Tortuga: Slow food- fast food εν Αθήναις

Το κίνημα του slow food το ξέρω και το παρακολουθώ περίπου μια δεκαετία πρίν γίνει mainstream. Όλα ξεκίνησαν από έναν Ιταλό που νευρίασε όταν είδε ένα πανέμορφο κτήριο στην πόλη του να μετατρέπεται σε McDonalds. Αποφάσισε λοιπόν να δημιουργήσει ένα κίνημα με trademark ένα σαλιγκάρι, ενάντια στην  δικτατορία του έτοιμου, κακής ποιότητας και μαζικής παραγωγής φαγητού και να εστιάσει στις φρέσκες πρώτες ύλες, στα σπάνια εδέσματα κάθε τόπου και στην παραγωγή φαγητού a la minute. Κι αν νευρίασε τόσο ώστε να δημιουργήσει παγκόσμιο κίνημα στην θέα των McDonalds μάλλον στην θέα του μικροσκοπικού μαγαζιού στο Παγκράτι θα φούσκωνε από υπερηφάνια. Βασισμένο στις αρχές του slow food αλλά εκπληκτικά γρήγορο στο service, το Tortuga με έμβλημα ένα άλλο αργό ζωάκι, την χελώνα, ήρθε με τις τορτίγιες του για να κατακτήσει μια από τις πρώτες θέσεις στην καρδιά μας, ό δρόμος για την οποία περνάει μόνο από το στομάχι μας.

Ο χώρος είναι μικρός αλλά λειτουργικός, με πολύ χρώμα, πάγκους για να φας και φυσικά ορθάνοιχτη κουζίνα για να πείσει και τους πιο δύσπιστους για την διαφάνεια της διαδικασίας. Και ναι, κάνει ότι υπόσχεται. Οι τορτίγιες δεν είναι ετοιματζίδικες, ψήνονται εκείνη την ώρα, οι γεμισεις είναι μαγειρευτές (σιγομαγειρεμένες για την ακρίβεια) και χειροποίητες και οι πατάτες είναι Νάξου, δηλαδή από την καλύτερη ελληνική ποικιλία. Και σε αυτό το σημείο θέλω να βροντοφωνάξω ότι τηγανίζουν τις πατάτες τους ΟΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ. Πρώτα βρασμένες για να είναι τραγανες μέχρι μέσα, και πασπαλισμένες με πάπρικα. Το μενού επιμελήθηκε ο Marko Rossi, οι γεμίσεις είναι έξι: tagine μοσχάρι, κεμπάπ, κοτόπουλο κάρι, χοιρινή πανσέτα, φρέσκο τυρί (που το φτιάχνουν οι ίδιοι) και κροκέτα μανιταριών. Εγώ διάλεξα το κοτόπουλο το οποίο για τα 4,60 του ήταν αρκετά μεγάλο, χορταστικό και φυσικά νόστιμο. Μου άρεσε επίσης ότι ακολουθεί την μίνι τάση των τελευταίων ετών που προσπαθεί να εντάξει τις σούπες στην καθημερινότητα μας και να μας ξεκολλήσει από την παραδοσιακή (και ολίγον σιχαμένη) ψαρόσουπα/κοτόσουπα/φιδέ που τρώμε μόνο όταν αρρωστήσουμε. Με 3 ευρώ μπορείτε να απολάυσετε την σούπα ημέρας, ενώ αν η πείνα σας δεν σταματάει στο αλμυρό, υπάρχει πάντα και το γλυκό ημέρας.

Βρίσκεται σε στρατηγικό σημείο, δίπλα από το Chelsea και σε απόσταση αναπνοής από τον πιο όμορφο και ήσυχο πεζοδρομημένο δρόμο της Αθήνας, την Εμπεδοκλέους, οπότε προσφέρεται για την λιγούρα μετά (ή ενδιάμεσα) από τα ποτά ή μετά από χαλαρή περιπατητική βόλτα σε Παγκράτι-Μετς. Πλέον κάνει και delivery (με ελάχιστη παραγγελία 7 ευρώ), οπότε αν μένετε ή δουλέυετε κάπου εντός εμβέλειας μπορείτε να απολάυσετε την τορτιγια σας χωρίς καν να κουνηθείτε. Ανοιχτό από τις 2 το μεσημέρι και μετά. Enjoy!

