Γειτονιές της Αθήνας part 1: Παγκράτι

Από τις τέσσερις ραγδαία αναπτυσσόμενες περιοχές του κέντρου είναι η πιο «elegant». Περιοχή που από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα προτιμούσε η αστική τάξη, έχει ακόμα μερικά νεοκλασσικά διαμάντια, ενδιαφέρουσες παλιές πολυκατοικίες και τον φούρνο με το καλύτερο ψωμί της Αθήνας. Ο πιο πλήρης οδηγός που θα μπορούσα να συντάξω για μια περιοχή που τα τελευταία 15 χρόνια εξελίσσεται συνέχεια, αλλά τα τελευταία 100 κρατάει τα σκήπτρα του πιο διαδραστικού σημείου της πόλης.

Που θα φάτε: Έχει τόσα πολλά κρυμμένα μαγαζάκια που σχεδόν είναι εκνευριστικό. Λοιπόν, αν είσαι ξενύχτης και πεινάς πολύ ή κυκλοφορείς ντάλα μεσημέρι αλλά πεθύμησες το ανάμεικτο κρουασάν τους στην πιο value for money τιμή, θα πας στην ciao. Αν είσαι ξενύχτης, πεινάς αλλά δεν θες να τρως ότι κι ότι θα πας στο ολοκαίνουργιο Tortuga, όπου χρησιμοποιούν μόνο φρέσκα υλικά, οι τορτίγιες τους είναι χειροποίητες και τις φτιάχνουν μπροστά στα έκπληκτα και πεινασμένα ματάκια σου, ενώ έχουν και σούπα και γλυκό ημέρας. Αν θες να φας μεζεδάκια φτηνά θα πας στον Βρούτο, ειδικά αν είναι καλοκαίρι. Οι τιμές του είναι αστείες, το φαγητό του decent και ο χώρος που σερβίρει το καλοκαίρι είναι flashback στα 80’s με τα τραπεζάκια ότι να ‘ναι και τις καρέκλες τις κόκκινες και τις πράσινες με το πλεγμένο πλαστικό… Μου ήρθε να παραγγείλω μια fanta μπλε με καλαμάκι. Αν θες να φας μεζεδάκια αλλά πιο κομψά και περιποιημένα, θα πας στην Επ’ αυλή. Ένα από τα πιο ωραία νεοκλασσικά πίσω από το Καλλιμάρμαρο, με εξαιρετικούς μεζέδες και καλό χύμα ροζέ κρασί. Must try: το καταΐφι με τα τυριά κι ένα πιάτο ημέρας με κοτόπουλο κρασάτο. Αν θέλετε να γουρουνιάσετε με burgers και πίτσα θα πάτε στο Colibri. Αν θέλετε να πάτε σε vintage εστιατόριο θα προσανατολιστείτε προς το Saloon ή το Μαγεμένο Αυλό. Αν δεν θεωρείτε το mainstream βρισιά, θα πάτε μια κουλή ώρα και θα φάτε στο Μαύρο Πρόβατο (αν και τώρα που άνοιξε το αδερφάκι του στα βου-που μάλλον θα αποσυμφορηθεί κάπως). Αν είστε λάτρεις του ιταλικού, θα αγαπήσετε για πολύ διαφορετικούς λόγους την Vespa Rossa και το Facce Stranne. (Σας έχω μιλήσει για αυτά και δεν θέλω να επαναλαμβάνομαι). Αν για εσάς το φαγητό αποτελεί συνοδευτικό της μπύρας, θα πάτε στην Berlin. Το πιο έξυπνο gadget για fondue που έχω δει και μια κατασκευή που μετράει πόση μπύρα ήπιες, την αναρτά σε πίνακα και κερδίζεις και δωράκια, και όλα αυτά σε ΕΝΑ μαγαζί.

Που θα πιείτε καφέ: Βρίθει επιλογών. Αν θέλετε κάτι ήσυχο θα πάτε στο bookstore café Συλλαβή. Αν θέλετε να πάτε κάπου για να δείτε και να σας δουν γνωστοί σας θα πάτε στο Chelsea. Αν θέλετε να νιώσετε ότι είστε σε γαλλικό μπιστρό θα πάτε στο L’ Arret du Temps. Αν πάλι είστε ένας από εμάς, που σκέτο το ρόφημα μας κάθεται στραβά, θα πάτε στο Odeon και θα φάτε την πιο ωραία κερασόπιτα που υπάρχει εκεί έξω (θέλω την συνταγή απεγνωσμένα). Για ωραία σοκολάτα σε μαγαζί με μεγάλες τζαμαρίες και ξύλινο παταράκι θα πάτε στην Mendez. Οτιδήποτε πιο φασαριόζικο θα το βρείτε μπροστά σας σε κάποιον κεντρικό δρόμο και η δική μου αρωγή θεωρείται περιττή.

