on tour: Καστοριά- Πρέσπες

Το να πάω στις Πρέσπες ήταν όνειρο τουλάχιστον δεκαετίας. Δεν θυμάμαι που τις είχα δει για πρώτη φορά (ξέροντας με σε καμιά εκπομπή μαγειρικής μάλλον), αλλά το είχα αποφασίσει ότι θα πάω, έστω και με τα πόδια. Ευτυχώς η συγκυρία ήταν ευτυχής και όχι μόνο δεν πήγα ποδαράτη, αλλά ανακάλυψα και την Καστοριά, που μπορεί να μην είχα την ίδια λαχτάρα να την δω, αλλά ήταν μια πολύ πολύ ευχάριστη έκπληξη.

Πως θα πάτε: Η Καστοριά έχει αεροδρόμιο, θεωρητικά σε μια ώρα είσαστε εκεί. Πρακτικά το εισιτήριο κοστίζει γύρω στα 170 ευρώ, αλλά αν είναι λίγο βαρύ για την τσέπη σας έχετε τις εξής επιλογές:

α) ΚΤΕΛ Αθήνα Καστοριά, μόνο 7-8 ώρες ταξίδι, αλλά το πιο φτηνό από όλα

β) Αεροπλάνο μέχρι Θεσσαλονίκη και από κει ΚΤΕΛ. Αν βρείτε φτηνό εισιτήριο σε low cost είναι η ιδανική επιλογή, γιατί η απόσταση Καστοριά-Θεσσαλονίκη είναι 2 ώρες, οπότε δεν θα ταλαιπωρηθείτε πολύ ούτε εσείς ούτε η τσέπη σας

γ) Με δικό σας μέσο, κάνοντας road trip και το κομμάτι Γιάννενα- Καστοριά, το οποίο προϋποθέτει, χρόνο, διάθεση και αξιόπιστο αμάξι, και σας ζηλεύω ήδη.

Που θα μείνετε: Αν αποφασίσετε να μείνετε στην Καστοριά, προτείνω με το χέρι στην φωτιά το Kyknos De Luxe Hotel. 45 ευρώ το δίκλινο με πρωινό το οποίο περιλαμβάνει τα πάντα, πεντακάθαρα δωμάτια, μπουρνούζι, παντόφλες, οδοντόβουρτσα (!), κιτ με μπατονέτες και βαμβάκια, κόκκαλο για τα παπούτσια και μίνι σίδερο και σιδερώστρα ήταν μερικά από τα πράγματα που ανακαλύψαμε στο δωμάτιο και μας εξέπληξαν ευχάριστα. Αν αποφασίσετε να μείνετε εκτός Καστοριάς, προτείνω το Σιδηροχώρι που είναι αρκετά κοντά στην πόλη, αλλά έχει και φανταστική θέα. Είχα δει και μου είχαν γυαλίσει οι ξενώνες Nimbus και Ίασπις γιατί είναι πολύ προσεγμένοι και οι τιμές τους πολύ λογικές, αλλά τελικά επικράτησε ο Κύκνος.