Γειτονιές της Αθήνας part 1: Παγκράτι

Από τις τέσσερις ραγδαία αναπτυσσόμενες περιοχές του κέντρου είναι η πιο «elegant». Περιοχή που από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα προτιμούσε η αστική τάξη, έχει ακόμα μερικά νεοκλασσικά διαμάντια, ενδιαφέρουσες παλιές πολυκατοικίες και τον φούρνο με το καλύτερο ψωμί της Αθήνας. Ο πιο πλήρης οδηγός που θα μπορούσα να συντάξω για μια περιοχή που τα τελευταία 15 χρόνια εξελίσσεται συνέχεια, αλλά τα τελευταία 100 κρατάει τα σκήπτρα του πιο διαδραστικού σημείου της πόλης.

Που θα φάτε: Έχει τόσα πολλά κρυμμένα μαγαζάκια που σχεδόν είναι εκνευριστικό. Λοιπόν, αν είσαι ξενύχτης και πεινάς πολύ ή κυκλοφορείς ντάλα μεσημέρι αλλά πεθύμησες το ανάμεικτο κρουασάν τους στην πιο value for money τιμή, θα πας στην ciao. Αν είσαι ξενύχτης, πεινάς αλλά δεν θες να τρως ότι κι ότι θα πας στο ολοκαίνουργιο Tortuga, όπου χρησιμοποιούν μόνο φρέσκα υλικά, οι τορτίγιες τους είναι χειροποίητες και τις φτιάχνουν μπροστά στα έκπληκτα και πεινασμένα ματάκια σου, ενώ έχουν και σούπα και γλυκό ημέρας. Αν θες να φας μεζεδάκια φτηνά θα πας στον Βρούτο, ειδικά αν είναι καλοκαίρι. Οι τιμές του είναι αστείες, το φαγητό του decent και ο χώρος που σερβίρει το καλοκαίρι είναι flashback στα 80’s με τα τραπεζάκια ότι να ‘ναι και τις καρέκλες τις κόκκινες και τις πράσινες με το πλεγμένο πλαστικό… Μου ήρθε να παραγγείλω μια fanta μπλε με καλαμάκι. Αν θες να φας μεζεδάκια αλλά πιο κομψά και περιποιημένα, θα πας στην Επ’ αυλή. Ένα από τα πιο ωραία νεοκλασσικά πίσω από το Καλλιμάρμαρο, με εξαιρετικούς μεζέδες και καλό χύμα ροζέ κρασί. Must try: το καταΐφι με τα τυριά κι ένα πιάτο ημέρας με κοτόπουλο κρασάτο. Αν θέλετε να γουρουνιάσετε με burgers και πίτσα θα πάτε στο Colibri. Αν θέλετε να πάτε σε vintage εστιατόριο θα προσανατολιστείτε προς το Saloon ή το Μαγεμένο Αυλό. Αν δεν θεωρείτε το mainstream βρισιά, θα πάτε μια κουλή ώρα και θα φάτε στο Μαύρο Πρόβατο (αν και τώρα που άνοιξε το αδερφάκι του στα βου-που μάλλον θα αποσυμφορηθεί κάπως). Αν είστε λάτρεις του ιταλικού, θα αγαπήσετε για πολύ διαφορετικούς λόγους την Vespa Rossa και το Facce Stranne. (Σας έχω μιλήσει για αυτά και δεν θέλω να επαναλαμβάνομαι). Αν για εσάς το φαγητό αποτελεί συνοδευτικό της μπύρας, θα πάτε στην Berlin. Το πιο έξυπνο gadget για fondue που έχω δει και μια κατασκευή που μετράει πόση μπύρα ήπιες, την αναρτά σε πίνακα και κερδίζεις και δωράκια, και όλα αυτά σε ΕΝΑ μαγαζί.

