Πολίτης-δημόσιο 0-1

Δεν είναι ότι μας έχουν κόψει τα λεφτά, τα φτερά, τις προοπτικές. Δεν είναι ότι μας βυθίζουν κάθε μέρα περισσότερο στην μιζέρια και στην ανέχεια. Δεν είναι καν οτι έχουμε χάσει εκτός από τον μπούσουλα και την όρεξη για ζωή. Είναι ότι δεν παίρνουν ακόμα χαμπάρι. Οτι δεν αλλάζουν ούτε νοοτροπία, ούτε στάση. Σε αυτή τη ρημαδοχώρα όποιος δεν πληρώνεται απ ευθείας από εσένα αλλά έμμεσα, μέσω φόρων νομίζει ότι έχει μόνο δικαιώματα και ποτέ ευθύνες. Σε αυτή την ρημαδοχώρα για να κάνεις την δουλειά σου ή πρέπει να κάνεις ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ μεγάλο σαματά ή πρέπει να έχεις γνωστό πρόθυμο να σε εξυπηρετήσει. Και για να μην παρεξηγηθώ υπάρχουν πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι που κάνουν σωστά την δουλειά τους. Ειδικά όσοι έρχονται σε επαφη με κόσμο καθημερινά ακούν ό,τι κουλαμάρα μπορείς να φανταστείς, ακούν άδικα βρισίδια και προσπαθούν να αντιμετωπίσουν κόσμο που έχει χάσει το μεροκάματο και είναι εκνευρισμένος, αλλά έχει τα μισά στοιχεία πάνω του/έχει έρθει σε λάθος υπηρεσία/αυτό που ζητάει είναι παράνομο. Το πρόβλημα δεν είναι στους ανθρώπους, είναι στην νοοτροπία.