Που θα φάτε: Στην πόλη της Καστοριάς έχετε πολλές επιλογές. Αυτό  που προτείνεται από ντόπιους, ταξιδιωτικούς οδηγούς, και πρώην φαντάρους που θήτευσαν στην Καστοριά, είναι "το στέκι της Παρέας", στην αρχή της πόλης. Αν σας αρέσουν το μοσχαράκι και οι μελιτζάνες αγνοείστε τα πάντα και πάρτε τον "ηγούμενο", αν δεν ανήκετε σε αυτήν την συνομοταξία, υπάρχουν πολλές επιλογές σε χοιρινό, κατσικάκι και ψητά της ώρας για να διαλέξετε. Είδα κι ένα πρόστυχο κοκκινιστό με χοντρό μακαρόνι να τριγυρίζει στα διπλανά τραπέζια, αλλά δεν άντεχα να φάω άλλο για να το δοκιμάσω. Από ορεκτικά έχει τεράστιες σαλάτες, εξαιρετική τυροκαυτερή που την φέρνει σε πήλινο και την βάζει στον φούρνο, μανιτάρια, σαγανάκια από διάφορα τυριά (που τα σερβίρει με αυγό τηγανητό και ντομάτα), μελιτζάνες και κολοκυθάκια. Έχει και εξαιρετικό χύμα ημίγλυκο κόκκινο κρασί, ενώ τα καραφάκια του τσίπουρου έρχονται σε ρόι λαδιού, για πιο εύκολο σερβίρισμα. Μας πρότειναν επίσης και το Αλλοτινό, την Παλιά Πόλη και το Βυζαντινό στην Λαδόκολλα, εγώ λιγουρευόμουν και τις μακαρονάδες του Ακάκιου, αλλά όλα αυτά θα τα δοκιμάσω σε επόμενη επίσκεψη. Αν πάτε στις Πρέσπες, θα φάτε στους Ψαράδες, στο τελευταίο μαγαζί στην παραλία, λέγεται η Συντροφιά, έχει και ξενώνα και παντοπωλείο και ένα δίδυμο αδερφάκι στον Άγιο Γερμανό, το Πρέσπειων. Έχει εξαιρετική θέα στην λίμνη, είναι ευγενέστατοι και εξυπηρετικοί και το τσίπουρο είναι δικό τους και είναι άνευ γλυκάνισου. Από φαγητό αν ο ουρανίσκος σας είναι περίεργος για νέες γεύσεις θα δοκιμάσετε γριβάδι ψητό και χέλι καπνιστό, αν είστε της πιο παραδοσιακής σχολής θα πάρετε τα εξαιρετικά μανιτάρια σουβλάκι, μελιτζανοσαλάτα και κάποιο κρεατικό της ώρας. Ειδική μνεία στις πίτες του, ειδικά στην μανιταρόπιτα. Λεπτή, τραγανή, με νόστιμη γέμιση και χωρίς πολλά λάδια. Φεύγοντας, θα πάρετε έγχρωμους ελέφαντες Πρεσπών από το παντοπωλείο τους, τσίπουρο και φυσικά πιπεριές Φλωρίνης. Εναλλακτικά (ή ακόμα καλύτερα, συμπληρωματικά) θα πάτε στα Ψαράδικα του Χάσου, στην Μικρολίμνη. Παρόλο που δεν πήγα εγώ, κάπου είχα δει την ιδιοκτήτρια να μαγειρεύει, 3-4 χρόνια πριν και ήθελα να σπάσω την οθόνη για να πάρω το πιάτο από τα χέρια της.

Που θα καφετίσετε: Εδώ τα καφέ προσφέρουν και ρακόμελο, τσίπουρο και μπύρες, οπότε απλά καθίστε και όπου σας βγάλει. Να πάτε στην Αυλή, όλοι εκθειάζουν τον χώρο και τα μεζεδάκια της, έχετε υπόψιν μόνο ότι κάθε Κυριακή είναι κλειστά. Άλλη πολύ καλή επιλογή είναι ο Ταξιδιάρης Γάτος, το τελευταίο μαγαζί της παραλίας, με τραπεζάκια σχεδόν πάνω στην λίμνη όταν το επιτρέπει ο καιρός. Πιο cozy, με περίεργα ροφήματα και σπιτικό ρακόμελο είναι η Σβούρα, η οποία ενδείκνυται για χαλάρωμα και τάβλι. Για πιο βραδυνές μπύρες, θα πάτε στο Περίπου και θα τις συνοδεύσετε με μεγάλη πιατέλα ορεκτικών.

Που θα ψωνίσετε: Όσο το προλαβαίνετε, θα πάτε στο DeΣigne, χωμένο μέσα σε ένα εμπορικό (ναι έχει και τέτοια η Καστοριά, αμέ). Χειροποίητα ασημένια κοσμήματα και custom made παραγγελίες, σε τιμές απλά αστείες. Έπαθα και απίστευτο flash back γιατί είχε και εκείνα τα γυάλινα/πλαστικά πολύχρωμα δαχτυλιδάκια που ήταν πολύ της μόδας όσο ήμουν στο δημοτικό. Για γούνες ρωτήστε κάποιον άλλο, εμείς εδώ είμαστε οικολόγοι.

