On tour: Ζαχλωρού

(Λέμε) ότι χειμώνιασε. Και τον χειμώνα οι αποδράσεις είναι λίγο πιο δύσκολες. Λίγο το ότι το ζεστό σου κρεβάτι σε καλεί συνεχώς για cocooning το Σαββατοκύριακο, λίγο το ότι η μέρα μικραίνει, κυρίως όμως γιατί λείπει το μεγαλύτερο κίνητρο για να ξεκουνηθείς από την εξίσωση, η θάλασσα. Να σας αντικαταστήσω την θάλασσα με κάτι δεν μπορώ, αλλά αν έπρεπε να διαλέξω ένα μέρος σχετικά κοντά για να πάω να λιώσω ένα Σαββατοκύριακο, η πρώτη μου σκέψη θα ήταν η Ζαχλωρού. Είναι 2,5 ώρες μακριά (ή και λιγότερο αν έχεις αμάξι και όχι κουβαρίστρα όπως η γράφουσα), έχει πολύ καλό φαγητό, δραστηριότητες κοντά αν αποφασίσεις να ξεκουνηθείς, είναι όμορφη και αν είσαι στην φάση «θέλω να αδειάσει το μυαλό μου ΤΩΡΑ», μπορείς απλά να αράξεις δίπλα από ένα τζάκι και να χαζεύεις τον Οδοντωτό να περνάει.

Λίγη ιστορία για να μην σε πούνε κι άσχετο: Ο Οδοντωτός αποτελούσε ένα από τα 2 πιο φιλόδοξα δημόσια έργα της Ελλάδας. Μαζί με τον Ισθμό της Κορίνθου τα εμπνεύστηκε και έκανε πολύ φιλότιμες προσπάθειες να τα υλοποιήσει ο Χαρίλαος Τρικούπης (βέβαια τίναξε τον Εθνικό προϋπολογισμό στον αέρα και οδηγήθηκε η Χώρα σε πτώχευση γιατί του κόστισε τα τριπλάσια από ότι υπολόγιζε). Το αρχικό σχέδιο ήταν ο Οδοντωτός να φτάσει μέχρι την Τρίπολη, δημιουργώντας ένα τοπικό σιδηροδρομικό δίκτυο στην Πελοπόννησο. Τελικά η γραμμή συνδέει το Διακοφτό με τα Καλάβρυτα, αλλά επειδή είναι κατασκευασμένη μέσα στο φαράγγι του Βουραΐκου αποτελεί μια από τις ωραιότερες διαδρομές με τρένο στην Ελλάδα.

Που θα μείνετε: Λόγω της κοντινής απόστασης από τα Καλάβρυτα, έχουν ανοίξει πολλές αξιοπρεπείς μικρές ξενοδοχειακές μονάδες στην Κάτω Ζαχλωρού. Διαλέγεται ανάλογα με το βαλάντιο σας και την αισθητική σας. Ενδεικτικά αναφέρω το Φαράγγι, το Όνειρο Ζαχλωρούς και το Καταφύγιο, τα οποία δεν τα λες και πάμφθηνα, αλλά έχουν δωμάτια με τζάκι και είναι πετρόχτιστα. Με λίγο ψάξιμο παραπάνω θα βρείτε και πιο οικονομικές επιλογές.

Που θα φάτε: Στον παραδοσιακό ξενώνα Ρομάντζο και μόνο εκεί. Δεν ξέρω πως θα σας φανεί σαν ξενώνας γιατί είναι πιο παλιά κατασκευή, χωρίς τζάκια στα δωμάτια, αλλά κάνει την πιο καλοψημένη σταβλίσια που έχω φάει έξω ever. Πολύ καλά κρέατα, άψογα ψημένα, χορταστικές μερίδες, ενδιαφέροντα ορεκτικά, καλές τιμές και τίμιο τσίπουρο και ρακόμελο γιατί δεν πρέπει να ξεχνάτε ότι εκεί έχει κρύο και πρέπει να ζεσταθείτε με όποιο τρόπο μπορείτε. Στα μεγάλα συν του είναι η τοποθεσία του, καθώς είναι σχεδόν πάνω στις γραμμές του τρένου, οπότε μπορείς να ριζώσεις εκεί χαζεύοντας επ’ άπειρον. Μείον: ότι από γλυκά έχει μόνο γιαούρτι με μέλι και με εγώ η γλυκατζού ονειρευόμουν μετά την σταβλίσια μπακλαβάδες, κανταΐφια και καρυδόπιτες, αλλά έφαγα τόσο καλά που το παρέβλεψα.

