- Oreo Cheesecake: Αντικαθιστούμε τα digestive με oreo. Αφαιρούμε την γέμιση και τρίβουμε τα μπισκότα ακολουθώντας την βασική συνταγή. Την γέμιση των μπισκότων την προσθέτουμε στην κρέμα. Εγώ δεν βάζω τίποτα από πάνω, αλλά του πάει και η σάλτσα φράουλας της βασικής συνταγής.
Cheesecake Μήλο Κανέλα: Αντικαθιστούμε τα digestive με αυτά τα κολασμένα τα μπισκότα κανέλας. Στην κρέμα προσθέτουμε και μια πρέζα κανέλας αν θέλουμε. Καλύπτουμε με μαρμελάδα μήλο κανέλα (τη συνταγή πρέπει να τη βρω) αντί για σαλτσα φράουλα.
Banofee cheesecake: Στην κρέμα δεν βάζουμε καθόλου ζάχαρη αλλά 3-4 κουταλιές καραμέλα γάλακτος (αυτήν στο βαζάκι). Για topping, σε μπαιν μαρί λιώνετε 100 ml μερεντα με 2 κουταλιές κρέμα γάλακτος και μισό σφηνάκι μαύρο ρούμι, ανακατεύοντας συνεχώς με μια μαρίς. Όταν το μείγμα ομογενοποιηθεί, κατεβάζετε από την φωτιά και αφήνετε να κρυώσει. Περιχύνετε την κρέμα και βάζετε στο ψυγείο 1 ώρα τουλάχιστον. Σερβίρετε με φέτες μπανάνας.
Cheesecake με φιστίκι Αιγίνης και μαρμελάδα λεμόνι. Αντικαθιστάτε την βανίλια στην κρέμα με 1 κουταλάκι ξύσμα λεμονιού. Καλύπτετε με μαρμελάδα λεμόνι (και γι αυτό πρέπει να βρώ τη συνταγή) και πασπαλίζετε με χοντροκομμένο φιστίκι Αιγινης
Gluten free cheesecake: Εγώ χρησιμοποίησα τα gluten free μπισκότα με γεύση πορτοκάλι. Θέλουν λίγο περισσότερο βούτυρο (30 γρ έξτρα από ό,τι η βασική συνταγή). Για topping, καραμελωμένα πορτοκάλια βουτηγμένα σε σοκολάτα (με μια πρέζα κανέλα ανακατεμένη στην λιωμένη σοκολάτα)
Τετάρτη 25 Μαρτίου 2020
Παραλλαγές cheesecake
Σάλτσα φράουλας
Υλικά:
Βάζετε όλα τα υλικά σε κατσαρολάκι και ανακατεύετε συνεχώς σε μέτρια φωτιά με ξύλινο κουτάλι μέχρι να δέσει*. Αφαιρείτε την μέντα, αφήνετε να κρυώσει και χρησιμοποιείτε.
*Πως δοκιμάζουμε αν έχει δέσει: Βάζουμε λίγη ποσότητα σε πιατάκι και αφήνουμε να κρυώσει λίγο. Χωρίζουμε την σάλτσα τραβώντας μια γραμμή με το δάχτυλο μας. Αν η γραμμή παραμείνει εκεί, η σάλτσα είναι έτοιμη, αν εξαφανιστεί, βράζουμε λίγο ακόμα και ξαναδοκιμάζουμε.
- 1 φλιτζάνι πολτοποιημένες φράουλες
- 1 σφηνάκι μαύρο ρούμι/ amaretto/ κονιάκ
- 2 κουταλιές καστανή ζάχαρη
- 2-3 φυλλαράκια φρέσκιας μέντας
Βάζετε όλα τα υλικά σε κατσαρολάκι και ανακατεύετε συνεχώς σε μέτρια φωτιά με ξύλινο κουτάλι μέχρι να δέσει*. Αφαιρείτε την μέντα, αφήνετε να κρυώσει και χρησιμοποιείτε.