Που θα βολτάρετε: Η επιβεβλημένη βόλτα με όποιο μέσο σας επιτρέψει ο καιρός, είναι ο γύρος της παραλίμνιας Καστοριάς. 7 χιλιόμετρα περίπατος χαζεύοντας πάπιες, κύκνους και πελεκάνους. Και fit Καστοριανούς να πάνε για τρέξιμο. Θα χαθείτε επίσης στα στενά της πόλης χαζεύοντας τα αρχοντικά, τις άπειρες εκκλησίες και σε κάποια από αυτές θα ανακαλύψετε και τον τάφο του Παύλου Μελά. Θα ανεβείτε να χαζέψετε την θέα από τον  Προφήτη Ηλία και τον Άγιο Αθανάσιο. Με το αμάξι θα πάτε στο Σιδηροχώρι που έχει πανοραμική θέα στην πόλη. Θα κάνετε και τον γύρο της λίμνης, όσο σας το επιτρέπει ο δρόμος δηλαδή. Θα περάσετε από το Δισπηλιό, όπου βρίσκεται και ένας από τους αρχαιότερους λημναίους οικισμούς της Ευρώπης, θα πάτε στο Νόστιμο, στο Παλαιολιθικό Δάσος και στην σπηλιά του Δράκου. Στον δρόμο για τις Πρέσπες θα περάσετε από το χωριό Παύλος Μελάς, που ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του και έχει και το ομώνυμο μουσείο, από το χωριό Γάβρος που καταστράφηκε ολοσχερώς από τους Napalm του Εμφυλίου και στέκει ακόμα μισοχαλασμένο και έρημο καθώς και από το χωριό Άγιος Γερμανός όπου θα δείτε και το καλά διατηρημένο εκκλησάκι του. Φτάνοντας στις Πρέσπες θα περάσετε μέσω της πεζογέφυρας στον Άγιο Αχίλλειο, ερημωμένο πια νησάκι με άπειρες εκκλησίες ιστορικού και αρχιτεκτονικού ενδιαφέροντος. Τελευταία στάση οι Ψαράδες, το μοναδικό ελληνικό χωριό πάνω στις Πρέσπες, όπου μπορείτε να πάτε και με καραβάκι βόλτα στην λίμνη (μέχρι τα δικά μας σύνορα τουλάχιστον). Σε όλη την διαδρομή υπάρχουν πλατώματα για να σταματήσετε να θαυμάσετε/φωτογραφήσετε το τοπίο, που δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι είναι ελληνικό, ενώ αν σας ενδιαφέρει το bird watching (ο Θεός ξέρει γιατί) υπάρχουν και κατάλληλες υποδομές και για αυτό.

Just visited: Ace Burger Company

Το Ace είναι αδερφάκι του Burger Joint, το οποίο έχει ένα από τα καλύτερα burgers της Αθήνας. Το Ace όμως έχει διαφορετική φιλοσοφία. Self service, πιο μικρό και πιο οικονομικό, είναι περισσότερο για pit stop μετά την δουλειά ή πρίν το ποτό παρά για έξοδο για φαγητό. Στεγάζεται κοντά στην Πανόρμου, εκεί που μέχρι πρότεινος ήταν τα Simply Burgers.

Liked:
1) Οτι κράτησε τους υπαλλήλους της προηγούμενης επιχείρησης. Εν καιρώ κρίσης είναι σημαντικό.
2)Την σάλτσα από τα chicken nuggets
3)Την ανοιχτή κουζίνα
4)Οτι ενέταξε στο menu του τα mac 'n' cheese
5)Την σαλάτα με τα ανάμεικτα λαχανικά και το κοτόπουλο
6)Τις πατάτες φούρνου
7)Τις πραγματικά χαμηλές τιμές του.
8)Το υπεροχότερο ανάμεικτο παγωτο μηχανής που έχω φάει. Σοβαρά, το καλοκαίρι θα βαρεθουν να με βλέπουν.

Didn't really like:
1) Τον λευκό σκληρό φωτισμό. Από ένα σημείο και μετά κούρασε τα μάτια μου.
2)Ότι το μοσχαρίσιο burger του ήταν λίγο βαρύ και αρκετά αλμυρό. Σε συνδυασμό με το γεγονός ότι το καθάρισα σχεδόν αστραπιαία,κατέληξα να πίνω νερά μέχρι τις 4 το πρωι. Την δεύτερη φορά που πήγα πάντως και πήρα όλα τα υπόλοιπα κοιμήθηκα ακαριαία.

