Ο πιο ευκολος δρόμος για την καρδιά ενός ανθρώπου περνάει από το στομάχι του. Αντίστοιχα, ο πιο ευκολος τρόπος για να αρχίσεις να μπαίνεις στην νοοτροπία μιας άλλης χώρας είναι το φαγητό και οι table manners που ακολουθούνται στην κάθε χώρα. Σας παραθέτω λοιπόν τα καλύτερα σε 10 διαφορετικές κουζίνες για να νιώσετε το globalization στο πετσί σας.
1)Γιαπωνέζικο: Furin Kazan. Και με διαφορά κιόλας. Ταπετσαρίες με άνθη κερασιάς, minimal αλλά πάντα busy, δεν έχει μπασταρδέψει άλλες κουζίνες για να φάει ο κάθε καράβλαχος spring rolls και να φχαριστηθεί, αντίθετα, έχει πολλά γιαπωνέζικα πιάτα πέρα από το σούσι, για όσους δεν είναι και μεγάλοι φανς τις ωμοφαγίας. Ότι και να παραγγείλετε για κυρίως, μην παραλείψετε να πάρετε yoza για ορεκτικό. Τιμές λογικότατες. Κάνει και delivery.
2)Κινέζικο: Spring Roll. Ευτυχώς για εμάς τους πιστούς του πελάτες μεταφέρθηκε από το κατσάβραχο που ήταν μέχρι πρότεινος και πήγε στην πλατειούλα κοντά στο Γηροκομείο. Το έχουν κινέζοι οι οποίοι είναι εδώ τουλάχιστον 20 χρόνια, έχει φοβερά noodles με λαχανικά, won ton, πάπια Πεκίνου και κοτόπουλο Σατάι. Αν φάτε σαν γουρούνια (που θα φάτε) κλείστε το γευμα σας με λίτσι σερβιρισμένα με πάγο ή αν αποφασίσετε να υποκύψετε ασύδοτα στην λαιμαργία σας πάρτε την τηγανητή μπανάνα.
3) Τσέχικο: Βοημία. Πολλά παραδοσιακά τσέχικα πιάτα, τα οποία κοστίζουν 15-17 ευρω αλλά είναι τίγκα στο κρέας. Αγαπημένη η γαλοπούλα με το δαμάσκηνα και το αμύγδαλο ενώ οι λωρίδες φιλέτου κοτόπουλου τηγανισμένες σε κουρκούτι με αρωματικά είναι απλά τέλειες. Αν δεν σας εμπνέει κανένα από τα 2, ο κατάλογος με τα κυτίως είναι γύρω στις 7 σελίδες. ΚΑΤΙ θα βρείτε να φάτε. Δοκιμάστε τρελό τυρί, τσέχικες μαύρες μπύρες και για το τέλος skip desert, παραγγείλτε σόδα γτ οι μερίδες είναι τεράστιες.
4) Ισπανικό: Salero. Μια από τις ομορφότερες αυλές του κέντρου. Πιείτε λευκή σαγκρία με φράουλες, τσακίστε το μαφινοειδες ζεστό ψωμάκι που φτιάχνουν μόνοι τους και ή παραγγείλτε τάπας και παέγια (κλασσικά) ή πάρτε το κοτόπουλο. Έχει την πιο περίεργη σάλτσα του κόσμου, αλλά δεν θα σας ξενίσει πολύ, ειδικά αν σας αρέσει η ελληνική κουζίνα. Γιατί εκτός απο το ΔΝΤ πάνω πό το κεφάλι μας, εχουμε κι άλλα κοινα.
5) Πέρσικο: Αναχίτα. Το αγαπώ. Το λαχματζούν τους καίει, όχι αστεία, γι αυτό παραγγείλτε ένα γιαουρτάκι προκαταβολικά. Η μελιτζάνα με το καρύδι, αν και ακουγεται λίγο περίεργη είχε εξαφανιστεί στα 10 πρώτα λεπτά, ενώ από κυρίως είναι πολύ πολύ νοστιμα τα κεφτεδάκαι με τον σάλτσα ροδιού και το κοτόπουλο με τα φραγκοστάφυλλα, ενώ ακόμα και το απλό σουβλάκι κοτόπουλου, είναι νόστιμο και ζουμερό γι είναι μαριναρισμένο στο γιαούρτι. Δοκιμάστε την πέρσικη μπύρα χωρίς αλκοόλ. Το σέρβις είναι ευγενέστατο, κατατοπιστικότατο, και στο τέλος έχετε και δωράκι ένα βιβλίο με την ιστορία του Ιράν.