Πριν από ένα μήνα και κάτι μου ήρθε ένα χαρτί από την ΔΕΗ, ότι έχω επιστροφή γύρω στα 200κάτι ευρώ. Χαρές, πανηγύρια. Πάω να εισπράξω. Έχουν παγώσει την πληρωμή. Γιατί???Γιατι επαληθέυουν τα στοιχεία. Και αρχίζει το "ξαναπάρτε σε 2 βδομάδες", "α, δεν είναι έτοιμα ακόμα, ξαναπάρτε σε 2 βδομάδες", "δεν μας τα έχουν αποστείλει ακόμα, ξαναπάρτε σε ενα μήνα, έτσι για την σιγουριά". Και κάνω την ερώτηση του 1,000,000 "ποιός είναι υπέυθυνος και αρμόδιος να με ενημερώσει??" το τι μπούρδα άκουσα από αυτο το σημείο και μετά, δεν λέγεται. "Δεν έχουμε το τηλέφωνο του λογιστηρίου", "δεν ξέρουμε που μπορείτε να το βρείτε", "δεν είμαστε καν αρμόδιοι εμείς, απλά επειδη ήμαστε τηλεφωνικό κέντρο δεχόμαστε κατ εξαίρεσην τις κλήσεις σας", "και ο δικός μου υπέυθυνος δεν μπορεί να σας εξυπηρετήσει αλλά δεν μπορώ να σας παραπέμψω αλλού" και τέλος "μπορώ να σας εξυπηρετήσω σε κατι άλλο??". Αν ακούσει το βρισίδι η κοπέλα, ξέρω ότι δεν φταίει. την έχουν εκεί με 3 και 60 και το όνειρο ότι θα έχει ένα σταθερό μισθό, δεν θα δουλεύει υπερωρίες μέχρι το βράδυ και ότι αν κάνει παιδάκι θα έχει χρόνο να το βλέπει. Για όλα τα παραπάνω θα το ανεχτεί. Το θέμα είναι άλλο. Η επιστροφή δεν μου ήρθε επειδή κάποιος ξύπνησε μαι μέρα και είπε να μοιράσει λεφτά. Μου ήρθε γιατί όταν έκλεισαν οι εναλλακτικοί πάροχοι ενέργειας εν μια νυκτί και μας άφησαν όλους εμας ξεκρέμαστους, μας πήρε η ΔΕΗ στην στοργική της αγκάλη, αλλά μας έβαλε να πληρώσουμε και τους 2-3 μήνες που ήμασταν στον εναλλακτικό πάροχο. Αυτό να σας θυμίσω έγινε περυσι τον χειμώνα. Ένα χρόνο μετά στέλνουν χαρτιά τα οποία δεν έχουν επαληθευμένα στοιχεία και ταλαιπωρουν τον κοσμάκη. Το λες και κοροιδία. Ειδικά την στιγμή που η ΔΕΗ κόβει ρευμα σε όσους δεν μπορούν να πληρώσουν για μια βασική ανάγκη την οποία έχουν υπερτιμήσει κατα το δοκούν. Είναι τουλάχιστον απαράδεκτο να μην υπάρχει υπεύθυνος τουλάχιστον επικοινωνίας. Το γιατί ένα χρόνο μετά δεν μπορούν να βγάλουν άκρη δεν μου κάνει εντύπωση, μου έχουν στείλει λογαριασμό έναντι 802 ευρώ ΕΝΑΝΤΙ για ένα σπίτι 70 τετραγωνικών. Αν δεν νοθέυεις ναρκωτικά τέτοιος λογαριασμός δεν σου ρχεται. Και δεν νοθευω ναρκωτικά, 5 έργαψα χημεία Πανελλήνιες, δεν το κάνα για ξεκάρφωμα!!!Απλά κανένας δεν έλεγξε τι έστελνε, αλλά ήταν εισπρακτικό, οπότε δεν τους ένοιαζε και πολύ πολύ. Αυτό που με εξοργίζει είναι το θράσος με το οποίο σου πετάνε μέσα στα μούτρα το "θα κάνω ότι γουστάρω γτ είμαι μόνιμος και δεν μπορεί να με ακουμπήσει κανείς, ούτε θα μου αποδώσει ευθύνες". Και καλά εγω μου που ήρθε επιστροφή, κάποιοι που τους ήρθε μια κεραμίδα από το πουθενά, ότι ένα χρόνο μετά χρωστάνε στην ΔΕΗ, αλλά δεν είναι και σίγουρο, ούτε ότι χρωστάνε τελικά, ούτε το ποσό, ασχετά αν στο στέιλανε εγγράφως. Μια έκφραση το χαρακτηρίζει αυτό το χάλι. Το "είμαστε για τα πανηγύρια". Για να μην βρίσω την κακομοίρα την τηλεφωνήτρια έστειλα mail ζητώντας τηλέφωνο επικοινωνίας με κάποιον υπεύθυνο να με ενημερώσει αρμοδίως για το θέμα μου. Μόλις μου απαντήσει ο Θεός στο "τι αμαρτίες πληρώνω??"θα μου απαντήσει και η ΔΕΗ. Γιατί???Γιατί σε αυτή τη χώρα δεν φταίει ποτέ κανείς. Γιατί απο το "ο λόγος μου συμβόλαιο" περάσαμε στο "τα λόγια είναι αφορολόγητα". Αλλά όχι πια. Αν το Δημόσιο δεν μπορέσει να καταλάβει ότι έχει και ευθύνες, ότι πρέπει να έχει συνέπεια και ότι πρέπει να κάνει αυτό για το οποίο δημιουργήθηκε, να εξυπηρετεί και όχι να εξυπηρετείται, καλύτερα να διαλυθεί από μόνο του και ησύχως. Γιατί πια, που τα ρουσφέτια σπανίζουν, κανένας δεν δέχεται τέτοια συμπεριφορά για την ψυχή της μάνας του. Κάποτε την δεχόταν για την πολυπόθητη θέση στο Δημόσιο. Τα πραγματα όμως άλλαξαν, ο κόσμος έχει αγριέψει γτ δεν του φτάνουν τα λεφτά ούτε καλά καλά για να ζήσει αξιοπρεπώς. Κι όταν δεν έχεις λεφτά, αποκτάς τσίπα. Και την απαιτείς και από τους άλλους. Και αν δεν την διαθέτουν τόσο το χειρότερο για αυτούς. Ποτέ δεν τα βάζεις με εξαθλιωμένους ειδικά όταν έχουν και δίκιο. Ο πρώτος κανόνας επιβίωσης.

