Δεν είναι ακριβώς αυτό που έχει κανείς στο μυαλό του ως μικρό χωμένο μαγαζί για μυημένους. Ευτυχώς. Στεγάζεται σε ένα νεοκλασσικό στο Θησείο το οποίο έχει βαφτεί με φρέσκα χρώματα και έχει πολύ μεγάλα παράθυρα. Ο λόγος που δεν θα το πετύχεις άμα δεν το ξέρεις είναι απλός. Το κρύψανε στο καλύτερο σημείο. Ακριβώς δίπλα από τις πολύβουες παρωχημένες καφετέρειες. Είναι Πουλοπούλου και Αμιφκτύονος γωνία. Μπαίνετε μέσα και νιώθετε ότι όλο το μαγαζί είναι λουσμένο στο φως, ακόμα και την πιο μουντή μέρα (τα μεγάλα παράθυρα που λέγαμε). Διαλέγετε τραπέζι με θέα τον δρόμο (δεν είναι και δύσκολο, είπαμε, μεγάλα παράθυρα) και έρχεται ο κατάλογος ο οποίος έχει πολλές πολλές σελίδες με τσάγια, διάφορες ποιότητες και χαρμάνια με την ακριβέστερη ανάλυση γέυσεων που έχω δει ever. Το μαγαζί είναι οικολογικό και χορτοφαγικό. Αν θέλετε νεράκι ζητήστε αλλιώς δεν φέρνουν. Δοκιμάστε την σπανακόπιτα και τα spring rolls αν θέλετε κάτι αλμυρό ενώ η πάστα αμυγδάλου είναι όλα τα λεφτά. Το μόνο που μένει έιναι να χαλαρώσετε. Μπορέιτε να χαζέψετε έξω, μέσα, τον Βούδα, τα παιδάκια, τους Intellectual θαμώνες του μαγαζιού, τους μαυρους που τρέχουν προς τα εκεί όταν τους κηνυγάει η δημοτική αστυνομία και να νιώσετε λίγο αφηγητής νουβέλας, μπορείτε ακόμα και να εμπνευστείετ νουβέλα. Το τσάι έρχεται σε υπέροχες τσαγιέρες οι οποίες διατίθενται και προς πώληση όπως και τα περισσότερα τσάγια. Εκτός από τους φίλους σας πάρτε μαζί και περιοδικά, εφημερίδες, βιβλία και βιώστε το απόλυτο λιώσιμο αμπελοφιλοσοφώντας για ώρες, αφού το μαγαζί είναι ήσυχο, παιζει μόνο ινδικές μουσικές και δεν έχει το ενοχλητικό τακα τούκα από τα πούλια του τάβλι που έχουν τα μαγαζια της γύρω περιοχής. Το service είναι μια ιδέα αργό (μην πείτε ότι δεν σας προειδοποίησα) αλλά ταιριάζει με την νωχελική ατμοσφαιρα του χώρου κι εμένα προσωπικά δεν με ενόχλησε καθόλου. Ρωτήστε και για μασάζ και ρεφλεξολογία γιατί κάτι πήρε το μάτι μου την ώρα που έφευγα αλλά μετα από 7 ώρες εκει μέσα φοβόμουν ότι αν ξαναμπώ δεν θα ξαναβγώ ποτέ.