Που θα πιείτε καφέ: Βρίθει επιλογών. Αν θέλετε κάτι ήσυχο θα πάτε στο bookstore café Συλλαβή. Αν θέλετε να πάτε κάπου για να δείτε και να σας δουν γνωστοί σας θα πάτε στο Chelsea. Αν θέλετε να νιώσετε ότι είστε σε γαλλικό μπιστρό θα πάτε στο L’ Arret du Temps. Αν πάλι είστε ένας από εμάς, που σκέτο το ρόφημα μας κάθεται στραβά, θα πάτε στο Odeon και θα φάτε την πιο ωραία κερασόπιτα που υπάρχει εκεί έξω (θέλω την συνταγή απεγνωσμένα). Για ωραία σοκολάτα σε μαγαζί με μεγάλες τζαμαρίες και ξύλινο παταράκι θα πάτε στην Mendez. Οτιδήποτε πιο φασαριόζικο θα το βρείτε μπροστά σας σε κάποιον κεντρικό δρόμο και η δική μου αρωγή θεωρείται περιττή.

Που θα πιείτε ποτό: Επίσης οι επιλογές είναι άπειρες. Στον ίδιο, πολύ ωραίο πεζόδρομο είναι η Berlin (βλέπε παραπάνω), το Κουνούπι με τις πιο φτηνές μπύρες και τον πιο ανοιχτόκαρδο σερβιτόρο, και το ολοκαίνουργιο Πάροτ μπαρ, με τον καλογραμμένο κατάλογο και την εξαιρετική σπιτική λεμονάδα (που πήρα εγώ η ξενέρωτη και δεν μετάνιωσα στιγμή). Πολλά μπαράκια θα βρείτε και εκεί που είναι ο Βρούτος, αλλά όταν πήγα εγώ δεν είχε να κάτσεις ούτε όρθιος και πείναγα κιόλας, οπότε απλά προσπέρασα. Ειδική μνεία στο creepy μπαράκι λίγο πιο πάνω από το Piggyπόπουλο με τα παλιά παιδικά παιχνίδια (κι απέναντι από το Piggyπόπουλο έχει ένα πολύ ωραίο μικρό μπαρ – συγχωρείστε με, μα όνομα δεν θυμάμαι). Εξαιρετικό και για ποτό αλλά και για την φοβερή πίτσα με το κρεμμύδι και το τυρί είναι το Cue, στην αρχή της Σπύρου Μερκούρη.

Που θα ψωνίσετε: Αν και η αγορά του Παγκρατίου όσον αφορά ρούχα δεν με πολυσυγκινεί, για το σπίτι μπορεί να μου φύγει και ολόκληρο μηνιάτικο… υψηλόβαθμου στελέχους πολυεθνικής. Τα δύο αγαπημένα μου είναι το Coffee Nation και το Comtesse du Barry. Στο πρώτο εκτός από το προφανές θα βρείτε και εξαιρετικά τσάγια, mix σοκολάτας που καμία σχέση δεν έχουν με τις σκόνες που δημιουργούν απλά ένα νερόπλυμα, μπισκοτάκια, αλλά και αλμυρές επιλογές. Το δεύτερο είναι γαλλικό delicatessen με την ωραία του την μωβ μουστάρδα, τις μαρμελάδες με αρμανιάκ, το Beaujolais nouveau το φθινόπωρο, αλλά και άλλα καλά γαλλικά κρασιά όλο το χρόνο. Η χαρά του λιχούδη είναι τα Home Cookies, μπισκότα με τα πάντα. Φυσικά δεν νοείται βόλτα στο Παγκράτι χωρίς να αγοράσετε ψωμί από την Πνύκα (κρατάει γύρω στις 10 μέρες και γίνεται και εξαιρετικό σάντουιτς), και παγωτό μουστάρδα από την Τούλα. Αν βρεθείς στην περιοχή και δεν έχεις το κατιτίς σου να πας σε μια επίσκεψη, play it safe και πάρε κάτι από το Pastry Family. Πρόσφατη ανακάλυψη φίλου: μαγαζάκι με καλή μπουγάτσα επί της Βασιλέως Γεωργίου, λίγο πιο πάνω από την Ριζάρη. Μπουγάτσα μου ‘δωσε, ακριβή διεύθυνση και επωνυμία όμως όχι…