Που θα πιείτε ποτό: Επίσης οι επιλογές είναι άπειρες. Στον ίδιο, πολύ ωραίο πεζόδρομο είναι η Berlin (βλέπε παραπάνω), το Κουνούπι με τις πιο φτηνές μπύρες και τον πιο ανοιχτόκαρδο σερβιτόρο, και το ολοκαίνουργιο Πάροτ μπαρ, με τον καλογραμμένο κατάλογο και την εξαιρετική σπιτική λεμονάδα (που πήρα εγώ η ξενέρωτη και δεν μετάνιωσα στιγμή). Πολλά μπαράκια θα βρείτε και εκεί που είναι ο Βρούτος, αλλά όταν πήγα εγώ δεν είχε να κάτσεις ούτε όρθιος και πείναγα κιόλας, οπότε απλά προσπέρασα. Ειδική μνεία στο creepy μπαράκι λίγο πιο πάνω από το Piggyπόπουλο με τα παλιά παιδικά παιχνίδια (κι απέναντι από το Piggyπόπουλο έχει ένα πολύ ωραίο μικρό μπαρ – συγχωρείστε με, μα όνομα δεν θυμάμαι). Εξαιρετικό και για ποτό αλλά και για την φοβερή πίτσα με το κρεμμύδι και το τυρί είναι το Cue, στην αρχή της Σπύρου Μερκούρη.

Που θα ψωνίσετε: Αν και η αγορά του Παγκρατίου όσον αφορά ρούχα δεν με πολυσυγκινεί, για το σπίτι μπορεί να μου φύγει και ολόκληρο μηνιάτικο… υψηλόβαθμου στελέχους πολυεθνικής. Τα δύο αγαπημένα μου είναι το Coffee Nation και το Comtesse du Barry. Στο πρώτο εκτός από το προφανές θα βρείτε και εξαιρετικά τσάγια, mix σοκολάτας που καμία σχέση δεν έχουν με τις σκόνες που δημιουργούν απλά ένα νερόπλυμα, μπισκοτάκια, αλλά και αλμυρές επιλογές. Το δεύτερο είναι γαλλικό delicatessen με την ωραία του την μωβ μουστάρδα, τις μαρμελάδες με αρμανιάκ, το Beaujolais nouveau το φθινόπωρο, αλλά και άλλα καλά γαλλικά κρασιά όλο το χρόνο. Η χαρά του λιχούδη είναι τα Home Cookies, μπισκότα με τα πάντα. Φυσικά δεν νοείται βόλτα στο Παγκράτι χωρίς να αγοράσετε ψωμί από την Πνύκα (κρατάει γύρω στις 10 μέρες και γίνεται και εξαιρετικό σάντουιτς), και παγωτό μουστάρδα από την Τούλα. Αν βρεθείς στην περιοχή και δεν έχεις το κατιτίς σου να πας σε μια επίσκεψη, play it safe και πάρε κάτι από το Pastry Family. Πρόσφατη ανακάλυψη φίλου: μαγαζάκι με καλή μπουγάτσα επί της Βασιλέως Γεωργίου, λίγο πιο πάνω από την Ριζάρη. Μπουγάτσα μου ‘δωσε, ακριβή διεύθυνση και επωνυμία όμως όχι…

On tour: Ζαχλωρού

(Λέμε) ότι χειμώνιασε. Και τον χειμώνα οι αποδράσεις είναι λίγο πιο δύσκολες. Λίγο το ότι το ζεστό σου κρεβάτι σε καλεί συνεχώς για cocooning το Σαββατοκύριακο, λίγο το ότι η μέρα μικραίνει, κυρίως όμως γιατί λείπει το μεγαλύτερο κίνητρο για να ξεκουνηθείς από την εξίσωση, η θάλασσα. Να σας αντικαταστήσω την θάλασσα με κάτι δεν μπορώ, αλλά αν έπρεπε να διαλέξω ένα μέρος σχετικά κοντά για να πάω να λιώσω ένα Σαββατοκύριακο, η πρώτη μου σκέψη θα ήταν η Ζαχλωρού. Είναι 2,5 ώρες μακριά (ή και λιγότερο αν έχεις αμάξι και όχι κουβαρίστρα όπως η γράφουσα), έχει πολύ καλό φαγητό, δραστηριότητες κοντά αν αποφασίσεις να ξεκουνηθείς, είναι όμορφη και αν είσαι στην φάση «θέλω να αδειάσει το μυαλό μου ΤΩΡΑ», μπορείς απλά να αράξεις δίπλα από ένα τζάκι και να χαζεύεις τον Οδοντωτό να περνάει.

