροπρόσωπους σε εορταστικό κάλεσμα.

Τυρόψωμο και ελιόψωμο: από το πρατήριο Σεβαστουπόλεως και Κορινθίας. Τραγανό απέξω, με χοντρό αλάτι και μέσα αφράτο. Στο τυρόψωμο μπαίνει και λιαστή ντομάτα και είναι σαν φοκάτσια. Love.

Salamat: Πολυδιαφημισμένο και ξακουστό για τα φρέσκα εξωτικά του φρούτα. Θα βρείτε μάνγκο, παπάγια και λίτσι, ενώ θα ρωτήσετε και θα μάθετε και άλλα εξωτικά φρούτα. Από εκέι μπορείτε να προμηθευτείτε και άλλα εξειδικευμένα προιόντα, όπως panko, φύλλα sprin roll, ρύζι για σούσι κλπ κλπ.

La tienda: Όταν λέει ότι φέρνει προίόντα από όλο τον κόσμο το εννοεί. Μεγάλα σακιά jasmin rice στο ντεκόρ, μέσα noodles και ένα βαζάκι crunchy cookie butter να στοιχειώνει τον ύπνο μου.

Το καλύτερο προφιτερόλ της Αθήνας: Ανδριάς στην Σεβαστουπόλεως. Από ατομικό μέχρι μπωλ του fruit punch, το ίδιο φρέσκο κ αφράτο σε όποιο μέγεθος. Δεν είναι πολύ γλυκό, δεν έχει περίεργα υλικά μέσα, είναι άψογα εκτελεσμένη κλασική συνταγή. Και να παραμείνει έτσι.

Μαντινεία: Από το παντοπωλείο του θα προμηθευτείτε καλό τσίπουρο, κρασί και γαλακτοκομικά προιόντα. Έχει τα πάντα, μέχρι και αλεύρι ζέας. Ειδική μνεία στα ρυζόγαλα και τις κρέμες του, που μου θύμισαν το καφενείο της θείας μου στην Άνδρο. Επίσης σίγουρα θα πετύχετε κάποιο γλυκό ταψιού, συνήθως γαλακτομπούρεκο. Δοκιμάστε.

Καινάρι: Μικρό και χωμένο στην οδό Ξηρομέρου. Το ρακόμελο φτιάχνεται επιτόπου, αρκετές επιλογές στον κατάλογο, ρωτήστε όμως όπωσδήποτε για τα πιάτα ημέρας. Ένα κοτόπουλο κοκκινιστό που είχα φάει προ 18μήνου, ακόμα με κάνει να ξερογλείφομαι.

Το καλύτερο ψωμί του τοστ: Juliet στην Σεβαστουπόλεως. Επίσης έχει πολύ καλό ψωμί, μεγάλη ποικιλία γεύσεων σε μπατόν σαλέ και κρουτόν ενώ θα βρείτε και κουλουράκια και παξιμαδάκια.

Γειτονιές της Αθήνας part 2: Κουκάκι

Μία από τις 3 ανερχόμενες περιοχές της Αθήνας, ζούσε στην σκιά της Πλάκας και του Μοναστηρακίου μέχρι να ανοίξει το Μουσείο της Ακρόπολης, αλλά τα τελευταία χρόνια αναπτύσσει έναν ιστό καταστημάτων, εστιατορίων, καφέ και μπαρ, τα οποία δεν είναι τουριστικά (αλλά είναι ενδιαφέροντα για τον εναλλακτικό τουρίστα), κρατάνε σε γενικές γραμμές τον χαρακτήρα της περιοχής και σέβονται και υποστηρίζουν την «γειτονιά», που στην Αθήνα τείνει να εκλείψει ως έννοια.

Τα trivia: Η περιοχή Μακρυγιάννη πήρε το όνομα της από τον γνωστό ήρωα της επαναστάσεως…που μετά λέγεται ότι διέπρεψε ως τοκογλύφος και η συνοικία ήταν ολωσδιόλου δική του. Η ευρύτερη περιοχή του Κουκακίου πήρε το όνομα της από την βιοτεχνία κρεβατιών του Κουκάκη που λειτουργούσε προπολεμικά στο ύψος του Φιξ.

Τα βασικά: Οι κύριοι άξονες στους οποίους θα κινηθείτε στο Κουκάκι είναι 3. Οι πεζόδρομοι Γ. Ολυμπίου και Δράκου και ο κεντρικός της Βεΐκου που τους τέμνει.

Που θα φάτε: Αν θέλετε κάτι πιο προσεγμένο και formal αλλά όχι και Διόνυσο, θα πάτε στο Μάνη Μάνη, Υπέροχο νεοκλασικό, ωραίο φαγητό, λογικές τιμές και άψογο service. Αν θέλετε να φάτε burger θα πάτε στο Tiki, σχεδόν απέναντι. Ωραίο μαγαζί, μάζευε κόσμο πριν γίνει η Βεΐκου mainstream, λειτουργεί και ως bar-ακι με καλά Live, αλλά απογευματάκι με λιακάδα όξω και ένα burger συγκινεί πολύ περισσότερο την υποφαινόμενη κοιλιόδουλη. Μεζεδάκια στην «Σβούρα» στον πεζόδρομο της Ολυμπίου.. Από τα μαγαζιά που δεν φωνάζουν (δηλαδή έχουν κάτι να πουν), μικρό συμπαθητικό και για καφέ άλλα και για κάνα ρακόμελο. Δοκιμασμένο και χορταστικό και το Mystic Pizza με φοβερές πίτσες και μακαρονάδες από αλεύρι κάναβης. Αν βρείτε να κάτσετε, θα φάτε καλά και φτηνά στο συνεταιριστικό Ποτάμι στο τέρμα της Ολυμπίου, ενώ το ολοκαίνουργιο Μπελ Ρεϋ σχεδόν δίπλα ευελπιστεί εκτός από ποτά να σερβίρει και το κατιτίς του. Επιφυλάσσομαι, κριτική μόλις οριστικοποιηθεί το μενού. Η Αυλή είναι διάσημη για την τοστάδα της, αλλά είναι πολύβουη και φασαριόζικη ώρες-ώρες, την προτιμώ καθημερινές. Στο μέγα ερώτημα «που τρώνε σουβλάκι οι μόνιμοι κάτοικοι» μου απάντησαν στον Καλύβα, αλλά δεν έχω προλάβει ακόμα να διαμορφώσω άποψη.

Που θα πιείτε καφέ/μπύρες/κρασί: Είναι αυτή η μεσοβέζικη κατάσταση που πολύ κόσμο τον βολεύει, γιατί ξεκινάει με τον ένα και καταλήγει στο άλλο - εμένα όχι γιατί κάπου ανάμεσα στον καφέ και στη μπύρα μεσολαβεί ένα βόδι που πρέπει να φάω. Για χαλαρό ποτό/καφέ λοιπόν, μου άρεσαν πάρα πολύ ο Μπαμπάς (το οποίο με χαρά ανακάλυψα ότι έχει και φαγητό, το Συγκρουόμενο και ο "Monsieur Barbu" που δημιουργούν μια πιο ήσυχη και συμπαθητική γωνία, στην οδό Φαλήρου. Φυσικά θα πάτε στην Pulp για φτηνές τσέχικες μπύρες (και πολύ κάπνα). Για πιο εκλεπτυσμένους ουρανίσκους υπάρχει το άκρως ενδιαφέρον Wine Point, από τα πρώτα wine bars της Αθήνας παρακαλώ! Αν περάσετε από κει πρωί, θα επισκεφθείτε το «Μαμά Ψωμί», που εκτός από το προφανές προσφέρει πίτες, μάφιν και λοιπές λιχουδιές, για να πάρετε στο χέρι και να βολτάρετε.

Που θα ψωνίσετε: Το πιο ύπουλο μέρος για αγορές. Για αρχή θα πάτε να χαζέψετε στην γκαλερί της κυρίας Μαρνέρη, όπου υπάρχουν συλλογές εικαστικού χειροποίητου κοσμήματος, με πολύ εντυπωσιακά κομμάτια, τα οποία φυσικά είναι προς πώληση και απευθύνονται σε όλα τα βαλάντια. Το ακριβώς επόμενο μαγαζί στην οδό Λεμπέση είναι το Skoomoky το οποίο εκτός από σαπούνια με φελτ έχει και κάτι φανταστικά ξύλινα μπολ που μοιάζουν με βάση σβούρας (θέλω να τα πάρω όλα!). Λίγο πιο κάτω είναι το Artshot το οποίο επίσης ενδείκνυται για χάζεμα . Πάνω στην Βεΐκου υπάρχουν το «ψιτ!», και το Sous Sol σε απόσταση αναπνοής μεταξύ τους, όμορφα, φωτεινά και φροντισμένα στα οποία θα βρείτε χειροποίητα κοσμήματα, σαπούνια, lip balm, κούπες και λοιπά τζουρτζουλίδια, ιδανικά για δώρα. Ειδικά στο Sous Sol θα βρείτε μοναδικά δικά τους έπιπλα και τον Μέλιο, το πιο γλυκό οικόσιτο σκυλάκι της περιοχής. Αρκετά πιο κάτω βρίσκεται το Tintinnabulum το οποίο επεκτείνεται και δίπλα, με ωραία χειροποίητα σημειωματάρια, παλιές καρτ ποστάλ και κεριά μέσα σε παλιά φλιτζανάκια. Το αμέσως προηγούμενο μαγαζί (που η μνήμη μου έχει διαγράψει το όνομά του), έχει τις πιο ωραίες χειροποίητες κορνίζες που έχω δει (κι έχω ερωτευτεί μια κατακόκκινη, αχαχ). Μην ξεχάσετε να αγοράσετε κάτι από το shοp της Action Aid. Για ρούχα θα δείτε στην Φαλήρου και στην Βείκου σε μαγαζάκια μικρά με ρούχα συμπαθέστατα, αλλά όχι επώνυμα.

