Γιατί δεν γράφω πια

Την τελευταία βδομάδα έτυχε να βρεθώ με ανθρώπους που είχα να τους δω πολύ καιρό και όλοι με ρώτησαν το ίδιο πράγμα "γιατί σταμάτησες να γράφεις?". Δεν ξέρω αν οι άνθρωποι ρώτησαν τυπικά ή από πραγματικό ενδιαφέρον, αλλά ειλικρινή απάντηση μπορώ να δώσω μόνο γραπτά. Σταμάτησα να γράφω λοιπόν γιατί βαρέθηκα. Όχι να γράφω, όχι να δοκιμάζω, όχι να βγαίνω. Βαρέθηκα να ακούω, να σχολιάζω και να αντικρούω την αποψάρα του καθενός, διατυπωμένη με όσο περισσότερη αγένεια και δεικτικότητα γίνεται πασπαλισμένη με την ημιμάθεια του ξερόλα που μας διακρίνει ως έθνος. Αυτό το blog ξεκίνησε, και όταν έρθει η στιγμή θα συνεχίσει, με ένα πολύ συγκεκριμένο concept: να μεταβιβάζω την γνώμη μου για κάτι που έχω κάνει σε όσους θεωρούν ότι η άποψη μου έχει αξία και θα τους είναι με κάποιο τρόπο χρήσιμη. Βαριέμαι ελεεινά όσους κάθονται αγκαλιά με το πληκτρολόγιο τους και ξεσπάνε τον θυμό ή την οργή τους πάνω σε bloggers γιατί είναι ευκολος στόχος. (Πληρώνονται/δεν ξέρουν τίποτα/γέμισε ο κόσμος ψωνάρες που ανοίγουν όλοι ένα blog και νομίζουν ότι κάτι κάνουν κλπ κλπ). Ήδη είναι πολύ δύσκολο να βρεις καλό μαγαζί για να γράψεις, το οποίο θα έχει νορμάλ τιμές, ευγενικό σέρβις, νόστιμο φαγητό και δεν θα κλείσει σε 3 βδομάδες. Ασε που για να βρεις ένα πρέπει να πας σε δέκα, και να τραβολογήσεις μαζί σου όποιον κακομοίρη είναι πρόθυμος να πάρει το ρίσκο ότι ίσως τελικά πετάξει τα λεφτά του και καταλήξετε σε κάποιο παγκάκι κάποιας πλατείας να τρώτε σουβλάκια. Αν προστεθεί στην εξίσωση και η γενικότερη παράνοια που ζούμε με τα capital controls, την οικονομική και πολτική αστάθεια, την προσφυγική κρίση, το μόνο που θέλω να κάνω είναι να κάτσω σπιτάκι μου, να μαγειρεύω, να βλέπω ταινίες και να μην ακούω κανέναν. Σε ένα σύμπαν που μιλάνε όλοι ακατάπαυστα εγώ, η πρώτη γλωσσοκοπάνα, επιλέγω συνειδητά την σιωπή. Όταν αμβλυνθούν τα πνεύματα, σταματήσουμε να βγάζουμε την χολή μας και τα κόμπλεξ μας ό ένας πάνω στον άλλον και ξαναμάθουμε ότι το να ζεις αξιοπρεπώς είναι τέχνη που δεν έχει να κάνει με το διαθέσιμο εισόδημα μας αλλά με την παιδεία μας, θα επανέλθω. Μέχρι τότε θα ανεβάζω στο άλλο blog, ότι αξιόλογη συνταγή κατεβάσει η κούρτα μου. Εις το επανειδείν.

on tour: Αρκοί

Εννέα στους δέκα φίλους μου δεν ήξεραν καν κατά που πέφτει το νησί. Με 44 μόνιμους κατοίκους, τρεις παραλίες και άλλες τόσες ταβέρνες, παράλογο δεν το λες που ο κόσμος δεν το ξέρει. Έτσι κι αλλιώς εκεί πας για να χαθείς και να ηρεμήσεις. Το μοναδικό νησί που έχω πάει και δεν ακούγεται καν ο ήχος των αυτοκινήτων, οι τουρίστες είναι περισσότεροι από τους κατοίκους και τα ιστιοπλοικά περισσότερα από τα ενοικιαζόμενα δωμάτια. Για την ιστορία, οι Αρκοί βρίσκονται λίγο πιο πάνω από τους Λειψούς και διοικητικά ανήκουν στον Δήμο Πάτμου.