zammple store: το sampling βρήκε την θέση που του αξίζει

Ως αμερικανοθρεμμένο που είμαι, ξέρω από τα φοιτιτικά μου χρόνια την πρακτική του triadvertisng. Το εφαρμόζουν χρόνια, ακόμα και στο Hollywood  βάζουν ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα ανθρώπων να παρακολουθήσει την ταινία δωρεάν, πριν κυκλοφορήσει στις αίθουσες και μετά καταγράφουν τις εντυπώσεις τους και αποφασίζουν το marketing strategy που θα ακολουθήσουν. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ κάποιος γενναίος έφερε αυτή την τάση στην Ελλάδα (αλλά όχι για το σινεμά). Η λογική είναι απλή. Ένα exclusive store μόνο για μέλη, τα οποία πληρώνουν μια ετήσια συνδρομή. Κάθε μέλος έχει δικαίωμα κάθε μήνα να παίρνει 6-10 προιόντα (ανάλογα με τους πόντους που έχει συγκεντρώσει) από το μαγαζί εντελώς δωρεάν. Το μόνο που του ζητείται είναι να καταγράψει την άποψη του για το προϊόν. Γιατί??Γιατί τα προϊόντα που διαθέτει το κατάστημα δεν έχουν βγει ακόμα στην αγορά. Με το να παρέχονται δωρεάν σε άτομα που εκφέρουν την αποψη τους αφ ενός κερδίζουν brand loyalty ενός μέρους του κοινού όταν το προϊόν βγει τελικά στην αγορά και αφ ετέρου τους δίνεται η ευκαιρία να προσαρμόσουν ή να διορθώσουν το τελικό τους προιόν. Επίσης κερδίζουν από το πιο ισχυρό marketing tool, το περίφημο word of mouth, αν το προϊόν αρέσει στα μέλη και αρχίσουν να μιλάνε για αυτό στους φίλους τους. Η εκάστοτε εταιρεία εξοικονομεί αρκετά χρήματα γτ έχει άμεση επαφή με την γνώμη του κόσμου για το προϊόν, οπότε "πιάνει" τον σφυγμό της αγοράς και προσαρμόζεται ανάλογα πριν το προϊόν δφτάσει στα ράφια, το μαγαζί συντηρείται και τα μέλη εκτός από το γεγονός ότι τα προϊόντα που παίρνουν είναι τζάμπα, έχουν και την χαρά να δοκιμάζουν πριν απ όλους τα καινούργια προϊόντα σοβαρών εταιρείών. Everybody is happy!!!Ή μήπως όχι??Υπάρχει κίνδυνος να είστε το ανθρώπινο lab rat της κάθε εταιρείας???Σαφώς όχι. Τα προϊόντα που διατίθενται στο μαγαζί είναι τελικά προϊόντα. Το οποίο σημαίνει ότι δεν κάνουν δοκιμές πάνω σας. Αυτό που θα πάρετε από το exclusive store, θα το βρείτε έτσι όπως το δοκιμάσατε στα ράφια σε λίγο καιρό. Marketing strategy θελουν να διαμορφώσουν οι άνθρωποι, το οποίο σημαίνει ότι αυτό που θα σας δώσουν πληροί όλες τις προδιαγραφές, αυτό που θέλουνε είναι να δουν τι άνοιγμα θα κάνουν στην αγορά, όχι κάτι άλλο. Επίσης οι εταιρείες που έχουν την "κουλτούρα" να ακολουθήσουν μια τέτοια στρατηγική είναι μεγάλες και σοβαρές εταιρείες με αξιόπιστα προϊόντα.  Το μαγαζί βρίσκεται στην Ναυάρχου Νικοδήμου, για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να μπείτε στο site τους και να επικοινωνήσετε μαζί τους. Είναι πολύ εξυπηρετικοί και υπομονετικοί, 20 λετπά τους έκανα ερωτήσεις, δεν βαρυγκόμησαν καν.