Ειδική μνεία: Στα κτήρια, σε μικρά πεζοδρομάκια και στις παλιές ταμπέλες του Ε.Β.Ε. Κουκακίου που δεν άντεξα, τις φωτογράφισα και σας τις παραθέτω.

Γειτονιές της Αθήνας part 1: Παγκράτι

Από τις τέσσερις ραγδαία αναπτυσσόμενες περιοχές του κέντρου είναι η πιο «elegant». Περιοχή που από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα προτιμούσε η αστική τάξη, έχει ακόμα μερικά νεοκλασσικά διαμάντια, ενδιαφέρουσες παλιές πολυκατοικίες και τον φούρνο με το καλύτερο ψωμί της Αθήνας. Ο πιο πλήρης οδηγός που θα μπορούσα να συντάξω για μια περιοχή που τα τελευταία 15 χρόνια εξελίσσεται συνέχεια, αλλά τα τελευταία 100 κρατάει τα σκήπτρα του πιο διαδραστικού σημείου της πόλης.

Που θα φάτε: Έχει τόσα πολλά κρυμμένα μαγαζάκια που σχεδόν είναι εκνευριστικό. Λοιπόν, αν είσαι ξενύχτης και πεινάς πολύ ή κυκλοφορείς ντάλα μεσημέρι αλλά πεθύμησες το ανάμεικτο κρουασάν τους στην πιο value for money τιμή, θα πας στην ciao. Αν είσαι ξενύχτης, πεινάς αλλά δεν θες να τρως ότι κι ότι θα πας στο ολοκαίνουργιο Tortuga, όπου χρησιμοποιούν μόνο φρέσκα υλικά, οι τορτίγιες τους είναι χειροποίητες και τις φτιάχνουν μπροστά στα έκπληκτα και πεινασμένα ματάκια σου, ενώ έχουν και σούπα και γλυκό ημέρας. Αν θες να φας μεζεδάκια φτηνά θα πας στον Βρούτο, ειδικά αν είναι καλοκαίρι. Οι τιμές του είναι αστείες, το φαγητό του decent και ο χώρος που σερβίρει το καλοκαίρι είναι flashback στα 80’s με τα τραπεζάκια ότι να ‘ναι και τις καρέκλες τις κόκκινες και τις πράσινες με το πλεγμένο πλαστικό… Μου ήρθε να παραγγείλω μια fanta μπλε με καλαμάκι. Αν θες να φας μεζεδάκια αλλά πιο κομψά και περιποιημένα, θα πας στην Επ’ αυλή. Ένα από τα πιο ωραία νεοκλασσικά πίσω από το Καλλιμάρμαρο, με εξαιρετικούς μεζέδες και καλό χύμα ροζέ κρασί. Must try: το καταΐφι με τα τυριά κι ένα πιάτο ημέρας με κοτόπουλο κρασάτο. Αν θέλετε να γουρουνιάσετε με burgers και πίτσα θα πάτε στο Colibri. Αν θέλετε να πάτε σε vintage εστιατόριο θα προσανατολιστείτε προς το Saloon ή το Μαγεμένο Αυλό. Αν δεν θεωρείτε το mainstream βρισιά, θα πάτε μια κουλή ώρα και θα φάτε στο Μαύρο Πρόβατο (αν και τώρα που άνοιξε το αδερφάκι του στα βου-που μάλλον θα αποσυμφορηθεί κάπως). Αν είστε λάτρεις του ιταλικού, θα αγαπήσετε για πολύ διαφορετικούς λόγους την Vespa Rossa και το Facce Stranne. (Σας έχω μιλήσει για αυτά και δεν θέλω να επαναλαμβάνομαι). Αν για εσάς το φαγητό αποτελεί συνοδευτικό της μπύρας, θα πάτε στην Berlin. Το πιο έξυπνο gadget για fondue που έχω δει και μια κατασκευή που μετράει πόση μπύρα ήπιες, την αναρτά σε πίνακα και κερδίζεις και δωράκια, και όλα αυτά σε ΕΝΑ μαγαζί.

Που θα πιείτε καφέ: Βρίθει επιλογών. Αν θέλετε κάτι ήσυχο θα πάτε στο bookstore café Συλλαβή. Αν θέλετε να πάτε κάπου για να δείτε και να σας δουν γνωστοί σας θα πάτε στο Chelsea. Αν θέλετε να νιώσετε ότι είστε σε γαλλικό μπιστρό θα πάτε στο L’ Arret du Temps. Αν πάλι είστε ένας από εμάς, που σκέτο το ρόφημα μας κάθεται στραβά, θα πάτε στο Odeon και θα φάτε την πιο ωραία κερασόπιτα που υπάρχει εκεί έξω (θέλω την συνταγή απεγνωσμένα). Για ωραία σοκολάτα σε μαγαζί με μεγάλες τζαμαρίες και ξύλινο παταράκι θα πάτε στην Mendez. Οτιδήποτε πιο φασαριόζικο θα το βρείτε μπροστά σας σε κάποιον κεντρικό δρόμο και η δική μου αρωγή θεωρείται περιττή.

Που θα πιείτε ποτό: Επίσης οι επιλογές είναι άπειρες. Στον ίδιο, πολύ ωραίο πεζόδρομο είναι η Berlin (βλέπε παραπάνω), το Κουνούπι με τις πιο φτηνές μπύρες και τον πιο ανοιχτόκαρδο σερβιτόρο, και το ολοκαίνουργιο Πάροτ μπαρ, με τον καλογραμμένο κατάλογο και την εξαιρετική σπιτική λεμονάδα (που πήρα εγώ η ξενέρωτη και δεν μετάνιωσα στιγμή). Πολλά μπαράκια θα βρείτε και εκεί που είναι ο Βρούτος, αλλά όταν πήγα εγώ δεν είχε να κάτσεις ούτε όρθιος και πείναγα κιόλας, οπότε απλά προσπέρασα. Ειδική μνεία στο creepy μπαράκι λίγο πιο πάνω από το Piggyπόπουλο με τα παλιά παιδικά παιχνίδια (κι απέναντι από το Piggyπόπουλο έχει ένα πολύ ωραίο μικρό μπαρ – συγχωρείστε με, μα όνομα δεν θυμάμαι). Εξαιρετικό και για ποτό αλλά και για την φοβερή πίτσα με το κρεμμύδι και το τυρί είναι το Cue, στην αρχή της Σπύρου Μερκούρη.

Που θα ψωνίσετε: Αν και η αγορά του Παγκρατίου όσον αφορά ρούχα δεν με πολυσυγκινεί, για το σπίτι μπορεί να μου φύγει και ολόκληρο μηνιάτικο… υψηλόβαθμου στελέχους πολυεθνικής. Τα δύο αγαπημένα μου είναι το Coffee Nation και το Comtesse du Barry. Στο πρώτο εκτός από το προφανές θα βρείτε και εξαιρετικά τσάγια, mix σοκολάτας που καμία σχέση δεν έχουν με τις σκόνες που δημιουργούν απλά ένα νερόπλυμα, μπισκοτάκια, αλλά και αλμυρές επιλογές. Το δεύτερο είναι γαλλικό delicatessen με την ωραία του την μωβ μουστάρδα, τις μαρμελάδες με αρμανιάκ, το Beaujolais nouveau το φθινόπωρο, αλλά και άλλα καλά γαλλικά κρασιά όλο το χρόνο. Η χαρά του λιχούδη είναι τα Home Cookies, μπισκότα με τα πάντα. Φυσικά δεν νοείται βόλτα στο Παγκράτι χωρίς να αγοράσετε ψωμί από την Πνύκα (κρατάει γύρω στις 10 μέρες και γίνεται και εξαιρετικό σάντουιτς), και παγωτό μουστάρδα από την Τούλα. Αν βρεθείς στην περιοχή και δεν έχεις το κατιτίς σου να πας σε μια επίσκεψη, play it safe και πάρε κάτι από το Pastry Family. Πρόσφατη ανακάλυψη φίλου: μαγαζάκι με καλή μπουγάτσα επί της Βασιλέως Γεωργίου, λίγο πιο πάνω από την Ριζάρη. Μπουγάτσα μου ‘δωσε, ακριβή διεύθυνση και επωνυμία όμως όχι…

on tour: Κύθνος

Το έτερο νησί στο οποίο πάνε όλοι με ιστιοπλοικά, επίσης γνωρίζει μεγάλη τουριστική άνοδο τα τελευταία χρόνια. Πολύ κοντα στην Αθήνα, πολλές παραλίες και ακόμα αρκετά γραφική για να περάσεις καλά.

Που θα μείνετε: Το πρώτο βήμα είναι να εντοπίσετε τα ξενοδοχεία, γιατί στο booking και στο tripadvisor εμφανίζουν ελάχιστα. Πιο συγκεντρωμένα είναι στο site του δήμου Κύθνου. Από κει και πέρα διαλέγετε ανάλογα με το τι θέλετε και σε τι περίοδο πάτε. Οι Κυθνοικίες είναι καθαρές και ήσυχες (εγώ εκεί έμεινα) και σε πολύ λογικές τιμές. Το ομορφότερο ξενοδοχείο, αλλά τσιμπημένο και μέσα στο Λιμάνι είναι η Contseta. Συμπαθητικά επίσης είναι το Porto Klaras και το Guardiero, αλλά για τιμές πρέπει να επικοινωνήσετε μαζί τους.