Λίγη ιστορία για να μην σε πούνε κι άσχετο: Ο Οδοντωτός αποτελούσε ένα από τα 2 πιο φιλόδοξα δημόσια έργα της Ελλάδας. Μαζί με τον Ισθμό της Κορίνθου τα εμπνεύστηκε και έκανε πολύ φιλότιμες προσπάθειες να τα υλοποιήσει ο Χαρίλαος Τρικούπης (βέβαια τίναξε τον Εθνικό προϋπολογισμό στον αέρα και οδηγήθηκε η Χώρα σε πτώχευση γιατί του κόστισε τα τριπλάσια από ότι υπολόγιζε). Το αρχικό σχέδιο ήταν ο Οδοντωτός να φτάσει μέχρι την Τρίπολη, δημιουργώντας ένα τοπικό σιδηροδρομικό δίκτυο στην Πελοπόννησο. Τελικά η γραμμή συνδέει το Διακοφτό με τα Καλάβρυτα, αλλά επειδή είναι κατασκευασμένη μέσα στο φαράγγι του Βουραΐκου αποτελεί μια από τις ωραιότερες διαδρομές με τρένο στην Ελλάδα.

Που θα μείνετε: Λόγω της κοντινής απόστασης από τα Καλάβρυτα, έχουν ανοίξει πολλές αξιοπρεπείς μικρές ξενοδοχειακές μονάδες στην Κάτω Ζαχλωρού. Διαλέγεται ανάλογα με το βαλάντιο σας και την αισθητική σας. Ενδεικτικά αναφέρω το Φαράγγι, το Όνειρο Ζαχλωρούς και το Καταφύγιο, τα οποία δεν τα λες και πάμφθηνα, αλλά έχουν δωμάτια με τζάκι και είναι πετρόχτιστα. Με λίγο ψάξιμο παραπάνω θα βρείτε και πιο οικονομικές επιλογές.

Που θα φάτε: Στον παραδοσιακό ξενώνα Ρομάντζο και μόνο εκεί. Δεν ξέρω πως θα σας φανεί σαν ξενώνας γιατί είναι πιο παλιά κατασκευή, χωρίς τζάκια στα δωμάτια, αλλά κάνει την πιο καλοψημένη σταβλίσια που έχω φάει έξω ever. Πολύ καλά κρέατα, άψογα ψημένα, χορταστικές μερίδες, ενδιαφέροντα ορεκτικά, καλές τιμές και τίμιο τσίπουρο και ρακόμελο γιατί δεν πρέπει να ξεχνάτε ότι εκεί έχει κρύο και πρέπει να ζεσταθείτε με όποιο τρόπο μπορείτε. Στα μεγάλα συν του είναι η τοποθεσία του, καθώς είναι σχεδόν πάνω στις γραμμές του τρένου, οπότε μπορείς να ριζώσεις εκεί χαζεύοντας επ’ άπειρον. Μείον: ότι από γλυκά έχει μόνο γιαούρτι με μέλι και με εγώ η γλυκατζού ονειρευόμουν μετά την σταβλίσια μπακλαβάδες, κανταΐφια και καρυδόπιτες, αλλά έφαγα τόσο καλά που το παρέβλεψα.

