Μονοήμερη: Ακροκόρινθος

Το καλοκαίρι που μας πέρασε πραγματικά σχεδόν κάθε σαββατοκύριακο ήμουν στην Πελοπόννησο. Για δύο πράγματα αναρωτιώμουν: πότε θα μας ρώταγε κανένας υπάλληλος των διοδίων τι κάνουμε πάλι εκεί και τι ήταν αυτό το κάστρο που έβλεπα στην κορυφή του βουνού μόλις περνάγαμε τα διόδια της Κορίνθου κι αν ήταν επισκέψιμο. Είναι ο Ακροκόρινθος και όχι μόνο είναι επισκέψιμος αλλά τον περισσότερο καιρό μπαίνεις δωρεάν.Επειδή ελάχιστες καστροπολιτείες της Ελλάδας έχω αφήσει στην ησυχία τους,με την πρώτη ευκαιρία φρόντισα να πάω. Είναι πραγματικά σαν να βγήκε από το Game of Thrones. Τεράστιο,οι οχυρώσεις,τα σκαλιά και το λιθόστρωτο που οδηγει στο κάστρο σχεδόν άθικτα,καθώς και κάποιες εκκλησίες, προμαχώνες και κτήρια μέσα στο κάστρο.

Λίγη ιστορία/μυθολογία: Η πρώτη οχύρωση της πόλης πραγματοποιήθηκε ανάμεσα στον 7ο-6ο αιώνα π.Χ. από τους Κυψελίδες. Σύμφωνα με τον μύθο ο πρώτος κύριος του κάστρου ήταν ο Βελλερεφόντης,ο οποίος και το αφιέρωσε στην θεά Αφροδίτη. Ο Σίσυφος κατάφερε να φέρει νερό στην πόλη ως αντάλλαγμα από τον Ασωπό,στον οποίο είχε αποκαλύψει που κράταγε ο Δίας την κόρη του. Το κάστρο κατα καιρούς πέρασε από τα χέρια Ρωμαίων, Βυζαντινών, Ιωαννιτών ιπποτών, Ενετών και φυσικά Οθωμανών. Το 1210, όταν καταλαμβάνουν το κάστρο οι Φράγκοι, ο υπερασπιστής του Λέων Σγουρός αυτοκτονεί έφιππος από τα τείχη. Το κάστρο αλλάζει συνεχώς χέρια μέχρι που καταλήγει στον Θεόδωρο Παλαιολόγο που το πουλάει στους Ιωαννίτες Ιππότες. Το 1404 το επέστρεψαν όμως οι άνθρωποι. Μετά περιέρχεται σε οθωμανικά χέρια, μετά σε ενετικά, μετά πάλι στους Τούρκους, μέχρι που το 1827 το "περιλαμβάνουμε" εμείς.

Τι άλλο μπορείτε να δείτε: Την Αρχαία Κόρινθο. Προσεγμένος αρχαιολογικός χώρος, ισάδα (γιατί στον Ακροκόρινθο κουτρουβαλάς λίγο, το λιθόστρωτο δε, γλιστράει ελεεινά) και αρκετά μεγάλη έκταση. Εκεί θα δείτε ερείπια ρωμαϊκής αγοράς, τον ναό του Απόλλωνα και θα επισκεφτείτε το μουσείο για να περιεργαστείτε στην σκιά τα ευρύματα των ανασκαφων.

Που θα φάτε: Αν και πολλοί προτείνουν Επίδαυρο ή Λουτράκι, εμείς είπαμε να δοκιμάσουμε την κουζίνα των σύγχρονων Κορίνθιων και πήγαμε στην Αυλή, στην Κόρινθο. Μαγαζί προσεγμένο και ήσυχο,το λες και μίνιμαλ σε σχέση με ότι κυκλοφορεί στην επαρχία, προκειται για εσωτερική αυλή μικρού παλιού νεοκλασσικού. Πήραμε σαλάτες, ορεκτικά ποικιλίες κρεατικών και συκώτι, για το οποίο μας είχαν πει τα καλύτερα. Τα κρέατα κι οι σαλάτες ήταν εξαιρετικά, το τζατζίκι σκληροπυρηνικό, όλα τα υπόλοιπα ορεκτικά συμπαθητικά. Αν είχαν και πατάτα τηγανητή κομμένη στο χέρι, θα τους υιοθετούσα. Όλη την φασαρία στο μαγαζί εμείς την κάναμε, αλλά παρά την διαγωγή μας, μας κέρασαν και ατομικό γαλακτομπουρεκάκι στο τέλος. Σκάσαμε στο φαί πληρώνοντας 15 ευρώ το άτομο και παίρνοντας 2 doggy bags μαζί μας γεμάτες κρέατα. Να πάτε!