Τι θα κάνετε αν αποφασίσετε να ξεκουνηθείτε: Κατ αρχήν μπορείτε να κάνετε πεζοπορία στο φαράγγι του Βουραΐκου (όχι με χιόνια, γιατί θα κάνετε τις ράγες τσουλήθρα και θα σας ψάχνουμε). Το μονοπάτι είναι οι γραμμές του τρένου, το οποίο σημαίνει ότι πρέπει να έχετε το νου σας να μην σας βρει το τρενάκι κάπου που δεν θα υπάρχει άκρη για να μαζευτείτε, αλλά επίσης σημαίνει ότι όποτε τα φτύσετε παίρνετε το τρενάκι και ανεβαίνετε κύριοι πίσω στο χωριό. Η όλη απόσταση είναι περίπου 1 4ωρο περπάτημα, το μονοπάτι είναι αστείο στα σημεία που δεν έχει τα δοντάκια, αλλά στα σημεία που τα έχει θέλει προσοχή γιατί εγώ τσακίστηκα για πλάκα (ονειρευόμουν το φαί δίπλα στο τζάκι). Καλύτερα να το κατεβείτε με τα πόδια και να ανεβείτε με το τρενάκι ή να ανεβοκατέβετε με το τρενάκι και να ησυχάσετε. Αν έχετε επίσης κουράγια (και 9 ευρώ να δώσετε στην είσοδο) μπορείτε να επισκεφθείτε το Σπήλαιο των Λιμνών. Η άλλη κλασσική βόλτα είναι στα Καλάβρυτα για λίγο πιο κοσμική ζωή και για να ανατριχιάσετε με το ρολόι που έχει μείνει σταματημένο στην ώρα που άρχισε η σφαγή των Καλαβρύτων. (μάθημα ιστορίας part 2: Οι Γερμανοί επέλεξαν τα Καλάβρυτα για να κάνουν αντίποινα, εκτέλεσαν σχεδόν όλο τον ανδρικό πληθυσμό, μέσα στην εκκλησία αν δεν απατώμαι, και έκαψαν και λεηλάτησαν το χωριό ολόκληρο). Μετά την ιστορική αναδρομή, μπορείτε να αγοράσετε παραδοσιακά προϊόντα, να σουλατσάρετε και φυσικά να επισκεφθείτε και το χιονοδρομικό κέντρο.

Facce Strane: Το Παγκράτι πάει στην Ιταλία Part II

Είναι κάτι βράδια που θες απλά να κάτσεις έξω, να δεις μόνο χαμογελαστούς ανθρώπους και να φας μια χορταστική μακαρονάδα, να σε γεμίσει θαλπωρή ως το κόκκαλο. Για αυτά τα βράδια ενδείκνυται το facce strane. Έχει την πιο γλυκιά και χαμογελαστή σερβιτόρα που έχω συναντήσει. Μιλάει πάντα ήρεμα, ευγενικά και ή χαμογελάει ή γελάει και έτσι σε προδιαθέτει θετικά ακόμα και αν εκείνη την ημέρα σε έχει εκνευρίσει το σύμπαν ολόκληρο. Το facce strane στεγάζεται σε ένα παλιό παγκρατιώτικο διόρωφο, το οποίο στο εσωτερικό του είναι απλό φωτεινό με πολύ προσεγμένες καλλιτεχνικές πινελιές και τραπεζακια έξω. Τα τραπέζια είναι minimal, σωστά σημμένα (δεν είναι στριμωγμένα, η σερβιτόρα μπορεί αν τα επιβλέπει ακόμα και από απόσταση) και οι γλάστρες αριστερά και δεξια σε κάνουν να αισθάνεσαι ότι είσαι σε αυλή φιλικού σου σπιτιού και όχι σε εστιατόριο. Ο κατάλογος έχει τα πάντα μιας και ξεκινάει να σερβίρει στην 1 μ.μ. καφέδες, χυμούς, πανίνι, πίτσα και σαλάτες. Τα έχω δει να πηγαινοέρχονται, ειδικά κάτι σαλάτες πρέπει να είναι θεικές, αλλά εγώ μένω πάντα πιστή στην μακαρονάδα μου (τώρα που το σκέφτομαι, πρέπει να πάω και καμια μέρα με κέφι, όχι μόνο με νεύρα, να δοκιμάσω και τα υπόλοιπα). Απο μακαρονάδες λοιπόν, οι τρεις αγαπημένες μου είναι αυτή με το κοτόπουλο και το κονιάκ, αυτή με το μοσχαρίσιο φιλέτο (σε χαμηλή τιμή και με υπέροχο ψήσιμο) και αυτή με τα μανιτάρια.Τέλεια βρασμένα ζυμαρικά, γενναίες μερίδες και πλούσιες σάλτσες ΚΑΙ μύλος για φρεσκοτριμμένο πιπέρι, τα οποία στο μυαλό μου συνεπάγονται με τον ορισμό του comfort food. Μέχρι να αδειάσεις το πιάτο σου έχεις γίνει πολύ πιο χαρούμενος άνθρωπος. Συζητάς χαλαρά (ωραίες μουσικές που δεν σε ξεκουφαίνουν, άλλο ένα plus του μαγαζιού), τελειώνεις το κρασί σου και περνάς στο μεγαλύτερο ατού του μαγαζιού, το semifreddo amaretto. Δεν πρέπει να φύγετε από εκεί χωρίς να το δοκιμάσετε, ακόμα και αν έχετε πάει μόνο για καφέ, πραγματικά δεν έχω ξαναφάει τέτοιο γλυκό, είναι κρίμα να το χάσετε!!Ιδανικά, το επόμενο βήμα θα ήταν να σου φέρουν μια κουβερτούλα να κοιμηθείς μακάρια κάνα μισαωράκι, αλλά επειδή αυτά δεν γίνονται, φροντίστε να έχετε παρκάρει κάπου κοντά ή επιλέξτε μια ωράια διαδρομή για να περπατήσετε σπίτι.