6) Πολίτικο: Σουζάνα. Ήρεμο και κομψό. Ότι και να πάρετε είναι εγγυημένο, αλλά αν θέλετε να παίξετε στα σίγουρα πάρτε γιαουρτλού κεμπάπ. Κιουνεφέ ή μουχαλεμπί για το τέλος. Από ορεκτικά παίζει και να έχει τα πιο ωραία τυροπιτάκια που έχω φάει έξω ενώ το χούμους τους (σε 3 διαφορετικές παραλλαγές παρακαλώ) με τα τέλεια πιτάκια μπορεί να αποτελέσει και κυρίως από μόνοπ του.
7) Λιβανέζικο: Beirut. Από τις πιο ωραίες αυλές. Θα δείτε να περιφέρονται ναργιλέδες και πολλά πολλά πιατάκια. Η λιβανέζικη κουζίνα είναι λιγότερο καυτερή από την ινδική, αλλά χρησιμοποιεί περίπου το ίδιο πλήθος μπαχαρικών και έχει την ίδια πολυπλοκότητα στην παρασκευή εδεσμάτων. Παραγγείλτε αυθεντικό ταμπουλέ, φατούς καθώς και το παναρισμένο αρνί που μοιάζει με οβίδες αλλά ποτε δεν θυμάμαι πως το λένε. Σε φάσεις έχει και ζωντανή μουσική και oriental χορεθτριες, αλλά εγώ το προτιμώ βουβό, γι ανα ακούγονται τηα μουγκανητά της ευχαρίστησης μου σε οοολη την υπέροχη αυλή.
8) Ινδικό: Bollywood. Η πόρτα του είναι ΟΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ. Τη ν θέλω να την πάρω σπίτι μου. Στο προκείμενο, παραγγείλτε νααν για να παραχώσετε μέσα το φαγητό σας. Personal favorite το chicken tikka masalla. Η γρανίτα τριαντάφυλλο μου φαίνεται πολύ ενδιαφέρουσα, ο χώρος είνα όσο industrial πρέπει, οι κοαναπέδες έχουν λίγοτον αβόλευτο αλλά το ξεπερνάς, είναι το closest στο αυθεντικό ινδικό στην Αθήνα, αλλά για τις μερίδες του οι τιμές είναι αδικαιολόγητα ακριβες. Αν και είμαι σίγουρη, την ωραία πόρτα πληρώνεις.
9) Γαλλικό: Chez Lucien. Ναι, το είπα και την προηγούμενη βδομάδα, αλλά δεν φταίω εγώ, η κρεμμυδόσουπα του με έχει μαγέψει.
10) Μεξικάνικο: El taco Bueno. Τάπας και μαργαρίτες. Πολλές μαργαρίτες. Ακριβό μεν, μεγάλες μερίδες δε. Η ιδιοκτήτρια αρκετά φιλική, ευγενικάσου λέει ότι έχεις παραγγείλλει πάρα πολλά και σου προτενει τι να κρατήσεις και τι να αφήσεις. Επισης ενδιαφέρουσα αυλή, αλλά ΠΣΚ κάντε καλύτερα κράτηση.
Δευτέρα 9 Απριλίου 2012
Δευτέρα 2 Απριλίου 2012
Chez Lucien: Βρε, και δεν μου γέμιζε το μάτι...