4 μαγαζιά για να αγοράσετε τσάι στην Αθήνα

Το τσάι όπως και να το κάνουμε είναι ιεροτελεστία. Για τους Κινέζους που το ανακάλυψαν, για τους Γιαπωνέζους που φτάνουν σε νιρβάνα μετέχοντας στην διαδικασία παρασκευής του και για τους Άγγλους που το ενέταξαν στην κουλτούρα τους, το εμπορεύτηκαν και το έκαναν γνωστό σε όλο τον κόσμο. Έχω πιεί φυτείες ολόκληρες Lipton ως παιδάκι γιατί ποτέ μα ποτέ δεν συμπάθησα το γάλα, μετά το γύρισα σε κόκκινο που δεν πειράζει και στα νεύρα και μετά εθίστηκα στα αρωματικά blends, τα οποία αγοράζω με την ταχύτητα και τον ενθουσιασμό που αγοράζαμε παπούτσια προ κρίσης. Τα 4 καλύτερα μαγαζιά για να προμηθευτείτε τσάι στο κέντρο της Αθήνας λοιπόν είναι:

1) Ο δρόμος του τσαγιού. Καψάλη 5 στο Κολωνάκι. Το μαγαζί που έκανε μόδα το χύμα τσάι στην Αθήνα, πολλά πολλά χρόνια πριν. Έχει κατάλογο με τα διαθέσιμα blends για να μην γυροφέρνετε σαν τα χαζά στο μαγαζί σαν την υποφαινόμενη την πρώτη φορά που μπήκε. Personal favorites: Αδερφές Tatin με ψημμένο μήλο και φθινοπωρινή σονάτα με φουντούκι και βανίλια.

2) Το τσάι: Στην Ομήρου, σχεδόν απέναντι από το Petit Fleur. Οι καλύτερες τιμές σε χύμα τσάι που βρήκα. Βρήκα το λατρεμένο μου τσάι τριαντάφυλλο, 2 blends με πικραμύγδαλο και ένα με σοκολάτα και καραμέλα, τα πήρα όλα κι έφυγα. Αν δεν είστε από τους τύπους που τους αρκεί να μυρίσουν ένα τσάι για να το αγοράσουν αλλά πρέπει να το γευτούν, το τσάι έχει και τειοποτείο, στην Λυκαββητού και Αλεξάνδρου Σούτσου, το οποίο εκτός από τσάι σερβίρει και γλυκά αλλά και ελαφρια πιάτα.

3) Tsaina: Σόλωνος 28. Φέρνει τσάγια από το Paliais de Thes. Έχει πολύ συμπαθητικές και εξυπηρετικές ιδιοκτήτριες, ένα φοβερό χειμωνιάτικο blend που μυρίζει κάστανο (soiree d'hiver), πολλά blends με φρούτα (ανακάλυψα μέχρι και Lychee) ενώ τα τσάγια του μπορείτε να τα κάνετε και παγωμένα.

4) Βανίλια Κανέλα: Δίπλα από τα ΚΕΠ της Πανόρμου, είναι κυριολεκτικά ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΟ, έχει μπαχαρικά, ζυμαρικά, αλλαντικά, ποτά, βιολογικά αποξηραμένα φρούτα και τσάγια. Κάποτε έφερνε και τα celestials με τα οποία εγω ζώ έναν έρωτα από τότε που πήγα τουρίστας στην Σουηδία και τα δοκίμασα, τώρα έχει χύμα σε αρκετές γευσεις. Σημειωτέον: Μου είχαν πουλήσει τσάι με goji berry πολύ πριν γίνει trend. Έχει μάυρο τσάι με πορτοκάλι και κανέλα και συμπαθητικό καπνιστό τσάι. Συνδυάζετε εύκολα και με γενικότερο ανεφοδιασμό κουζίνας, οπότε παρόλο που είναι πολύ μακριά από τα άλλα βολευει ακόμα κι αν δεν έχετε πάει για tea shopping αλλά θέλετε να πάρετε ένα καλό τσάι μιας και το θυμηθήκατε.