Που δεν θα φάτε: Στην ταβέρνα/καφέ/πολυεργαλείο ακριβώς κάτω από τον Ακροκόρινθο που έχει χειρόγραφο κοστολόγιο σε τσατρα πάτρα αγγλικά έξω από την τουαλέτα και σου χρεώνει την χρήση 50 λεπτα. Το είδα και μου γύρισε το μάτι. Βρε ουστ!!

Για την χώνεψη: Βόλτα στην χειμερινή, άδεια παραλία της Κορίνθου.

Zoe's Premium Latteria ή η επιστροφή του γαλακτοπωλείου

     Μια φορά κι έναν καιρό (όχι τόσο παλιά όσο νομίζουμε), ο μέσος Αθηναίος προμηθευόταν το γάλα του από τον πλανόδιο γαλατά, ο οποίος είχε δικά του ζωάκια. Όταν απαγορεύτηκε η πώληση γάλακτος από πλανόδιους οι περισσότεροι γαλατάδες άνοιξαν γαλακτοπωλεία, από όπου προμήθευαν τον κόσμο με γάλα, βούτυρο, τυρί, ρυζόγαλα και κρέμες. Συνήθως είχαν και τραπεζάκια όπου προσέφεραν καφέ, πίτες και γαλακτομπούρεκα. Το βιομηχανοποιημένο γάλα αλλά και η ιλιγγιώδης ανάπτυξη της Αθήνας σχεδόν τους εξαφάνισε. Χρόνια μετά, αφού βαρεθήκαμε να βάζουμε στο γάλα ότι βλακεία μας ερχόταν για να το πιούμε, αρχίσαμε να ψάχνουμε γάλα που δεν έμοιαζε με νερό και είχε γεύση γάλακτος. Με φωτεινή εξαίρεση το American Farm School που είναι εξαιρετικό, αλλά για να το βρεις πρέπει να κάνεις χιλιόμετρα και την έντιμη προσπάθεια της εταιρείας 'Oλυμπος, για να βρεις πραγματικό γάλα στην Αθήνα έπρεπε να έχεις γνώση, επιμονή και χρόνο για ψάξιμο. Έπρεπε λοιπόν, το παραδοσιακό γαλακτοπωλείο να μεταλλαχθεί λίγο για να καλύψει την ανάγκη μας για πραγματικό γάλα. Κι αν δεν έχει ο ιδιοκτήτης του Zoe's Premium Latteria τα δικά του ζωάκια, δεν πειράζει, φέρνει γάλα, γιαούρτι και ρυζόγαλα από μικρές επιχειρήσεις από όλη την Ελλάδα, για να διαλέξεις. Not bad at all.

   Η Zoe's Premium Latteria βρίσκεται μέσα στο κέντρο της Αθήνας, Ακαδημίας και Ομήρου. Είναι λιτή και φωτεινή, με άνετες καρεκλίτσες και λευκά τραπεζάκια. Προσφέρει γάλα, γιαούρτι, κρέμες και ρυζόγαλα από μικρές βιομηχανίες της Ελλάδας, είτε για να κάτσεις εκεί, είτε για να πάρεις μαζί σου. Φτιάχνει επίσης και φανταστική τυρόπιτα (καθώς και άλλες πίτες), τίμιο γαλακτομπούρεκο και σάντουιτς. Επίσης σε άλλη βιτρίνα έχει και μαγειρευτά πιάτα ημέρας τα οποία φτιάχνονται εκεί, σε ανοιχτή κουζίνα, φυσικά. Ο καφές είναι επίσης από μια μικρή εταιρεία, το τσάι από το "Τσάι" και οι χυμοί φρεσκοστυμμένοι. Φιλοδοξεί σύντομα να ανοίξει και τον πάνω όροφο, έχει ευγενέστατο σέρβις, πολλή ησυχία και μεγάλα παράθυρα. Προσανατολίζεται σαφώς στο να γίνει στέκι ημέρας, θέλει να προσφέρει ένα πιο ελληνικό πρωινό στον αντίποδα της λαίλαπας του brunch, με καλό γάλα, χυμούς και γιαούρτι με γλυκό του κουταλιού, αλλά μεσημεριανό που μοιάζει σπιτικό σε προσιτές τιμές (5-6 ευρώ).  Φυσικά όμως, θέλει να διατηρήσει το κύριο χαρακτηριστικό των παλιών γαλακτοπωλείων: την συστηματική πώληση τόσο σε καθήμενους όσο και σε περαστικούς πελάτες. Γάλατα, γιαούρτια, τυριά αλλά και γλυκά του κουταλιού, μαρμελάδες, μέλι μέχρι και λικέρ περιμένουν συσκευασμένα να τα πάρεις σπίτι σου, αλλά εσύ κάθεσαι και χαζεύεις αμέριμνος τον κόσμο πίνοντας τσάι καραμέλα που πάει με το γαλακτομπούρεκο ή ένα από τα καλύτερα σοκολατούχα γάλατα της Ελλάδας, σερβιρισμένο σε κομψό γυάλινο ψηλό ποτήρι. Οι τιμές είναι προσιτές, το περιβάλλον καθαρό, αξιοπρεπές και ήσυχο, ό,τι πρέπει για να ξεκινήσεις την μέρα σου ομαλά, όπως τότε που σου έφτιαχνε πρωινό η μαμά σου και το μεγαλύτερο άγχος σου ήταν να μην σε σηκώσουν και πεις μάθημα στην Γεωγραφία. Κάνει και delivery στα πέριξ, ιδανικό για τις δύσκολες μέρες στο γραφείο που θα θελες να είναι η μαμά σου κάπου να σε κανακέψει- ή να σε αναγκάσει να πιεις το γάλα σου...