Είχα ακούσει για ένα φοβερό γαλλικό έστιατόριο στην Τρώων, στα Πετράλωνα, εδώ και καιρό από έγκυρες (λιχούδες) πηγές, και όλο έλεγα να πάω κι όλο κάτι τύχαινε. Την Παρασκευή λοιπόν, ενώ ήταν να πάω αλλού, κατέληξα εκεί. Με την πρώτη ματιά κόντεψα να το μετανιώσω γτ πραγματικά περισσότερο θύμιζε αμφιβόλου ποιότητος ταβέρνα σε νησί, παρά το απίστευτο γαλλικό έστιατόριο για το οποίο μου έπλεξαν το εγκώμιο τόσοι και τόσοι. Ας πάει και το παλιάμπελο, έκατσα. Η ιδιοκτήτρια ήρθε με ΠΑΡΑ πολλά νευρα να μου πάρει παραγγελία γτ έκανα 45 λεπτά να παρκάρω και όσο περίμεναν την αφεντιά μου είχε αναγκαστεί να διώξει 2 παρέες. Παρήγγειλα γρήγορα γρήγορα την γαλοπούλα από τον κατάλογο και μετά άρχισα να περιεργάζομαι τον χώρο. Αυτό που με ξένισε λίγο ήταν ότι στα μεγάλα τραπέζια κάθεσαι δίπλα σε αγνώστους, αλλά οι δικοί μας διπλανοι ήταν Γάλλοι, διακριτικοί, ήσυχοι και ευγενέστατοι. Είχα φάτσα απέναντι μου την κουζίνα και έβλεπα το φαγητό να ετοιμάζεται a la minute, πράγμα το οποίο το εκτιμάς, όσο να πεις. Το φαγητό μου ήρθε μετα από κάνα 20λεπτο και δικαίωσε την φήμη του μαγαζιού. Ήταν απλά ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ. Πολύ σωστά ψημμένο, ισορροπημένη σάλτσα και οι πιο ωραίες πατάτες ογκρατέν που έχω φάει. Γλυκό δεν παρειγγειλα, γτ η γυναίκα θα με έδερνε και θα είχε και δίκιο, αλλά οι υπόλοιποι μου είπαν ότι και τα γλυκά τους είναι εξίσου καλά. Για το πιάτο πλήρωσα ένα 20άρικο, το οποίο ειναι πολλά λεφτά, ΑΛΛΑ οι φοβερές και έγκυρες πηγές μου, με ενημέρωσαν ότι μπορούν να μοιραστούν άνετα το μενού τον 25 ευρώ 2 άτομα και να φύγουν χορτάτα, οπότε. Επίσης μποροώ να βεβαιώσω ότι το μαγαζί διαθέτει την καλύτερη (και μάλλον την αυθεντικότερη) γαλλική κρεμμυδόσουπα της Αθήνας. Την επόμεη φορά απλά θα πάω καθημερινή και με παρέα με κομμουνιστικές τάσεις όσον αφορά το φαγητό. Το ίδιο προτείνω να κάνετε και εσείς.
Δευτέρα 12 Μαρτίου 2012
5 vintage εστιατόρια της Αθήνας
Πάρα πολλές φορές έχω πιάσει τον εαυτό μου να περπατάει στους δρόμους την Αθήνας να τους βλέπει όπως είναι και να φαντάζεται πως θα έπρεπε να είναι ή όπως ήταν κάποτε στις εποχές της μεγάλης αίγλης τους. Μετά όλο και κάποιος ανώμαλος θα βρεθεί να μου δείξει σωματικά του προσόντα τα οποία δεν έχω την παραμικρή περιέργεια να δω και επιστρέφω στην πραγματικότητα. Έπρεπε λοιπόν να μεταφέρω κι εγώ το daydreaming μου σε πιο ασφαλείς χωρους και δεν υπάρχει καλύτερο μέρος για τέτοιου είδους ονειροπόληση από ένα παλιό ετσιατόριο...Ιδού τα 5 καλύτερα vintage εστιατόρια της Αθήνας. Φορέστε την παλιά καρφίτσα της γιαγιάς σας άφοβα, εκτιμήστε τους σερβιτόρους που ξέρουν την δουλειά τους και δεν το κάνουν για χαρτζιλίκι και ταξιδέψτε πίσω στον χρόνο.
1)Διόνυσος: Στην Ροβέρτου Γκάλι. Η συγκλονιστικότερη θέα της Ακρόπολης, το πιο προσεγμένο σέρβις και οι πιο άνετες πολυθρόνες σας περιμένουν. Ήταν εκεί σεφ ο θείος μου χρόνια οπότε είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τις παιδικές μου αναμνήσεις (όσες έχουν γευση παγωτό βατόμουρο τουλάχιστον). Παραδοσιακή ελληνική κουζίνα, καλομαγειρεμένα όλα και ΦΥΣΙΚΑ πανάκριβα (είπαμε, η συγκλονιστικότερη θέα της Ακρόπολης), αν υπάρχει ακόμα στον κατάλογο πάρτε το γιουβέτσι με τις γαρίδες. Είναι δεδομένο ότι πρέπει να κάνετε κράτηση πρώτα. Αγαπημένη λεπτομέρεια που ελπίζω να υπάρχει ακόμα: Οι σερβιτόροι μεταξύ τους συνομιλούσαν με notes που έργαφαν στα 500άρικα (δραχμές) τα οποία ήταν matching με τα πράσικα σακάκια τους.