Facce Strane: Το Παγκράτι πάει στην Ιταλία Part II

Είναι κάτι βράδια που θες απλά να κάτσεις έξω, να δεις μόνο χαμογελαστούς ανθρώπους και να φας μια χορταστική μακαρονάδα, να σε γεμίσει θαλπωρή ως το κόκκαλο. Για αυτά τα βράδια ενδείκνυται το facce strane. Έχει την πιο γλυκιά και χαμογελαστή σερβιτόρα που έχω συναντήσει. Μιλάει πάντα ήρεμα, ευγενικά και ή χαμογελάει ή γελάει και έτσι σε προδιαθέτει θετικά ακόμα και αν εκείνη την ημέρα σε έχει εκνευρίσει το σύμπαν ολόκληρο. Το facce strane στεγάζεται σε ένα παλιό παγκρατιώτικο διόρωφο, το οποίο στο εσωτερικό του είναι απλό φωτεινό με πολύ προσεγμένες καλλιτεχνικές πινελιές και τραπεζακια έξω. Τα τραπέζια είναι minimal, σωστά σημμένα (δεν είναι στριμωγμένα, η σερβιτόρα μπορεί αν τα επιβλέπει ακόμα και από απόσταση) και οι γλάστρες αριστερά και δεξια σε κάνουν να αισθάνεσαι ότι είσαι σε αυλή φιλικού σου σπιτιού και όχι σε εστιατόριο. Ο κατάλογος έχει τα πάντα μιας και ξεκινάει να σερβίρει στην 1 μ.μ. καφέδες, χυμούς, πανίνι, πίτσα και σαλάτες. Τα έχω δει να πηγαινοέρχονται, ειδικά κάτι σαλάτες πρέπει να είναι θεικές, αλλά εγώ μένω πάντα πιστή στην μακαρονάδα μου (τώρα που το σκέφτομαι, πρέπει να πάω και καμια μέρα με κέφι, όχι μόνο με νεύρα, να δοκιμάσω και τα υπόλοιπα). Απο μακαρονάδες λοιπόν, οι τρεις αγαπημένες μου είναι αυτή με το κοτόπουλο και το κονιάκ, αυτή με το μοσχαρίσιο φιλέτο (σε χαμηλή τιμή και με υπέροχο ψήσιμο) και αυτή με τα μανιτάρια.Τέλεια βρασμένα ζυμαρικά, γενναίες μερίδες και πλούσιες σάλτσες ΚΑΙ μύλος για φρεσκοτριμμένο πιπέρι, τα οποία στο μυαλό μου συνεπάγονται με τον ορισμό του comfort food. Μέχρι να αδειάσεις το πιάτο σου έχεις γίνει πολύ πιο χαρούμενος άνθρωπος. Συζητάς χαλαρά (ωραίες μουσικές που δεν σε ξεκουφαίνουν, άλλο ένα plus του μαγαζιού), τελειώνεις το κρασί σου και περνάς στο μεγαλύτερο ατού του μαγαζιού, το semifreddo amaretto. Δεν πρέπει να φύγετε από εκεί χωρίς να το δοκιμάσετε, ακόμα και αν έχετε πάει μόνο για καφέ, πραγματικά δεν έχω ξαναφάει τέτοιο γλυκό, είναι κρίμα να το χάσετε!!Ιδανικά, το επόμενο βήμα θα ήταν να σου φέρουν μια κουβερτούλα να κοιμηθείς μακάρια κάνα μισαωράκι, αλλά επειδή αυτά δεν γίνονται, φροντίστε να έχετε παρκάρει κάπου κοντά ή επιλέξτε μια ωράια διαδρομή για να περπατήσετε σπίτι.