Που θα φάτε: Στο «Χάρτινο Καράβι» στην Δρυοπίδα. Λύσσαξα που όταν είχα πάει μόλις είχε κλείσει για χειμώνα. Να πάτε εσείς, να φάτε μέχρι να σκάσετε να μου φύγει το απωθημένο. Προσεγμένο, πεντακάθαρο, καλές τιμές και απεριόριστη θέα. Αξιοπρεπέστατο είναι και το σουβλατζίδικο στην Χώρα, το οποίο δοκίμασα παρόλο που δεν κάνω τέτοια πειράματα συνήθως και έμεινα πολύ ευχαριστημένη. Την καλύτερη σπανακόπιτα που έχω φάει (έχω μαμά Ηπειρώτισσα και υψηλά standards, αυτή ήταν καλύτερη και από της μαμάς μου) την κάνει η κυρία Φλώρα Κοζαδίνου στην Χώρα. Το μαγαζί της λέγεται Πανοχώρι και όσο θα μείνετε εκεί θα περνάτε τουλάχιστον 1 φορά την ημέρα να φάτε κάτι. Πίτες και γλυκά όλα χειροποίητα. Δοκιμάστε όλες τις πίτες και πάρτε μαζί σας να κερνάτε στην Αθήνα αμυγδαλωτά με ωμό και αμυγδαλωτά με ψημμένο αμύγδαλο.

Που θα πλατσουρίσετε: Εκτός από τις κλασσικές επιλογές Κολώνα και Κανάλα, εξαιρετικές είναι και η Σκύλου και τα Ποτάμια για τα οποία θα φάτε γερό χωματόδρομο και λίγο περπάτημα σε μονοπατάκι. Πολύ όμορφη, λίγος χωματόδρομος και καθόλου κατάβαση είναι και η παραλία Αγ.Σώστης.

Που θα βολτάρετε: Έκτος από τα στενάκια της Χώρας τα οποία είναι όπως οφείλουν (στενά και ανηφορικά) να πάτε και να περπατήσετε την Δρυοπίδα σχεδόν ολόκληρη. Πανέμορφη και με θέα. Γραφικός οικισμός τον οποίο πρέπει να δείτε είναι και η Αγ. Ειρήνη λίγο μετά τα Λουτρά.  Στα Λουτρά θα πάτε για μια χαλαρή βόλτα το βράδυ και τον Μέριχα θα τον δείτε όταν πάτε και όταν φεύγετε. Αρκεί.

on tour: Τζιά

Ίσως το νησί που ακούς πιο συχνά να αναφέρεται σε πρώτες ιστιοπλοϊκές εξορμήσεις φίλων σου, έχει συγκεντρώσει σκάφη, βίλες copy paste  και πολλά τζιπ για πολύ προφανείς λόγους. Ο πρώτος είναι ότι είναι αρκετά κοντά στην Αθήνα. Ο δεύτερος γιατί έχει εξαιρετικές παραλίες και ο τρίτος είναι γιατί οι εν λόγω παραλίες είναι προσβάσιμες μόνο μέσω χωματόδρομου. Αξιοπρεπούς, αλλά χωματόδρομου.

Που θα μείνετε: Αν η απάντηση δεν είναι «στο σκάφος», ακούστε πολύ προσεκτικά τι έχω να σας πω. Αν θέλετε να ξεπαραδιαστείτε full θα πάτε στο Porto Kea Suites. Αν θέλετε κάτι value for money θα πάτε στα μπλε studios. Πανέμορφα, προσεγμένα, με χτιστά κρεβάτια και μπαλκόνι με θέα θάλασσα (ναι, εκεί έμεινα), αλλά 65 ευρώ το βράδυ. Αν θέλετε κάτι φθηνό αλλά descent θα πάτε στο Holiday rooms. Εξαιρετική επιλογή, ειδικά αν θέλετε να κάτσετε μέρες είναι το maison des vertes amandes με 43 ευρώ το βράδυ.

Που θα φάτε: Στην Ιουλίδα στο "Στέκι των καλοφαγάδων". Εξαιρετική μελιτζανοσαλάτα με καρύδι, παραδοσιακά βαριά σουτζουκάκια, καλό χύμα κρασί και ένας δικός τους παραδοσιακός καγιανάς που μου διαφεύγει το όνομα του. Στο Βουρκάρι θα πάτε στο Βινύλιο για ποτό και θα το συνοδεύσετε με την λεπτότατη πίτσα του. Στο Σπαθί θα φάτε στο beach bar ό,τι έχουν γιατί είναι όλα πεντανόστιμα (εκτός από το παξιμάδι του ντάκου, πάρτε άλλη σαλάτα). Στον Οτζιά θα πάτε στην Άννα, στην οποία εμείς δεν πήγαμε, αλλά έχουν πάει όλοι οι υπόλοιποι και όταν περνάγαμε είχε μονίμως κόσμο.

Που θα κολυμπήσετε: Στα Ξύλα, αν ο καιρός δεν σας κάνει νερά, στον Ορκό για πιο private μπάνιο και όπως και δήποτε στο Σπαθί. Θα φάτε όλο το χωματόδρομο στην μάπα, αλλά με το που θα φτάσετε θα σας υποδεχτεί ο Bunny ένας τέλειος γεράκος λαμπραντορ, θα ξαπλώσετε σε μονές ή διπλές ξαπλώστρες και μόλις πεινάσετε θα πάτε στο beach bar το οποίο έχει μεταμορφωθεί σε κανονικό bar restaurant, απλά δεν το περιβάλλουν τοίχοι. Και ναι, έχει και cocktails, αλλά μετά δύσκολο το βλέπω να ανεβαίνετε τον κατσικόδρομο.

Τι θα δείτε: Την Ιουλίδα…τριγυρίστε σε όλα τα στενάκια, υιοθετήστε γάτους, φτάστε αν μπορείτε και μέχρι τον Λέοντα (εγώ δεν τον βρήκα ΠΟΤΕ). Αξίζει επίσης και η θέα από την Παναγία την Καστριανή. Αν έχετε όρεξη για πεζοπορία θα περπατήσετε 1,5 ώρα και θα φτάσετε στην Αρχαία Καρθαία (και θα βουτήξετε μάλλον με το όπως είστε στην θάλασσα πριν κάνετε την βόλτα στην αρχαία πόλη).

Που θα πιείτε: Στο Βουρκάρι. Αν είναι τόσο κατάμεστο όσο φαντάζομαι high season η μόνη συμβουλή είναι όπου βρείτε να κάτσετε. Για πιο χαλαρό ποτό θα πάτε στο μπαράκι στο  Γιαλισκάρι.

Μην πείτε ότι δεν σας προειδοποίησα: το νησί έχει αράχνες. Πολλές αράχνες. Εμένα δεν με ενοχλούν αλλά τα νόθα του spiderman βρίσκονται παντού και πλέκουν ιστούς σε χρόνο dt.