2)Κεντρικόν: Φάτσα απέναντι απο το 42. Λειτουργεί από το 1920 (αν και το 1960 έγινε εστιατόριο), κινείται στην λογική του Διόνυσου, δηλαδή παραδοσιακή ελληνική κουζίνα, άριστες πρώτες ύλες, επαγγελματίες σερβιτόροι και φυσικά ακριβό. Αξίζει τον κόπο να πάτε άνοιξη προς καλοκαίρι που βγάζει τραπεζάκια έξω με αυτές τις ΥΠΕΡΟΧΕΣ καρέκλες με την πολύ ψηλή πλάτη.
3) Saloon: Τα καλύτερα μανιτάρια πανέ που έχω φάει. Αν και τα φτιάχνουν 30 χρόνια, το ανακαλυψα πριν από λίγες μέρες σχεδόν στην τύχη στο bazaar του hallelujah που είχαν φέρει catering. Και φυσικά πήγα μεσα στην ίδια εβδομάδα. Live piano bar, οικογενειακή επιχείρηση, ευγενέστατοι, καλομαγειρεμένο φαγητό σε ένα χώρο που θυμίσει saloon spaggeti western. Το καλοκαίρι με συγκλονιστικό κήπο με θέα δεντράκια!!!Need any more conviencing???
4) Βασίλαινας: Στο Πειραιά, ένα από τα παλιότερα εστιατόρια της Αθήνας. Αν και ριζικά ανακαινισμένο, με πινελιές από το παλιό μπακάλικο του παππού, η λογική στην οποία κινείται είναι πάντα η ίδια. Μενού degustation με 30 ευρώ, μενού a la carte για να πάρετε ό,τι θέλετε, ο κατάλογος αλλάζει ανάλογα με τη εποχή, αλλά μπορείτε να δείτε online τι συμπεριλμβάνει, τιμές ΛΟΓΙΚΟΤΑΤΕΣ.
5) Μαγεμένος αυλός: Το αγαπημένο εστιατόριο του Μάνου Χατζιδάκι στο Παγκράτι, λειτουργεί από το 1961 και προσφέρει τσιμπημένα αλλά παραδοσιακά γευματα ενώ η φήμη του ως στέκι "κουλτούρας και διανόησης" το ξεπερνάει. Πολύ ωραίος κήπος, ενδυκνειται για family sunday lunch τώρα που καλοκαιριάζει (δεν ξέρω αν το κατήργησε είχε μπουφέ με 20 ευρώ το άτομο). Worths a visit.
1)Διόνυσος: Στην Ροβέρτου Γκάλι. Η συγκλονιστικότερη θέα της Ακρόπολης, το πιο προσεγμένο σέρβις και οι πιο άνετες πολυθρόνες σας περιμένουν. Ήταν εκεί σεφ ο θείος μου χρόνια οπότε είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τις παιδικές μου αναμνήσεις (όσες έχουν γευση παγωτό βατόμουρο τουλάχιστον). Παραδοσιακή ελληνική κουζίνα, καλομαγειρεμένα όλα και ΦΥΣΙΚΑ πανάκριβα (είπαμε, η συγκλονιστικότερη θέα της Ακρόπολης), αν υπάρχει ακόμα στον κατάλογο πάρτε το γιουβέτσι με τις γαρίδες. Είναι δεδομένο ότι πρέπει να κάνετε κράτηση πρώτα. Αγαπημένη λεπτομέρεια που ελπίζω να υπάρχει ακόμα: Οι σερβιτόροι μεταξύ τους συνομιλούσαν με notes που έργαφαν στα 500άρικα (δραχμές) τα οποία ήταν matching με τα πράσικα σακάκια τους.