Τι θα κάνετε αν αποφασίσετε να ξεκουνηθείτε: Κατ αρχήν μπορείτε να κάνετε πεζοπορία στο φαράγγι του Βουραΐκου (όχι με χιόνια, γιατί θα κάνετε τις ράγες τσουλήθρα και θα σας ψάχνουμε). Το μονοπάτι είναι οι γραμμές του τρένου, το οποίο σημαίνει ότι πρέπει να έχετε το νου σας να μην σας βρει το τρενάκι κάπου που δεν θα υπάρχει άκρη για να μαζευτείτε, αλλά επίσης σημαίνει ότι όποτε τα φτύσετε παίρνετε το τρενάκι και ανεβαίνετε κύριοι πίσω στο χωριό. Η όλη απόσταση είναι περίπου 1 4ωρο περπάτημα, το μονοπάτι είναι αστείο στα σημεία που δεν έχει τα δοντάκια, αλλά στα σημεία που τα έχει θέλει προσοχή γιατί εγώ τσακίστηκα για πλάκα (ονειρευόμουν το φαί δίπλα στο τζάκι). Καλύτερα να το κατεβείτε με τα πόδια και να ανεβείτε με το τρενάκι ή να ανεβοκατέβετε με το τρενάκι και να ησυχάσετε. Αν έχετε επίσης κουράγια (και 9 ευρώ να δώσετε στην είσοδο) μπορείτε να επισκεφθείτε το Σπήλαιο των Λιμνών. Η άλλη κλασσική βόλτα είναι στα Καλάβρυτα για λίγο πιο κοσμική ζωή και για να ανατριχιάσετε με το ρολόι που έχει μείνει σταματημένο στην ώρα που άρχισε η σφαγή των Καλαβρύτων. (μάθημα ιστορίας part 2: Οι Γερμανοί επέλεξαν τα Καλάβρυτα για να κάνουν αντίποινα, εκτέλεσαν σχεδόν όλο τον ανδρικό πληθυσμό, μέσα στην εκκλησία αν δεν απατώμαι, και έκαψαν και λεηλάτησαν το χωριό ολόκληρο). Μετά την ιστορική αναδρομή, μπορείτε να αγοράσετε παραδοσιακά προϊόντα, να σουλατσάρετε και φυσικά να επισκεφθείτε και το χιονοδρομικό κέντρο.

Facce Strane: Το Παγκράτι πάει στην Ιταλία Part II

Είναι κάτι βράδια που θες απλά να κάτσεις έξω, να δεις μόνο χαμογελαστούς ανθρώπους και να φας μια χορταστική μακαρονάδα, να σε γεμίσει θαλπωρή ως το κόκκαλο. Για αυτά τα βράδια ενδείκνυται το facce strane. Έχει την πιο γλυκιά και χαμογελαστή σερβιτόρα που έχω συναντήσει. Μιλάει πάντα ήρεμα, ευγενικά και ή χαμογελάει ή γελάει και έτσι σε προδιαθέτει θετικά ακόμα και αν εκείνη την ημέρα σε έχει εκνευρίσει το σύμπαν ολόκληρο. Το facce strane στεγάζεται σε ένα παλιό παγκρατιώτικο διόρωφο, το οποίο στο εσωτερικό του είναι απλό φωτεινό με πολύ προσεγμένες καλλιτεχνικές πινελιές και τραπεζακια έξω. Τα τραπέζια είναι minimal, σωστά σημμένα (δεν είναι στριμωγμένα, η σερβιτόρα μπορεί αν τα επιβλέπει ακόμα και από απόσταση) και οι γλάστρες αριστερά και δεξια σε κάνουν να αισθάνεσαι ότι είσαι σε αυλή φιλικού σου σπιτιού και όχι σε εστιατόριο. Ο κατάλογος έχει τα πάντα μιας και ξεκινάει να σερβίρει στην 1 μ.μ. καφέδες, χυμούς, πανίνι, πίτσα και σαλάτες. Τα έχω δει να πηγαινοέρχονται, ειδικά κάτι σαλάτες πρέπει να είναι θεικές, αλλά εγώ μένω πάντα πιστή στην μακαρονάδα μου (τώρα που το σκέφτομαι, πρέπει να πάω και καμια μέρα με κέφι, όχι μόνο με νεύρα, να δοκιμάσω και τα υπόλοιπα). Απο μακαρονάδες λοιπόν, οι τρεις αγαπημένες μου είναι αυτή με το κοτόπουλο και το κονιάκ, αυτή με το μοσχαρίσιο φιλέτο (σε χαμηλή τιμή και με υπέροχο ψήσιμο) και αυτή με τα μανιτάρια.Τέλεια βρασμένα ζυμαρικά, γενναίες μερίδες και πλούσιες σάλτσες ΚΑΙ μύλος για φρεσκοτριμμένο πιπέρι, τα οποία στο μυαλό μου συνεπάγονται με τον ορισμό του comfort food. Μέχρι να αδειάσεις το πιάτο σου έχεις γίνει πολύ πιο χαρούμενος άνθρωπος. Συζητάς χαλαρά (ωραίες μουσικές που δεν σε ξεκουφαίνουν, άλλο ένα plus του μαγαζιού), τελειώνεις το κρασί σου και περνάς στο μεγαλύτερο ατού του μαγαζιού, το semifreddo amaretto. Δεν πρέπει να φύγετε από εκεί χωρίς να το δοκιμάσετε, ακόμα και αν έχετε πάει μόνο για καφέ, πραγματικά δεν έχω ξαναφάει τέτοιο γλυκό, είναι κρίμα να το χάσετε!!Ιδανικά, το επόμενο βήμα θα ήταν να σου φέρουν μια κουβερτούλα να κοιμηθείς μακάρια κάνα μισαωράκι, αλλά επειδή αυτά δεν γίνονται, φροντίστε να έχετε παρκάρει κάπου κοντά ή επιλέξτε μια ωράια διαδρομή για να περπατήσετε σπίτι.