Vespa Rosa: Το Παγκράτι πάει Ιταλία part I

Το Παγκράτι λατρεύει την Ιταλία. Το αποδεικνύει σχεδόν σε κάθε κεντρικό του δρόμο. Το πιο καινούργιο entry, γκουρμέ, άνετο και ολοφώτιστο είναι η vespa rosa. Κατάλογος δια χειρός Κώστα Τσίγκα, διακόσμηση όσο πρέπει minimal χωρίς να γίνεται ψυχρή, με μεγάλα παράθυρα για να χαζεύεις το παρκάκι έξω. Η υποδοχή χαμογελαστή και εξυπηρετική, παρόλο που πήγαμε χωρίς κράτηση και σαν τα γυφτάκια (εγώ με λερωμένη μπλούζα από τον καφέ που έπινα προηγουμένως). Ωραία ατμόσφαιρα, ήρεμος κόσμος στα γύρω τραπέζια. Το σέρβις άμεσο, γρήγορο, ευγενικό και πολύ υπομονετικό. Ο κατάλογος συνεκτικός, οι τιμές αξιοπρεπέστατες και δυνατότητα για ποτήρι κρασί που δεν μοιάζει με ξύδι. Το κουβέρ περιλάμβανε όταν πήγαμε φοκάτσια από πατάτα με κρεμμύδι και μυρωδικά (το τσάκισα) και σκορδόψωμο το οποίο ήρθε σαν καρβέλι, με τις σκελίδες σκόρδου ψημένες μέσα, δίνοντας σου έτσι την ευχέρεια να το κάνεις όσο δυνατό ή όσο απαλό ήθελες.  Στα μεγάλα συν του μαγαζιού η υπέροχη πίτσα του. Λεπτή ζύμη, σχεδόν αλάδωτη και τραγανή, με την ιδανική ποσότητα υλικών πάνω της, ούτε πολύ φορτωμένη, ούτε πολύ φτωχή. Γενικά αν δεν έχετε όρεξη για μεγάλες κραιπάλες (εμείς είχαμε) με μια πίτσα και μια σαλάτα χορταίνουν άνετα δύο άτομα. Τα ζυμαρικά του έρχονται σε ικανές μερίδες, al dente με ισορροπημένη σάλτσα. Από τα κυρίως η σαλτιμπόκα αλα ρομάνα είναι ότι πιο κλασσικό μπορείς να πάρεις, σε τιμή πολύ φτηνή για μοσχάρι και δη για την ποιότητα του κρέατος τους. Το κρέας ψημένο υπέροχα και πολύ μαλακό (εδώ να τονίσω ότι όσο και να προσπαθούν να με πείσουν ότι το κρέας καταστρέφεται όταν είναι καλοψημένο εγώ φρίττω στην ιδέα του σενιάν), το μόνο που δεν με ενθουσίασε ήταν τα φασολάκια με τα οποία συνοδευόταν. μάλλον θα προτιμούσα αρακά. Στα επιδόρπια πήραμε σουφλέ σοκολάτας με σάλτσα εσπεριδοειδών που δεν ήταν λιγωτικό αλλά δεν ήταν και καμια τεράστια μερίδα. ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ: Μέσα σε στις 3 βδομάδες που μεσολάβησαν από τότε που πήγαν μέχρι τώρα που γράφω, ο κατάλογος έχει προλάβει να ανανεωθεί. Κατεβάστε τον από το site τους για να πάτε διαβασμένοι.