on tour: Γαλαξείδι

Δεν ξέρω για ποιό λόγο, αλλά αυτό το μέρος από τότε που ήμουν πιτσιρίκι μου είχε κάτσει στραβά. Λίγο το περίεργο όνομα του, λίγο ότι μου χε πέσει η καταστροφή του από τον Κιουταχή σε απροειδοποίητο διαγώνισμα και ήμουν αδιάβαστη, δεν μου είχε κινήσει ποτέ την περιέργεια να το επισκεφτώ. Όταν τελικά η μοίρα (και το γεγονός ότι έχω οργώσει ήδη την μισή Ελλάδα) με έφερε εκεί η έκπληξη ήταν παραπάνω από ευχάριστη. Αν είσαι παντελώς αγεωγράφητος και κοιμόσουν και στην διαδρομή, πιστεύεις πιο εύκολα οτι σε φέρανε σε νησάκι παρά κάπου στην Ρούμελη. Προκειται για ένα λιμανάκι με διατηρητέα καπετανόσπιτα, πλακόστρωτα και πλατείες με φοίνικες, στο πιο απάνεμο σημείο της Στερεάς Ελλάδας. Κι επειδή τα αλευρομουτζουρώματα και το τριήμερο της Αποκριάς είναι κοντά, ίσως τα παρακάτω σας φανούν χρήσιμα.

Που θα βολτάρετε: Εκτός απο τα σοκάκια με το πλακόστρωτο, αξίζει να πάτε και μια βόλτα στο δασάκι, στα όρια του οικισμού. Το δασάκι αυτό το έφτιαξαν οι κάτοικοι του Γαλαξειδίου γύρω στο 1920 και είναι πια δύσκολο να πιστέψεις ότι κάποτε αυτό το σημείο ήταν άγονο. Μέσα στο δασάκι έχει ένα εκκλησάκι και στο τέλος του δρόμου είναι το παλιό Ξενία που λειτουργεί ως σχολή τουριστικών επαγγελμάτων. Μέσα στην πόλη είναι η εκκλησία του Αγίου Νικολάου με το πιο εντυπωσιακό τέμπλο που έχω δει και τις ιδιαίτερες αγιογραφίες στους τοίχους, καθώς και το Ναυτικό Μουσείο, που λέγεται ότι είναι από τα πιο ενδιαφέρονται στην Ελλάδα. Όσον αφορά τις πιο μακρινές βόλτες, πολύ κοντά είναι οι Δελφοί στους οποίους αξίζει να πάτε μια βόλτα, τόσο για τον αρχαιολογικό χώρο και το μουσείο, όσο και για καφέ ή φαγητό με θέα τον μεγαλύτερο ελαιώνα της Ευρώπης. Στην άλλη πλευρά του νομού είναι το φράγμα του Μόρνου, μια τεράστια λίμνη την οποία μπορείτε να γυρίσετε περιμετρικά με το αυτοκίνητο και να δείτε εναλλαγές τοπίου, γεφυράκια, καταρράκτες, ακόμα και χωριά. Φυσικά, θα περάσετε πάνω από το φράγμα το οποίο είναι πανύψηλο και άκρως εντυπωσιακό. Ανθρωπο μάλλον δεν θα δείτε, αρνάκια, κατσικάκια, μοσχαράκια και γουρουνάκια όμως θα συναντήσετε μπόλικα.

