42. Πήγα, ήπια κι εφυγα (θα ξαναπάω όμως)

Αυτό το μαγαζί το χαλβαδιάζω χρόνια. Από τότε που λεγόταν cottons club και ήταν brasserie. Μην με ρωτήσετε γιατί δεν πήγα πότε. Γιατί απλά πάντα το πετύχαινα κλειστό και πάντα ήμουν μόνη μου (όποτε ποτέ δεν θυμόμουν και που ακριβώς είναι). Πάντα μα πάντα όμως χάζευα την ξύλινη βαριά διακόσμηση του και τα κλασσικά βελούδινα έπιπλα. Το μαγαζί εγγυόταν ότι θα περάσεις μοναδικά μόνο και αν το κοίταζες απέξω. Απλά γτ σε μετέφερε σε άλλη εποχή. Την Κυριακή λοιπόν εδέησα να παω. Το μαγαζί λεγεται πια 42, δεν είναι brasserie αλλά ανοίγει από το πρωί, οπότε βολευτείτε με ότι έχει ο πρωινός κατάλογος (για τον οποίο δεν έχω ιδέα γιατί πηγα βραδυ). Οι καινούργιοι ιδιοκτήτες πολύ έξυπνα δεν πείραξαν τίποτα από την διακόσμηση, οπότε μπαίνεις και νιώθεις ότι τηλεμεταφέρθηκες σε αγγλική λέσχη της δεκαετίας του 20. Και κάπου εκεί οι αναφορές στο παρελθόν σου τελειώνουν, γιατί παραδόξως το μαγαζί εκπέμπει μια πολύ ανάλαφρη αίσθηση. Ακολουθώντας την μόδα που υπάρχει στα εστιατόρια τα τελευταία χρόνια ελέω κρίσης, δηλαδή ο κατάλογος να είναι εποχικός ανάλογα με τα προιόντα που υπάρχουν διαθέσιμα σε κάθε εποχη (και στην εποχή τους είναι πάντα φθηνότερα), το 42 κάνει ένα ενα breakthrough και το εφαρμόζει και στους καταλόγους των cocktails, αλλάζοντας 4 φορές τον χρόνο κατάλογο. Τον οποίο κατάλογο μου ήρθε να κλέψω γιατί ήταν ΤΟΣΟ όμορφος. Το "διαστημικό" μου cocktail ήρθε σε κούπα του καφέ αλλά το champagne cocktail της φίλης μου ήρθε στο πιο όμορφο flute που έχω δει στην ζωή μου. Η κατά τα άλλα συμπαθέστατη σεβιτόρα όμως δεν ήξερε από που τα πήραν...Εν ολίγοις, το μαγαζί λέει, να πάτε και άμα μάθετε από που είναι τα flutes ειδοποιήστε με.

4. Μοσχαρισιο φιλέτο με φράουλες και μπαλσάμικο

Υλικά:

• 1 μοσχαρίσιο φιλέτο
• 6 φράουλες
• 2 σφηνάκια μπασλάμικο
• λίγος ξερός δυόσμος
• αλάτι
• πιπέρι

Εκτέλεση:
Σε ελάχιστο ελαιόλαδο τηγανίζουμε το φιλέτο, το οποίο έχουμε αλατοπιπερώσει. Όταν το γυρίσουμε να ψηθεί από την άλλη πλευρα προσθέτουμε στο τηγάνι και τις φράουλες. 'Οταν ψηθεί και από την άλλη πλευρά το φιλέτο προσθέτουμε τον δυόσμο και σβήνουμε με το μπαλσάμικο. Μόλις εξατμιστεί αποσύρουμε από την φωτιά και σερβίρουμε με ρύζι.

3. Σουφλέ με μανιτάρια και κοτόπουλο

Υλικά

• 16 φέτες ψωμί του τοστ χωρίς κόρα
• 300 γρ μανιτάρια φρέσκα
• 125 ml κρέμα γάλακτος
• 4 φέτες καπνιστό κοτόπουλο ή καπνιστή γαλοπούλα
• 1 κρεμμύδι μικρό
• μείγμα βοτάνων Προβηγκίας
• 1/2 ποτήρι λευκό κρασί
  
• παρμεζάνα
• αλάτι
• πιπέρι

Εκτέλεση:
Σε ελάχιστο λάδι σοτάρουμε το κρεμμύδι ψιλοκομμένο με τα μανιτάρια σε φέτες. Προσθέτουμε το κοτόπουλο ή την γαλοπούλα , σβήνουμε με το κρασί και όταν εξατμιστεί προσθέτουμε κρέμα γάλακτος (την μισή περίπου), το μέιγμα βοτάνων Προβηγκίας, αλάτι και πιπέρι. Μόλις δέσει η σάλτσα αποσύρουμε από την φωτιά. Σε πυρεξ στρώνουμε ψωμί του τοστ μέχρι να καλύψουμε τον πάτο του, πασπαλίζουμε με τριμμένη παρμεζάνα και περιχύνουμε με κρέμα γάλακτος. Αδειάζουμε το μείγμα με τα μανιτάρια, πασπαλίζουμε με παρμεζάνα και καλύποτυμε με ψωμί του τοστ, το οποιο πασπαλίζουμε με παρμεζάνα και περιχύνουμε με κρέμα γάλακτος, προσέχοντας να ρίξουμε αρκετό εκεί που εφάπτεται το ψωμί με το πυρεξ. Ψήνουμε στουσ 220 μέχρι να ροδίσει η επιφάνεια.