Ο μαγικός κόσμος των μπαχαρικών

Όλοι θυμόμαστε την "Πολίτικη Κουζίνα". Ο παππούς, το μπαχαράδικο, η σημασία και η σημειολογία του κάθε μπαχαρικού και η νοσταλγία που φέρνει κάθε χαρακτηριστικό άρωμα στην ζωή μας. Οι περισσότεροι θεωρούν οτι η πολίτικη κουζίνα είναι βαριά. Η ΚΑΛΗ πολίτικη κουζίνα δεν είναι βαριά, είναι αρωματική και πολύπλοκη. Η διαφορά έγκειται στις ποσότητες και στις ισορροπίες, οι οποίες είναι τόσο λεπτές που απαιτούν χρόνια εξάσκηση όλων των αισθήσεων για να τις καταλάβεις. Η μαγειρική με πολλά μπαχαρικά είναι μαγειρική για μυημένους. Φυσικά και δεν μπορώ να σας μυήσω αλλά μπορώ να σας "προδώσω" τις βασικές αρχές τους.
Αλάτι: Το σημαντικότερο μπαχαρικό. Μπαίνει παντού και δεν του δίνει σημασία κανείς. Κι όμως, το καλό αλάτι, που δεν είναι χημικά επεξεργασμένο είναι πολύ ισχυρότερο σε γεύση από το ευρείας κατανάλωσης, συνεπώς χρειάζεστε πολύ λιγότερο κατά το μαγείρεμα. Η φθηνότερη αξιοπρεπής επιλογή για καθημερινή χρήση είναι το αλάτι Μεσολογγίου, η αμέσως επόμενη το γκρι θαλασσινό αλάτι, η καλύτερη είναι το αλάτι Μάνης. Για ιδιαίτερες περιπτώσεις(κυρίως στην ζαχαροπλαστική),υπάρχει το άνθος αλατιού. Από ορυκτά αλάτια υπάρχει το ροζ και το μπλε αλάτι,αν δεν απατώμαι και τα δύο προέρχονται από τα Ιμαλλάια, τα οποία είναι ορυκτά,με χαρακτηριστική γεύση. Αλλά το καλύτερο είναι το μαύρο αλάτι Νέας Ορλεάνης. Καπνιστό, ιδανικό για barbeque, χρησιμοποιείτε φυσικά ελάχιστο γιατί εκτός από πολύ δυνατό είναι και πανάκριβο.
Πιπέρι: Το πιπέρι σε κόκκους έχει τέσσερα χρώματα. Λευκό, μαύρο, πράσινο και ροζέ. Το δυνατότερο απο όλα είναι το λευκό, το πράσινο είναι αρωματικό και το ροζέ δεν καίει καθόλου. Χρησιμοποιείται κυρίως στην ζαχαροπλαστική και οι κόκκοι του είναι τζούφιοι,για να το τρίψετε καλύτερα να χρησιμοποιήσετε γουδί και όχι μύλο. Για όλα τα υπόλοιπα χρησιμοποιείστε μύλους πιπεριού και αποφύγετε όπως ο διάολος το λιβάνι τα ήδη τριμμένα πιπέρια. Ειδικές κατηγορίες αποτελούν το πιπέρι Σε Τσουάν που καίει απίστευτα πολύ και το μακρύκοκο πιπέρι. Το δεύτερο,λόγω του μεγέθους του και της ελαφρά ξυλώδους επίγευσης του είναι κατάλληλο για να αντικαταστήσει το συμβατικό πιπέρι σε συνταγές που απαιτούν να βράζεται ολόκληρο μαζί με το φαγητό. Τα κόκκινα πιπέρια είναι σκόνες γιατί γίνονται από καρπό πιπεριάς. Ειδική μνεία στην καπνιστή πάπρικα η οποία δίνει άρωμα παντού και στο ελληνικότατο μπούκοβο,το οποίο όταν συνοδεύει γιαούρτι αναδεικνύεται πλήρως.
Κανέλα,γαρύφαλλο,μοσχοκάρυδο,μπαχάρι,ανθός κανέλας,κακουλέ, κόλιανδρο: Είναι τα μοναδικά που χρησιμοποιούνται τόσο στην μαγειρική όσο και στην ζαχαροπλαστική. Αγοράστε τα ολόκληρα και τριψτε τα την ώρα που τα χρειάζεστε, αν χρειάζονται τρίψιμο. Δίνουν άλλη διάσταση στο φαγητό. Στις μπεσαμέλ αντικαταστήστε το συμβατικό μοσχοκάρυδο με το μασίς(η φλούδα του μοσχοκάρυδου) και θα με θυμηθείτε.
Γλυκάνισος και αστεροειδής γλυκάνισος: ο συμβατικός γλυκάνισος είναι τα σποράκια που κρύβει μέσα του ο αστεροειδής. Για παξιμαδάκια και λοιπές παρασκευές χρησιμοποιείστε τον συμβατικό. Για οτιδήποτε χρειάζεται βράσιμο τον αστεροειδή. Ιδανικό για να υποκαταστήσετε την γεύση ούζου (σε ένα σαγανάκι γαρίδας π.χ.) αν δεν έχετε ούζο πρόχειρο.
Μαύρο και κίτρινο σινάπι: οι σπόροι από τους οποίους παρασκευάζεται η μουστάρδα. Αν έχετε όρεξη να φτιάξετε μόνοι σας μουστάρδα,υπάρχουν συνταγές και διαδικτυακά. Αλλιως χρησιμοποιούνται συμπληρωματικά με την μουστάρδα. Εγώ επειδή εχω μια μανία με αυτά τα σποράκια,τα βάζω και σε μπατόν σαλέ.
Παπαρουνόσπορος: Σου ανοίγει την όρεξη μόνο που τον μυρίζεις. Χρησιμοποιείται σε ψωμιά, κέικ, bretzels και μπατόν σαλέ, αλλά και σε ντιπ γιαουρτιού.
Λευκό και μαύρο σουσάμι: αν αντικαταστήσετε το 1/3 απο την δοσολογία του λευκού σουσαμιού με μαύρο σουσάμι(σε αλμυρές παρασκευές αυστηρά),το φαγητό θα πάρει παντελώς άλλη γεύση.
Σουμάκ: παράξενο μπαχαρικό με έντονη λεμονάτη γεύση. Πάει σε σαλάτες, κεφτέδες λαχανικών και λεμονάτες σάλτσες.
Σαφράν και κουρκουμάς: χρησιμοποιούνται κυρίως για το χρώμα και σχεδόν καθόλου για την γεύση τους.
Καρι,γκαραμ μασάλα,ρας ελ χανούτ, ταντούρι κλπ μείγματα μπαχαρικών. Υπάρχουν συνταγές για να τα φτιάξετε και μόνοι σας. Πάρτε τα έτοιμα καλύτερα.
Λεβάντα,κεδροκούκουτσα κλπ κουλά που αναρωτιέστε γιατί κάποιος να δοκιμάσει να τα φάει: αποτελούν μέρος της μόδας του φαγητού που αναζητά "παρθένες" γευσεις. τα χρησιμοποιείτε σε συνταγές ακριβως όπως αναγράφονται,στην ποσότητα που αναγράφονται.

Οι καλύτερες κρέπες της Αθήνας

Αντικειμενικά, οι καλύτερες κρέπες της Αθήνας είναι αυτές που φτιάχνω εγώ σπίτι μου με ντομάτα και μοτσαρέλα (η συνταγή στο τέλος της ανάρτησης). Για όσους από εσάς δεν έχετε την τύχη να με έχετε φίλη και βαριέστε να μαγειρέψετε, η λύση είναι απλή. Θα πάτε σε ένα από τα παρακάτω μαγαζιά.

Au grand zinc: Στην Μπενάκη ψηλά. Έχει μαρμάρινα τραπεζάκια σε μπορντώ φόντο που σε κάνουν να νιώθεις λίγο σαν intellectual νιάτο των 90's, με απαλή αλλά ωραία μουσική. Οι κρέπες του, και οι αλμυρές και οι γλυκιές, είναι πολύ νόστιμες, σε λογικές τιμές, με πρωτότυπους συνδυασμούς γεύσεων και πολύ ελαφριές.

Ρωξάνη: Πίσω από την Πλατεία Καρύτση. Ίσως η πιο γκουρμέ κρέπα στο χέρι. Υπάρχουν διάφορα διαλεχτά υλικά για να βάλεις στην κρέπα σου, όπως προσούτο, ρόκα, μοτσαρέλλα και cheddar, καθώς και φρεσκοτριμμένο πιπέρι, κατευθείαν από το μύλο πιπεριού. Η κρέπα είναι ικανού μεγέθους και το μόνο πρόβλημα που αντιμετωπίζεις είναι το που θα βρεις να κάτσεις για να την απολάυσεις με την ησυχία σου.

Παραμύθι. Στην Γλυφάδα μεν, μακριά από το κέντρο που γίνεται το σύστριγγλο δε. Διώροφο με ωραία αυλή για το καλοκαίρι και εσωτερικό διάκοσμο φουλ στις τοιχογραφίες. Πίτερ Παν, Τινκερμπελ, νομίζω και Πινόκιο είναι λίγες από τις φιγούρες που απεικονίζονται. Ο κατάλογος στο ίδιο πνεύμα, κάθε κρέπα έχει και διαφορετικό όνομα ήρωα παραμυθιού. Έχετε και την επιλογή η κρέπα σας να γίνει ολικής αλέσεως ή αν είναι γλυκιά, με ζύμη σοκολάτας.

Αμάλθεια: Στην Τριπόδων στην Πλάκα. Λίγο τουριστική και λίγο ακριβή, αλλά το γαλακτοπωλείο slash κρεπερί κάνει καλό γαλακτομπούρεκο και ακόμα καλύτερες κρέπες. Δεν θυμάμαι ποια ήταν αυτή που είχα πάρει πάντως ήταν λεπτή, ελαφριά και με spring roll sauce από πάνω.

Amouage: Στην στοά Κοραή. Δεν μένει μέχρι αργά το βράδυ ανοιχτός πια, δυστυχώς. Η κρέπα του με μερέντα και μαλακό cookie σοκολάτας είναι ικανή να με κατεβάσει στο κέντρο ακόμα και αυτή τη στιγμή που γράφω. extra plus το έξυπνο θηκάκι που σας επιτρέπει να την φάτε στο χέρι χωρίς να λουστείτε με την γέμιση.

Και τώρα η συνταγή μου:

Κρέπες με ντομάτα και μοτσαρέλα

Υλικά:

10 φύλλα κρέπας

1 μπαλίτσα μοτσαρέλα των 200 γραμμαρίων

3 ντομάτες

ελαιόλαδο

1 σφηνάκι μπαλσάμικο

αλάτι

πιπέρι

θυμάρι

ζάχαρη

τριμμένο κασέρι

κρέμα γάλακτος

Εκτέλεση:

Κόβουμε τις ντομάτες και την μοτσαρέλα σε μικρα κυβάκια και τα βάζουμε σε μεγάλο μπολ. προσθέτουμε το μπαλσάμικο, 2 κουταλιές ελαιόλαδο, αλάτι, πιπέρι, θυμάρι και έλαχιστη ζάχαρη. Στο κέντρο κάθε φύλλου κρέπας βάζουμε μια κουταλιά της σούπας γέμιση και διπλώνουμε στα 4. Βάζουμε τις κρέπες σε πυρέξ. Πασπαλίζουμε με τριμμένο κασέρι και περιχύνουμε με την κρέμα γάλακτος ώστε να καλυφθούν καλά οι άκρες. Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 200 μέχρι να ροδίσουν. Σερβίρουμε ζεστές, αλλά τρώγονται ευχάριστα και κρύες.

Οι καλύτεροι λουκουμάδες της Αθήνας

Όσο περίεργη είμαι στο φαγητό,τόσο καλόβολη είμαι στα γλυκά. Έκτός από μόκα που έχει καφέ και δεν μου αρέσει,τρώω ακόμα και σκέτη ζάχαρη. Πρακτικα αυτό σημαίνει ότι όπου δω γλυκό μπουκάρω. Προσθέστε στην εξίσωση και το γεγονός ότι θεωρώ τους λουκουμάδες το καλύτερο πρωινό(παιδικό κατάλοιπο απο το καφενείο της θείας μου στην Άνδρο) και θα καταλάβετε γιατί η έρευνα για τους καλύτερους λουκουμάδες της Αθήνας έχει πάρει διαστάσεις διατριβής.

Κτιστακης: Το μόνο κακό αυτού του μαγαζιού είναι ότι βρίσκεται στην εξωτικη Σωκράτους. Χανιώτικοι λουκουμάδες, τραγανοί απέξω και γεμισμένοι με σιρόπι μέσα, σερβίρονται με κανέλα και σουσάμι από το 1912 μέχρι σήμερα. Είναι λίγο λιγωτικοί για όσους δν συμπαθούν πολύ την ζάχαρη,αλλά εγώ ποτε δεν άνηκα σε αυτήν την κατηγορία. Μια μεγάλη αγάπη γεννήθηκε.