Που θα φάτε/πιείτε/ξαποστάσετε: Μέσα στην πόλη θα πάτε στον Μπεμπελή. Ανοίγει μόνο χειμώνα, είναι ευγενέστατος και ξέρει να μαγειρεύει. Εξαιρετική ήταν η μελιτζάνα σε φύλλο κρέπας, το τυρόψωμο, η σαλάτα του μαγαζιού που μόνο τον σερβιτόρο δεν είχε μέσα, ενώ οι γύρω μας έπαιρναν ένα πιάτο με χοιρινό και λιωμένο τυρί το οποίο λόγω φυσικής απέχθειας στο χοιρινό δεν δοκίμασα. Το γλυκό που μας έφερε στο τέλος δεν έχω ιδέα τι ήταν, αλλά δεν πρόλαβα να το αναλύσω γιατί το εξαφάνισα. Η γαστριμαργική έκλπηξη της εκδρομής όμως κρυβόταν στην Ιτέα. Ο Λιάπης ανοίγει μόνο βράδυ και αν δεν έχετε κλείσει τραπέζι πιθανότατα να μην βρείτε να κάτσετε. Οι λόγοι είναι τρεις: οι κάτοικοι της Ιτέας φοράνε τα καλά τους και βγαίνουν για φαγητό, οι τιμές του είναι εξωπραγματικά χαμηλές και το κοντοσούβλι του είναι το καλύτερο που έχω φάει. Κάνει κοντοσούβλι κοτόπουλο, προβατίνα και άλλα δύο που δεν τα πρόσεξα (νομίζω κατσίκι και χοιρινό). Στην ζωή μου, δεν έχω ξεκοκαλίσει στην κυριολεξία άλλο πιάτο έτσι. Πήραμε δύο ορεκτικά, δύο κοντοσούβλια, σαλάτα και πατάτες, όλα πεντανόστιμα, και πληρώσαμε κάτι τύπου 22 ευρώ μαζί με το κρασί. Νομίζαμε ότι έχει κάνει λάθος στο λογαριασμό και του αφήσαμε 5 ευρώ tip!! Για ουζάκι ή για καφέ πολύ ωραίο είναι το Μπρίκι σε ένα φαρδύ πεζοδρομάκι στο Γαλαξείδι (που βλέπει λιμανι όμως) και το προτιμούν οι ντόπιοι. Για ποτό πήγα, νευρίασα κι έφυγα, καθώς διάλεξα ένα πολύ ωραίο μαγαζάκι, που δεν βάραγε πολύ δυνατά την μουσική. Έκτος του γεγονότος ότι είχε τιμές πιο ακριβές και από Αθήνα, το οποίο ήμουν πρόθυμη να το καταπιώ, χρέωνε 2 ευρώ τους ξηρούς καρπούς!! Εξαφανίστηκα, απλά.

S.O.S. tip: Κυριακή μεσημέρι τα εστιατόρια είναι κλειστά σε Ιτέα και Λιδωρίκι. Κατευθυνθείτε προς Γαλαξίδι ή Δελφούς για μεσημεριανό.

Τι να προσεξετε όταν κλείνετε δωμάτιο: Κάτι που είχα χρόνια να συναντήσω και για τόσο ακριβά δωμάτια μου εκανε κακή εντύπωση. Επειδή τα περισσότερα ξενοδοχεία ήταν παλιά καπετανόσπιτα, το μπάνιο είναι πολύ μικρό γιατί είναι στην ουσία προσθήκη στο δωμάτιο. Κατα μια ηλίθια τακτική του '70 πολλά ξενοδοχεία έχουν την βρύση και το τηλέφωνο του μπάνιο σε μια γωνία χωρίς καμπίνα, κουρτίνα ή τοιχωματάκι. Τα νερα λοιπόν τρέχουν στην αποχέτευση που είναι στην άλλη άκρη του μπάνιου κι εσείς τα κάνετε όλα εκεί μέσα Λιμνούπολη. Αν δν υπάρχει φωτογραφία που να φαίνεται καθαρά η ντουζιέρα και σας ενοχλεί όσο εμένα να δίνετε 50+ ευρώ την ημέρα για να κάνετε ντους μαζί με τον νιπτηρα, το καζανάκι και το πιγκάλ, καλύτερα να κλείσετε σε ξενοδοχεία με ευκρινείς φωτογραφίες του ντους ΣΕ ΚΑΘΕ δωμάτιο.

Μονοήμερη: Ακροκόρινθος

Το καλοκαίρι που μας πέρασε πραγματικά σχεδόν κάθε σαββατοκύριακο ήμουν στην Πελοπόννησο. Για δύο πράγματα αναρωτιώμουν: πότε θα μας ρώταγε κανένας υπάλληλος των διοδίων τι κάνουμε πάλι εκεί και τι ήταν αυτό το κάστρο που έβλεπα στην κορυφή του βουνού μόλις περνάγαμε τα διόδια της Κορίνθου κι αν ήταν επισκέψιμο. Είναι ο Ακροκόρινθος και όχι μόνο είναι επισκέψιμος αλλά τον περισσότερο καιρό μπαίνεις δωρεάν.Επειδή ελάχιστες καστροπολιτείες της Ελλάδας έχω αφήσει στην ησυχία τους,με την πρώτη ευκαιρία φρόντισα να πάω. Είναι πραγματικά σαν να βγήκε από το Game of Thrones. Τεράστιο,οι οχυρώσεις,τα σκαλιά και το λιθόστρωτο που οδηγει στο κάστρο σχεδόν άθικτα,καθώς και κάποιες εκκλησίες, προμαχώνες και κτήρια μέσα στο κάστρο.