2)Κεντρικόν: Φάτσα απέναντι απο το 42. Λειτουργεί από το 1920 (αν και το 1960 έγινε εστιατόριο), κινείται στην λογική του Διόνυσου, δηλαδή παραδοσιακή ελληνική κουζίνα, άριστες πρώτες ύλες, επαγγελματίες σερβιτόροι και φυσικά ακριβό. Αξίζει τον κόπο να πάτε άνοιξη προς καλοκαίρι που βγάζει τραπεζάκια έξω με αυτές τις ΥΠΕΡΟΧΕΣ καρέκλες με την πολύ ψηλή πλάτη.
3) Saloon: Τα καλύτερα μανιτάρια πανέ που έχω φάει. Αν και τα φτιάχνουν 30 χρόνια, το ανακαλυψα πριν από λίγες μέρες σχεδόν στην τύχη στο bazaar του hallelujah που είχαν φέρει catering. Και φυσικά πήγα μεσα στην ίδια εβδομάδα. Live piano bar, οικογενειακή επιχείρηση, ευγενέστατοι, καλομαγειρεμένο φαγητό σε ένα χώρο που θυμίσει saloon spaggeti western. Το καλοκαίρι με συγκλονιστικό κήπο με θέα δεντράκια!!!Need any more conviencing???
4) Βασίλαινας: Στο Πειραιά, ένα από τα παλιότερα εστιατόρια της Αθήνας. Αν και ριζικά ανακαινισμένο, με πινελιές από το παλιό μπακάλικο του παππού, η λογική στην οποία κινείται είναι πάντα η ίδια. Μενού degustation με 30 ευρώ, μενού a la carte για να πάρετε ό,τι θέλετε, ο κατάλογος αλλάζει ανάλογα με τη εποχή, αλλά μπορείτε να δείτε online τι συμπεριλμβάνει, τιμές ΛΟΓΙΚΟΤΑΤΕΣ.
5) Μαγεμένος αυλός: Το αγαπημένο εστιατόριο του Μάνου Χατζιδάκι στο Παγκράτι, λειτουργεί από το 1961 και προσφέρει τσιμπημένα αλλά παραδοσιακά γευματα ενώ η φήμη του ως στέκι "κουλτούρας και διανόησης" το ξεπερνάει. Πολύ ωραίος κήπος, ενδυκνειται για family sunday lunch τώρα που καλοκαιριάζει (δεν ξέρω αν το κατήργησε είχε μπουφέ με 20 ευρώ το άτομο). Worths a visit.
Τρίτη 6 Μαρτίου 2012
'Αρτος και θεάματα...survival kit για θεατρικές παραστάσεις
Πολύς κόσμος μέχρι πρότινος δεν είχε και πολύ όρεξη να πάει θέατρο, πολλοί λόγω της οικονομικής κρίσης είναι πολύ εκλεκτικοί σχετικά με τις παραστάσεις που βλέπουν, άλλοι πάλι δεν θέλουν να τραβιούνται στο κέντρο των διαδηλώσεων και των καταστροφών χωρίς να υπάρχει πολύ σοβαρός λόγος. Με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, θέατρο θα πας, δεν τον γλιτώνεις. Δεν έχω δει όοοοολες τις παραστάσεις που κυκλοφορούν, ούτε έχω την παιδεία να κρίνω το παίξιμο των ηθοποιών ή την ποιότητα της σκηνοθεσίας, θα παραθέσω 10 απλούς κανόνες τους οποίους έχω βιώσει στο πετσί μου για να ξέρετε απλά που βαδίζεται.
1) Όπου δεις Τένεσι Γουίλιαμς ετοιμάσου για πολύ ψυχοπλακωτικά κείμενα, καθόλου Happy end και τέλος που αφήνει τους ήρωες μετέωρους και δυστυχισμένους.
2) Όπου δεις Ρέππα-Παπαθανασίου ή Δημήτρη Αποστόλου, ετοιμάσου για σάτιρα κομμένη και ραμμένη για τα ελληνικά δεδομένα, ευτράπελα και βρισίδι. Αν είσαι φαν των τηλεοπτικών τους εγχειρημάτων θα περάσεις καλά και στο θέατρο.
3) Οι παραστάσεις στην Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών και στο Αγγέλων Βήμα είναι πιο ελεύθερες και λίγο πειραματικές. Βεβαιωθείτε ότι είστε σωστά ενημερωμένοι για το τι ακριβώς πάτε να δείτε. Μερικές παραστάσεις τους είναι εξαιρετικές.