Πως θα πάτε: Από κάποιο άλλο νησί των Δωδεκανήσων, από την Σάμο ή την Ικαρία με πλοίο. Αλλιώς, με ιστιοπλοικό.

Που θα μείνετε: Οι επιλογές είναι πολύ περιορισμένες. Υπάρχουν τα δωμάτια του Τρύπα, του Κατσαβίδη και του Νικόλα. Είναι περίπου ισότιμα σε παροχές και κόστος διαμονής, οπότε δείτε πιο σας αρέσει αισθητικά ή πιο έχει διαθέσιμα δωμάτια και αποφασίστε.

Που θα φάτε: Λογικά αν μείνετε πάνω από δύο μέρες, θα φάτε και στις τέσσερις ταβέρνες. Η πιο απομονωμένη είναι η "Απόλαυση" που έχει ολόφρεσκα θαλασσινά και ψάρια, αλλά και κρέατα της ώρας ψημμένα στο μπάρμπεκιου στην αυλή. Δοκιμάστε την χταποδοσαλάτα και τα καλαμαράκια ενώ για το τέλος αν δεν έχει πολύ κόσμο σερβίρει λουκουμάδες. Στην Ταβέρνα του Νικόλα θα φάτε την σαλάτα με το μαύρο καλύμνιο παξιμάδι από χαρούπια, κατσικάκι αν το πετύχετε σαν πιάτο ημέρας και ο,τι θέλετε από πιάτα της ώρας. Στο τέλος σερβίρουν μπισκοτογλυκό. Η τρίτη ταβέρνα είναι η ταβέρνα του Τρύπα (ναι, αυτός έχει και τα δωμάτια). Αν βρείτε πάρτε κρεμμυδόπιτα και ψευτομουσακά, ενώ από κυρίως έχει και ψάρια και θαλασσινά. Τελευταίο είναι το ουζερί πάνω στο λιμάνι, στο οποίο κάτσαμε μόνο για καφέ, αλλά ήταν πεντακάθαρο, η ιδιοκτήτρια ευγενέστατη και τα πιάτα που ερχόντουσαν στα γύρω τραπέζια δελεαστικά. Σημειώστε ότι τα δωμάτια δεν προσφέρουν πρωινό, αλλά οι δύο τελευταίες ταβέρνες λειτουργούν από νωρίς το πρωί ακριβώς γι αυτό το λόγο.

Που θα κολυμπήσετε: Η πιο διαφημισμένη παραλία του νησιού είναι τα Τηγανάκια, όπου όμως είναι πολύ πιθανό να πετύχετε ημερόπλοια και ορδές τουριστών να κάνουν βουτιές από τα πλοία και φασαρία. Η δεύτερη παραλία είναι το Λιμνάρι, όπου πάτε με μονοπάτι. Δώστε ιδιαίτερη προσοχή στην σήμανση γιατί ο προφανής δρόμος είναι πιο δύσβατος από τον κρυμμένο. Η τρίτη παραλία είναι δίπλα από το λιμάνι και προσφέρετε για όσους έχουν παιδιά ή δεν έχουν καμια όρεξη να κάνουν τα κατσίκια. έχει και εξαιρετική σκιά κάτω από τα αρμυρίκια.

Που θα ψωνίσετε/πιείτε ποτό: Στο μαγαζάκι 2 σε 1 που βρίσκεται λίγο πιο κάτω από τις ταβέρνες του Τρύπα και του Νικόλα. Έχει μαγνητάκια, κοσμήματα και ρούχα, ενώ στα τραπεζάκια έξω μπορείτε να απολαύσετε το ποτό σας ή μπισκοτογλυκο. Σερβίρει και αυτό το μαγαζί πρωινό.