Ευζωιστής σε κρίση

Είναι η φάση που έχω αρχίσει κι αναρωτιέμαι αν είναι στραβός ο γιαλός ή μόνο στραβά αρμενίζουμε. Στο κεφάλι μου επικρατεί ένα χάος. Διάβασα το βιβλίο της Μαρίας Χαραμή, με άρθρα γραμμένα σε εποχή αφθονίας που προσπαθούσαν να μας μυήσουν στα μυστικά της ποιότητας. Από σαμπάνια μέχρι φακές. Συνειδητοποίησα πόσο μου έχουν λείψει τέτοια άρθρα. Διάβασα και ένα αρθρο που υποστήριζε ότι πετάγονται τόνοι φαγητού ανα την υφήλιο και ότι αυτό είναι πρόκληση γιατί τόσος κόσμος πεινάει. Και προτείνει και λύση. Να αγοράζουμε τρόφιμα β διαλογής και να παραμείνουν στα ράφια τα τρόφιμα που έχει περάσει η ημερομηνία "ανάλωση κατά προτίμηση ως". Εφριξα. Είδαι και το la Nonna. Ωραία παράσταση, με πολύ γέλιο...μέχρι την μέση. Μετά όλοι οι ήρωες σιγα σιγά ξεπουλάνε τα υπάρχοντα τους, την αξιοπρέπεια τους, την ζωή τους και πεθαίνουν ηττημένοι και εξευτελισμένοι. Κι όμως μια φράση είναι σφηνωμένη στο μυαλό μου, που την είχα διαβάζει κάπου, κάποτε "Ευζωιστής μπορείς να είσαι χωρίς καν να βγεις απο σπίτι σου, αρκεί το κρεββάτι, το βιβλίο και το φαγητό να είναι τα σωστά". Αναρωτέμαι αν ζω στο δικό μου ροζ συννεφάκι απλά γιατί θέλω να ζω καλά. Δεν ξέρω πια αν είναι αξίωση ρεαλιστική ή ουτοπική ή ακόμα ακόμα και προκλητική. Και δεν ξέρω αν πρέπει να αλλάξω τροπάριο ή να εμμείνω πεισματικά σε αυτό που πιστευω. Δεν ξέρω αν πρέπει να αλλάξω χώρα ή στάση ζωής.

Το ευ ζην δεν είναι θέμα χρημάτων. Είναι θέμα στάσης ζωής. Απέχει πολύ από το επιφανειακό υπερβολικό και τετριμένο lifestyle που μας μπούκωναν τόσα χρόνια. Το ευ ζην είναι στάση ζωής συνυφασμένη με τον σεβασμό, την παιδεία και την ποιότητα. Αξίες που της πετάξαμε στον κάλαθο των αχρήστων πολύ πριν έρθει η κρίση. Δεν σεβαστήκαμε την γη, κάψαμε και χτίσαμε όπου μας κάπνισε, δεν σεβαστήκαμε την γεωργία και την κτηνοτροφία, ταίσαμε στα ζώα μας περίεργα άλευρα, θάψαμε σοδειές για να μην κατέβει η τιμή τους, δεν σεβαστηκαμε την ψήφο μας και την πουλήσαμε όσο όσο για μια θέση στο δημόσιο. Δεν σεβαστήκαμε την παιδεία, μάθαμε ολοκληρώματα, κβαντική φυσική, λατινικά αλλά δεν μάθαμε να