4) Δείτε την Αντιγόνη Βαλλάκου ακόμα και αν παίζει σε παιδική παράσταση γραμμένη στα ποντιακά (που δεν πρόκειται, υπερβάλλω). Μια από τις 3 καλύτερες ηθοποιούς της χώρας, ακούραστη, παίζει συνεχώς τα τελευταία χρόνια. Την είδα στο "Μανα κουράγιο" του Εθνικού, την έχασα για 1 μέρα όταν έπιαζε την "Ρόουζ" και θέλω όπως και δήποτε να την δω στο "Μαντάμ Φλό" φέτος. Αν δεν την έχει δει κανείς στην σκηνή δεν μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει επιβλητικός ηθοποιός. Απίστευτο μέτρο, απίστευτη δουλειά με τις κινήσεις, την φωνή, την άρθρωση, το ύφος.
5) Για να εντοπίσετε μια ευχάριστη παράσταση ψάξτε σε ποιο θέατρο παίζει ο αγαπημένος σας κωμικός ηθοποιός και κλείστε εισητήρια. Θα γελάσετε, θα περάσετε καλά και θα φύγετε από το θέατρο με μια αίσθηση αισιοδοξίας.
6) Οι μονόλογοι είναι τάση σχεδόν φέτος. Προσέξτε σε ποιούς μονολόγους θα πάτε γτ είναι πολύ δύσκολο να συγκεντρωθείτε ΤΟΣΗ ώρα σε έναν ανθρωπο αν δεν σας αρέσει το θέμα με το οποίο καταπιάνεται ή ο τρόπος με τον οποίο παίζει.
7) ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ μην πάτε σε παράσταση θεατρικής ομάδας πριν ρωτήσετε την διάρκεια της και το έργο που παίζουν. Την έχω πατήσει 2 φορές. Την μια έφαγα 3,5 ώρες τον Μπρεχτ κατακέφαλα, με ένα έργο που δεν το λες και ευπεπτο και την άλλη τον Ιονέσκο σε έργο που η σκηνοθετική άποψη εφτασε και στην ομιλία, μιλαγαν ΟΛΟΙ σαν τα αυτιστικά...Ακόμα έχω εφιάλτες...
8) Για παραστάσεις ΠΟΛΥ γνωστές, ή για παραστάσεις του Εθνικού προμηθευτείτε τα εισητήρια σας εγκαίρως. Το θέατρο έχει πεπερασμένο αριθμό θέσεων, και ειδικά άμα είναι το υπόγειο του Κουν γεμίσει για πλάκα, ακόμα και με παραστάσεις που δεν πολυακούστηκαν, οπότε οργανωθείτε.
9) Για τις καλοκαιρινές παραστάσεις που περιοδεύουν, μάθετε σε τι θέατρο θα πάτε, ειδικά αν δεν είστε διακοπές στην γενέτειρα σας. Τα αρχαία θέατρα έχουν όλα φιδάκια και άλλα συμπαθή ζωάκια που ζουν εκεί χρόνια, συνήθως είναι μεσα σε κάτι δάση στου διαόλου την μάνα που δεν έχει και σήμα να φωνάξεις γιατρό. Μην βάλετε την τακούνα να πάτε και πάρτε ζακέτα μαζί. Και Autan. Πολύ κουνούπι.
10) Η κύρια διαφορά του θεάτρου με το σινεμά είναι ότι οι ηθοποιοί είναι εκεί και σας ακούνε, και σας βλέπουν. Κάντε τους λοιπόν την χάρη και μην φωνάζετε ή σχολιάζετε, μην μιλάτε στο κινητό και προς Θεού μην φέρνετε τα παιδάκια σας τα οποία είναι του δημοτικού θελουν να πάνε να παίξουν στην πλατεία. Ήμαρτον.
1) Όπου δεις Τένεσι Γουίλιαμς ετοιμάσου για πολύ ψυχοπλακωτικά κείμενα, καθόλου Happy end και τέλος που αφήνει τους ήρωες μετέωρους και δυστυχισμένους.
2) Όπου δεις Ρέππα-Παπαθανασίου ή Δημήτρη Αποστόλου, ετοιμάσου για σάτιρα κομμένη και ραμμένη για τα ελληνικά δεδομένα, ευτράπελα και βρισίδι. Αν είσαι φαν των τηλεοπτικών τους εγχειρημάτων θα περάσεις καλά και στο θέατρο.