Vespa Rosa: Το Παγκράτι πάει Ιταλία part I

Το Παγκράτι λατρεύει την Ιταλία. Το αποδεικνύει σχεδόν σε κάθε κεντρικό του δρόμο. Το πιο καινούργιο entry, γκουρμέ, άνετο και ολοφώτιστο είναι η vespa rosa. Κατάλογος δια χειρός Κώστα Τσίγκα, διακόσμηση όσο πρέπει minimal χωρίς να γίνεται ψυχρή, με μεγάλα παράθυρα για να χαζεύεις το παρκάκι έξω. Η υποδοχή χαμογελαστή και εξυπηρετική, παρόλο που πήγαμε χωρίς κράτηση και σαν τα γυφτάκια (εγώ με λερωμένη μπλούζα από τον καφέ που έπινα προηγουμένως). Ωραία ατμόσφαιρα, ήρεμος κόσμος στα γύρω τραπέζια. Το σέρβις άμεσο, γρήγορο, ευγενικό και πολύ υπομονετικό. Ο κατάλογος συνεκτικός, οι τιμές αξιοπρεπέστατες και δυνατότητα για ποτήρι κρασί που δεν μοιάζει με ξύδι. Το κουβέρ περιλάμβανε όταν πήγαμε φοκάτσια από πατάτα με κρεμμύδι και μυρωδικά (το τσάκισα) και σκορδόψωμο το οποίο ήρθε σαν καρβέλι, με τις σκελίδες σκόρδου ψημένες μέσα, δίνοντας σου έτσι την ευχέρεια να το κάνεις όσο δυνατό ή όσο απαλό ήθελες.  Στα μεγάλα συν του μαγαζιού η υπέροχη πίτσα του. Λεπτή ζύμη, σχεδόν αλάδωτη και τραγανή, με την ιδανική ποσότητα υλικών πάνω της, ούτε πολύ φορτωμένη, ούτε πολύ φτωχή. Γενικά αν δεν έχετε όρεξη για μεγάλες κραιπάλες (εμείς είχαμε) με μια πίτσα και μια σαλάτα χορταίνουν άνετα δύο άτομα. Τα ζυμαρικά του έρχονται σε ικανές μερίδες, al dente με ισορροπημένη σάλτσα. Από τα κυρίως η σαλτιμπόκα αλα ρομάνα είναι ότι πιο κλασσικό μπορείς να πάρεις, σε τιμή πολύ φτηνή για μοσχάρι και δη για την ποιότητα του κρέατος τους. Το κρέας ψημένο υπέροχα και πολύ μαλακό (εδώ να τονίσω ότι όσο και να προσπαθούν να με πείσουν ότι το κρέας καταστρέφεται όταν είναι καλοψημένο εγώ φρίττω στην ιδέα του σενιάν), το μόνο που δεν με ενθουσίασε ήταν τα φασολάκια με τα οποία συνοδευόταν. μάλλον θα προτιμούσα αρακά. Στα επιδόρπια πήραμε σουφλέ σοκολάτας με σάλτσα εσπεριδοειδών που δεν ήταν λιγωτικό αλλά δεν ήταν και καμια τεράστια μερίδα. ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ: Μέσα σε στις 3 βδομάδες που μεσολάβησαν από τότε που πήγαν μέχρι τώρα που γράφω, ο κατάλογος έχει προλάβει να ανανεωθεί. Κατεβάστε τον από το site τους για να πάτε διαβασμένοι.