Γιατί θα πάτε: Για να ηρεμήσετε/λιώσετε/σαπίσετε. Σε ένα νησί που δεν ακούγεται τίποτα, περπατιέται ολόκληρο σε 2 ώρες και έχετε εξασφαλισμένη διαμονή και σίτιση δεν έχετε να κάνετε τίποτα άλλο από το να αποσυμπιεστείτε και να ξεκουραστείτε πραγματικά.

Base Grill Vs Τραβόλτα

Τα αδέρφια Λιάκου τα είδα πρώτη φορά πολλά πολλά χρόνια πριν σε μια εκπομπή μαγειρικής να φτιάχνουν αυτήν την κολασμένη φωλιά πατάτας πάνω στην οποία σπάνε τέσσερα αυγά και άστραψε το μάτι μου και γουργούρισε η κοιλιά μου ταυτόχρονα. Σήμερα που ευτυχείς συγκυρίες με ώθησαν να πάω και στα δύο τους εστιατόρια μπορώ να γράψω για αυτά.

Καταρχήν με ενθουσίασε το γεγονός ότι και τα δυο τους μαγαζιά είναι στο Μπουρνάζι. Έχω βαρεθεί λίγο τον σνομπισμό που έχουν τα καλά εστιατόρια στις απλές γειτονιές. Η Αθήνα είναι μια μεγάλη πόλη και καλό θα ήταν να υπάρχουν καλά εστιατόρια παντού. Το στομάχι μας είναι η καλύτερη πυξίδα για να μας οδηγήσει να ανακαλύψουμε όλη την πόλη και να την δούμε και να την αγαπήσουμε για αυτό που πραγματικά είναι.

Τραβόλτα: Όταν πήγα εγώ ενάμιση χρόνο περίπου πριν δεν είχε κάνει το γκελ που έχει το base grill. Ίσως γιατί από την φύση μας έχουμε συνδυάσει τα θαλασσινά με καλοκαίρι και θέα θάλασσα. Το service ήταν ευγενικό και εξυπηρετικό, ότι πήραμε ήταν σωστά μαγειρεμένο και νόστιμο. Πήραμε το σπετζοφάι με το δικό τους λουκάνικο θαλασσινών, γαρίδες, καλαμαράκια και το κριθαράκι με το μελάνι σουπιάς και τις σουπιές. Νιώθω όμως ότι επειδή εγώ δεν τρώω ψάρια αλλά μόνο θαλασσινά, δεν δοκίμασα τα signature dishes του μαγαζιού, όπως την φάβα με το καπνιστό χέλι. Σίγουρα η ποιότητα τους είναι εξαιρετική, σίγουρα ο σεφ τους είναι έμπειρος αλλά έχετε κατα νου ότι δεν είναι μια κλασσική ψαροταβέρνα. Η κουζίνα τους έχει ένα concept δημιουργικής παρέμβασης στην παράδοση, το οποίο όπως είναι αναμενόμενο σε κάποιους ταιριάζει και σε κάποιους όχι. Νομίζω ότι αξίζει μια επίσκεψη, αλλά είναι θέμα προσωπικής άποψης και γευστικών προτιμήσεων η γνώμη που θα σχηματίσετε και το αν θα ξαναπάτε.