κρατάμε την πόρτα όταν ακολουθεί κάποιος για να μην του έρθει κατάμουτρα, δεν μάθαμε να πετάμε τα σκουπίδια μας στον κάδο και όχι στο δρόμο, δεν είχαμε καν τον αυτοσεβασμό να απαιτήσουμε να μένουμε σε μια πόλη καθαρή. Τουναντίον, κοπτόμασταν να συμμετέχουμε σε τηλεοπτικούς διαγωνισμούς, να αγοράσουμε αμάξι ακριβότερο από του γείτονα και να κάνουμε ζημιά στα μπουζούκια. Και αυτά τις καλές εποχες. Τώρα αφού φάγαμε ότι πολιτικό, πολιτιστικό και εκαπιδευτικό σκουπίδι μας τάισαν ήρθε και η ώρα να φάμε κανονικά σκουπίδια. Πραγματικά δεν θυμάμαι ποια έγραψε το άρθρο που υποστήριζε ότι "πρέπει να εμπιστευόμαστε τα μάτια μας και την μύτη μας και όχι την αναγραφόμενη ημερομηνία" και που κόπτονταν για τα οπψροκηπευτικά β διαλογής που σαπίζουν στα χωράφια γτ τα καημενα δεν τα θέλει κανείς από εμάς τους καλομαθημένους ενω τόσος κόσμος πεινάει. Πας καλά μωρή???Όχι μόνο θα φάω, αλλά θα πληρώσω κιόλας για να φάω τα ληγμένα του σουπερμάρκετ???Εγώ φταίω που παραγγέλουν προιόντα από τους προμηθευτές σαν να μην υπάρχει αύριο???Και έστω ότι δεν θέλουν να πάει όλο αυτό το φαγητό χαμένο, γτ δεν αποσύρουν τα ετοιμόληκτα από τα ράφια να τα δώσουν ΤΖΑΜΠΑ σε ενορίες, ορφανοτροφεία, σε ΜΚΟ που ταίζουν τόσο κόσμο προκειμένου και να μην τα πετάξουν και να βοηθήσουν στην εξάλειψη της πείνας??Γιατί σε ένα άρθρο με τόσες στατιστικές αναφορές δεν αναφέρθηκε ΠΟΥΘΕΝΑ ότι οι χορηγίες τροφίμων γίνονται με ετοιμόληκτα προιόντα που δεν έχουν ζήτηση, οπότε αν αυτά καταλήξουν στα ράφια οι χορηγίες θα πάνε περίπατο, οπότε τελικά κακό κάνουμε στο "ευρύτερο καλό" αν τα αγοράσουμε αφού αν τα "σνομπάρουμε" μάλλον θα καταλήξουν σε κάνα κοινωνικό παντοπωλείο ή σε καμια ενορία???Είπαμε, μην βαφτίσουμε και την αισχροκέρδια διακονεία!!!Πάει πολύ!!Όσο για τον παραγωγό που βλέπει τις κακοφορμισμένες ντομάτες του να σαπίζουν, ας της μαζέψει και ας τις δώσει στην γυναίκα του να τις κάνει σάλτσα και να τις πουλήσει. Δεν καταλαβαίνω με ποια λογική πρέπει να φάω εγώ την μάπα για να μην σαπίζει στο χωράφι.Αν δεν τις πονέσει αυτός, που είναι και ο κόπος του, γιατί να τις πονέσω εγώ??