Tortuga: Slow food- fast food εν Αθήναις

Το κίνημα του slow food το ξέρω και το παρακολουθώ περίπου μια δεκαετία πρίν γίνει mainstream. Όλα ξεκίνησαν από έναν Ιταλό που νευρίασε όταν είδε ένα πανέμορφο κτήριο στην πόλη του να μετατρέπεται σε McDonalds. Αποφάσισε λοιπόν να δημιουργήσει ένα κίνημα με trademark ένα σαλιγκάρι, ενάντια στην  δικτατορία του έτοιμου, κακής ποιότητας και μαζικής παραγωγής φαγητού και να εστιάσει στις φρέσκες πρώτες ύλες, στα σπάνια εδέσματα κάθε τόπου και στην παραγωγή φαγητού a la minute. Κι αν νευρίασε τόσο ώστε να δημιουργήσει παγκόσμιο κίνημα στην θέα των McDonalds μάλλον στην θέα του μικροσκοπικού μαγαζιού στο Παγκράτι θα φούσκωνε από υπερηφάνια. Βασισμένο στις αρχές του slow food αλλά εκπληκτικά γρήγορο στο service, το Tortuga με έμβλημα ένα άλλο αργό ζωάκι, την χελώνα, ήρθε με τις τορτίγιες του για να κατακτήσει μια από τις πρώτες θέσεις στην καρδιά μας, ό δρόμος για την οποία περνάει μόνο από το στομάχι μας.

Ο χώρος είναι μικρός αλλά λειτουργικός, με πολύ χρώμα, πάγκους για να φας και φυσικά ορθάνοιχτη κουζίνα για να πείσει και τους πιο δύσπιστους για την διαφάνεια της διαδικασίας. Και ναι, κάνει ότι υπόσχεται. Οι τορτίγιες δεν είναι ετοιματζίδικες, ψήνονται εκείνη την ώρα, οι γεμισεις είναι μαγειρευτές (σιγομαγειρεμένες για την ακρίβεια) και χειροποίητες και οι πατάτες είναι Νάξου, δηλαδή από την καλύτερη ελληνική ποικιλία. Και σε αυτό το σημείο θέλω να βροντοφωνάξω ότι τηγανίζουν τις πατάτες τους ΟΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ. Πρώτα βρασμένες για να είναι τραγανες μέχρι μέσα, και πασπαλισμένες με πάπρικα. Το μενού επιμελήθηκε ο Marko Rossi, οι γεμίσεις είναι έξι: tagine μοσχάρι, κεμπάπ, κοτόπουλο κάρι, χοιρινή πανσέτα, φρέσκο τυρί (που το φτιάχνουν οι ίδιοι) και κροκέτα μανιταριών. Εγώ διάλεξα το κοτόπουλο το οποίο για τα 4,60 του ήταν αρκετά μεγάλο, χορταστικό και φυσικά νόστιμο. Μου άρεσε επίσης ότι ακολουθεί την μίνι τάση των τελευταίων ετών που προσπαθεί να εντάξει τις σούπες στην καθημερινότητα μας και να μας ξεκολλήσει από την παραδοσιακή (και ολίγον σιχαμένη) ψαρόσουπα/κοτόσουπα/φιδέ που τρώμε μόνο όταν αρρωστήσουμε. Με 3 ευρώ μπορείτε να απολάυσετε την σούπα ημέρας, ενώ αν η πείνα σας δεν σταματάει στο αλμυρό, υπάρχει πάντα και το γλυκό ημέρας.