Sugar Inn: Οι καλύτεροι λουκουμάδες με μερέντα που έχω φάει. Μικροί, σφαιρικοί, τραγανοί και σχεδόν αλάδωτοι, εξαφανίζονται σε δευτερόλεπτα και μένεις να προσπαθείς να εξαφανίσεις την λιμνούλα μερέντας με το πιρούνι.

Lukumami: Ολοκαίνουργιο μαγαζί με όλοκαίνουργιο concept. Ο δικός μας λουκουμάς συγχρωτίζεται με τα γαλλικά μπενιέ και τα ισπανικά τσούρος, καλυπτεται με γκουρμέ σως και σερβίρεται ανανεωμένος και κοσμοπολίτης. Η μεγαλύτερη επιτυχία του μαγαζιού είναι τα τσούρος, τα οποία όταν πήγα τα βούταγε ένας κουστουμάτος κύριος μπροστά μου σε μια παχύρρευστη σως σοκολάτας και ήμουν στο τσακ να παω να του βουτήξω ένα απο το χέρι. Επίσης το προσωπικό είναι συμπαθέστατο και ευγενέστατο.

Μελουκ: Το αγαπημένο μου concept μαγαζιού. Και κανονικοί αλλά και αλμυροί λουκουμάδες. Λύνεται αυτομάτως το πρόβλημα"που να παμε αφου εγω θέλω να φάω κι εσυ θέλεις γλυκό", ησυχάζεις και τσιμπιλογάς και από τον άλλον αν αλλάξεις γνώμη και τελικά πεινάς. Τους αλμυρούς τους λιγουρεύομαι ακόμα και τώρα που γράφω. Δν νομίζω οτι υπάρχει τρόπος να τους φτιάξεις και να μην είναι νόστιμοι.

Μπαλατσούρα: Οι πιο παραδοσιακοί λουκουμάδες από όλους. Στην Ιερά Οδό στο Αιγαλεω, σε ένα χώρο που θυμίζει παραδοσιακό καφενείο. Σερβίρονται στο μεταλλικό πιατάκι και έχουν τις ατέλειες που έχουν και οι λουκουμάδες της μαμας/γιαγιάς αλλά και την νοστιμιά τους. Η θαλπωρή του comfort food σε πλημμυρίζει και θες να παραγγείλεις και μια βανίλια υποβρύχιο. Αλλά ντρέπεσαι. Και δεν ξέρω κι αν έχουν.

On tour: Θεσσαλονίκη

Η Θεσσαλονίκη ειναι μια πόλη που εκτιμώ για πολλούς λόγους. Έχει πολύ καλό φαγητό (το έχετε καταλάβει ότι τρώω σαν αρκούδα πριν την χειμερία νάρκη), έχει φανταστικά γλυκά (και sugar addict), είναι μια πόλη που περπατιέται εύκολα (αποστροφή στα ΜΜΜ) και έχει -σε σύγκριση με την Αθήνα τουλάχιστον- καθαρό και φροντισμένο κέντρο. Αν και Αθηναία λοιπόν έχω πάθει μεγάλο έρωτα με την συμπρωτεύουσα, και τώρα θα μοιραστώ μαζί σας όλα τα μυστικά για να την ερωτευτείτε κι εσείς.

Που θα φάτε: Σουτζουκάκια στην Διαγώνιο. Όπως και δήποτε. Η Διαγώνιος, η επίσκεψη στον Λευκό Πύργο και ο καφές στο Μέγαρο του ΟΤΕ είναι τα τρία πράγματα που κάνουν ΟΛΟΙ οι Αθηναίοι τουρίστες από το 1970κάτι, δεν θα σπάσετε εσείς την παράδοση. Μεζεδάκια στο Νεγρεπόντε και στην Γκαλερί του Μεζέ στα Λαδάδικα. Για τους πιο γκουρμέ λίγο πιο κάτω μεταφέρθηκε η Παπαρούνα (παλιά ήταν στην στοα Μαλακοπή) η οποία προσφέρει και μενού σε χαμηλή σχετικά τιμή, αλλά το φαγητό τους είναι πάντα πρωτότυπο. Κλαμπ σάντουιτς με κοτόπουλο στον Κοσμίδη στην Βασιλέως Ηρακλειου, κομμάτια από ζουμερό και καλοψημένο κοτόπουλο σε ζυμωτο ψωμί, με πατάτες, πράσινη σαλάτα και σως φέτας για να κάνετε τις πατατούλες μπλουμ και τον πιο εξυπηρετικό και γελαστό ιδιοκτήτη, 5,5 ευρώ. Αν έχετε πιο διεθνιστική διάθεση πηγαίνετε σε ένα από τα 2 Tapas Bar και τσιμπολογάτε σαν να είστε στην Βαρκελώνη με τιμές Ελλάδας προ ευρώ (2 ευρώ η κρέπα σοκολάτα???και όχι μόνο να τρώγεται, αλλά να είναι και καλή???ήθελα να τους αφήσω άλλα τόσα tip). Αν έχετε όρεξη περισσότερο να πιείτε και αλλά και να τσιμπολογήσετε θα πάτε στο Μπιτ Παζάρ στην Σελήνη και θα πλακώσετε ή την ψημμένη ρακή ή το ημίγλυκο Νεμέας, θα παραγγείλετε το μανιτάρι πανέ και μερικά άκομα τσιμπιτίδια και θα φύγετε κουτρουβαλώντας.Και τέλος για να λύσετε μια και καλή το πρόβλημα με το καλαμάκι/σουβλάκι, πηγαίντε στο Ντερλικατέσεν, πάρτε ένα δικάβαλο και 1-2 σομπρέρο και μην ασχοληθείτε καν με την πιο ηλίθια κόντρα βορείων και νοτίων μετά την ορολογία της μπουγάτσας. Συμπαθητικό μου φάνηκε και ο Μόλυβος αλλά και 2-3 εστιατόρια στην Προξένου Κορομηλά αλλά δεν προλαβα να παω να φάω εκεί για να σας πω την γνώμη μου.

Που θα καφετίσετε: Στην πόλη στην οποία γεννήθηκε ο φραπέ, ο καφές δεν είναι συνήθεια, είναι άποψη. Θα αγνοήσετε όλα αυτά τα φασαριόζικα καφέ στην οδό Νίκης και θα πάτε στο Δωμάτιο με θέα. Βλέπει πανοραμικά και την Αριστοτέλους αλλά χαζευετε θάλασσα μέχρι εκεί που τελειώνει ο ορίζοντας. Και κάνει και καλό καφέ και υπέροχη κρύα σοκολάτα. Το άλλο αγαπημένο μου είναι το Καφωδείον το Ελληνικόν. Με 97 σελίδες κατάλογο, διακόσμηση που σε προσκαλεί να πας να λιώσεις ΟΛΗ σου την Κυριακή εκεί με όσες εφημερίδες αντέχεις να διαβάσεις και να διαλέξεις από όλες τις διαθέσιμες γεύσεις ελληνικού καφέ, σνακ, γλυκά ή μπύρες και άλλα αλκοολούχα. Απλά adore. Για το κλασσικό καφέτισμα στην Ικτίνου η μόνη συμβουλή που έχω να σας δώσω είναι διαλέξτε με βάση τον πιο άνετο καναπέ, αλλά επειδή κάνω παρέα με αρχιτέκτονες δεν θα μπορούσα μην αναφέρω το Pastaflora, το κλασσικό στέκι της σχολής, αν βρείτε τραπέζι εκεί βέβαια παίξτε και κάνα λοττο.

Που θα πιείτε: Το must είναι να αράξετε στην Πλατέια Ναυαρίνου για μπύρες. Αλλά γενικά 2 δρόμους θα πρέπει να έχετε κατα νού όταν μιλάμε για ποτό. Την Καλαποθάκη  που είναι πιο κυριλέ κατάσταση (σαν την αθηναική Χάρητος) και την Βαλαωρίτου (κάτι σαν το Ψυρρή στις παλιές του δόξες). Εκεί θα καθήσετε σε ό,τι σας κάτσει καλύτερα στο μάτι. Στην Βαλαωρίτου ξεχώρισα το fragile που είναι πάνω από ένα άλλο μπαρ και είναι ταράτσα με σχετική θέα, ενώ μου έκατσαν καλύτερα στο στομάχι η Cantina Tropicana και το Board del eau που είναι εκεί κοντά αλλά είναι χωμένα σε κάτι στοές. Αν έχετε όρεξη για clubbing θα πάτε στο shark, εμείς που δεν είχαμε αποφασίσαμε ότι το μόνο που κάνει είναι να πιάνει χώρο και στο μυαλό μας έιναι ήδη κατεδαφισμένο.