Base Grill: Σε αντιδιαμετρικά αντίθετη λογική βρίσκεται το άλλο μαγαζί των διδύμων. Πρόκειται για μια ωδή στην κρεατοφαγία. Όλα τα υπόλοιπα ορεκτικά ωχριούν μπροστά στις πατάτες με τα σπασμένα αυγά, ενώ καλό θα ήταν να παραγγείλετε και κάποια δρσερή σαλάτα, για να προετοιμάσετε το στομάχι σας για το κυρίως, το κρέας. Πρόκειται για εξαιρετικής ποιότητας κρέατα, ψημμένα από έμπειρους ψήστες που κόβονται μπροστά σας ζυλιέν και έρχονται σκέτα με τρία διαφορετικά ήδη αλατιού για να τα αρτύσετε μόνοι σας. Από τα λίγα μαγαζιά που αξίζει να φάτε μόνο μοσχάρι. Εξαιρετική η πικάνια, η μοσχαρίσια μπριζόλα και το φιλέτο. Συνοδεύεται με κρασί ή μπύρα (έχει πολύ ενημερωμένη κάβα) αν κι εγώ έχω μια αδυναμία στην Schlenkerla, τόσο για την γεύση της όσο και γιατί μου αρέσει να χαζέυω την διαδικασία καπνίσματος του ποτηριού.  Έχετε υπόψιν ότι εκεί χρειάζεται να κάνετε κράτηση ακόμα και τις καθημερινές.

Συμπέρασμα: Προσωπική μου πεποίθηση, το Base Grill κερδίζει με διαφορά, αλλά για μένα παίζει με σημαδεμένα χαρτιά γιατί έχω μεγαλύτερη αδυναμία στο κρέας από ότι στο ψάρι. Καταλαβαίνω την λογική πάνω στην οποία βασίστηκαν τα αδέρφια Λιάκου για να στήσουν και τα δύο μαγαζιά, επιμένω να τονίζω ότι και το Τραβόλτα και το Base Grill έχουν εξαιρετικούς ψήστες και άψογο σέρβις, αναγνωρίζω την προσπάθεια να δουν με καινούργια οπτική την ψαροφαγία κάτι το οποίο θέλει πολλά κότσια και ελπίζω να είμαι εγώ η παράξενη και όλη αυτή η προσπάθεια να τους αποδώσει τα δέοντα.

on tour: Μήλος

Η Μήλος ήταν για πολλά χρόνια στην λίστα που έχω βάλει την Μύκονο, την Πάρο, την Σαντορίνη και την  Ίο. Δηλαδή στη λίστα με τα νησιά που δεν θέλω να πάω. Γενικά αποφεύγω τα μέρη που πάνε όλοι, κυρίως ζευγαράκια και φωνακλάδες, μονίμως ημιμεθυσμένοι έφηβοι, μπας και περισώσω ότι έχει απομείνει από την ψυχική μου υγεία και διασφαλίσω την σωματική ακεραιότητα των προαναφερθέντων. Επειδή όμως οι συγκυρίες είναι πολύ ύπουλες, κατέληξα με ένα δωρεάν αεροπορικό εισιτήριο στα χέρια, μόνο τρεις μέρες στην διάθεση μου και μια φωτογραφία του Σαρακήνικου απέναντι μου, οπότε με συνοπτικές διαδικασίες άρθηκε το εμπάργκο στο νησί και, σε αντίθεση με την Σκιάθο και την Ρόδο, είναι η πρώτη φορά που δεν το μετάνιωσα.

Πως θα πάτε: Για σύντομες διακοπές συμφέρει να πάτε με αεροπλάνο γιατί η διάρκεια ταξιδιού είναι μόνο 35 λεπτά. Για περισσότερες μέρες αλλά και μεγαλύτερη άνεση κινήσεων μάλλον συμφέρει να πάτε με πλοίο και το όχημα σας.

Πως θα μετακινηθείτε: Με αμάξι ή γουρούνα ή buggy ή μηχανή. Όπως σε κάθε κυκλαδονήσι που σέβεται τον εαυτό του τα ΚΤΕΛ περισσότερο θα σας εκνευρίσουν παρά θα σας εξυπηρετήσουν και τα ταξί είναι πανάκριβα. Αν δεν πάρετε δικό σας μέσο, με λίγη έρευνα αγοράς θα βρείτε όχημα σε αρκετά καλή τιμή. Μάλιστα, ήταν η χαμηλότερη τιμή ανά ημέρα που έχω κλείσει ποτέ για ενοικιαζόμενο αμάξι σε νησί.