on tour: Πάτμος

Η Πάτμος είναι ένα νησί το οποίο παίρνει στο κεφάλι σου μυσταγωγικές διαστάσεις εάν δεν έχεις πάει. Και τις διατηρεί, (μην πω τις ενισχύει) και αφότου πας. Το εμβληματικότερο σημείο αναφοράς του νησιού είναι το Μοναστήρι. Είχε, έχει και θα έχει τεράστια επιρροή, πολιτιστική, θρησκευτική, τουριστική, οικονομική, ακόμα και πολιτική. Μάλλον είναι και αυτό που το γλίτωσε από την άναρχη δόμηση και τις καταπατήσεις και έσωσε τον χαρακτήρα του. Είναι από τα νησιά που πας, και ξαναπάς, και ξαναπάς. Τόσο όμορφη.

Που θα μείνετε: Οι περισσότερες επιλογές καταλυμάτων είναι στην Σκάλα, έχουν κανονικές τιμές, είναι βολικό σαν σημείο και η Σκάλα είναι όμορφη και έχει ζωή. Αμέσως επόμενος σε πληθώρα καταλυμάτων είναι ο Γροίκος, στον οποίο δεν πάτησα καν, οπότε δεν μπορώ να εκφέρω άποψη.

Που θα φάτε: Στην Λότζα, ανάλογα με το τι ώρα θα πάτε και το τι περιλαμβάνει το ξενοδοχείο που κλείσατε. Έχει συμπαθητικά γλυκά, καλό φαγητό, ωραίες σαλάτες και φανταστικές ομελέτες για πρωινό (όπως εύλογα συμπεράνατε, ριζώσαμε εκεί μέσα). Ωραία, ενισχυμένη ομελέτα είχε και το Μπαλκόνι, λίγο πιο πάνω, η οποία συνοδευόταν με εξαιτερικό ψωμί. Καλή εντύπωση μας έκανε και το σουφλέ σοκολάτας, τόσο για το μέγεθος, όσο και για την γεύση του. Εναλλακτικά για πρωινό/σνακ θα δοκιμάσετε και την παραδοσιακή τυρόπιτα από όποιον φούρνο σας γεμίσει το μάτι. Για θαλασσινά θα πάτε στο Τρεχαντήρι, στην Σκάλα. Ό,τι μας έφερε ήταν ολόφρεσκο, σωστά ψημένο, τεράστιο σε μερίδες και η τιμή σχεδόν αστεία. Για κρεατικά, αμπελοφάσουλα αλλά και σαγανάκι φλαμπέ θα πάτε στον Λεωνίδα, λίγο πιο πάνω από την Λάμπη. Παίζει να έχει και την ωραιότερη μοσχαρίσια μπριζόλα που έχω φάει έξω. Τιμές Αθήνας, αλλά αξίζει τον κόπο. Για κουνέλι στιφάδο και άλλα μαγειρευτά θα πάτε στον Πανάγο στον Κάμπο, όπου αν είστε τυχεροί θα τον ακούσετε να μιλάει με ευχέρια σε 2-3 διαφορετικές γλώσσες, ανάλογα με την εθνικότητα των συνδαιτημόνων.