Βρίσκεται σε στρατηγικό σημείο, δίπλα από το Chelsea και σε απόσταση αναπνοής από τον πιο όμορφο και ήσυχο πεζοδρομημένο δρόμο της Αθήνας, την Εμπεδοκλέους, οπότε προσφέρεται για την λιγούρα μετά (ή ενδιάμεσα) από τα ποτά ή μετά από χαλαρή περιπατητική βόλτα σε Παγκράτι-Μετς. Πλέον κάνει και delivery (με ελάχιστη παραγγελία 7 ευρώ), οπότε αν μένετε ή δουλέυετε κάπου εντός εμβέλειας μπορείτε να απολάυσετε την τορτιγια σας χωρίς καν να κουνηθείτε. Ανοιχτό από τις 2 το μεσημέρι και μετά. Enjoy!

Just visited:Καλαμάκι Πεϊνιρλί του Σπύρου

     Το είχα δει σε ένα άρθρο χαζολογώντας στο internet και μου έτρεχαν για κάνα μήνα τα σάλια. Μετά από παρακάλια, απειλές και υποχθόνια επίκληση στο φιλότιμο, έπεισα το πρώτο κύμα φίλων να με συνοδεύσει. Το μαγαζί μικρό, λιτό και καλόγουστο, με την κουζίνα ανοιχτή κατά το trend της τελευταίας 10ετίας, να μην μένει τίποτα κρυφό και να μην αμφιβάλλεις για το πόσο a la minute είναι αυτό που σου σερβίρουν. Ανα 3 λετπά το τηλέφωνο τους χτυπάει για τηλεφωνικές παραγγελίες. Πάλι καλά γιατί αν όλοι αυτοί ερχόντουσαν στο μαγαζί, για να βρεις να κάτσεις θα έπρεπε να βάλεις μέσον.
     Σου έρχεται ο κατάλογος και δεν ξέρεις τι να πάρεις. Από όρεκτικά δοκίμασα τις μελιτζάνες με την σάλτσα από ντομάτες φούρνου και γιαούρτι και ήταν πολύ ελαφρύ και καθόλου λαδερό. Την πρώτη φορα που πήγα πήρα το vegeterian πεϊνιρλί και, επειδή δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος, του κότσαρα κι ένα καλαμάκι κοτόπουλο από πάνω. Η ισσοροπία ζύμης γέμισης ήταν ιδανική, ούτε σε μπούκωνε ψωμί, ούτε ήταν σαν πίτσα με τοιχωματάκια, τα υλικά ήταν φρέσκα και έδεναν μεταξύ τους, αλλά το συστατικό που με ενθουσίασε ήταν το καλαμάκι κοτόπουλο. Καταρχήν ήταν εξαιρετικής ποιότητας σαν κρέας. Ούτε ίνες, ούτε λίπη, ούτε νεύρα, καθαρό φιλετάκι. Κατά δευτερον παρόλο που το είδα, ψήθηκε μπροστά μου στα κάρβουνα, ήταν μαλακό και ζουμερό και καλοψημμένο και ειχε πιάσει καθόλου τσίκνα από τα κάρβουνα.
    Η αλήθεια έιναι ότι δεν περίμενα ότι θα είναι τέτοια βάρκα. Το ότι μου άρεσε τόσο αλλά δεν κατάφερα να το φάω όλο συγκαταλέγεται στις μεγάλες νίκες του μαγαζιού και στις μεγάλες προσωπικές μου ήττες.  Αποφασισμένη να μη το αφήσω να περάσει έτσι πήγα ξανά (αυτή τη φορά οι παρέες μου ήταν πιο πρόθυμες να με ακολουθήσουν) και πήρα το πεϊνιρλί μπουγιουρντί, επίσης με ένα καλαμάκι κοτόπουλο από πάνω και κάπου εκεί νομίζω ότι βρήκα τον χειμερινό μου έρωτα. Πήρα και το αίμα μου πίσω γιατί δεν άφησα ούτε ψιχουλάκι οπότε θεωρώ την νίκη μου διπλή. Μετά ήρθε ο λογαριασμός και εκεί γελάσαμε όλοι γιατί 5 άτομα δώσαμε 35 ευρώ μέ αναψυκτικά. Προσωπικά για να φάω και να χορτάσω έδωσα 5 ευρώ, το τοποίο συνεπάγεται με τα ίδια λεφτά που θα έδινα σε σουβλατζίδικο, με ποιότητα σαφώς ανώτερη της μέσης σουβλακερί και σε περιβάλλον που δεν μυρίζει λαδίλα, δεν έχει στην διαπασών ποδοσφαιρικό αγώνα και οι καρέκλες δεν μοιάζουν με αυτές στις οποίες έπινε τις μπύρες του ο Τσάκωνας στις ταινίες του '80. Νομίζω ότι ανακάλυψα φλέβα χρυσού....