Vespa Rosa: Το Παγκράτι πάει Ιταλία part I

Το Παγκράτι λατρεύει την Ιταλία. Το αποδεικνύει σχεδόν σε κάθε κεντρικό του δρόμο. Το πιο καινούργιο entry, γκουρμέ, άνετο και ολοφώτιστο είναι η vespa rosa. Κατάλογος δια χειρός Κώστα Τσίγκα, διακόσμηση όσο πρέπει minimal χωρίς να γίνεται ψυχρή, με μεγάλα παράθυρα για να χαζεύεις το παρκάκι έξω. Η υποδοχή χαμογελαστή και εξυπηρετική, παρόλο που πήγαμε χωρίς κράτηση και σαν τα γυφτάκια (εγώ με λερωμένη μπλούζα από τον καφέ που έπινα προηγουμένως). Ωραία ατμόσφαιρα, ήρεμος κόσμος στα γύρω τραπέζια. Το σέρβις άμεσο, γρήγορο, ευγενικό και πολύ υπομονετικό. Ο κατάλογος συνεκτικός, οι τιμές αξιοπρεπέστατες και δυνατότητα για ποτήρι κρασί που δεν μοιάζει με ξύδι. Το κουβέρ περιλάμβανε όταν πήγαμε φοκάτσια από πατάτα με κρεμμύδι και μυρωδικά (το τσάκισα) και σκορδόψωμο το οποίο ήρθε σαν καρβέλι, με τις σκελίδες σκόρδου ψημένες μέσα, δίνοντας σου έτσι την ευχέρεια να το κάνεις όσο δυνατό ή όσο απαλό ήθελες.  Στα μεγάλα συν του μαγαζιού η υπέροχη πίτσα του. Λεπτή ζύμη, σχεδόν αλάδωτη και τραγανή, με την ιδανική ποσότητα υλικών πάνω της, ούτε πολύ φορτωμένη, ούτε πολύ φτωχή. Γενικά αν δεν έχετε όρεξη για μεγάλες κραιπάλες (εμείς είχαμε) με μια πίτσα και μια σαλάτα χορταίνουν άνετα δύο άτομα. Τα ζυμαρικά του έρχονται σε ικανές μερίδες, al dente με ισορροπημένη σάλτσα. Από τα κυρίως η σαλτιμπόκα αλα ρομάνα είναι ότι πιο κλασσικό μπορείς να πάρεις, σε τιμή πολύ φτηνή για μοσχάρι και δη για την ποιότητα του κρέατος τους. Το κρέας ψημένο υπέροχα και πολύ μαλακό (εδώ να τονίσω ότι όσο και να προσπαθούν να με πείσουν ότι το κρέας καταστρέφεται όταν είναι καλοψημένο εγώ φρίττω στην ιδέα του σενιάν), το μόνο που δεν με ενθουσίασε ήταν τα φασολάκια με τα οποία συνοδευόταν. μάλλον θα προτιμούσα αρακά. Στα επιδόρπια πήραμε σουφλέ σοκολάτας με σάλτσα εσπεριδοειδών που δεν ήταν λιγωτικό αλλά δεν ήταν και καμια τεράστια μερίδα. ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ: Μέσα σε στις 3 βδομάδες που μεσολάβησαν από τότε που πήγαν μέχρι τώρα που γράφω, ο κατάλογος έχει προλάβει να ανανεωθεί. Κατεβάστε τον από το site τους για να πάτε διαβασμένοι.