Σε ένα πράγμα είχε δίκιο το άρθρο. Ότι ο Έλληνας ούτε ξέρει τι τρώει, ούτε ξέρει πόσο τρώει. Συνεπώς δεν ξέρει και τι ψωνίζει ή τι του σερβίρουν. Καταναλωτική συνείδηση μηδέν. Κάθεται και πληρώνει πανάκριβα αλλαντικά και τυριά τυποποιημένα από τα supermarket αντί να πάει να τα πάρει από παντοπωλεία και delicatessen που και έχουν πραγματική γεύση και διατηρούνται περισσότερο καιρό και ενισχύει και έναν παραγωγό ο οποίος κάνει καλά την δουλειά του. Έχω βρεθεί τον τελευταίο καιρό πολλές φορές στην δυσάρεστη θέση να διαπιστώσω ότι εστιατόρια στα οποία μέχρι πρότεινος έτρωγα καλά χρησιμοποιούν πιο φθηνα κομμάτια κρέατος και χαμηλότερης ποιότητας υλικά, με την τιμή να μένει η ίδια. Sorry φιλε, αλλά καλύτερα άλλαξε το μενού σου και βάλε περισσσότερα "ταπεινα" πιάτα που κοστίζουν λιγότερο και μαγείρεψε τα καλά και μην μου διαλύεις την ποιότητα σε ένα ακριβό μενού. Νιώθω κορόιδο. Οικιακή οικονομία επίσης μηδέν. Το ότι πρέπει να σταματήσουμε να μαγειρέυουμε για έναν ολόκληρο λόχο, να τιγκάρουμε το ψυγείο με τρόφιμα που μάλλον θα πετάξουμε αυτούσια και να κάνουμε λίγο κράτει στα σκουπίδια που παράγουμε το έχει πει και ο Αθηναίος πολύ πριν την κρίση. Αυτό σημαίνει ότι σχεδιάζεις το εβδομαδιαίο μενού και αγοράζεις ότι χρειάζεσαι, ότι δεν υπερβάλλεις στις μερίδες και ότι μεταποιείς ότι περίσσεψε. Δεν σημαίνει ότι τρως αμφιβόλου ποιότητος μπούρδες επειδή θέλει να τις ξεφορτωθεί το supermarket. Αρνούμαι να δεχθώ ότι σε μια Ελλάδα που έχει ως βάση της μια υπέροχη κουζίνα με φθηνά και ταπεινά υλικά υπάρχει κόσμος που ζει σε καθεστώς πείνας. Σε μια Ελλάδα που επιβίωσε στον πόλεμο με το δελτίο, που ο Τσελεμεντές έφτιαχνε στην Σίφνο αριστοκρατικά γευματα με ό,τι του προμήθευε το δελτίο δεν δικαιούμαστε να πεινάμε. Κάποιο λάθος έγινε, κάπου το χάσαμε. Το ψωμί δεν έιναι πια πραγματικό, το λάδι είναι άνοστο και το γάλα νερομπλούκι, γι αυτό δεν μας θρέφουν πια. Αν έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα σε αμφιβόλου προελέυσεως κιμά και σε φακές Εγκλουβής, θα διάλεγα σαφώς στο δεύτερο. Αν έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα σε μπισκότα τίγκα στα συντηριτικά και σε ένα καρβέλι ζυμωτό πραγματικό ψωμί θα διάλεγα επίσης το δεύτερο. Αν δεν είχα λεφτά για να αγοράσω τούρτα σε γιορτές θα έφτιαχνα λουκουμάδες. Αν το ρευμα ήταν υπέρογκο θα πέταγα την τηλεόραση και θα διάβαζα βιβλία με την λάμπα της γιαγιάς μου. Αν δεν είχα λεφτά για ταξί/βενζίνη/εισητήρια θα πήγαινα όπου είναι να πάω με τα πόδια. Ξανά στο μυαλό μου τα άρθρα της Χαραμή. Τα περισσότερα ήταν παρουσιάσεις παραγωγών του εξωτερικού.Κι αυτοί πέρασαν κρίση/πόλεμο/καταστροφές. Αντέταξαν όμως στην κρίση την παραγωγή. Εμείς αντιτάσσουμε την εξαθλίωση!!!Η ξεφτίλα έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο που μας σερβίρουν ότι πρέπει να τρωμε ληγμένα για το ευρύτερο καλό, που πρέπει να καταπίνουμε προσβολές, απλήρωτες υπερωρίες, υπέρογκους φόρους και κρατήσεις απλά για να καλύψουμε βασικές μας ανάγκες. Στα θέατρα δεν προλαβαίνουν να ανεβαίνουν τα έργα του Μπρεχτ και του Καμπανέλη, τα οποία φυσικά και πραγματεύονται καταστάσεις εξαθλίωσης χειρότερες ή ίδιες με αυτές που συναντάμε στον δρόμο. Αλλά μέσα σε όλο αυτό το χαμό εμένα με πιάνει ένα πείσμα, ότι δεν θα τους περάσει. Ότι δεν θα εξαθλιωθώ, ότι δεν θα αποκτηνωθώ ότι και να κάνουν. Οι πιο αποτελεσματικές επαναστάσεις είναι αυτές που συμβαίνουν μέσα μας και είναι και οι μόνες αναίμακτες. Η δική μου επανάσταση είναι ενάντια στην κακή ποιότητα, στην ελλειπή παιδεία, στην έλλειψη σεβασμού...γιατί όντως ευζωιστής μπορείς να είσαι και στο σπίτι σου, αρκεί το βιβλίο, το κρεββάτι και το φαγητό να είναι τα σωστά!!!

Αλλά για να το φέρω σε πιο πρακτικό επίπεδο, ότι συνταγή θα σας δώσω αυτό το μήνα θα κοστίζει λιγότερο από 5 ευρώ, θα γράψω άρθρα για το πως μπορείτε να απολάυσετε καλύτερα ότι ήδη έχετε (μεταποιήσεις, επαναχρήσεις κλπ κλπ) και θα μοιραστώ μαζί σας τα μυστικά στα κριτήρια επιλογής υλικών, εστιατορίων, τσαγιού και βιβλίων.