Που θα μείνετε: Ευτυχώς, πλέον τα περισσότερα νησιά έχουν αξιοπρεπή καταλύματα σε πολύ λογικές τιμές. Την περίοδο που πήγαμε εμείς με 25-30 ευρώ το βράδυ υπήρχαν πολλές επιλογές στον Αδάμαντα, στα Πολλώνια και στο Παλαιοχώρι.

Που θα κολυμπήσετε: Όπου μπορέσετε και όπου προλάβετε. Το νησί έχει άπειρες παραλίες και ακόμα και α Αν οι άνεμοι είναι βόρειοι προτιμήστε την Φυρίπλακα, που είναι πολύ όμορφη και αρκετά μεγάλη. Απομονωμένη αλλά με πολύ μεγάλες πέτρες είναι η Τράχηλα, ενώ ο Καστανάς έχει εξαιρετικά χρώματα, ωραίες πετρούλες να μαζέψετε και συνήθως ησυχία. Εμείς που έχουμε το συννεφάκι να ρίχνει καταιγίδες πάνω μας πετύχαμε Ιταλούς. Πολλούς Ιταλούς. Με πολλά πιτσιρίκια. Ωραία παραλία είναι και η Αλογόμαντρα που από την μία έχει άμμο και από την άλλη βράχο σαν του Σαρακήνικου. Κλασσικές παραλίες που προτείνουν όλοι οι τουριστικοί οδηγοί είναι ο Παπάφραγκας, η Αχιβαδολίμνη, το Τσιγκράδο (αν θέλετε να κάνετε και αναρρίχηση πριν και μετά το μπάνιο σας) και το Παλαιοχώρι. Δυσπρόσιτες (τα γραφεία ενοικιάσεων σας αποτρέπουν ευθέως να πάτε με τα αμάξια τους) είναι ο Άγιος Ιωάννης, τα Θειορυχεία και οι Τρειάδες. Στο Κλέφτικο μπορείτε να πάτε μόνο με καραβάκι (25-35 ευρώ το άτομο, για να είστε προετοιμασμένοι).
ν είναι η μία δίπλα στην άλλη είναι εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους. Αν πετύχετε καλό καιρό (όχι βοριά) θα κολυμπήσετε στο Σαρακήνικο και θα περπατήσετε μέσα στις σπηλιές.

Που θα φάτε: Στα Γλαρονήσια για τον κύριο που είναι σαν τον καπετάνιο φίλο του Τεν Τεν και πιάνει κουβέντα με όλο τον κόσμο λέγοντας αστεία και κερνώντας γκράπα (τσίπουρο). Το μαγαζί είναι καθαρό, οι τιμές ελαφρώς αυξημένες αλλά οι μερίδες τίμιες και το κρέας καλοψημμένο. Στην Μέδουσα στα Μαντράκια για χταποδάκι λιαστό και γαρίδες φρέσκιες. Πανάκριβο, αλλά τα θαλασσινά ήταν ολόφρεσκα και πεντανόστιμα, η εξυπηρέτηση άμεση και θέα απλά το απόλυτο γαλάζιο. Στις Φάτσες, που βγάζουν τραπεζάκια έξω σε μια δροσερή αυλή. Έχει και ζωντανή μουσική με πρόγραμμα από παλιά λαϊκά, υποστηρίζουν το κίνημα του slow food, κάνουν εξαιρετικές πατάτες σαν τσιπς με τυρί και δυόσμο, τίμιο ντάκο και πολλά μεζεδάκια. Σημείωση με βαρύνουσα σημασία: το μόνο μαγαζί που είδαμε να γεμίζει κυρίως από ντόπιους. Πολύ κατόπιν εορτής μάθαμε ότι υπάρχει και ένα ταβερνάκι το οποίο σερβίρει φαγητό ψημμένο μέσα στην άμμο ή σε ξυλόφουρνο, πρόκειται για το Sirocco και παρόλο που δεν πήγα, έμπιστες πηγές μου είπαν ότι αξίζει τον κόπο.