Που θα περπατήσετε: Στην Νέα παραλία, ξεκινάει από το Μακεδονία παλλάς και φτάνει μέχρι το Μεγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης. Απλά το ομορφότερο κομμάτι της παραλίας. Θα νομίζετε ότι βρίσκεστε σε ευρωπαική πόλη και όχι στο Ελλαδιστάν. Ποδηλάτες, joggers, ψαράδες αλλά και γιόγκι πάνε κάθε μέρα εκεί για να ασκήσουν το χομπι τους, παιδάκια τρέχουν, κουτάβια χαρίζονται όλα με θέα θάλασσα. Από την πλευρά του δρόμου έχει κήπους. Χαζέψτε τον κήπο τον ρόδων (μην πα΄τε πολύ βράδυ όμως και ενοχλήσετε τα ζευγαράκια, στηρίζουμε τον έρωτα) και αράξτε στον κήπο του νερού. Έχει νούφαρα, χρυσόψαρα και ησυχία γτ το νερό ανακόπτει την πορεία του ήχου. Θερμή παράκληση μόνο ΜΗΝ ταίζετε άλλο τα χρυσόψαρα με ψωμάκι, έχουν πάθει κρίση ταυτότητας, νομίζουν ότι είναι μπαρμπούνια(αλλά τα ξεπερνάνε σε μέγεθος), και έτσι όπως το πάτε θα νομίζουν οτι είναι και φάλαινες!!!Θα περπατήσετε επίσης την Λεωφόρο Νίκης μέχρι τον Λευκό Πύργο, θα δείτε εκεί γύρω τον Πύργο του ΟΤΕ και το καινούργιο Δημαρχείο και το Βυζαντινό Μουσείο (μην μπερδευτείτε, δεν ξέχασαν να τα σοβαντίσουν, ΣΧΕΔΙΑΣΤΗΚΑΝ για να είναι εμφανές το τούβλο και το μπετόν). Θα κόψετε και 1-2 βόλτες στον χώρο που είναι το Kitchen Bar (κι εκεί στα κτήρια φαίνεται το τούβλο και το μπετόν αλλά τα χώνεψα περισσότερο), όπου γενικά θα πετύχετε και κάποια έκθεση ή κάποιο δρώμενο. Θα πάτε επίσης στα Κάστρα. Αφού μπείτε στην Μόνη Βλατάδων για να δείτε τις μισοκατεστραμμένες αλλά παλιές και υπέροχες τοιχογραφίες, θα πάτε να βγάλετε φωτογραφίες στον προμαχώνα και μετα θα σουλατσάρετε στα κάστρα, θα χαθείτε χωρίς τύψεις στην Άνω Πόλη μετά (και αν βρείτε το τσινάρι καθήστε να φάτε, εμείς δεν το βρηκαμε παρόλο που την γαζώσαμε την άνω πόλη) και μην ανησυχείτε, το άλλο καλό της θεσσαλονίκης έιναι ότι είναι πρακτικά αδύνατον να χαθείς. Παίρνεις ρότα προσ την θάλασσα και όπου βρεις νερό σταματάς και προσανατολίζεσαι από εκεί.

Που θα ψωνίσετε: Ξεχάστε Τσιμισκή, Ερμού κλπ κλπ. Ο καλύτερος δρομος για ψώνια είναι η Προξένου Κορομηλά. Στο τέλος της όπως περπατάς προς τον Λευκό Πύργο θα βρείτε το n.ob το οποίο έχει λατρεμένα ρούχα και κοσμήματα. Όπως θα του γυρίσετε την πλάτη και θα κατεθύνεστε προς Αριστοτέλους θα συναντήσετε στο διάβα σας 2 πολύ ωραία μαγαζιά με ρούχα και κοσμήματα στο δεξί σας χέρι (θα τα αναγνωρίσετε), ένα με είδη σπιτιού που έχει κάτι καναπέδες μινιατούρες γι ανα στέκεται το κινητό σας, και το 2nd floor architectural showroom στο αριστερό σας χέρι που αξίζουν μια επίσκεψη, αν όχι μια κατάθεση. Άσχετο με αυτήν την οδό αλλά αξιόλογο είναι και το Πόρτα 12 στην Παλαιών Πατρών Γερμανού, όπου κατεβαίνεις σε ένα υπόγειο (από τον δρόμο φαίνεται μόνο η πόρτα) και βρίσκεις τέλεια τζιν με 52 ευρώ, ωραίες μπλούζες και cute ζώνες.

Τι θα κουβαλάτε μαζί σας στο τρένο/αεροπλάνο και θα γελάνε οι συνεπιβάτες σας: Ξεκινάμε το φόρτωμα από τον Ελενίδη (πίσω από την fena fresh) όπου αγοράζουμε τρίγωνα. Πάμε στον Τερκενλη στην Αριστοτέλους και αγοράζουμε τσουρέκι κάστανο-λευκή σοκολάτα, σοκολάτα-σοκολάτα και πραλίνα αμύγδαλο, μετά πάμε στον Χατζή και αγοράζουμε κουρκουμπίνια, σαραγλάκια και τουλούμπες. Τέλος πάμε στο Έργον και αγοράζουμε ότι δεν μπορούμε να βρούμε στην Αθήνα. Παξιμαδάκια τσουκνίδας, λεμονόχορτο, κάτι κουλά τσιπς από λαζάνια και ΑΛΑΤΙ ΜΑΝΗΣ (το λέω με λύσσα γτ εδώ δεν το έβρισκα επί μήνες). Μην ξεχάσετε μπουγάτσες από το "παραδοσιακόν" (με ότι γέμιση θέλετε) και σουβλάκια φράουλα από το ble (τα οποία κάνουν 3,5 ευρώ το ένα και οι φράουλες έχουν και τα κοτσανια, για να συμμαζευόμαστε). Αν σας έχει μήνει χέρι/κουράγιο/φράγκο πηγαίνετε και στον Αγαπητό για σοκολάτες και στον Χατζηφωτίου για πουράκια. Και καμια πάστα από το Plaisir. 

Που θα μείνετε: Σε κάποιον φίλο σας.

on tour: Νάξος

Το μεγαλύτερο νησί των Κυκλάδων απέχει 4-6 ώρες με το πλοίο, εγώ βέβαια το είχα κάνει 11 (λατρεμένος Αγούδημος, παλιά μεγαλεία), έχει διαφημιστεί αρκετά το τελευταίο 2μηνο, αλλά από όσα θυμάμαι (γιατί εγώ έιχα πάει πρίν την διαφημιστική λαίλαπα) αξίζει τον κόπο.

Πως θα πάτε: Με αμάξι. Παρόλο που τα ΚΤΕΛ του δεν είναι αυτά που μάντρωνε η Έλενα Ναθαναήλ τους τουρίστες στην ταινία που έκανε την ξεναγό, αλλά κατα πολύ πιο πρόσφατα, αν δεν πάτε με μέσον δικό σας δεν θα δείτε το μισό νησί.Πολύ κρίμα. Αν έχετε όρεξη νοικιάστε γουρούνες για τις μικρές αποστάσεις, εχουν τόοοοοοοοοοοση πλάκα

Που θα μείνετε: Στην Χώρα. Όχι σε 100, 200, 400 μέτρα απόσταση. Στην Χώρα. Αλλιώς στην Αγία Άννα ή στον Αγιο Προκόπιο, αλλά θέλετε σίγουρα αμάξι για αυτήν την εναλλακτική.

Που θα κολυμπήσετε: Όπου βρείτε. Η θάλασσα είναι πεντακάθαρη, με άμμο και οι παραλίες τεράστιες για Κυκλαδονήσι. Τα νερά είναι δροσερά και οι περισσότερες οργανωμένες. Στην Χώρα υπάρχει η παραλία του Αγ. Γεωργίου στην οποία για να βρεις σημείο που δεν πατώνεις περπατάς καμια 50αριά μέτρα. Και λίγα λέω. Η παραλία της Αγίας Άννας είναι κατά την γνώμη μου η ομορφότερη (να είναι ακόμα ανοιχτό το Island εκεί??), ενώ ο Αγιος Προκόπιος, ο Μάραγκας και η Πλάκα, είναι διαφορετικές συνέχειες της ίδιας παραλίας. Όλες οργανωμένες. Ανοργάνωτη αλλά με περγαμηνές είναι το Καστράκι. Αν έχετε όρεξη για οδήγηση πηγαίντε και στον Απόλλωνα, αλλά εμείς δεν είχαμε πάει με αμάξι, οπότε κάτσαμε στα αυγά μας.

Που θα φάτε: Στο Waffles House. Το καλύτερο πρωινό της ζωής μου. Βάφλα με παγωτο μωσαικό, ιταλική με βατόμουρο και σορμπέ βατόμουρο. Και σοκολάτα γάλακτος που παγώνει από πάνω. Άλλες επιλογές στην Χώρα είναι η Susanna με τις χορταστικές μακαρονάδες και τις πίτσες στον ξυλόφουρνο, το Picasso που είναι στον ίδιο δρόμο λίιιγο πιο πάνω και είναι μεξικάνικο (να πάρετε μαργαρίτες μαζί με το φαγητό σας), το λατρεμένο αλλα λίγο ακριβό Τυπογραφείο και το L'osteria στο στενάκι με τα μπαράκια. Στον Μάραγκα θα φάτε γαριδομακαρονάδα στον Μανώλη, στην Αγία Άννα θα φάτε στο Λιμανάκι ή στο βιολογικό λίγο πιο κάτω (στον δρόμο όχι στην παραλία) και στον Άγιο Προκόπιο στο ιταλικό που δεν θυμάμαι πως λέγεται. Στην Απείρανθο θα φάτε στον Λευτέρη (αλλά κλείστε πρώτα τραπέζι) και στο Φιλότι αράξτε στο καφενείο κάτω από τον πλάτανο και φάτε τα πάντα με θέα βουνά και θάλασσα και πολλές διάσπαρτες μικρές εκκλησίτσες.

Που θα πιείτε: Στο Island στην Αγ. Άννα αν είναι ακόμα ανοιχτό (έχω να παώ και κάτι χρόνια). Στην Χώρα στο Νοτος ή στο People που είναι χωμένα σε ένα στενάκι (όπως κοιτάς το τυπογραφείο αριστερά και όλο ευθεία), ή αν θέλετε θέα θάλασσα στα παραθαλάσια στο λιμάνι.