*Πως δοκιμάζουμε αν έχει δέσει: Βάζουμε λίγη ποσότητα σε πιατάκι και αφήνουμε να κρυώσει λίγο. Χωρίζουμε την σάλτσα τραβώντας μια γραμμή με το δάχτυλο μας. Αν η γραμμή παραμείνει εκεί, η σάλτσα είναι έτοιμη, αν εξαφανιστεί, βράζουμε λίγο ακόμα και ξαναδοκιμάζουμε.
Δευτέρα 30 Ιανουαρίου 2017
Ωμό Θράσος
Και μετά από πολύ καιρό ήρθε ώρα να ξαναμιλήσω. Μέσα σε αυτό το διάστημα που έχει μεσολαβήσει έχουν γίνει πολλά. Έχουν μπει στο σπίτι μου και έχουν πάρει όλα μου τα πράγματα, έχω κοντέψει να σκοτωθώ με το αμάξι, έχουν σπάσει οι σωλήνες του μπάνιου, έχω κάνει επίκληση στην λογική, στο συναίσθημα και στην αυθεντία για να πείσω (με θαυμαστή αποτυχία) τους γείτονες να με αφήσουν να βάλω αυτόνομη θέρμανση, έχω βρει δουλειές, έχω φύγει από δουλειές, φίλοι παντρεύτηκαν, φίλοι γίναν γονείς. Έχω κλάψει τόσες φορές από θυμό, όσες και από συγκίνηση.
Αυτός ο χρόνος μου έτριψε στην μούρη την πιο απλή απάντηση σε όλα τα γιατί. Γιατί κάποιος να μπει στο σπίτι μου και να πάρει όλα μου τα πράγματα?Γιατί μπορεί. Γιατί οι γείτονες δεν υπογράφουν για να βάλω αυτόνομη και μου λένε την μια μαλακία πίσω από την άλλη?Γιατί μπορούν. Γιατί την μια συνεννοούμαι για κάτι με τον εργοδότη μου και την επόμενη μου λέει τα ακριβώς αντίθετα? Γιατί μπορεί.
Και μένει μόνο μια τελευταία απορία. Γιατί μπορει? Και η απάντηση είναι γιατί εγώ αφήνω το περιθώριο.
'Εχει αρχίσει και με ανησυχεί πολύ σοβαρά το θράσος και η αγένεια που έχουν πάρει διαστάσεις μάστιγας πια. Είμαι πολύ κουρασμένη για να αναφερθώ στο γιατί δεν μιλάμε άσχημα στον κόσμο ή γιατί όταν "στολίζουμε" κάποιον περισσότερα αποκαλύπτουμε για το δικό μας ποιόν, παρά για του κακομοίρη που πιάσαμε στο στόμα μας. Έλεγα σήμερα σε μια φίλη ότι πια δεν αντέχω να κρατάω μέσα μου τον παραμικρό θυμό για την παραμικρή αδικία. Δεν θέλω να ξαναφήσω το περιθώριο σε κανέναν να μου φερθεί άσχημα. Γιατί η μεγαλύτερη επιφοίτηση ήταν ότι αν στο ωμό τους θράσος απαντήσεις αναλόγως, δεν σε πειράζουν πια. Ο θρασύς άνθρωπος να ξέρετε, είναι πολύ μεγάλος χέστης.
Όταν έφτιαξα αυτό το blog, το έκανα γιατί πάντα κάτι μέσα μου μου έλεγε "πήγαινε εκεί μέσα, εκεί οι άνθρωποι φαίνονται να τρώνε καλά", "πήγαινε εκεί μέσα, θα ανακαλύψεις κάτι όμορφο", "διάβασε αυτό, θα μάθεις κάτι καινούργιο", "πήγαινε σε αυτή την πόλη, εκεί οι άνθρωποι ζουν διαφορετικά από εσένα, δες πως". Όλο αυτό, ήθελα να το μοιραστώ κυρίως με τους φίλους μου, αλλά και με όσους έψαχναν τρόπους να ζουν συνεχώς καλύτερα. Έχω γράψει για τα πάντα, εκτός από το βασικότερο. Κανείς δεν μπορεί να ζήσει καλά όσο φοβάται. Κανείς δεν μπορεί να ζήσει καλά όσο αδικείται. Κανείς δεν μπορεί να ζήσει καλά όσο επιτρέπει στους άλλους να του φέρονται άσχημα.