Αθηνάς: Οι παράδρομοι της εξειδίκευσης

Η Αθηνάς συνδέει το Μοναστηράκι με την Ομόνοια. Πια έχει καταντήσει η γέφυρα 2 κόσμων. Αλλά το πρωί, μέχρι ενός σημείου και το βράδυ είναι ο παράδεισος όποιο ψάχνει τις μεγαλύτερες κουλαμάρες της πόλης.

Ευριπίδου: Το πρωί, όχι το βράδυ. Ο δρόμος που επιβεβαιώνει το ανατολίτικο κομμάτι των ριζών μας. Μπαχαράδικα παντού, μπακάλικα παλαιάς κοπής από όπου μπορεί να προμηθευτεί κανείς μεταξύ άλλων και αυθεντικό βούτυρο. Αγοράστε μπαχαρικά από το Ελιξίριον, υλικά για μπάρες δημητριακών από το Μπαχάρ (μεγάλη πέραση έχουν τα corn flakes του), βότανα και αφεψήματα απο το μαγαζάκι της γωνίας Ευριπίδου και Αθηνάς, από την πλευρά του Δημαρχείου και βούτυρο από το μπακάλικο στην αντιδιαμετρική γωνία.
Παλλάδος: Από εδώ αρχίζει ο παράδεισος του τρελαμένου. Μεγάλο hit της οδού τα γυάλινα βάζα για μαρμελάδες. Σε διάφορα μεγέθη και σε πραγματικά καλές τιμές. Εχω δει νύφες να αγοράζουν μπουκαλάκια για την διακόσμηση της δεξίωσης μετά το μυστήριο, αμέτρητες 6άδες ποτήρτια να φεύγουν για εστιατόρια και τους πιο φτηνούς μύλους πιπεριών σε λιανική μετα τα ΙΚΕΑ.
Καΐρη: Η στοά πίσω από την πλατεία που μονίμως περνάει απαρατήρητη. Η χαρά των ειδών συσκευασίας. Πουγκάκια από οργάντζα, χαρτια περιτυλίγματος, χαρτινα τσαντάκια, ψαγμένα τζατζαλάκια για να φτιάξετε κοσμήματα σας περιμένουν απλά να τα ανακαλύψετε. Πρίν μεπέιτε κοιτάξτε δεξιά και στο βάθος του δρόμου θα ανακαλύψετε ένα από τα λίγα αυθεντικά πιλοποιία που σώζονται ακόμα.
Κρεαταγορά: Μην με ρωτήσετε τι θα αγοράσετε απο εκεί, δεν θα το αντέξω, εσείς πάλι αν αντέξετε την μυρωδιά θα αγοράσετε πολύ καλό κρέας σε καλές τιμές, κάποια στιγμή θα βρείτε έναν χασάπη που σας εμπνέει και τον εμπιστευεστε και θα γλιτώνετε και την βαβούρα.
Αρμοδίου: Φραγκοστάφυλλα!!!!στο Wars I Sava ή κάτι τέτοιο εν πάσει περιπτώσει. Θα απογειώσουν τα smoothies και τις φρουτοσαλάτες σας και μάλλον στο μαγαζί θα βρείτε κι άλλα πράγματα τα οποία θα σας εμπνεύσουν. Ειδικά αν ανήκετε στην γενιά που μεγάλωσε με το trend του fusion πάνω από το κεφάλι της.
Αριστογείτονος: Η απόδειξη ότι όποιος ονόμασε τους δρόμους είχε και χιούμορ και γνώσεις. Ο Αρμόδιος και ο Αριστογείτονας ήταν εραστές και τώρα είναι δρόμοι παράλληλοι διπλα δίπλα στο κέντρο. Δυστυχώς εκτόσ από ένα μαγαζι με λιβάνια δεν έχω ανακαλύπσει κάτι ενδιαφέρον εκεί...ακόμα!!!
Βύσσης: Είδη κιγκελαρίας. Τα πάντα από πόμολα μέχρι κατασκευές. Α και το μαγαζί με τα πιο τέλεια είδη μπάνιου. Προσοχή στα πεζοδρόμια, εχω φάει τα μούτρα μου αρκετές φορές και δεν μου άρεσε.
Trova και 6 D.O.G.S.: Το ένα hipster spot, το άλλο μάζευε τις καλύτερες live μπάντες πρίν γίνουν οι καλύτερες live μπάντες. Παρά το γεγονός ότι το ένα δεν είναι ακριβώς κάθετα στην Αθηνάς και τα δύο μεταξύ τους δεν έχουν και πολυ μεγάλη σχέση, έχουν δώσει πνοή ζωής στα στενάκια στα οποία βρίσκονται. ΠΡΕΠΕΙ να ανακαλύψετε εσωτερική αυλή του 6 D.O.G.S. και ΠΡΕΠΕΙ να φυγετε έστω και μία φορά από την Trova χαράματα για να νιώσετε στον δρόμο προς το μετρό (μοναστηράκι, δεν θέλω μαλακίες) την αντίφαση της χαράς με την ατόφια παρακμή.