Που θα κολυμπήσετε: Όπου προλάβετε. Τα νερά είναι πεντακάθαρα και οι παραλίες υπέροχες. Ξεκινάμε: Αν έχετε όρεξη και κουράγια για μισή ωρίτσα περπάτημα σε μονοπάτι (εδώ θα τονίσω ότι εγώ δεν είχα, αλλά θυσιάστηκα για την παρέα) θα πάτε στην Ψιλή Άμμο. Είναι τόσο όμορφη που με το που φτάσαμε σταμάτησα να γκρινιάζω. Μεγάλη, με ψιλή άμμο που βουλιάζει το πόδι απολαυστικά μέσα της και με ιδανικά γαλάζια νερά, σε προδιαθέτει να χαλαρώσεις σε σημείο που νομίζεις ότι είσαι κάπου στην Καραϊβική, μόνος σου, με όλα τα προβλήματα σου λυμένα. Μετά τα μαζεύεις και αρχίζει η ανηφόρα. Στην ακρούλα εκτός από campers έχει και κάτι γυμνιστές, οπότε αν είστε πουριτανοί/έχετε μαζί σας παιδάκια/σας νοιάζει αυτή η πληροφορία τελοσπάντων, μην φάτε όλο τον κατσικόδρομο για να ξενερώσετε. Μια άλλη παραλία στην οποία πρέπει να πάτε είναι η Λάμπη. Όχι μόνο γιατί είναι ο Λεωνίδας από πάνω της, αλλά γιατί έχει τις πιο όμορφες, παράξενες πέτρες που έχεις δει σε παραλία. Έχουν βάλει και πινακίδα ότι όποιος τις μαζεύει διώκεται ποινικά. Πας λοιπόν κα βλέπεις ένα ασπρο-γκρι χαλίκι και τους θεωρείς ηλίθιους, μετά σου πέφτει νερό/πατάς με βρεγμένο πόδι από την θάλασσα και συνειδητοποιείς ότι αυτό το χαζό χαλίκι έχει χρώματα πολλά, βαθιά και παράξενα και θες να καταβρέξεις όλη την παραλία. Οργανωμένη παραλία με άνετες ξαπλώστρες είναι η Πέτρα, στην οποία ιδανικά θα πάτε να αράξετε μετά την κατάβαση από την Ψιλή Άμμο (μετά από τέτοια ταλαιπωρία δικαιούστε λίγο pampering) με ένα μικρούλι κομμάτι βατού χωματόδρομου. Μια άλλη μεγάλη παραλία είναι το Λιβάδι Γερανού, όπου αν αντέχετε θα κολυμπήσετε και μέχρι το νησάκι όπου έχει ένα ξωκλήσι και κάνα δύο πρόβατα, αλλά είναι πολύ ήσυχα. Στις Δίδυμες θα εκπλαγείτε από το πόσο διαφορετικές είναι μεταξύ τους ενώ από πάνω μοιάζουν ολόιδιες. Στην πρώτη έχει κροκάλες, ελάχιστο ίσκιο κι ένα κρυμμένο παραλιάκι δίπλα. Στην δεύτερη έχει ίσκιο, δροσιά, χαλίκι και χώμα. Προσωπικά, την δεύτερη προτίμησα. Οργανωμένη με άμμο beach bar και ίσκιο είναι το Αγριολίβαδο, ιδανική αν θέλετε να ξεμείνετε στην παραλία όλη μέρα και να λιώσετε, ακόμα κι αν μαζί σας έχετε παιδάκια, σκυλάκια ή παλιμπαιδίζοντες φίλους. Για την ακρίβεια, ειδικά άμα έχετε μαζί σας κάποιον από τις παραπάνω κατηγορίες.

Που θα βολτάρετε: Αδιαμφισβήτητα στον Μοναστήρι. Άσχετα με τον βαθμό των θρησκευτικών σαν φρονημάτων μπαίνετε σε ένα μεσαιωνικό κάστρο και νομίζετε ότι έχει σταματήσει ο χρόνος. Το Σπήλαιο της Αποκάλυψης κόβει στην κυριολεξία την ανάσα, ενώ θα χάσετε την αίσθηση του χρόνου χαζεύοντας τα εκθέματα του μουσείου. Στην Χώρα θα χαθείτε στα σοκάκια όπως επιβάλλεται χαζεύοντας παλιά αρχοντικά. Στην Σκάλα οι ρυθμοί είναι λίγο πιο έντονοι, θα ψωνίσετε και το κατιτίς σας, αλλά είναι εξίσου όμορφη.

Extra tip: Στην έξοδο της Μονής υπάρχει μαγαζάκι που πουλάει εικόνες φτιαγμένες εξ ολοκλήρου από κερί. Ιδανικό δώρο για πιστούς συγγενείς.