Μια συμβουλή έχω να σας δώσω. Μην δικαιολογήσετε ποτέ κανέναν. Μην πιστέψετε ούτε δευτερόλεπτο ότι κανατε κάτι για να αξίζετε τέτοια συμπεριφορά. Μην φοβηθείτε ποτέ τις συνέπειες. Μιλήστε ψύχραιμα, ευγενικά και σταθερά και λύστε ή λήξτε ό,τι σας τρώει τα σωθικά. Α, και φροντίστε πολύ τον εαυτό σας.
Αυτός ο χρόνος μου έτριψε στην μούρη την πιο απλή απάντηση σε όλα τα γιατί. Γιατί κάποιος να μπει στο σπίτι μου και να πάρει όλα μου τα πράγματα?Γιατί μπορεί. Γιατί οι γείτονες δεν υπογράφουν για να βάλω αυτόνομη και μου λένε την μια μαλακία πίσω από την άλλη?Γιατί μπορούν. Γιατί την μια συνεννοούμαι για κάτι με τον εργοδότη μου και την επόμενη μου λέει τα ακριβώς αντίθετα? Γιατί μπορεί.
Και μένει μόνο μια τελευταία απορία. Γιατί μπορει? Και η απάντηση είναι γιατί εγώ αφήνω το περιθώριο.
'Εχει αρχίσει και με ανησυχεί πολύ σοβαρά το θράσος και η αγένεια που έχουν πάρει διαστάσεις μάστιγας πια. Είμαι πολύ κουρασμένη για να αναφερθώ στο γιατί δεν μιλάμε άσχημα στον κόσμο ή γιατί όταν "στολίζουμε" κάποιον περισσότερα αποκαλύπτουμε για το δικό μας ποιόν, παρά για του κακομοίρη που πιάσαμε στο στόμα μας. Έλεγα σήμερα σε μια φίλη ότι πια δεν αντέχω να κρατάω μέσα μου τον παραμικρό θυμό για την παραμικρή αδικία. Δεν θέλω να ξαναφήσω το περιθώριο σε κανέναν να μου φερθεί άσχημα. Γιατί η μεγαλύτερη επιφοίτηση ήταν ότι αν στο ωμό τους θράσος απαντήσεις αναλόγως, δεν σε πειράζουν πια. Ο θρασύς άνθρωπος να ξέρετε, είναι πολύ μεγάλος χέστης.
Όταν έφτιαξα αυτό το blog, το έκανα γιατί πάντα κάτι μέσα μου μου έλεγε "πήγαινε εκεί μέσα, εκεί οι άνθρωποι φαίνονται να τρώνε καλά", "πήγαινε εκεί μέσα, θα ανακαλύψεις κάτι όμορφο", "διάβασε αυτό, θα μάθεις κάτι καινούργιο", "πήγαινε σε αυτή την πόλη, εκεί οι άνθρωποι ζουν διαφορετικά από εσένα, δες πως". Όλο αυτό, ήθελα να το μοιραστώ κυρίως με τους φίλους μου, αλλά και με όσους έψαχναν τρόπους να ζουν συνεχώς καλύτερα. Έχω γράψει για τα πάντα, εκτός από το βασικότερο. Κανείς δεν μπορεί να ζήσει καλά όσο φοβάται. Κανείς δεν μπορεί να ζήσει καλά όσο αδικείται. Κανείς δεν μπορεί να ζήσει καλά όσο επιτρέπει στους άλλους να του φέρονται άσχημα.