Που θα φάτε γλυκό: Τον Παλαιό τον ανακαλύψαμε με την αλάνθαστη μέθοδο "ακολουθάμε πιτσιρίκι που τρέχει να πάρει γλυκό και το βροντοφωνάζει σε όποια θειά πάει να το σταματήσει". Εκεί θα δοκιμάσετε την παραδοσιακή καρπουζόπιτα αλλά και μηλόπιτα με σταφίδες και καρύδια (φλαούνες), κάτι απίστευτα αμυγδαλωτά καλυμμένα με ψημμένο αμύγδαλο και τα πιο ωραία σμυρνέικα κουλουράκια που έχω φάει απέξω. Στα "Παραδοσιακά εδέσματα" εκτός από παγωτό, δικά τους ζυμαρικά και γλυκό κουφέτο κάνουν και ένα άκρως δελεαστικό γαλακτομπούρεκο, αλλά θα πρέπει να το πάρετε στο χέρι γιατί δεν έχουν τραπεζάκια να κάτσετε.

Που θα πιείτε ποτό: Το νησί έχει πάρα πολλές επιλογές για όλα τα γούστα. Εγώ, όμως, λύσσαξα που δεν πήγα στο Bacalico στην Πλάκα που μου άρεσε τόσο, μα τόσο πολύ. Μικροσκοπικό, προσεγμένο και ήσυχο.

Που θα ξετινάξετε ότι έχει απομείνει από το budget σας: Στο Φασκόμηλο στον Αδάμαντα. Οκ, το έχει μια γνωστή μου, αλλά αυτό μέτρησε μόνο στο να πάω να της πω ένα "γεια". Μου άρεσε γιατί δεν είναι το κλασσικό μαγαζάκι με τα τουριστικά. Έχει ωραίες κούπες και τσαγιέρες, έξυπνα γκαντζετάκια (εγώ πήρα βεντουζάκια για να ξεχωρίζεις τα ποτήρια), τούρκικες πετσέτες, αλλά και μπαχαρικά, σαπούνια και κρέμες από μικρούς Έλληνες παραγωγούς. Σε ένα εργαστήριο στην Πλάκα που ένας κύριος φτιάχνει μοντέρνα minimal κεραμικά μόνος του (ειδικά τα μαγνητάκια του μου άρεσαν πάρα πολύ). Θα τον αναγνωρίσετε, έχει ένα γωνιακό μαγαζί κοντά στο Δίπορτο και από την μικρή βιτρίνα της μιας πλευράς, φαίνεται το εργαστήριο του. Στο μαγαζάκι στην οδό Κατακομβών στην Πλάκα με το χειροποίητο ξύλινο αλογάκι. Όνομα δεν θυμάμαι, αλλά το μαγαζί ήθελα να το σηκώσω ολόκληρο. Στο Pliatsiko στο Κλίμα που το χει ένας ευγενέστατος ζεν ρασταφάρι και θα πάρετε ξύλινες καρτ ποστάλ και μαγνητικό ημερολόγιο.

Τι θα δείτε: Τις Κατακόμβες, το ηλιοβασίλεμα από το Κάστρο (ή αν δεν αντέχουν τα πόδια σας από την αυλή του Αη Γιάννη στην Πλάκα) και τα σύρματα στο Κλίμα και στο Μαντράκι. Τα σύρματα είναι στην ουσία αμπάρια για τις βάρκες, από πάνω έχουν το σπίτι και μπροστά γλίστρα για να μπαίνει η βάρκα στο νερό. Από τα πιο ωραία ψαροχώρια που έχω δει.

Τι άλλο μπορείτε να κάνετε: Να Επισκεφτείτε το Οινοποιείο του Κωσταντάκη στα Πολλώνια, όπου το κρασί φτιάχνεται σε σπηλιές. Επίσης, μπορείτε να πάρετε από τα Πολλώνια το καραβάκι και να περάσετε στην Κίμωλο.

Τέλος, μην φύγετε από το νησί χωρίς να δοκιμάσετε πιταράκια.