Λίγη ιστορία/μυθολογία: Η πρώτη οχύρωση της πόλης πραγματοποιήθηκε ανάμεσα στον 7ο-6ο αιώνα π.Χ. από τους Κυψελίδες. Σύμφωνα με τον μύθο ο πρώτος κύριος του κάστρου ήταν ο Βελλερεφόντης,ο οποίος και το αφιέρωσε στην θεά Αφροδίτη. Ο Σίσυφος κατάφερε να φέρει νερό στην πόλη ως αντάλλαγμα από τον Ασωπό,στον οποίο είχε αποκαλύψει που κράταγε ο Δίας την κόρη του. Το κάστρο κατα καιρούς πέρασε από τα χέρια Ρωμαίων, Βυζαντινών, Ιωαννιτών ιπποτών, Ενετών και φυσικά Οθωμανών. Το 1210, όταν καταλαμβάνουν το κάστρο οι Φράγκοι, ο υπερασπιστής του Λέων Σγουρός αυτοκτονεί έφιππος από τα τείχη. Το κάστρο αλλάζει συνεχώς χέρια μέχρι που καταλήγει στον Θεόδωρο Παλαιολόγο που το πουλάει στους Ιωαννίτες Ιππότες. Το 1404 το επέστρεψαν όμως οι άνθρωποι. Μετά περιέρχεται σε οθωμανικά χέρια, μετά σε ενετικά, μετά πάλι στους Τούρκους, μέχρι που το 1827 το "περιλαμβάνουμε" εμείς.

Τι άλλο μπορείτε να δείτε: Την Αρχαία Κόρινθο. Προσεγμένος αρχαιολογικός χώρος, ισάδα (γιατί στον Ακροκόρινθο κουτρουβαλάς λίγο, το λιθόστρωτο δε, γλιστράει ελεεινά) και αρκετά μεγάλη έκταση. Εκεί θα δείτε ερείπια ρωμαϊκής αγοράς, τον ναό του Απόλλωνα και θα επισκεφτείτε το μουσείο για να περιεργαστείτε στην σκιά τα ευρύματα των ανασκαφων.

Που θα φάτε: Αν και πολλοί προτείνουν Επίδαυρο ή Λουτράκι, εμείς είπαμε να δοκιμάσουμε την κουζίνα των σύγχρονων Κορίνθιων και πήγαμε στην Αυλή, στην Κόρινθο. Μαγαζί προσεγμένο και ήσυχο,το λες και μίνιμαλ σε σχέση με ότι κυκλοφορεί στην επαρχία, προκειται για εσωτερική αυλή μικρού παλιού νεοκλασσικού. Πήραμε σαλάτες, ορεκτικά ποικιλίες κρεατικών και συκώτι, για το οποίο μας είχαν πει τα καλύτερα. Τα κρέατα κι οι σαλάτες ήταν εξαιρετικά, το τζατζίκι σκληροπυρηνικό, όλα τα υπόλοιπα ορεκτικά συμπαθητικά. Αν είχαν και πατάτα τηγανητή κομμένη στο χέρι, θα τους υιοθετούσα. Όλη την φασαρία στο μαγαζί εμείς την κάναμε, αλλά παρά την διαγωγή μας, μας κέρασαν και ατομικό γαλακτομπουρεκάκι στο τέλος. Σκάσαμε στο φαί πληρώνοντας 15 ευρώ το άτομο και παίρνοντας 2 doggy bags μαζί μας γεμάτες κρέατα. Να πάτε!

Που δεν θα φάτε: Στην ταβέρνα/καφέ/πολυεργαλείο ακριβώς κάτω από τον Ακροκόρινθο που έχει χειρόγραφο κοστολόγιο σε τσατρα πάτρα αγγλικά έξω από την τουαλέτα και σου χρεώνει την χρήση 50 λεπτα. Το είδα και μου γύρισε το μάτι. Βρε ουστ!!

Για την χώνεψη: Βόλτα στην χειμερινή, άδεια παραλία της Κορίνθου.