Μια συμβουλή έχω να σας δώσω. Μην δικαιολογήσετε ποτέ κανέναν. Μην πιστέψετε ούτε δευτερόλεπτο ότι κανατε κάτι για να αξίζετε τέτοια συμπεριφορά. Μην φοβηθείτε ποτέ τις συνέπειες. Μιλήστε ψύχραιμα, ευγενικά και σταθερά και λύστε ή λήξτε ό,τι σας τρώει τα σωθικά. Α, και φροντίστε πολύ τον εαυτό σας.
Σάββατο 26 Δεκεμβρίου 2015
Γιατί δεν γράφω πια
Την τελευταία βδομάδα έτυχε να βρεθώ με ανθρώπους που είχα να τους δω πολύ καιρό και όλοι με ρώτησαν το ίδιο πράγμα "γιατί σταμάτησες να γράφεις?". Δεν ξέρω αν οι άνθρωποι ρώτησαν τυπικά ή από πραγματικό ενδιαφέρον, αλλά ειλικρινή απάντηση μπορώ να δώσω μόνο γραπτά. Σταμάτησα να γράφω λοιπόν γιατί βαρέθηκα. Όχι να γράφω, όχι να δοκιμάζω, όχι να βγαίνω. Βαρέθηκα να ακούω, να σχολιάζω και να αντικρούω την αποψάρα του καθενός, διατυπωμένη με όσο περισσότερη αγένεια και δεικτικότητα γίνεται πασπαλισμένη με την ημιμάθεια του ξερόλα που μας διακρίνει ως έθνος. Αυτό το blog ξεκίνησε, και όταν έρθει η στιγμή θα συνεχίσει, με ένα πολύ συγκεκριμένο concept: να μεταβιβάζω την γνώμη μου για κάτι που έχω κάνει σε όσους θεωρούν ότι η άποψη μου έχει αξία και θα τους είναι με κάποιο τρόπο χρήσιμη. Βαριέμαι ελεεινά όσους κάθονται αγκαλιά με το πληκτρολόγιο τους και ξεσπάνε τον θυμό ή την οργή τους πάνω σε bloggers γιατί είναι ευκολος στόχος. (Πληρώνονται/δεν ξέρουν τίποτα/γέμισε ο κόσμος ψωνάρες που ανοίγουν όλοι ένα blog και νομίζουν ότι κάτι κάνουν κλπ κλπ). Ήδη είναι πολύ δύσκολο να βρεις καλό μαγαζί για να γράψεις, το οποίο θα έχει νορμάλ τιμές, ευγενικό σέρβις, νόστιμο φαγητό και δεν θα κλείσει σε 3 βδομάδες. Ασε που για να βρεις ένα πρέπει να πας σε δέκα, και να τραβολογήσεις μαζί σου όποιον κακομοίρη είναι πρόθυμος να πάρει το ρίσκο ότι ίσως τελικά πετάξει τα λεφτά του και καταλήξετε σε κάποιο παγκάκι κάποιας πλατείας να τρώτε σουβλάκια. Αν προστεθεί στην εξίσωση και η γενικότερη παράνοια που ζούμε με τα capital controls, την οικονομική και πολτική αστάθεια, την προσφυγική κρίση, το μόνο που θέλω να κάνω είναι να κάτσω σπιτάκι μου, να μαγειρεύω, να βλέπω ταινίες και να μην ακούω κανέναν. Σε ένα σύμπαν που μιλάνε όλοι ακατάπαυστα εγώ, η πρώτη γλωσσοκοπάνα, επιλέγω συνειδητά την σιωπή. Όταν αμβλυνθούν τα πνεύματα, σταματήσουμε να βγάζουμε την χολή μας και τα κόμπλεξ μας ό ένας πάνω στον άλλον και ξαναμάθουμε ότι το να ζεις αξιοπρεπώς είναι τέχνη που δεν έχει να κάνει με το διαθέσιμο εισόδημα μας αλλά με την παιδεία μας, θα επανέλθω. Μέχρι τότε θα ανεβάζω στο άλλο blog, ότι αξιόλογη συνταγή κατεβάσει η κούρτα μου. Εις το επανειδείν.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)