Που θα βολτάρετε: Η Χώρα είναι πεζοδρομημένη, πλακώστρωτη και στο πάνω της μέρος είναι Κάστρο. Χαθείτε άφοβα στα στενάκια του, με τις καμάρες, τις γκαλερί και τα ψαγμένα τουριστομάγαζα, χαζέψτε τα υπέροχα μεσαιωνικά τους σπίτια, βγείτε σε κάτι ξεκαρφωτες πλατειούλες και όταν πονέσουν τα πόδια σας απλά πάρτε κατευθυνση προς το λιμάνι, το οποίο επίσης είναι περατζάδα, αλλά τουλάχιστον είναι ίσωμα. Αν έχετε όρεξη για χάζεμα, εκτός από τον Κούρο τον Μελανων, την Πορτάρα και τον ναό της Δήμητρας, υπάρχουν καμια δεκαριά πύργοι, κάστρα, σπήλαια και αρχαίοι ναοί να δείτε. ΕΥΤΥΧΩΣ αν αγοράσετε έναν απλό τουριστικό χάρτη θα τα βρείτε όλα.

Τι θα ψωνίσετε: Γραβιέρα και αρσενικό Νάξου αν είστε λάτρεις του τυριού. Κίτρο Νάξου από τον Προμπονά και ότι βρείτε ενδιαφέρον στα άπειρα μαγαζάκια της Χώρας, τα οποία είναι άπειρα και βρίσκονται σχεδόν παντου. Και τα περισσότερα έχουν λατρέψιμα πράγματα δυστυχως για την τσέπη μου. Ένα ωραίο αντισυμβατικό τουριστικό έχει και η Απείρανθος, με κάτι σκαλάκαι γεμάτα σβούρες, παιδικά παιχνίδια, μινιατούρες. Ναι, δεν ξεκόλλαγα!!!

Τι δεν θα κάνετε: Δεν θα μεθύσετε. Οι δρόμοι είναι στενοι, φιδωτοί και όχι τέλεια φωτισμένοι. Δεν κάνουμε βλακείες με αυτά γτ θα μας μαζευουν από τα γκρέμνα. Understood???

on tour: Χανιά

Τα Χανιά είναι μια περίεργη ιστορία. Κι εγώ λατρεύω τις περίεργες ιστορίες. Τα Χανιά είναι πολύ φιλόξενα, εύκολα προσβάσιμα, αρκετά όμορφα αλλά πάντα σου αφήνουν την αίσθηση ότι υπάρχει και ένα άλλο κομμάτι που δεν έχεις δει ακόμα. Γι αυτό πρέπει να ξαναπάς. Και να ξαναπάς. Και να ξαναπάς.

Πως θα πάτε: Είναι μεγάλος νομός, οπότε θέλει αμάξι. 'Η θα πάρετε το πλοίο και θα ταξιδέψετε 9 ώρες μαζί με το αμάξι σας ή θα πάτε με αεροπλάνο και θα νοικιάσετε. Σε κάθε περίπτωση το τι σας συμφέρει εξαρτάται από το πόσες μέρες θα μείνετε και το πόσο καλή προσφορά βρήκατε στα εισητήρια.

Που θα κολυμπήσετε: Κλασσικές αξίες Φαλάσσαρνα και Ελαφονήσι. Πιο κοντινές οργανωμένες και συμπαθητικές το Λουτράκι και το Μαράθι. Μοναδική, μη οργανωμένη αλλά σχετικά προσβάσιμη τα Σειτάν Λιμάνια. Να πάτε είναι κομμάτι του παραδείσου που ξέμεινε στην Γη, ΑΛΛΑ δεν θα φοράτε σαγιονάρες γτ το μονοπάτι είναι βατό αλλά γλιστράει λίγο, να μην κουβαλάτε ΟΛΗ την προίκα σας μαζί (αν και η ομπρέλα είναι παραπάνω από απαραίτητη) και να προσέχετε όταν βουτάτε από τα βράχια. Και μην τολμήσετε να αφήσετε σκουπίδια.

Που θα φάτε: Στα "χαλκινα" θα παραγγείλετε παντζαροσαλάτα και το κοτόπουλο με την γραβίερα όπως και δήποτε. Τα καινούργια που έχουν ανοίξει 1 στενό πίσω από τα χάλκινα "Baraki" "πράσσειν άλογα" και το τρίτο που μου διαφεύγει έχουν επίσης πολύ καλό φαγητό. Αν θέλετε περισσότερο να πιείτε ρακές παρά να φάτε θα πάτε στον Άσωτο, στο Κουμ Καπί.Για κανέναν λόγο μην χάσετε την θέα και το ζουμερό από την Κουκουβάγια. Αν πεινάσετε στην θάλασσα το beach bar στο Λουτράκι έχει κολασμένα burgers και club sandwich. Και μην παραλείψετε την Χανιώτικη μπουγάτσα από τον Ιορδάνη. Είναι με τυρί όχι με κρέμα, οπότε αν δεν θέλετε ζάχαρη πείτε το την ώρα που παραγγέλνετε!!!

Που θα πιείτε: Αν είστε ακόμα στην πρώτη σας νιότη (και όχι σαν εμένα την γιαγιάκα) θα πάτε στα club στον Πλατανιά. Εξαιρετικό open air χώρο έχει το Villa Mercedes τον οποίο βρήκα συμπαθέστατο ακόμα κι εγώ. Αν πάλι θέλετε κάτι πιο χαλαρό θα πάτε στην Συναγώγή ή στο Μοναστήρι του Καρόλου τα οποία είναι κάπου χαμένα στα στενάκια (δεν προσανατολίστηκα ΠΟΤΕ για να σας κατατοπίσω, λυπάμαι).

Που θα ψωνίσετε: Κρητικά μαχαίρια από τα μαχαιράδικα, σανδάλια και δερμάτινα πορτοφόλια από τα στιβανάδικα, τσάντες από την Georgina Skalidi, αρώματα από ένα μαγαζάκι κοντά στην georgina, τυριά από την κεντρική αγορά και λυχναράκια από όπου σας πουν οι γνωστοί σας που τα τρώνε που έχει τα καλύτερα (εγώ δεν τα τρώω και δεν πρόσεξα). Γενικά μπορείτε να βρείτε υποκαταστήματα όλων τον μεγάλων καταστημάτων στα Χανιά, οπότε εύκολα φέυγετε από το σπίτι μόνο με το πορτοφόλι σας. Το Χαμάμ φέρνει πολύ ιδιαίτερα και πολυμορφικά ρούχα (και λίγο πανάκριβα), το Σανδάλι ακριβώς απέναντι έχει ότι φανταστείτε σε παπούτσια ενώ στα μαγαζάκια στην παλιά πόλη θα βρείτε ωραία καπέλα και προωτότυπα κοσμήματα.

Τι να μην κάνετε: Σας παρακαλώ, σας ικετευω, μην πατε στα μαγαζιά που βουτάτε τα πόδια σας σε ενυδρείο και σας κάνουν πεντικιουρ τα ψάρια τρώγωντας τα νερκά κύτταρα από τα πόδια σας. Είναι μια αηδία και μισή. Ευχαριστώ.

Τι να κάνετε: Να πάτε βόλτα περπατώντας μέχρι το φάρο, να βγάλετε την κλασσική φωτογραφία στον συντριβάνι σαν καλοί τουρίστες και να πάτε σε κρητικό γλέντι. Ακόμα και ακάλεστοι!!!!

on tour: 'Ανδρος

Για πολλά χρόνια εφάρμοζα με μεγάλη επιτυχία το "ουδείς προφήτης στον τόπο του" και δεν πάταγα τον πόδι μου που να με πλήρωνες. Κάτω από ιδιαίτερες θα έλεγα συνθήκες, πήγα δύο φορές φέτος ξανά και ανακάλυψα το κομμάτι του νησιού που ούτε εγώ ήξερα...και τελικά ίσως και να ξαναπάω.

Που θα μείνετε: Τις περισσότερες και πιο οικονομικές επιλογές τις έχετε στο Μπατσί, που είναι το πιο τουριστικό, αλλά για μένα καλύτερα να μένετε κάπου στην Χώρα, είναι και πιο όμορφη και επειδή το νησί είναι λίγο μεγάλο, αν θέλετε να τριγυρίσετε βολεύει περισσότερο γιατί είναι κάπου στην μέση.

Που θα κολυμπήσετε: 'Εκτος από τα Άχλα που τα τελευταία χρόνια έχουν πάρει αρκετή δημοσιότητα πολύ ωραίες παραλίες είναι ο Χαλκολιμιώνας, η Βόρη για να πλατσουρίζετε δίπλα στο ναυάγιο, τα Γυάλια και ο Ζόργκος (για τον οποίο θα φάτε μερικά χιλιόμετρα χωματόδρομο στην μάπα). Υπέροχες και σχεδόν απόκοσμες είναι η Μικρή και η Μεγάλη Πέζα, αλλά φέτος προσάραξε ένα πλοίο εκεί οπότε συμβουλευτείτε τους ντόπιους για το αν είναι καλή ιδέα να πάτε ή θα βγείτε από την θάλασσα με ουρά.  Must visit της γριας το Πήδημα, παλιά παραλία γυμνιστών, οπότε αν έρθει κάνας 50αρης τουρίστας χωρίς το μαγιώ του, μην τον πάρετε για ανώμαλο, απλά δεν έχει κάνει refresh στις πληροφορίες του. Επίσης πάτε με σορτσάκι και αθλητικά, όχι με παρεό και σαγιονάρα γιατί το μονοπάτι είναι λίγο απότομο.