3) Οι παραστάσεις στην Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών και στο Αγγέλων Βήμα είναι πιο ελεύθερες και λίγο πειραματικές. Βεβαιωθείτε ότι είστε σωστά ενημερωμένοι για το τι ακριβώς πάτε να δείτε. Μερικές παραστάσεις τους είναι εξαιρετικές.
4) Δείτε την Αντιγόνη Βαλλάκου ακόμα και αν παίζει σε παιδική παράσταση γραμμένη στα ποντιακά (που δεν πρόκειται, υπερβάλλω). Μια από τις 3 καλύτερες ηθοποιούς της χώρας, ακούραστη, παίζει συνεχώς τα τελευταία χρόνια. Την είδα στο "Μανα κουράγιο" του Εθνικού, την έχασα για 1 μέρα όταν έπιαζε την "Ρόουζ" και θέλω όπως και δήποτε να την δω στο "Μαντάμ Φλό" φέτος. Αν δεν την έχει δει κανείς στην σκηνή δεν μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει επιβλητικός ηθοποιός. Απίστευτο μέτρο, απίστευτη δουλειά με τις κινήσεις, την φωνή, την άρθρωση, το ύφος.
5) Για να εντοπίσετε μια ευχάριστη παράσταση ψάξτε σε ποιο θέατρο παίζει ο αγαπημένος σας κωμικός ηθοποιός και κλείστε εισητήρια. Θα γελάσετε, θα περάσετε καλά και θα φύγετε από το θέατρο με μια αίσθηση αισιοδοξίας.
6) Οι μονόλογοι είναι τάση σχεδόν φέτος. Προσέξτε σε ποιούς μονολόγους θα πάτε γτ είναι πολύ δύσκολο να συγκεντρωθείτε ΤΟΣΗ ώρα σε έναν ανθρωπο αν δεν σας αρέσει το θέμα με το οποίο καταπιάνεται ή ο τρόπος με τον οποίο παίζει.
7) ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ μην πάτε σε παράσταση θεατρικής ομάδας πριν ρωτήσετε την διάρκεια της και το έργο που παίζουν. Την έχω πατήσει 2 φορές. Την μια έφαγα 3,5 ώρες τον Μπρεχτ κατακέφαλα, με ένα έργο που δεν το λες και ευπεπτο και την άλλη τον Ιονέσκο σε έργο που η σκηνοθετική άποψη εφτασε και στην ομιλία, μιλαγαν ΟΛΟΙ σαν τα αυτιστικά...Ακόμα έχω εφιάλτες...
8) Για παραστάσεις ΠΟΛΥ γνωστές, ή για παραστάσεις του Εθνικού προμηθευτείτε τα εισητήρια σας εγκαίρως. Το θέατρο έχει πεπερασμένο αριθμό θέσεων, και ειδικά άμα είναι το υπόγειο του Κουν γεμίσει για πλάκα, ακόμα και με παραστάσεις που δεν πολυακούστηκαν, οπότε οργανωθείτε.
9) Για τις καλοκαιρινές παραστάσεις που περιοδεύουν, μάθετε σε τι θέατρο θα πάτε, ειδικά αν δεν είστε διακοπές στην γενέτειρα σας. Τα αρχαία θέατρα έχουν όλα φιδάκια και άλλα συμπαθή ζωάκια που ζουν εκεί χρόνια, συνήθως είναι μεσα σε κάτι δάση στου διαόλου την μάνα που δεν έχει και σήμα να φωνάξεις γιατρό. Μην βάλετε την τακούνα να πάτε και πάρτε ζακέτα μαζί. Και Autan. Πολύ κουνούπι.
10) Η κύρια διαφορά του θεάτρου με το σινεμά είναι ότι οι ηθοποιοί είναι εκεί και σας ακούνε, και σας βλέπουν. Κάντε τους λοιπόν την χάρη και μην φωνάζετε ή σχολιάζετε, μην μιλάτε στο κινητό και προς Θεού μην φέρνετε τα παιδάκια σας τα οποία είναι του δημοτικού θελουν να πάνε να παίξουν στην πλατεία. Ήμαρτον.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)