Που θα φάτε: Αυτό είναι μεγάλη κουβέντα. Νομίζω ότι το πιο καλά κρυμμένο μυστικό αυτού του νησιού είναι ο Κόσσης και τα παϊδάκια του. Βρίσκεται κυριολεκτικά στην μέση του πουθενά, κάπου κοντά στο Γαύριο, αλλά το φαγητό του αξίζει την ταλαιπώρια. Στην Χώρα είναι κλασσική αξία η Ασημόλευκα, οπότε ψάξτε την και στο Κόρθι θα φάτε στο Βίντσι ή στην Λιθοδομή. Τα καλύτερα σουβλάκια κοτόπουλο ever στο σουβλατζίδικο Ανατολή, επίσης στο Κόρθι. Στο μπαλκόνι του Αιγαίο στο Απροβάτο θα σας κοπεί λίγο η ανάσα από την θέα, αλλά αυτό είναι το point, νομίζω. Επιβάλλεται ένα τσίπουρο όσο περιμένετε το πλοίο της επιστροφής στο Ανδριακόν Παντοπωλείο, το οποίο θα συνοδεύετε με μεζεδάκια που μπορείτε να προμηθευτείτε από το μαγαζί, όπως κάτι περίεργα τσατνει, μαραθοτύρι και αλλαντικά.

Που θα πιείτε: Στο Απόρθητο, που ο μέγας κατάσκοπος Facebook με πληροφόρησε ότι ξανάνοιξε και στο Απόμερο, που είναι μια δροσερή αυλή με ακόμα πιο δροσερά cocktails.

Τι θα δείτε: Το Μουσείο Γουλανδρή, το Ίδρυμα Κυδωνιέως και το σπίτι του Εμπειρίκου. Θα κάνετε βόλτα στην Χώρα να χαζέψετε τα αρχοντόσπιτα, πολύ όμορφη είναι και η Παλαιόπολη αν έχετε όρεξη για χάζεμα και φυσάει. Αν είστε θρήσκοι υπάρχουν 2 μοναστήρια τα οποία πρέπει να δείτε, η Αγία Μόνη (γυναικείο) και το μοναστήρι του Αγίου Νικολάου (ανδρικό). Αν έχετε κουράγια, θα πάτε και στην Σάριζα, η κρίνη της οποίας είναι μαρμάρινες κεφαλές λεόντων, σε ένα μονίμως καταπράσινο σκηνικό.

Πως θα μετακινηθείτε: Με δικό σας μέσο. τα ΚΤΕΛ περνάνε όποτε το θυμηθούν, όπως σε κάθε Κυκλαδονήσι, οι στροφές θα σας κάνουν το στομάχι πλυντήριο ρούχων και οι στάσεις σε κάθε χωριό θα σας σπάσουν τα νεύρα.

Τι θα δοκιμάσετε: Αμυγδαλωτά και καλσούνια (μην μπερδευτείτε, αυτά είναι γλυκά, μοιάζουν με αμυγδαλωτά αλλά είναι από καρύδι και μέλι). Παγωτό λεμόνι βασιλικός από τον Ερμή στην Χώρα. Μαραθοτύρι (ειδικά αν είναι σαγανάκι) και τα κλασσικά, βολάκι, πατατοκεφτέδες και φουρτάλια.

on tour: Σύρος

Μην αρχίσετε να με καταριέστε, κι εγώ στην πανέμορφη και δροσερή Αθήνα είμαι και καίγομαι και σιγολιώνω στο ίδιο καζάνι της κολάσεως (λεκανοπέδιο Αττικής) με εσας. Απλά επειδή όλοι (ελπίζω) θα καταφέρετε να πάτε κάπου διακοπές και επειδή οι διακοπές έχουν καταντήσει πολύ ακριβές για να τις σπαταλήξσετε ψάχνοντας, ιδού ένα mini guide για την πιο δοκιμασμένη επιλογή του κόσμου. Την λατρεμένη μου Σύρο. Απέχει το πολύ 5 ώρες από την Αθήνα, είναι σαν πλωτή πόλη, είναι πεντακάθαροι και όλοι είναι ευγενέστατοι και εξυπηρετικότατοι. Δηλαδή μπάινεις σε άλλη χοροχρονική διάσταση.

Που θα κολυμπήσετε: Φανταστικές και ατελείωτες παραλίες δεν έχει. Να το ξεκαθαρίσουμε αυτό. Μόνο το Δελφίνι λέει κάτι αλλα για να πας τρως ένα 20λεπτάκι χωματόδρομο στα μούτρα. Είναι όμως πάρα πολύ καθαρές και έχουν και φανταστικό φαγητό εκεί γύρω.

Που θα φάτε: Για την Ερμούπολη έχω να προτείνω 3 εστιατόρια. Το "Όνειρο" που είναι φάτσα απέναντι από την όπερα, το "Kuzina" που είναι στο τέρμα του δρόμου με τα άπειρα ταβερνάκια και το "Άμβυξ" που είναι στο λιμάνι και το οποίο δεν σου πολυγεμίζει το μάτι απ'έξω αλλά έχει χαλαρά την καλύτερη πίτσα που έχω φάει. Για κανένα μα για κανένα λόγο δεν πρέπει να χάσετε το ηλιοβασίλεμα όπως φαίνεται από το "πλακόστρωτο" στο Σαν Μιχάλη, καθώς και το κουνέλι δεντρολίβανο. Στην Άνω Σύρο εκτός από την περίφημη ταβέρνα που τραγούδαγε ο Βαμβακάρης μπορείτε να πάτε και φάτσα απέναντι στον Ξανθομάλλη (νομίζω) που έχει κάνουλες συνδεδεμένες με το βαρέλι πάνω από κάθε τραπέζι, γεμίζετε μόνοι σας το κανατάκι σας και μετράτε στον μαυροπίνακα πόσο ήπιατε. Μετα κατεβαίνετε από την  Άνω Σύρο κουτρουβαλώντας. Στο Κίνι θα φάτε στο "Αλλού γυαλού", στην Αζόλημνο στην εξαιρετική "Φιλομήλα" ενώ αν βρεθείτε στον Γαλησσά θα πάτε στον Δισκοβόλο. Και αφού σκάσετε από το φαί, αν είστε δικά μου παιδιά θα θέλετε και γλυκάκι. Μπουκωθείτε με τις χαλβαδόπιτες και τα λουκούμια όσο θέλετε, αλλά αφήστε χώρο για το παγωτό του daidadi. Στοιχειώνει τα όνειρα σου, απλά.

Που θα πιείτε: Cocktails και θέα θάλλασα στα Αστέρια (το πρωι για μπάνιο είναι επίσης πολύ ωραία, νομίζεις ότι είσαι σε μυθιστόρημα της Άγκαθα Κρίστι), για ρακόμελα θα πάτε στο slow food ε-αμέ ενώ για χαλαρό ποτάκι σε αυλή θα πάτε στο "μπαράκι". Αν θέλετε π[ερισσότερο νταπα ντούπα (μαγκιά σας) κάποιο από τα μπαράκια μπροστά από το δρόμο του Δημαρχείου θα σας ικανοποιήσει.

Τι θα δείτε: Το δημαρχείο της Ερμούπολης, έργο Τσίλλερ είναι από τα ομορφότερα κτήρια της Ελλάδας (προσοχή στις μαρμάρινες σκάλες, τις έχω κουτρουβαλήσει), την όπερα, που είναι μικρογραφία της Σκάλας του Μιλάνο, το Νεώρειο και 3 εκκλησίες. Γενικά εγώ σε εκκλησίες δεν πατάω (φοβάμαι ότι μπορει να μου πέσει και κάτι στο κεφάλι της αντίχριστης) αλλά αυτες οι 3 είναι Must see. Ο Άγιος Νικόλαος στα Βαπόρια. Η πιο όμορφη εκκλησία που έχω δει. Μαρμάρινο τέμπλο, τοιχοι που δεν έχουν φορτωθεί με αγιογραφίες αλλά λίγες και καλάισθητες εικόνες τοποθετημένες σε μερικά σημεία του ναου. Απέξω αυλόγυρος με δεντράκια για να μην πάθετε αποπληξία με το λιβάνι. Η εκκλησία δίπλα από το καζίνο (στρατηγικά τοποθετημένη), όχι τόσο για την εκκλησία, αλλά για την εικόνα δια χειρός Ελ Γκρέκο που βρίσκεται μέσα. Και φυσικά την Καθολική Εκκλησία της Άνω Σύρου με την ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ θέα.

Τι θα ψωνίσετε: Τα λουκούμια και τις χαλβαδόπιτες τα θεωρώ δεδομένα. Έκτος από αυτά θα πάτε στο μαγαζάκι του κυρίου Κώστα Πρέκα και δεν θα φύγετε χωρίς μαραθόπαστα και ότι άλλο σας γεμίσει το μάτι. Θα βρείτε εξαιρετικά κοσμήματα στο "έξεργον", στο "σαν τα φύλλα" και στον Raissis. Στον τελευταίο πρέπει να πάτε όπως και δήποτε. Μοιάζει με Αιγύπτιο μύστη, εξηγεί αναλυτικότατα τα πάντα, από το πως πρέπει να δοκιμάζετε σωστά ένα κόσμημα, μέχρι το κράμμα  χρυσού που χρησιμοποιεί, τις ιδιότητες των λίθων και των μετάλλων και θα μείνετε άφωνοι με τις ανάγλυφες και υπόγλυφες παραστάσεις που είναι χαραγμένες στους πολύτιμους λίθους. Τα κοσμήματα του είναι Cosmochaos και το μαγαζί του υπέροχο, πέτρα, μέταλλο, ήλιος και σελήνη το κατατάσσουν στα πιο ενδιαφέροντα spots του νησιού. Αν πάτε σε περίοδο εκπτώσεων πηγαίνετε και στον Κόη, έχει μοναδικα γυαλιά.

Νομίζω ότι σας κάλυψα... Αν πάτε (γτ εγώ φέτος δεν προβλέπεται), καλά να περάσετε!!!!